Eens wat anders

Je moet hiernaar luisteren zonder vooroordelen, het is populaire muziek, maar als het zo goed is als deze mag het wel eens :

Ik ben een beetje in de war en verwonderd. Zojuist was is ik een beetje aan het rondzwerven op you tube en mijn hersenen aan het pijnigen hoe die zanger ook weer heette die in 1981 toen wij in Amerika waren zot gedraaid werd op de lokale radio stations. Mijn frank viel na een hele poos .... Don ... Williams. Ik google dat en wat zie ik : "Don Williams is vandaag op 78 jarige leeftijd overleden. Ik ben lang stil geweest... en weet het niet meer.

Het circus is geland in Glabbeek. Ik kon mijn ogen en oren niet geloven. Nog eens een groot circus in Glabbeek. 

Maar wat bleek, tegenwoordig mogen er geen wilde! dieren meer in een circus meegevoerd worden en al zeker niet optreden. Er is iets voor te zeggen, dierenleed weet je wel, maar toch ... Een circus zonder wilde dieren is als een dorpskerk zonder pastoor. Evolueren wij naar een maatschappij met binnenkort voetbal zonder spelers omdat de transfertpolitiek mensenhandel is ?

...

Straffe uitspraak (niet van mij) : "Mijn vrouw is er met mijn beste vriend vandoor.

Ik mis hem zo !"

Een oud vrouwtje zo krom als een sikkel, steeds volledig in 't zwart gekleed noemden wij de heks en joegen mekaar de duivel op het lijf van de schrik met de meest fantastische verhalen.

Op een dag zagen we ze aankomen een eindje voorbij de spoorweg, te voet niet rondkijkend, maar de blik strak naar de grond gericht. Wij waren geconcentreerd aan het knikkeren en keken een tijdje niet, en plots dachten we dat ze nu wel ongeveer bij ons zou zijn en we ons beter uit de voeten zouden maken voor ze ons behekste. Toen we opkeken kwam ze terug aan vanop dezelfde afstand als toen we een tijdje geleden gekeken hadden. Een tijdje later keken we nog eens en de heks was verdwenen... Wij scharrelden met paniek in de ogen de mais (knikkers) bijeen en vluchten naar binnen en gingen onder de trap zitten van de schrik en toen ma vroeg wat er scheelde zeiden we dat we de heks gezien hadden en dat ze ons wilde beheksen. Ma zei dat we verder moesten gaan spelen, maar wij durfden niet, de schrik zat er goed in. We hebben daarna nog dikwijks op de stoep gezeten en geknikkerd, maar de heks is nooit meer opgedaagd. Als ik nu in de verte staar hoop ik nog altijd dat het oude vrouwtje terug komt opdagen. Maar ze is verdwenen tussen de plooien van de tijd, en komt nooit meer terug.

De heks hierboven verdwijnt echt, ik heb het gezien, en ik ben tweehonderd percent zeker dat dit niet kan, en toch...

Ach, ik weet het wel, dat zeemzoet gedoe, ik hou van het gevoel mij te laten gaan in melancholie en mij te verliezen in oeverloos uitgesmeerde smart en kwel die er niet toe doet en te luisteren naar de liedjes die neergebliksemd worden als siroop en zeemzoete smartlappen. 

Hoe erg zijn we erfelijk belast ? Blijft het in ons zitten of wordt het met de tijd weggewassen ?

Blijft het in ons bloed of wast het water het weg? Hoeveel van ons ouders blijft er in ons ?

Hoe lang blijft de drang om onze ouders niet teleur te stellen ?

Het is een tijdje geleden, maar nog een paar betserse uitdrukkingen :

"de kat kermijmt"

"lamenteren "

"lameren"

Tot zover ....

"zo zot als tielebuis."

Dit zijn de dagen ... geniet ervan.

Het bootje hieronder zou ik kunnen gebruiken om de Gete af te varen ....

Weet je wat ik nog wel eens zou willen doen? De Gete afvaren van Budingen tot aan de watermolen in Geetbets en dan verder tot de Kasteelstraat in Rummen. Ik denk dat het best in twee maal te doen is. Je moet jezelf voorstellen als ontdekkingsreizeiger, nog nooit is daar iemand geweest. Het aanlokkelijke beeld van foto's te kunnen nemen vanaf een plaats die nog ongerept is.

Zelfs met een onozele plastieke boot moet het te doen zijn, je vaart met de stroming mee en moet slechts sturen met de paddels. Ik zie het zo voor mij.

Eén mei een dag van nieuw leven en hoop.

Het heeft niets met een lift of trap te maken.

Wij hadden allemaal schrik in het donker. Bang voor wat zou kunnen gebeuren. Spoken en heksen...Alvermannekes die onder de grond (de Mot) leefden!

Paul Polleunis is overleden. Wat gaat er nu met de smidse in de Grootveldstraat gebeuren? Ik ben bang dat cultuurbarbaren die ook het stationsgebouw hebben afgebroken dit stuk erfgoed gaan ontmantelen. Voor zover ik weet was de smidse nog tamelijk intact, met het materiaal om paarden te beslaan en de smidsoven. Er was ook een winkel aan met gereedschappen van in de jaren stillekes. De kegelbaan tegenover de smidse  is al verdwenen. Het woongedeelte zal wel verwaarloosd zijn, maar als het niet te lang leegstaat misschien nog te redden.

Laat mij iets weten, we gaan in actie schieten :

Er speelt geen politiek of persoonlijk voordeel. Ik vind het alleen zonde dat dit alles roemloos op de vuilnisbelt zou belanden of de "rommelmarkt".

guilmet@telenet.be

Ik zoek alle mogelijke, en onmogelijke, informatie over de aanleg van de spoorweg Tienen-Diest, lijn 22. De lijn werd in dienst genomen op 27/5/1878. Tot 29/9/1957 werd de lijn intensief gebruikt als personen- en goederenvervoer, toen stopte het personenvervoer. Het goederenvervoer, met voornamelijk aanvoer van steenkool en vervoer van suikerbieten naar de suikerfabriek in Tienen, stopte in 1961 tussen Diest en Halen en tussen Drieslinter en Halen in 1964 en volledig met opbreken van de sporen in 1967.

Heeft iemand documentatie, foto's, artikels of weetjes over de spoorlijn, het station, de werkhuizen met het onderhoud.

De mannen die de sporen onderhielden hadden een speciale naam die ik vergeten ben. Mijn grootvader Emile Bamps heeft zijn ganse loopbaan als schrijnwerker bij de spoorwegen gewerkt. Alle info hierover is welkom.

 Een ganse dag heb ik mijn hersenen gepijnigd, en dan als ik het opgegeven had viel mijne frank :"ne piosser" dat was iemand die de spoorwegen onderhield naar "een piosse" is een houweel.

Nog een geluk dat

Zoals met de gek uit het grapje
die zich voortdurend met een hamer
op het hoofd sloeg, en naar de reden gevraagd, zei:
"Omdat het zo prettig is, als ik ermee ophou"-
zo is het een beetje met mij. Ik ben ermee opgehouden
je te verliezen. Ik ben je kwijt.

Misschien is dat geluk: een geluk bij een ongeluk.
Misschien is geluk: Nog een geluk dat.
Dat ik aan jou kan terugdenken, bv.,
in plaats van aan een ander.
~Herman de Coninck.