Donderdag 11 november 2010
Geetbets
Het dorp waar ik geboren ben en mijn jeugd heb doorgebracht ligt verloren tussen de velden en boomgaarden van het Hageland, midden tussen Tienen, Diest en Sint-Truiden. Als je er niet moet zijn kom je er nooit, geen enkele belangrijke verkeersweg komt er voorbij, en er is enkele reden om naar hier te komen. De mensen zijn gesloten en weinig sociaal, ze bespieden u vanachter hun gordijnen en laten zich niet zien. Het dorp is een paar maal in het nieuws geweest en dat was meestal niet om fier over te zijn : een bejaard koppel vermoord in de jaren 1960 en de daders nooit gevonden, moeder beveelt minnaar zoon dood te schieten in de jaren 1970 en een F16 die in iemand zijnen hof valt in de jaren 1990. Niet echt om vrolijk van te worden.En toch ... Diep in mijn hart heb nog een boontje voor Geetbets. Lieflijk dorp in de warme zomers, velden die geuren en hooi dat wordt binnengehaald. Koude winters met ijsstoelen op de bevroren ondergelopen weiden. Onze eerste avances naar de meisjes op de kermis en het jaarlijks bal.... Ik ben nostalgisch aan het worden en vooral oud. Ik ga stoppen voor het te erg wordt.
Tot later