Woensdag 7 november 2018
Herfst.
Schroeiplek
Niet huilen, maar schrijven,
om wat voorbij is.
Niet later, maar nu,
die tijd in verzen vangen.
De dingen niet dwingen,
maar schikken en zingen.
Niet zeggen: tijd heelt,
maar toeslaan en dichten.
Schrijven is pijn herverdelen,
in achterklap van rijm.
Niet ongeremd, niet ongerijmd,
maar wonend in woorden.
Doodgewoon wonend en wachtend
op licht in het gedicht.
Tijd wijst uit.
Tijd wist weg.
Joris Denoo