Archief

Het was eind juni en de lagere school, die aan de achterkant van onze tuin grenst, repeteerde op de speelplaats voor uw eindejaar, of was het gewoon bezigheidsterapie?

Ik zie ze niet achter de afsluiting, maar kan er mij wel iets bij voorstellen.

Het liedje "Savage Love" werd gedraaid, halverwege stopgezet, opnieuw en opnieuw en opnieuw, tot het tot een oorwurm bij mij geworden was.

Luister en doe uw ogen dicht en zie het dansje voor u. Een aangename bezigheid in deze tijden !

Artikel uit het Nieuwsblad van 23/10/2020 :

..."Roger Putseys schuldig aan doodslag, maar krijgt met 9 jaar cel zeer lichte straf: “Hij zette
zelf bewust aanval in op buurman Luc Dams”
..."/ LEUVEN / KORTENAKEN - Roger Putseys (74) krijgt zijn vrijheid niet terug, maar is ook geen moordenaar. De jury op het Leuvense assisenproces verklaarde hem vrijdagnamiddag na zes uur beraad schuldig aan doodslag. Hij is veroordeeld tot 9 jaar cel. Dat is minder dan wat de openbaar aanklager eiste, met name 15 jaar. “Hij stak Luc Dams zonder meer intentioneel neer, en met grote kracht.”
Geen wettige zelfverdediging, geen uitlokking, geen onweerstaanbare drang. De twaalfkoppige jury gelooft Roger Putseys (74) niet. Neen, er was die 30ste juli 2016 toen hij buurman Luc Dams neerstak in het hart geen oncontroleerbare handeling, geen uitgeschakelde wil bij de beschuldigde.
Dat blijkt uit het arrest dat assisenvoorzitter Peter Hartoch vrijdagnamiddag voorlas na een beraad dat meer dan zes uur in beslag nam. Net dat juridisch argument - het befaamde Artikel 71 - had de verdediging donderdagavond ultiem in de strijd gegooid. De jury volgt die stelling over de onweerstaanbare drang niet. De jury stelt dat Putseys wel bij zinnen was en denkt dat hij perfect weet wat er tijdens die steekpartij precies is gebeurd.
LEES OOK. Assisen ‘paramoord’: “De enige zielige troost, mijnheer Putseys, is dat uw leugens en manipulaties zijn doorprikt”
“De jury sluit zich aan bij de vaststellingen van de wetsdokters”, klinkt het. Dat buurman Dams op het mes inliep die bewuste zomerdag in Kortenaken, is bij deze dus definitief van tafel. “Het is uitgesloten dat de verwondingen accidenteel zijn gebeurd. De steekwonde in het hart was
zonder meer intentioneel en met grote kracht.”
De jury gelooft ook niet dat de “dynamische vechtpartij” tussen de twee op de oprit plaatsvond. Wel op straat. Ze baseren zich hiervoor op de stille getuigen op straat, met name de bloedsporen en de afgerukte hemdsknopen. Ook de getuigenis van Dams’ vrouw Marina, die haar stervende man vanop straat richting oprit zag strompelen, werd geloofd. Putseys sloeg toe op straat, en met het oogmerk om te doden.
“Hij stak bewust, en met grote precisie” De jury veegt ook van tafel dat Roger Putseys een aanval van Dams moest afweren. Of dat zijn vrouw Simone bedreigd werd en dat hij wel naar het keukenmes moest grijpen. “Van proportioneel verweer is geen sprake. Hij zette zelf de aanval in op zijn buurman. Uit niets blijkt dat er sprake is van uitlokking. Zijn vrouw Simone maakt er in haar eerste verhoor ook helemaal geen melding van. Er zijn ook geen redenen om aan te nemen dat hij zich in een fase van zinsverbijstering bevond. De grote kracht en de grote precisie spreken die bewering tegen.”
Wel leugenaar, geen moordenaar. Een klein lichtpuntje voor de verdediging: de jury volgt de stelling van het openbaar ministerie en dat van de burgerlijke partijen niet dat er sprake
was van moord. De voorbedachten rade is volgens de jury niet bewezen.
Openbaar aanklager Ben Pieters zei weinig verzachtende omstandigheden te zien. Hij omschrijft de beschuldigde als een leugenaar. Putseys kreeg 9 jaar. De openbaar aanklager had 15 jaar cel geëist, wat al bijzonder licht straf. Dit vanwege zijn blanco strafregister, zijn hoge leeftijd, geringe kans op recidive, als verzachtende omstandigheden.

Dat was even schrikken, toen ik vanmorgen de bevolkingscijfers van Geetbets 1911-1920, verzameld door Guy Leus, doorbladerde.

Het eerste met paarse markeerder aangeduide gegevens, namelijk tweelingen, waren twee tantes van mij waar ik het bestaan niet van kende. Toen ik verder keek bij de overlijdens bleek dat ze alle twee de geboorte niet overleefd hadden. Daar heb ik nooit iets over gehoord, mijn moeder is drie jaar later geboren in 1914, niet te verwonderen dat het een bedorven scheet was, die het tot onderwijzeres in die tijd schopte, niet zo vanzelfsprekend en altijd door haar twee oudere zussen op handen gedragen werd. De tragiek stopte niet in die tijd want later in 1930, sterft de oudere zus van mijn moeder op 23 jarige leeftijd aan de spaanse griep en nog geen maand later mijn grootmoeder op 58 jarige leeftijd.

Mijn grootvader overleefde dit alles en werd 90 jaar.

Vanaf vandaag vorm ik mij geen mening meer over de corona crisis, de vorming van de regering of het onsportieve gedrag van Rogliç.

Ik lees die artikelen niet meer in de krant of tijdschrijften en volg het niet meer op internet.

Ik volg alleen nog wat over cultuur en de natuur gaat. Wat een rust !

Het is 's avonds laat en dan wordt ik wat melancolisch

Als iedereen beknot wordt in z'n vrijhied (en zich er een beetje aan houdt) vinden we het allemaal nog niet zo erg en krijgen er geen depressie van. Als wij alleen opgesloten worden en de anderen vrij rondlopen vinden wij het erg en gaan phychisch lijden.

De coronacrisis heeft ons wijze lessen geleerd. Nu nog maar hopen dat we het morgen niet vergeten zijn!

Iets krijgt pas waarde als we het dreigen te verliezen.

Ik heb grote menigten en massa's volk, altijd gemeden maar nu mis ik de gezellige drukte op marktpleinen en gezellige hoekjes achterom!

" Hij was nog te jong om te weten dat het geheugen van het hart de slechtste herinneringen elimineert en de goede opblaast en dat wij dank zij die kunstgreep erin slagen het verleden te verdragen.." einde citaat.