Limerick 0127.

.

Verdoken.

Dag één van de herfst is aangebroken
heb hem vanmorgen aangesproken
heb hem gezegd
het is niet slecht
hou die buien nog even verdoken.

© Sami.

.

Klokken.

De zon komt van het zuiden
daar moet ik niemand meer op duiden
maar wist je dit
als de wind goed zit
dan hoor ik de klokken soms luiden.

© Sami.

.

Lichter.

De stilte leidt en brengt slaap dichter
een droombeeld maakt het wat gerichter
de nacht afgerond
een nieuwe morgenstond
in je hoofd is alles weer wat lichter.

© Sami.

.

Dromen.

Treurend zijn er de kale bomen
die maar niet tot rust willen komen
ze gaan heen en weer
doch dat doet geen zeer
wel dat ze reeds van de lente dromen.

© Sami.

.

Nadorst.

Zo’n lekker broodje met witte worst
dat smaakt mij het best met de broodkorst
wat braadvet erop
voor mij is dat tiptop
maar dat geeft je nadien wel veel nadorst.

© Sami.

.

Verdwenen.

Als de voldoening is verdwenen
voel je ’t van je kop tot je tenen
troost waar je op hoopt
dat geeft je dan een boost
maar toch stap je met loodzware benen.

© Sami.

.

Relatie.

Een muzikale conversatie
is altijd een moment van gratie
als je hem hoort
mij dat niet stoort
met Chopin, heb ‘k een fijne relatie.

© Sami.

.

Y.

Ik laat de Y zitten waar ze zit
een typefout die is er zwart-op-wit
doch ik vind ze niet
zeg ‘t me als je ze ziet
want de Y is een letter met veel pit.

© Sami.

.

Zijde.

Wispelturige jaargetijde
het bos lijkt als een bloemenweide
kleurrijk overhoop
waar ik zacht over loop
die  bladeren met gevlamde zijde.

© Sami

.

Toekomst.

Treurende mensen wil ik schragen
als ’t kan hun verlies helpen dragen
over nadenken
een toekomst schenken
‘t houvast aan die eindeloze dagen.

© Sami.

.

X.

Het x teken is voor elk gelijk
ze mooi schrijven dat is wenselijk
je tekent een x
in al je limericks
hoe je ze schrijft verraad je eigenheid.

© Sami.

.

Liefdadigheid.

Met diepgang en oppervlakkigheid
noodzaak is vader van handigheid
voor de aardigheid
voor de gezelligheid
geduld is het merg van liefdadigheid.

© Sami.

.

Plagen.

Doorheen de mistige herfstdagen
waarover ik niemand hoor klagen
het groen dat verdwijnt
de zon die minder schijnt
en dat zeg ik dan soms om te plagen.

© Sami.

.

Hoest.

Het wassende water woelde woest
dat deed het zo omdat het zo moest
het ging wild te keer
maar ik wou dat niet meer
en werd wakker door een kuchende hoest.

© Sami.

.

Citadel.

En al schittert de herfst nog zo fel
die kleurenschakering lust ik wel
en zie je het niet
het is een groot gebied
’t is goed te zien vanop de citadel.

© Sami.

.

Bemind.

Buigt het struikgewas mee met de wind
iedereen word daarvan goed gezind
wat is het toch mooi
een echte bonnefooi
natuur liefde word door velen bemind..

© Sami.

.

Krom.

Overheerst de gouden herfst rijkdom
’s morgens verstopt door een nevelbom
daarna is het mooi
alles valt in zijn plooi
en de natuur die werkt er zich voor krom.

© Sami.

.

Natuur.

Het is wel iets dat daar niet bij past
waarom was ik daar niet van verrast
mist over het land
wat is er aan de hand
de natuur houd alles nog even vast.

© Sami.

.

Vragen.

Graag zou ik nog eens met je praten
maar veel zal dat nu niet meer baten
van hoe jij het deed
dat steeds weer vergeet.
daardoor blijven er nog heel veel vragen.

© Sami.