Archief

Het is bijna zo ver, het winteruur komt er aan. Het staat in vraag... er wordt her en der duchtig gepalaverd, welles nietes komen aan bod. Ik ben voor de welles-willers. Waarom?

Ik hou van verandering, dat al om te beginnen, van alles wat eentonigheid doorbreekt. Ik heb zelf nog nooit last gehad van die tijdsaanpassingen. Tot een paar dagen er na zeg ik wel eens tegen mezelf: 't is (bijvoorbeeld) 7 uur, het zou anders al 8 uur zijn, of nog maar 6, en dat is 't.

Ik denk ook aan de kinderen die naar school moeten, aan de mensen die vroeg naar hun werk moeten vertrekken, voor hen is het lekker een uurtje vroeger klaar. En dat het 's avond dan een uur vroeger donker is, so what? Wanneer het weer het toelaat is er evengoed volk op de been in de stad, mensen drinken gezellig samen iets op de meestal verwarmde terrassen, vriendelijke dekentjes houden rug of benen warm, wat wil je nog meer. En thuis? De vervroegde inval van de duisternis stimuleert om het werk wat sneller af te maken, om wat vroeger te kunnen chillen zoals dat nu in 't Nieuw Schoon Vlaams heet... 

En als de lente goed en wel in 't land is komt dan weer het zomeruur er aan, samen met de hoge zon, de alsmaar hoger staande zon... dát is dan weer een ander paar mouwen, met voors en tegens, dán durf ik wensen dat de winkels tijdens de heetste uren sluiten en 's avonds een paar uur langer open blijven. Wensen hé, want ik heb hieromtrent niets, helemaal niets in de pap te brokkelen.

O mijn lief dagboek, wat heb ik je schromelijk verwaarloosd de laatste dagen. Vergeef het mij, er is iets gebeurd. De dood heeft ons een zeer geliefd familielid ontnomen. Misschen was ze niet eens gemeen, deze keer, de dood, want na jarenlang geslingerd geweest te zijn tussen hoop en wanhoop, pijn en verdoving, snijden en dichtnaaien, stukken wegnemen en hulpmiddeltjes inbrengen, kortom, na vele jaren lijden kwam de dood aanzetten met de verlossing voor onze moedige geliefde.
We zouden blij moeten zijn, in zijn plaats, maar we zijn droevig. Zéér droevig. Draai het of keer het, de dood snijdt, en waar zij snijdt valt niets meer dicht te naaien. Hard is dat, cassant, maar wel correct. De dood houdt ons niet aan 't lijntje zoals ziektes kunnen doen, 't is alles of niets, en juist dat 'niets' valt zo moeilijk te plaatsen.

Oei, 't ziet er niet al te best uit met het klimaat. We gaan koken of verzuipen of gewoon van de aardbol verdwijnen. Lees hier maar eens hoe erg het allemaal is, zal zijn... over honderd jaar.
Maar de jaartjes vliegen en stel dat onze achter-achter-achterkleinkinderen... neen! We moeten NU iets doen. 

Terzijde, &/!*$@! duizend bommen en granaten!!! Op mijn voorbeeld staat de link net zo groot als de andere letters, zoals ik heb aangepast in de broncode, allez, dat wilde ik toch, maar na "toevoegen" blijft hij klein. Het voorbeeld is dus niet gelijk aan wat op het blog verschijnt.

Sorry voor het storen, bezoeker/lezer. Ik heb nu even geen tijd meer om het bericht af te maken. 

Bon, hier zijn we weer. Het Prettige Prutsen even aan de kant gezet, terug naar het klimaat en zijn grillen. 

Wat kunnen we doen? Ik ga nu eens lekker brainstormen zie!

We kunnen

->andere huizen bouwen, kleine vensters, dikke muren, platte daken, driedubbeldik geïsoleerd.
->op die daken schuin geplaatste zonnepanelen die meedraaien met de zonnestand voor maximaal rendement, al moeten zonnepanelen gefabriceerd worden, wat ook energie verbruikt, gif uitstoot en na verloop van tijd bergen afval oplevert.
->geen zonnepanelen dan? jawel, maar uit schadeloos herbruikbare modellen, zo ook bijvoorbeeld windturbines. 
->grachten, rivieren en stromen uitdiepen en de smurrie gebruiken om de grond eromheen te verhogen.
->aan de kusten of in overstrominggevoelige gebieden: bouwen op palen en gelijkvloers gebruiken als garages afgesloten met hermetisch sluitende deuren om te beginnen, later, als het water gestegen is, als onderkomen voor bootjes, zolang het zal duren natuurlijk, nog later, ons boeltje pakken en verhuizen.

Genoeg! Genoeg dwaas gebrainstormd. 

Besluit: zaag niet-klaag niet-handel, enne, lieve media alderhande, laat ons ook eens  iets zien, horen of lezen over ingenieuze aanpassingen die werden bedacht om het leven in een veranderend klimaat mogelijk te maken, anders dan te dreigen met allerlei inkrimpingen van ons comfort, want op den duur durft een mens geen scheet meer laten, scheten schijnen ook schadelijke gassen te verspreiden... hoe die gassen heten ontsnapt mij nu.

Slaap zacht, lief dagboek.