Neem alleen een stok mee IX

Vanaf 1972 ontstond een bijzondere verbondenheid met de Arabische kerk in Palestina en Israël. Op vraag van de bisschoppen ginder organiseerden wij bedevaarten door het Heilig Land, bijbel in de hand, en ontmoetingen met de plaatselijke Kerk en met Arabische en Hebreeuwse christenen. Wij bezorgden misintenties, studiebeurzen en steun aan vormingswerk en onderwijs. Dat geld, grote sommen, brachten wij cash naar ginder, of zij kwamen het hier halen, om het grote verlies aan bankverrichtingen te vermijden. Altijd waakten wij erover dat er eerst ten diepste communio was tussen hen en ons : materiële en financiële hulp als uitdrukking van ons samen kerkzijn, niet van rijken naar armen, maar in de geest van Paulus’ kerksolidariteit. Ook van hen ontvingen wij zoveel geestelijke en culturele rijkdom. Met alle Missio – medewerkers hebben wij er altijd over gewaakt dat het ons geschonken missiegeld eerlijk terecht kwam. Nationaal en in het vaticaan werden de rechtmatige winsten uit bankverrichtingen met deze gelden juist aangewend. Ik heb enkele keren de internationale vergadering van de PMW in het vaticaan mogen meemaken, waar aanvragen van bisschoppen van armere kerken werden beluisterd, beoordeeld en beaamd. Ik ben altijd het verhaal van Jericho indachtig. De Zoon van God ontmoet de zoon van Timoteüs. Eerst de ontmoeting, de communio tussendeze twee personen, in liefde en hoop. Wie roept mij ? Zoon van David ! Na de communio : wat wil je dat ik voor u doe ? Dat ik zien kan ! Ook aks ik geen geld heb, geen chocolade of geen broodje kan geven, kan ik er helemaal zijn voor die andere, en hij of zij voor mij : communio op de blauwdruk van de Drie Ene. Ik wil te vlug iets doen, iets concreets materieel of financieel geven. Bemin ik die andere genoeg ? Geldloos ? Missio en communio zijn : met Jezus beminnen. Soms ben ik Lazarus, dat wil zeggen : ‘God laat me niet in de steek’.

Herman Boon pr.

Missiepastoraal in 1971

In 1971 vertrouwde kardinaal L.J.Suenens mij de zorg toe voor de missiepastoraal (de Pauselijke Missiewerken – PMW) in het aartsbisdom Mechelen – Brussel, en vanaf 1972ook de pastorale supervisie in het Johannes XXIII – seminarie Leuven, waar ik woonde. Ik kreeg de wedde van een parochiepriester. Voor mijn wagen betaalden de PMW. Met mijn secretaris Clem Theunissen beheerde ik, met handtekening, grote sommen geld van omhalingen en schenkingen voor de missies. Gewetensvol hielden wij de werkingskosten zo laag mogelijk. Velen vertrouwden mij geld toe voor de missie van de Kerk : een dame schudde haar geldbeugel leeg op mijn werktafel; een heer schonk mij een klomp goud van 450 gram, ter waarde van een half miljoen frank. In afspraak met de nationale directeur, pater Omer De Grijse, bezocht ik jaarlijks gedurende een zestal weken plaatselijke kerken in alle continenten. Wat ik daar leerde over evangelisatie, inculturatie, kerkopbouw en oecumene, verwerkte ik in artikels en conferenties; in missiemaandcampagnes en Afrikazondagen, samen met Broederlijk Delen : voertuigen voor kerkmensen, motorboten voor catechisten in Papoea – Nieuw – Guinea , fietsen voor catechisten in Oeganda. Samen met de spirituele missievorming van onze eigen mensen vroeg deze geldwerving veel inzet. Ook de begeleiding van financiële hulp aan de missionarissen van de missiecongregatieqs. Zo financierden wij paaskaarsen voor onze missionarissen, het verzenden van een kerstbrief van onze bisschop, vanuit het bisdom een basissalaris voor Fidei Donum – priesters.

Herman Boon pr.

Herman Boon pr. in Leuven

Toen ik in 1968 naar Leuven verhuisde als aalmoezenier bij het universitair Sint-Rafaëlziekenhuis kreeg ik van mijn parochie een Volkswagen - kever als geschenk, met één jaar betaalde verzekering. Griep, Donviral slikken, even inslapen achter het stuur, door rood licht, tegen een bus : hoofdwonden en zeven weken horizontaal; dokters en verplegers kiwamen kijken naar de nieuwe aalmoezenier. Het kostte allemaal veel geld. Littekens in lichaam en ziel. Drie jaren woonde ik gratis en nam ik de meeste maaltijden in het cafetaria van het ziekenhuis. De universiteit betaalde een stevige wedde. Toen begonnen de bedelbrieven van vele organisaties te komen. Voor mijn permanente vorming abonneerde ik mij op enkele tijdschriften : theologiez en spiritualiteit, geloof en cultuur, kunst, kerkelijk en sociaal wereldgebeuren. In mijn bibliotheek zie ik enkele grote uitgaven staan over de verschillende godsdiensten en volkeren; vele boeken over Japan en India; documentatie over Palestina en Israël, een hele kamer vol. Ja, aan mijn boeken -, geluids - en videoschat ben ik vreugdig gehecht. Zij maken mij mee tot een universele mensenbroeder.

Herman Boon pr.

Met Pastoor Gysen in Meise door Herman Boon pr.

De pastoor (Gijsen), een hartelijke evangelische man, liet in het parochiehuis wat comfort aanbrengen : een keuken, een badkamer en gasverwarming. Het werd een open, gastvrij huis voor vele vrienden van binnen en buiten de parochie, en voor bedelaars. Allebei kostten geld. Sommige bedriegers lieten een krijtteken naast mijn deur achter om aan anderen te signaleren dat ze hier altijd wat krijgen. Je laten bedriegen behoort ook tot de liefde, niet zonder de grenslijn van rechtvaardigheid en gezond verstand te trekken. Ik telefoneerde tamelijk veel, met hoge rekeningen tot gevolg, en betaalde belastingen. Ik schreef nogal wat jeugdtoneel voor KSA en Chiro, zoals Tarcisius in Moskou. Ik werd lid van de auteursvereniging Sabam, en ontving mijn bescheiden eerste auteursrechten. Dat gaf een bijzonder gevoel. Een krantenabonnement kon ik toen niet betalen. Ik hield van boeken, kunst, geschiedenis, Kerk, spiritualiteit, heiligenlevens en romans; ik hield van muziek, een simpele pickup en platen. Ik was pastoraal ook actief in de mediawereld. Met Kor Van der Goten, Jo van Eetvelde, Miel Cools en Jaak Dreesen organiseerden wij “zazo-weekends” (zaterdag-zondag-weekends) voor het betere chanson. Ik werkte mee aan religieuze programma’s voor radio en televisie. Dat kostte allemaal geld, en daar kwam niet veel van binnen. Een beenbreuk en revalidatie leerden me dat ziekenhuis en zorg geld kosten, en het sociale goed van de mutualiteit. Ik vroeg de Heilige Geest mijn priestergeweten te rechten bij het correct uitvoeren van misintenties, en het geld ontvangen bij sacramenten te besteden aan pastoraal en armen. In die eerste elf jaren als parochiepriester leerde ik veel over met geld omgaan, geld krijgen en geven, verdienen en uitgeven ; over kiezen, genieten en armoede beleven, over alleen met de stok herderen. Hoe zit dat met “macht over onreine geesten” en “alleen een stok meenemen” als ik een geschenk koop, een video van een Zeferelli-film, een Braamboscatechese, over een kunstenaar, of op videoband zelf een programma over bijvoorbeeld Palestina opneem ? Hoe gebruik ik radio en televisie, cassettes en C.D.’s ? Ik had al een stapeltje cd’s ten geschenke gekregen vooraleer ik de apparatuur kocht om ze te kunnen beluisteren : Vic Nees’ Magnificat, Passies van J.S.Bach, Strawinsky’s Psalmensymfonie, muziek van Debussy, de pianomuziek van Peter Benoit die mijn moeder speelde… Bezit ik ? Ontvang ik schoonheid en ontroering ? Geniet ik ? Deel ik ? Helpen ze mij groeien in Waarheid, Schoonheid en Liefde ? Genieten en er niet aan vast kleven. In vrijheid kiezen, met macht over de boze geesten van hebberigheid. Bij leven met veelvuldige media, werken met computer en electronische post, prevel ik Jezus’ Bergrede : “zalig de zuiveren van hart, zij zullen God zien ; zalig zij die vrede bewerken …, zalig de zachtmoedigen …”.

Chiroheem Meise door Herman Boon pr.

In afspraak met mijn bisschop en pastoor bouwden wij op grond van de kerkfabriek in de Krogstraat een eigentijds Chiroheem. Ik wilde dat dit heem “schoon” was : de meubelen, het eetgerei, enkele kunstwerken. Ik was ervan overtuigd dat jonge mensen innerlijk “schoon” worden als zij “schoonheid” ontmoeten en inademen. Zo kocht ik voor de lokalen kruisbeelden van Vlaamse keramiekers. Dat kostte veel geld. Samen deden we veel met eigen handen en veel mensen hielpen financieel. In die dagzen begeleidde ik intens een stervende. Na zijn overlijden schonk zijn echtgenote mij een grote som Duits geld “voor het Chiroheem”. Ik had het daar moeilijk mee. Ik ontving niet graag geld voor zo een priesterdienst. Over mijn omgaan met geld sprak ik steeds met mijn geestelijke leider en het behoorde tot mijn vaste biechtinhoud. Ook daarin wilde ik van Jezus zijn. Mijn pastoor was actief in aandelen en beursverrichtingen, en raadgever van enkele industriëlen in de parochie. Hij hielp mij schoorvoetend. Hij maakte zich boos omdat ik voor de wekelijkse bijeenkomst van de priesters van het decanaat geen wijn in huis had. Na zes jaar kwam een nieuwe pastoor, met zijn ouders. Ik verhuisde naar een kleiner huis naast de bakker achter de kerk. (schoolhuis St.-Maarten)

Onderpastoor in Meise door Herman Boon pr.

Als “onderpastoor” in Meise moest ik een bankrekening openen. Elke maand ontving ik daarop 5.000 frank van het ministerie van Justitie en Eredienst. Aan mijn pastoor betaalde ik 2.500 frank voor kost en inwoon; ’s winters 500 frank meer voor verwarming. Welke de achtergrond van ons salaris ook was (Napoleon, onteigening kerkelijke goederen, enz.), ik was er mij bewust van, zo leerden wij in het seminarie, dat gehonoreerde priesterdienst ten dienste kwam van de hele volksgemeenschap, en niet alleen van de katholieke mensen. Mijn ouders betaalden mijn meubelen, een nieuwe toog en een fiets. In de pastorij was geen badkamer. Eens per week nam ik de tram naar Ukkel om bij moeder mijn was te wisselen en een bad te nemen. Mijn pastoor gaf me mijn deel van misintenties, huwelijken en begrafenissen. Bij een doopsel ontving ik wat geld : “voor uw goede werken”. Naast de gezinnen in welvaart, sommige zeer rijk, leerde ik veel mensen in verborgen armoede en nood kennen.

Priester worden volgens Herman Boon pr.

Op 1 september 1957 heeft bisschop Paul Schoenmaeckers me tot priester gewijd. Vanaf mijn diakenwijding een maand vroeger, was ik van kop tot teen van Jezus Christus en zijn Kerk, onhuwbaar om het Rijk Gods. Tot dan hebben mijn ouders alles wat ik nodig had om een gelukkig christelijk mens te worden, voor mij betaald, ook tihjdens de moeilijke oorlogsjaren. We leerden soberheid in kledij en voeding. We leerden te zorgen voor armen in onze buurt. Zo bracht moeder me eensmet zakken vol voedsel bij een arme vrouw op een zolderkamer. Mijn ouders leerden ons bidden en geld inzamelen voor de “missies”. Mijn eerste loongeld kreeg ik op zestien jaar voor een bezinningstekst bij een beeld van Bert Servaes in de Jeugdlinie. Als seminarist spaarde ik geld bijeen voor het boek van Marcelle Auclair over de heilige theresia van Avilla, en daarna voor Las obras completas de Theresia de Avila, en een woordenboek Spaans – Nederlands. In het Maria – en het heilig Santiagojaar 1953, - we liepen in toog, - kreeg ik van vader en moeder geld om met een medeseminariqst te pelgrimeren naar Santiago de Compostela en Fatima, met trein en per autostop. Erg sober. In de slaapzaal van het seminarie van Santiago vertelde een onbekende pelgrim ons ’s nachts dat hij kwam boeten omdat hij in de Spaanse burgeroorlog priesters had vermoord. Toen het dag werd, was hij verdwenen. Op mijn rugzak lag een omslag met geld : “Voor twee toekomstige priesters. Bid voor mij.” We konden er trein en bus naar Coimbra en Fatima mee betalen, en de hele reis terug naar Vlaanderen.

Bij het overlijden van Jef Rottiers, de eerste beiaardier van de oude beiaard van St.-Martinus Meise schreef hij wat volgt :

In Memoriam Meester Jef Rottiers
° 27 augustus 1904 - + 22 april 1985

Muziek maakt mensen schoon
ook eenvoud
Bewonderend kunnen luisteren,
zien en genieten
en zelf mateloos creatief
Bronzen en zilveren klanken
doen galmen over onze daken,
vanuit ‘Martinus’ grijze toren
heel hoog, soms hemels

En gewoonweg mens zijn
zich goed voelen tussen zijn vrienden
attentvol, een Pallieter
met een gouden hart
dat overloopt van gezelligheid
met schalkse ogen
flikkerend van ’t geluk
dat hem was toebedeeld door haar
die ’t leven met hem deelde

En stevige fluwelen handen
waaruit muziek stroomde in overvloed
forse klanken, tere melodieën
kleurvolle muziek
net als zijn fijn penseelwerk
Vlaanderens verleden waardig

Jef Rottiers
Een mens om blijvend van te houden
onvergetelijk

Adieu, gij trouwe beiaardier
Ge hebt het toch zo goed gedaan

Herman Boon pr. 24 april 1985

Ik laat in deze bijdrage Herman Boon zelf aan het woord. De tekst kreeg ik van Leo en Lutgart Lambeets, onze beste vrienden, waar Herman Boon ons in 1966 mee naar Aosta nam, met de Jongerenklubs uit Meise. Herman Boon publiceerde die op Aswoensdag 2005, korte tijd voor zijn overlijden.

“Hij riep de twaalf bij zich en begon hen twee aan twee uit te zenden, en Hij gaf hun macht over onreine geesten. Hij gebood hun om niets mee te nemen voor onderweg dan een stok - geen brood, geen reistas, geen geld in een beurs.”    Zo getuigt Marcus (6, 7 – 8).

Neem ik priester, alleen een stok mee, de stok van de herder, een stok om te herderen, de Jezusstok, soms om op te steunen als het hart of de benen pijn doen ?

Het leven is te kort om klein te zijn.
Aan het verleden dank ! Aan de toekomst ja !
Het beste ligt vooruit voor ons, overmorgen,
naar de Verrezen Jezus toe, eeuwig heerlijk.
Onverdroten zal ik verder zoeken waar ik aarzel,
en zonder schaamte leren waar ik dwaal. En toch.
In Liefde en Schoonheid wil ik groeien,
Naar de Waarheid open bloeien.
Ik bedel, ik ontvang, eens zal ik zien
het aangezicht van God en al Zijn Heiligen.

Herman Boon pr. 1957

Soms verlang ik hevig naar de hemel.
Niet omdat het leven te veel pijn doet,
niet om zomerzonlicht achter nevel,
maar omdat Gij zijt en mij bemint. Ik moet
al te lang hier lopen en geloven
en mijn hart verheffen naar ginds boven.

En als elke bocht voorbij, een nieuwe horizont
mij wordt geschonken, zonnewei waar ik gewond
genezen kan, en blij verwonderd zingen mag,
van hoop, geloof, en lachen naar een nieuwe dag,
en als vader en moeder mij hebben gebaard,
mij in de wereld voor Jezus hebben bewaard,
de Kerk mij wijdde, de Geest naar mij heeft geoogd,
mijn Christus’hart alle mensen bemint en verhoogt,
dan blijft de bergbron trouw de zoute zee verzoeten.
De dood, het kwaad verknaagt mijn wereldmemel.
Zoveel waar en schoon doet mij verlangen naar de hemel.
Zo kijk ik elke ochtend uit naar God ontmoeten.
Het is allemaal goed. Het smaakt naar morgen.
God is Liefde. Hij blijft eeuwig voor mij zorgen.

Herman Boon pr. 1995

Toen ik aan Herman Boon vroeg mijn eerste fotoboek over "Meise, onder de toren van St.-Martinus" in te leiden, nodigde hij mij uit om met hem mee te gaan voor een interview van Het Nieuwsblad met lezers, in een restaurant op de Louizalaan in Brussel.  Wij kregen toen een exemplaar van "Mensen met vleugels", zijn boek over de luchtvaart.  In het boek stak een kaart met een kunstzinnige foto van Paul Van Ingelgem van Chirojeugd Malderen in "Pier, de pierentemmer".  Op de ommezijde staat de C.V. van onze priester en binnen 4 teksten resp. uit : 1957, 1995, 1997 en 2000.

Vulkaangeschroei ben ik, de onruststorm
bij dracht en dood, geluk, verdriet.
Verlangenkoorts was ik, de heimweeworm.
Ik fluister hees : ontwijk mij niet.

Mijn tederheid zijt Gij, de zachte bries
bij grot en berg, woestijn en meer.
Mijn zekerheid blijft Gij, gewin, verlies,
ook nu en steeds, mijn God en Heer.

De wijnstokrank zijn wij, verbond en trouw
bij lief en leed, geschrei, gelach.
Bergop in ’t Licht gaan wij uit rust en rouw
totdat met U ik eeuwig leven mag.                  

Herman Boon pr.  2000

Dit is het gedicht uit 1997 dat Herman Boon pr. in Zaventem maakte.

Ik loof en dank U, Waarheid, God.
Gij Drie-Ene, ademt U in mij.
Gij laat mij zien wat nog onzichtbaar is.
Verlicht, onthul, vervul, vereeuwig mij.

Ik loof en dank U, Schoonheid, God.
Gij, mijn Schepper, zingt en danst met mij.
Naar Uw beeld ben ik geschapen.
Mensgeworden God, vergoddelijk mij.

Ik loof en dank U, Liefde, God.
Gij, mijn Vader, wijdt en heiligt mij.
Openbarend draagt Gij mij herboren.
Uw kind bemind ben ik, verheerlijk mij.

Met Jezus door Uw Geest
in vreugde van Maria doe mij groeien
in Liefde en Schoonheid naar Uw Waarheid,
zoals gisteren, ook nu en morgen
tot in Uw Eeuwigheid.  Ik geloof.

Herman Boon pr. 1997