Archief

Eindgedicht

Een keer, voor eeuwig,
schenkt Gij mij te leven, God,
wat wilt Gij dat ik met mijn leven doe ?
In uw liefde zult Gij mij voltooien; Vader,
wat wilt Gij dat ik met mijn leven doe,
voor U ?
Gedoopt, ben ik met Jezus, uw Zoon, verbonden,
wat wilt Gij dat ik met mijn leven doe,
voor U, uw Kerk ?
In uw heilige Geest ben ik gezalfd, gezonden,
wat wilt Gij dat ik met mijn leven doe,
voor U, uw Kerk, uw mensen ?
Met al wat ik ben, al wat ik heb, al wat ik kan,
wil ik Jezus – Christus volgen, zijn Paasmysterie in.
Roep me, Vader, zend me, God, mijn Heer.
De Liefde van Christus stuwt mij
tot overgave aan U, in gave aan mensen.
Dank U voor dit Leven. Dank U voor uw Liefde.

Herman Boon pr.

Aan Frans Boon sj priester missionaris van de Sociëteit van Jezus Japan Korea 1 augustus 1965 23 juli 2001

Van Hiroshima tot Tokio heb ik geschreid
om u mijn broeder verwant in bloed en geest,
met Jezus mee, door Hem bemind, in Hem gewijd,
in Vlaanderen, Korea en Japan driëne orgelfeest.

Met duizend kraanvogels wiekt gij naar de zon.
ik draag uw witte urne door de katedraal.
Uw asse rust in Nagatsuka. Gij leeft met Wie ’t begon
en nooit meer eindigt uw veeltaald verhaal.

Wij zullen samen nooit vergeten mens te zijn
geweest in tijd en groei, met zachte lach
om zoveel goed en schoon, om vragen en om pijn.
Wij zullen samen eeuwig leven. Nacht en dag
bestaan niet meer. Alleen het licht zal zijn
en Goddelijk geluk. Hoelang ik nog verlangen mag ?

Herman Boon pr.

Osaka Kansai 1 augustus 2001

Sonnet voor Herman Boon pr.

Zoon van Maria en van Jan, een mensenkind
geboren om Gods Liefde te verkonden :
woorden vol vuur en wijding uit de Pinksterwind,
handen vol balsem voor het helen van wonden.

Gedragen door zijn hemelvreugde, goedgezind
in tijd van tweedracht onder ons gezonden.
In glans van Tabor met zijn Heer verbonden
en ochtendzon van Pasen die moed herwint.

Het land van Jezus droeg hij als een doornenkroon.
met Palestijnse broeders heeft hij meegeleden,
hun wanhoop bijgestaan met deernis en gebeden,
zijn Engel Rafaël tot gids als een icoon.

Hij stierf bij wie hij liefhad : ’t Heilig Sacrament
dat hem vervoerde boven sterren, boven ’t firmament.

Marcel Pira

Bouw Chiroheem 7
Ik herinner mij nog dat wij een paar maanden na de bouw van het Chiroheem de kleine Jan De Knop hebben begraven. Jan, de zoon van Jeanne en Miel. Hij was lang ziek. Het was toen dat we met bijna 150 jongens waren, we zouden het 150^ste lid vieren. Jan was al heel de winter zwaar ziek thuis en in het ziekenhuis. In februari 1960 hebben we Jan thuis het heilig Vormsel gegeven en ik heb hem gezalfd met alle Chiroleiders erbij. We gaven hem een Chiro - uniform cadeau op het feest van Kristus koning.. Het bruine hemd van de kameraadschap, de riem van de kranigheid en de gele das van de trouw, waar heel ons Chiroleven op gebouwd was. Jan is toen de 150^ste Chirojongen geworden. Ik herinner me die tijd nog zo goed. Dat is nu 20 jaar geleden (ondertussen 46 jaar) en nu mijmer ik daar even over. Er zijn dank zij dat heem zoveel mooie dingen gebeurd.
Ik dacht altijd, binnen 20 jaar mogen ze dat heem gerust afbreken en mogen ze wat anders doen.
Maar dan denk ik terug aan het schilderij, dat heel mooie werk van Jan Beekman in het leidersheem. Het vertelt over d” mens zonder gezicht, een naamloze, onpersoonlijke mens, die meer en meer een gezicht krijgt, mens wordt, een persoon in de gemeenschap, niet zomaar verdwenen in de massa. Volop mens worden, volop persoon, persoonlijk bemind door God. Elke mens bemind door God : dat wou deze muurschildering vertellen. Ik was dan ook geschrokken, toen ik een tijdje geleden in de krant las van de brand in het heem en de beschadiging van die muurschildering.
In dat leidersheem stond ook een TV – toestel. Daar is toen over gepraat geweest : zo’n mooie TV, met radio en pick – up in een Chiroheem ? Maar wij konden samen naar programma’s kijken. Er was de bibliotheek, er waren boeken, fonoplaten. Maar in de vastentijd hing er een briefje op de TV : “Geen TV in de vasten.”
Ik denk terug na, nu na 20 jaar. Ik denk terug aan al die mannen die er thuis zijn geweest, al die lange of korte zondagavonden. Het was soms zo dat de ouders zeiden : “Pak je bed mee naar het Chiroheem!” Weet je, je kon er zelfs een stortbad nemen.

Bouw Chiroheem 6
We wilden dat jonge mensen smaak kregen. Ik was nadien dan ook zo blij, als ik op de kamer van één van hen kwam en zag dat er iets veranderd was door het leven in het Chiroheem. Ik wou dat jonge mensen smaak kregen voor mooie dingen. Ik ben enig mooie stukken gaan kopen voor het Chiroheem. Kleine mannen brachten me er soms hun spaargeld voor. Ik denk aan het kruis van Jos Marchal, Foto aan het Lieve Vrouwbeeld uit Nederland in het heem van de burchtknapen (?). In het lokaal van de Knapen hing een keramiek kruis van de Vlaamse kunstenaars Luc en Jan Van de Weghe. In het kerelsheem hing het kruisbeeld van De Pelsmaeker (?). Ik weet niet of het nog allemaal bestaat. Mijn vriend de dichter Kamiel Van Cauwenbergh schilderde in het Kerelsheem een Lieve Vrouw op glas en bij de Aspiranten “Het Laatste Avondmaal” op de witte muur .
Zwart op wit als een beeld, opdat ook wij als broers en zusters van diezelfde Vader aan één tafel zouden aanzitten. Meester Willem Rosiers schilderde een siertekst op de muur : de chirobelijdenis met een fakkel erbij.
Buiten op de muur stond de tekening van mijn vriend Jezuïet Luc Craeye. Die tekening van de verrezen heer Jezus was in Hoogland verschenen. Het was Willem Rosiers die het hertekende samen met Jean Van den Broeck uit Asse. De smid Karel Meert uit Asse die ik kende van de Sint Elooigezellen heeft het dan gesmeed.
Ik wilde dat het tehuis en de versiering zelf zouden opvoeden door hun schoonheid. Langs hun zintuigen moesten onze jonge mensen schone mensen worden. Langs schoonheid en goedheid jonge mensen brengen tot een leven, tot een werkelijke ontmoeting met God en de mensen. Een schone Chirogroep in een schoon heem! Schoon leren leven met en voor elkaar, met in het hart zo’n levend, branden evangelie! Daar droomden wij van!

Bouw Chiroheem 8
We groeiden naar een familie : de Chirofamilie. Wat is het geweest, wat is het geworden op 20 jaar ?
Dat is de vraag die jullie zich wel stellen, we ons moeten stellen. Is het allemaal de moeite waard geweest? Was het de moeite waard, al die edelmoedigheid die er is in gestoken. Al dat werk van al die Chirogeneraties van toen en nu ? Allemaal even edelmoedig, met telkens een andere stijl in een andere tijd. En dat is goed! Vooruit. Vooruit naar morgen!
Christen zijn dat is altijd vooruit, dat is altijd nieuw worden. Dat is geschiedenis maken, naar de toekomst toe. Een toekomst die God zal voltooien.
Is dat Chiroheem de moeite waard geweest ? Is het de moeite waard geweest dat we het gebouwd hebben ? Is het de moeite waard, al wat er gebeurd is ? Chiro 20 jaar en veel langer sinds 1945 ?  Is het de moeite waard ? Volgend jaar 35 jaar Chiro in Meise (nu in 2006 : 60 jaar), dat moet je maar eens gaan vieren!
Maar ik zeg : ja, het is allemaal de moeite waard geweest! Daar moeten wij eens ernstig over bezinnen en praten terug naar de bron! Is deze Chiro alleen maar een speelgemeenschap ?  Ik durf het nog zuiver zeggen, omdat het vertrekt vanuit onze Chirobelijdenis : “Ik ben een Vlaamse jonge Kristen …”.
Chiro is een vormingsschool, een vormingshuis voor volwassen Kristenen die vandaag en morgen mee bouwen aan een frisse, dynamische kerk, aan een nieuwe wereld van rechtvaardigheid, van menselijkheid, waar alle mensen kinderen zijn van God en waar God zijn rijk zal brengen.
Is dit Chiro geweest ? Leeft dit in in het Chiroheem , 20 jaar lang (nu 46 jaar lang).
Ik ben in ieder geval blij dat ik het toen heb mogen doen. Ik dank u allen, ook hen die al in de hemel zijn : ik denk aan mijnheer Vindevogel en Thomas. Ik denk aan Francis, ginder ver in Brazilië en aan nog zoveel anderen. Dank u, dank u dat ik het mocht mee doen. Ik denk vandaag heel bijzonder aan jullie, vandaag in Israël. Ik denk aan jullie, ik draag jullie in mijn hart! Doe voort, doe voort Chiro! Doe voort heel Meise!

Herman Boon pr. , 22.4.1979

Bouw Chiroheem 2
Ik ging naar mijn vriend Jos Beeken in Mechelen en naar mijn broer architect.  Er was overleg met de leiders en de ouders. Jos Beeken tekende het ontwerp voor een huis, een thuis voor onze Chiro en die goede meester en vriend Rosiers, vader van Rik, tekende het na en maakte er zelfs een maquette van. Maandenlang stond die maquette achteraan in de kerk. De mensen konden er hun bijdrage leggen voor de bouw van ons heem. Jef Van Humbeeck, die nu al overleden is was aannemer en hij heeft mij enorm geholpen. Dat deed ook architect Van den Steen, als raadgever en met praktische en financiële steun. Het was toen ongeveer 1958, het jaar van de wereldexpo. De KWB speelde die winter toneel met regisseur Jef Wellens : “De top reikt hoger”. Dat was het, wat we wilden : hoger met de Chiro, hoger met heel de parochie.
Maart 1958 hebben we dan de oprit gegraven zodat de vrachtwagens binnen konden. En die lente, terwijl de wereldtentoonstelling vlak bij ons doorging, zijn we begonnen met zelf slakstenen te persen. We hadden van Jef Van Humbeeck een persmachine en een betonmolen gekregen. En er werd geperst door leiders en leidsters en ouders en zelfs door de kleine mannen die toen nog burchtknapen waren. Er kwam een kraan voor de grondwerken, bezorgd door dokter Emmerechts en later kwam de bulldozer van de brouwerij van de familie De Smedt. Het was allemaal gratis! Dat kon voor het Chiroheem, dat was een manier van helpen! Wat ben ik daar dankbaar voor gebleven! Die fantastische Paasvakantie van 1958 hebben we samen 2000 slakstenen en betonstenen geperst voor de binnenmuren van het heem. We lieten ze drogen in de zon. In juni kwamen de vaders helpen om de funderingen te graven. Ik herinner me de moeders, die eten, bier en koffie brachten. Eind juni hebben we de eerste steen gelegd van het Onze Lieve Vrouwkapelletje. Dat moest er direct komen. Bij Maria, de moeder van de Chiro, de burchtgravinne van de Chiro, zijn we elke avond na de vergadering even gaan bidden en sluiten. Foto
En op de hoek van het heem hebben we een O.L.V.-medaille van Fatima in gemetst. We geloofden dat Maria bij ons zou zijn, bij de vorming van jonge mensen. Pastoor Brams heeft het kapelletje dan ingewijd.

Bouw Chiroheem 5
De roofing, dat is ook nog een hele historie geweest. Familie van mij, uit Antwerpen zou ervoor zorgen, maar plots stierf die man. Toch heeft die firma gezorgd voor de vele roofing op het dak. Rond 6 september waren wij klaar en een week later zou monseigneur Schoenmaeckers het heem dan komen inwijden. Het werd 13 september 1959. Het heem werd ingehuldigd.
Zoals altijd kwamen we ’s morgens samen voor de Eucharistieviering. Ik heb toen van de Chiroleiders en –leidsters een heel mooi kazuivel gekregen. De bivakmoeders Olbrechts en moeder De Ridder hadden het genaaid. Ook mevrouw Sannen hielp mee. Ik had het ontwerp getekend. Nadien hebben ze in Leuven voor het seminarie naar die kazuivel gevraagd. Nu zie ik die kazuivel daar nog terug.
Ons heem stond er en het was mooi.
Het staat er nu al 20 jaar . We hadden de bedoeling er een echt huis van te maken, een huis in de parochie, een huis van de gemeenschap rond de verrezen Christus, voor de Chiro, van de chiro, die vormingsschool voor jong volwassenen.
Ik lees die eerste zin van onze Chirobelijdenis : Foto
Dat is Chiro : daaraan werken, zowel bij meisjes als bij jongens met die prachtige ploeg. Jonge mensen die werken aan een jonge Kerk. En hopen op priesters, religieuze missionarissen voor morgen. In de Chiro, het parochiaal jeugdhuis zouden jonge mensen gevormd worden, klaar voor het grote leven. Dat was de opdracht : mensen vormen, ruimte geven en schoonheid, ook architecturale schoonheid in alles wat in het heem stond en hing. Het heem moest daarom mooi zijn. Niet luxueus, maar mooi. En het was mooi : men schreef in de kranten : “het schoonste heem van het land”. We hebben hier nationale bijeenkomsten gehoudenvoor de Chiroleiding en vormingsdagen. Iedereen kwam naar het heem kijken. “Het grootste heem van het land”, zei men. Dan zei ik : “Het is voor de beste mensen van het land!”.

Bouw Chiroheem 3
Terwijl er uit  heel de wereld mensen kwamen kijken naar het Atomium, werd er beton gegoten tot laat in de avond. Als er begonnen was, moest er soms hard doorgewerkt worden. Ik weet nog hoe we al die schuine palen hebben gegoten ’s nachts, met zaklampen als het te donker werd. Want het moest vooruit. Al ging het soms eens tegen. Ik zie het nog gebeuren. Ik herinner me de angst, begin september. De binnenmuren van het gelijkvloers voor het heem stonden er. Oscar en zijn vrienden waren zand aan het scheppen over de muren die gedroogd waren. Ik stond te praten met twee novicen van Grimbergen, die zich kwamen aanbieden om te helpen. De mannen kwamen naar me toe. Op dat moment is een muur met een plof neergestuikt. Waren ze blijven staan, dan hadden we doden of zwaar gekwetsten gehad.
Ons eerste bivak was een geweldig bivak in Lommel. Ja, ik herinner me nog velen : bivakleider Paul Van Gompel, leider Willy Nica, Jos Teck, Leo Luypaert, Jan Moreau, Jan Wellens, Julien Van Dievoet,. Van Campenhout, Erik en Hugo Ooms, Remi Segers, Marxcel Van Laeken, Frans Heyvaert,Jan Bogaerts, Jef De Cuyper,Paul Van de Velde, Roger Cooreman, Oskar Wellens, Nick Siddré, Raf Meyskens en Rik Rosiers die samen de Chiro in Eversem zijn begonnen, . Ik herinner me Jef Van Gompel, Jos Van Humbeeck, Jan De Ridder, Dirk Olbrechts, Livien Thoelen, André en Jan Keymolen, Daniël Heyvaert, Marcel Cooreman, Jan Dobbé, Hubert Leemans, Frans De Weerdt, toen ook al leider Frans De Cuyper, Marc Depuydt, René Thomas. Ik zie terug vader Thoelen en Vindevogel, Becq en Peeters, enz. Jan Piet De Cuyper, de Van Schels, Johan en Corneel, de familie De Ridder en de familie Claes enz.
‘k Ga geen namen meer noemen, want ik vergeet er. Maar ik draag ze allen in mijn hart. Ik wil niemand vergeten!

Bouw Chiroheem 4
Wat denk ik nu allemaal van 20 jaar Chiroheem!
Toen we terug kwamen van het bivak in Lommel heeft Guillaume Van den Block het houten dak opgelegd. Wat heeft ook die mij geholpen. Dan werden de ramen geplaatst en nadien werden de rioleringen gegraven.
Het werd Kristus Koning : feest in de Chiro! In oktober hebben we “Tarcitius in Moskou” gespeeld met André en Jan Keymolen als grote vedetten, samen met Rik Rosiers, de commisaris en vele anderen.
De winter ging voorbij. Het werd april 1959. De wereldtentoonstelling werd terug afgebroken. Vijf zware vrachtwagens brachten het steengruis ervan naar Meise, om te storten achter het kerkhof aan Dansette. De chauffeurs zaten in café Triomf een pint te pakken. Daar zijn we gaan vragen om het steengruis af te kappen waar nu het speelplein ligt, naast het Chiroheem, want dat lag te laag en we wisten niet hoe het moest verhoogd worden. Het is me wat geweest. De eerste vrachtwagen reed al vast, de tweede die kwam om hem eruit te trekken kantelde om. De baas moest er dan wel bijkomen. Mens toch! Dat was een moeilijke zaak. Maar het is waar : de grondvesten naast het Chiroheem bestaan uit het puin van het Congopaleis van de Expo.
Dan kwamen de aansluitingen voor water, elektriciteit en gas. Dan moesten de muren worden geplakt. Dat gebeurde allemaal van mei tot augustus. Maar dan gebeurde het grootste offensief : augustus – september. Iedereen is komen helpen en er waren er zovelen die geld toestaken. Mensen gaven soms een groot briefje. Ik denk terug aan Michel Van der Veken, de beenhouwer en zo. Er waren de omhalingen, de kerkfeesten die georganiseerd werden in de zalen van Meise. De fanfares deden mee en Bobbejaan Schoeppe ook. Toni Corsari kwam. Hilde Van Praet deed mee en Leo Van Cauwenbergen. Het waren feesten voor het Chiroheem. Ook VKAJ en KAJ met de gebroeders De Smedt, ook zij deden mee voor de Chiro.