Verrassing verrassing verrassing. Het scenario dat we lachend voorspelden is helaas werkelijkheid geworden. Ik vat het even kort samen. Op 17 januari bestelden we een voortent bij Obelink in Nederland. Levering verdeeld over vijf pakketten zou 8-10 werkdagen duren. Na veel wachten hebben we vier pakketten ontvangen, een vijfde was en bleef spoorloos. Na veelvuldig contact met Obelink werd besloten de reeds geleverde dozen terug te sturen naar Nederland. Daarna zou ik de hele bestelling opnieuw moeten plaatsen. De retourzending zou morgen – donderdag – opgehaald worden door SEUR, de Spaanse koerierdienst. Gisteren – dinsdag – stonden ze hier echter al aan de poort. Pakketten werden in de bestelwagen gelegd en zouden dan naar NL vertrekken. Een half uurtje later op de website van DPD opnieuw beweging in het reeds lang ontbrekende en definitief verloren gewaande pakket : aangekomen in depot Alicante. Als dat pakket wordt aangeboden moet dat geweigerd worden zodat het automatisch terug naar afzender gaat. Kan je nog volgen ??? Nu maar hopen dat alles in goede staat bij Obelink aankomt want anders kunnen we fluiten naar een terugbetaling.

Gisteren is het eindelijk gebeurd : naar de markt in Albir ! Het werd altijd maar uitgesteld door het slechte weer maar vooral omdat we moeilijk konden inschatten hoe belastend het voor Carina zou zijn. We hadden een parkeerplaats vlak bij de markt en na vijf minuten liepen we tussen de kraampjes. Halverwege de markt moesten we even uitrusten en iets drinken. Intussen had Carina al een nieuwe handtas en een paar sandalen gekocht, lederen en made in Spain. Elke man die mij raar bekeek omdat ik met een handtas rond liep (Carina moest nog een hand vrij hebben om op haar kruk te steunen) kreeg van mij een zwoele blik en een knipoogje. Na de markt wandelden we verder tot No-Mad om daar van een spaghetti en een veeeeeeeel te grote césar salade te genieten.

Vandaag scheen de zon alweer de hele dag uitbundig. De stormen van de vorige weken zijn daarmee helemaal vergeten. Deze middag heb ik mee petanque gespeeld, plezant voor een keertje. De dag werd afgesloten bij Belgomar, lekkere spruitjespuree !

Vorige week gingen we naar het caravansalon in Alicante. Bij Reimo moesten we onze naam en telefoonnummer achterlaten om een superdikke catalogus te krijgen. ’s Avonds kreeg ik telefoon met de melding dat ik een tweepersoons plooizetel had gewonnen, af te halen bij Caravanas Cruz in Elche. En dat hebben we vandaag dan maar gedaan, dik 140 km over en weer voor een stoel van 69 euro, nog altijd winst. Hij zit ook verbazend comfortabel maar waar we ons prijsbeest zonder voortent moeten wegsteken weet ik nog niet.

Op de terugweg wou ik graag een bezoekje brengen aan de “Huerto del Cura” maar er was nergens een parkeerplaats te vinden. Ook zonder de tuin te bezoeken krijg je genoeg palmbomen om te bekijken.

Eens Alicante gepasseerd verlieten we de AP7 en volgden zo goed als mogelijk de kustlijn. In Coveta Fuma gingen we iets drinken bij Colmar, enkele jaren geleden hadden we daar lekker gegeten.

Deze avond stond Benidorm Palace op het programma, dat was ook alweer enkele jaren geleden. Voor Carina was het zelfs de eerste keer. Er werd gekozen voor de combinatie diner en show. Eten in overvloed, helemaal niet slecht maar typische gaarkeuken. Om 22u begon de show met de titel “Elements”. Er werd vooral heel veel gedanst en de videomuren waren indrukwekkend maar ik zal nooit een grote fan worden van dit soort entertainment.

Het wordt nu stilaan duidelijk : we moeten niet meer rekenen op een nalevering van het ontbrekende pakket. De stukken (voor- en zijkanten) die we nog missen zijn niet apart te leveren. In de laatste mail van Obelink werd voorgesteld de wel geleverde pakketten terug te sturen naar Nederland. De firma (SEUR) die de pakketten geleverd heeft zou ze ook komen ophalen, wat me niet meteen een geruststellend gevoel geeft. Uiteindelijk zijn die er maar in geslaagd één van de vijf pakketten af te leveren. Ik kan het scenario al zonder problemen voorspellen : uren staan wachten aan de poort tot er iemand goesting heeft om hier te stoppen … De magische afhaaldata zijn 26 en 27 februari + 2 maart. ALS alles dan in Nederland in goede staat aankomt, wordt de tent terugbetaald en kan hetzelfde eventueel opnieuw besteld worden.

Intussen hebben Gaston en Leo de “terugstuurspullen” in de oorspronkelijke dozen ingepakt en met extra tape versterkt. Dat was nodig want de dozen waren beschadigd. En nu dus weer wachten wachten wachten. In combinatie met storm storm storm van de voorbije weken kunnen we gerust van een rotwinter spreken. Gelukkig is het nu al enkele dagen heel mooi weer en kunnen we opnieuw de hele dag buiten zitten.

Deze nacht voelde Carina zich ellendig : overgeven, hoofdpijn, maagpijn, alles deed pijn. We waren vanmiddag uitgenodigd bij Philip en Monique om iets te drinken en knabbelen en toen voelde ze zich al beter – verrassing ! Daarna gingen we iets eten bij Sunrise, voor ons de eerste keer en gezien de prijs zeker een meevaller.

Nog een beetje nieuws over de tent : Obelink is nu een onderzoek gestart om te kijken waar het is misgelopen. Wanneer dat onderzoek afgerond gaat zijn ? Hopelijk zo snel mogelijjk.

Zaterdagavond hadden we gereserveerd bij Belgomar voor een speciaal valentijnsmenu. Heel raar : Carina en ik vinden het allebei logisch dat je zoiets met twee doet maar er waren ook tafels met vier en zes personen. Dan krijg je al snel een rumoerige cafésfeer maar zodra er eten op tafel kwam verdween het lawaai snel. Na het eten volgde er nog een feestje. Niet op voorhand aangekondigd maar als je uitbaters Katy en Bianca een beetje kent is het ook niet echt een verrassing. Het was plezant en op die manier leer ik steeds meer feestliedjes uit het après-ski gebeuren Zoals in de goede oude tijd hebben we als laatste gasten de zaak gesloten.

Gisteren ging ik met onze pa naar het caravansalon in Alicante, tot het middaguur bleef het relatief rustig maar daarna werd het steeds drukker. Er is dan ook veel meer te zien dan vroeger. Echt lang bleven we niet want ik wou om 16u thuis zijn voor de wedstrijd tussen Antwerp en Westerlo. Wat een teleurstelling alweer ! Echt voetballen kon niet vanwege de hevig sneeuwval maar dat mag geen excuus zijn voor de zoveelste wanprestatie dit seizoen.

Gisterenmiddag gingen we voor het eerst sinds lang op woensdagnamiddag naar de Rockstar. We hebben natuurlijk twee maanden in België doorgebracht maar intussen is ook Annick, één van de drijvende krachten achter de VAR (Vriendenkring Annick en Robert) gestorven en werd het een beetje een triestige namiddag. Maar zoals ze zeggen : the show must go on en dat gebeurde ook. De muziek kwam van Dirk White, mooie stem maar de muziekkeuze was zoals altijd niet de mijne. En toch valt er nog iets grappig te vertellen. Ik complimenteerde Dirk maar zei ook dat ik meer te vinden was voor reggae of metal. Hij zei dat hij ook van reggae hield. Metal was zijn dada niet maar hij is wel fan van Rammstein, dat had ik niet zien aankomen.

En dan … de zoveelste slapeloze nacht op een rij. Dat was te voorspellen maar dat het zo erg zou worden wisten we niet. De hele dag beukte de wind op de caravan en vooral op de voortent. De laatste stukje werden aan flarden gereten en angstig hoopten we dat er geen te erge schade zou zijn. Al snel bleek dat iedereen slecht geslapen had, we waren dus niet alleen.

Naarmate de middag naderde werd het steeds zonniger en was er bijna geen wind meer waar te nemen. Omdat er voor zaterdag weer een zeer zware storm wordt voorspeld namen we geen risico en werd er begonnen met de afbraak van de oude tent. Alles (tafels, stoelen, kasten enz) werd gegroepeerd en met het oude dakzeil afgedekt en verzwaard met de nodige stenen. Nu nog wachten op de ontbrekende doos van Obelink. Die gaan intussen een onderzoek opstarten om uit te vissen waar de verloren gewaande bestelling gebleven is.

Deze avond gingen we naar de Panaché voor wat waarschijnlijk de slechtste wedstrijd van RAFC was dit jaar. De 0-4 voor Anderlecht was niet eens overdreven en dus geen finale in de Croky Cup dit jaar.

Gisteren in de late namiddag kreeg ik een berichtje van Katy. Er waren twee pakketten in de Belgomar geleverd voor ons. Voor diegenen die het verhaal niet helemaal volgen : de schoonzoon van Katy werkt bij SEUR, de Spaanse koerierdienst. De schoonzoon is op de hoogte van de problemen met onze bestelling en probeert onze pakketten te onderscheppen in het depot van Alicante en levert ze dan bij Belgomar. Niet helemaal de officiële manier van werken maar het is wel een mooie oplossing. Dank zij hem hebben we nu toch al vier van de vijf dozen ontvangen. De dozen hadden al een en ander meegemaakt en hingen met plakband aan elkaar. Na een vluchtige controle bleek alles in goede staat te zijn. Vieren bij Belgomar ging niet want alle tafels waren gereserveerd. Dan maar naar Almafra met Leo en Wilma.

Vandaag was het weer winderig en ondanks de afwezigheid van de zon was het toch warm.

Zaterdag zijn we met de hele bende naar Panaché gaan eten, een hele tafel vol met Dominicaanse gerechten – lekker ! Zondag was het een stuk minder gezellig door de nederlaag van Antwerp op KV Mechelen.

We hebben nu al voor de derde dag op rij mooi weer : veel zon, aangename temperatuur en weinig wind. Het zou een perfecte periode zijn om een nieuwe voortent te plaatsen maar je kan het al raden … nog altijd niks te zien. Als ik dit schrijf is het 11u30 en volgens DPD zouden er vandaag twee pakketten geleverd worden maar van de plaatselijke koerierdienst SEUR heb ik nog altijd geen bericht gekregen. En zelfs al zouden ze vandaag nog leveren, dan nog is er één pakket ergens al weken onderweg.

De hevige wind is uiteindelijk gaan liggen en de zon schijnt regelmatig.

Vrijdag zijn we met Leo en Wilma gaan eten bij Kathmandu, altijd lekker daar ! Zondag was er dan weer een dierenwijding bij de kerk van Alfaz en gisteren – maandag – waren we met Monique en Phiip gaan eten bij Belgomar. En zo krijgen we onze dagen toch gevuld.

De voortent is nog altijd niet geleverd maar er zit wel weer een beetje beweging in. Tenminste, dat dacht ik toch. Ik kreeg vandaag immers weer een berichtje dat de levering van een pakket zou gebeuren tussen 15u en 16u. En weer hetzelfde verhaal : tot 18u buiten staan wachten zonder resultaat. Om 19u kwam er dan weer een bericht om te melden dat ze niet genoeg tijd hadden …

Alweer een verloren dag werd afgesloten bij Dong-Jing , het Chinees restaurant. Grappig verhaaltje daar : twee Nederlandse mannen waren zichzelf aan het bewieroken over hoe flink ze nog wel waren op hun 80^e levensjaar. Ik liet een foto van onze pa zien en zei dat er nog straffere exemplaren bestaan. De reactie was : aaaaah, dat is Lowietje ! Bleken ze ook op camping Almafra te staan.

Wat een rotnacht, geen halve minuut geslapen door de stormwind en ook overdag bleef de wind op alles inbeuken. Het laatste stukje plastic van de tent is nu ook gesneuveld.

Bij Guido en Marleen is de “garagepoort” van hun Hymer losgerukt maar dat is na een bezoek aan de doe-het-zelf zaak al opgelost met een nieuwe scharnier.

’s Avonds ging de wind eindelijk een beetje liggen en samen met de overwinning van Antwerp tegen Cercle was dat het beste nieuws van vandaag.

Wat een verschrikkelijke dag gisteren ! De windverwachting zat er deze keer boenk op ! Vanaf de middag windstoten van meer dan 100 km/u en alles wat nog niet kapot was aan de oude voortent moest er aan geloven. Alle vensters zijn nu stuk, de bevestigingsogen aan de caravan zijn afgebroken, buizen zijn verwrongen enz. We mogen blij zijn dat we hier zoveel hulpvaardige mensen rond ons hebben. Alleen zou het absoluut niet lukken . Het belangrijkste was om veilig de nacht door te komen en daarvoor werden kilometers plakband, touwen, zeilen e.d. gebruikt.

Terwijl de plaatselijke Handige Harry’s hun handen vol hadden stond ik (soms vergezeld door lijfwachten) aan de poort te wachten op de nieuwe tent. De levering was gepland tussen 13u45 en 14u35 maar om half zeven was er nog altijd niks te zien.

Vandaag kreeg ik om 10u45 een melding dat er vandaag tussen 10u30 en 11u30 zou geleverd worden. Om 11u stond ik dus weer aan de poort te wachten, daar stond ik om 16u nog altijd zonder resultaat. Een half uur later : een “anonieme” witte bestelwagen die op zoek leek te zijn naar iets. En jaaaaaaaaaaaaa, er stapte een medewerker van SEUR uit. Ik sprak hem aan in het Spaans, dat lijkt mij het meest logische in Spanje maar het was een Oekraïner. Hij bekeek me als een koe die de eerste keer een trein ziet voorbij komen. Het duurde even voor de laadruimte open ging en we ons pakket kregen. Alles werd minutieus nagekeken alsof we Somalische kapers waren. Ik heb met de chauffeur telefoonnummers uitgewisseld zodat we bij een volgende levering alles vlotter kunnen laten verlopen. Er moeten nu nog minstens drie andere pakketten komen.

Gisteren schreef ik een mail naar Obelink, de firma waar we onze nieuwe voortent bestelden, om opheldering te krijgen over het transport. Een uur later had ik al een antwoord : zolang een bestelling geen vier dagen “kwijt” is, kunnen ze niet ingrijpen. Een uur later kreeg ik een bericht van SEUR, de Spaanse koerierdienst. De bestelling zou geleverd worden tussen 12u45 en 13u45, nog maar eens … Ik heb van ongeveer 13u tot 14u aan de poort gestaan en zag de vertrouwde berichten weer op mijn telefoon verschijnen : nog 24 klanten voor u, nog 18, nog 12, nog 7 – je kan het al een beetje voorspellen … Een nieuw berichtje : uw bestelling kon niet geleverd worden vanwege een fout ingegeven adres. Ik heb intussen al verscheidene keren het adres met alle mogelijke gegevens (straat, postcode, officieel adres, coördinaten, vanaf rotonde die richting volgen en na zoveel meters het huis aan de linkerkant) doorgestuurd maar dat lezen ze blijkbaar niet.

Ik kreeg de keuze : de levering ophalen in Pedreguer 100 km heen en terug) of het adres aanpassen. Ik heb dan voor het laatste gekozen en het adres van camping Almafra (waar onze pa staat) ingegeven. Onmogelijk om die camping niet te vinden, zou je denken …

Omdat we gisteren niets meer moesten verwachten konden we met een gerust gemoed iets gaan eten en werden we verwend bij Belgomar. Daar was toevallig de dochter van uitbaatster Katy aanwezig en toen die ons verhaaltje hoorde vroeg ze over welke transportfirma het ging. SEUR dus en heel de familie keek bedenkelijk. De schoonzoon blijkt daar te werken en die zou wel eens proberen schot in de zaak te krijgen. Toen we weer thuis waren kregen we een bericht van Katy : er was een pakket van 3 kg gerecupereerd en dat ligt nu op ons te wachten bij Belgomar. De andere 70 kg zijn voorlopig nog een mysterie maar het depot in Alicante wordt nu nauwlettend in de gaten gehouden door de schoonzoon. Volgens het track&trace systeem zijn er nu nog vier pakketten onderweg en zijn ze verspreid over verschillende depots.

En dus zitten we nu (woensdag) weer te wachten op verdere berichten en hopen we dat de aangekondigde storm niet zo erg zal worden dan voorspeld.

Gisteren mochten wij bij Panaché weer mee genieten van een collectieve off-day van RAFC. Wat is dat toch met onze ploeg ? Gelukkig was alles snel vergeten want “op den berg” werd een feestje georganiseerd. De wind maakte het te koud om lang te blijven zitten.

De laatste dagen hebben we al flink wat windstoten moeten trotseren maar gisterenavond was het nog een stuk heviger. Rond 21u30 dacht ik even dat we gingen opstijgen. Bij een van de zwaarste rukwinden begaven een aantal ramen van de voortent het. En zoals dat dan gaat, staan er al snel een aantal mensen klaar om te helpen. Alles werd zo goed als mogelijk dichtgeplakt met meters duct tape en stukken dekzeil en plastic. Een half uur later gaf een ander raam de pijp aan Maarten. Dweilen met de kraan open noemen ze zoiets. Ook om 2u vannacht sneuvelde er nog wat stukjes plastic.

In de loop van de dag werd er extra materiaal gehaald om alles extra te verstevigen maar de windberichten zien er niet gunstig uit en we vrezen dan ook dat het binnen echt einde verhaal zal zijn van de oude voortent. Van de nieuwe voortent horen we sinds vrijdag helemaal niks meer. De transportfirma SEUR negeert elk bericht en ten einde raad heb ik een bericht naar verkoper/opdrachtgever Obelink gestuurd om te vragen of zij de zaak kunnen onderzoeken.

Gisteren verliep ongeveer zoals donderdag : wachten op de voortent. Donderdag was niet gelukt en dus herkansing op vrijdag. Deze keer werd de levering beloofd tussen 16u30 en 17u30 en de hele dag zag je de teller veranderen : nog 53 pakketjes af te werken, nog 47 pakjes, nog 32, nog 26, 12 en net zoals donderdag ging ik aan de poort staan om de transporteur op te vangen. Helaas … het werk alweer donker en niemand te zien. Tot er een boodschap kwam dat er vertraging op de zending zat en dat ze alles zouden doen om het in orde te brengen. Dan kwam nog een mededeling dat het dezelfde dag zou geleverd worden. En dat was het dan ! Niks meer geleverd, niks meer gehoord. Het is nu zaterdagochtend 9u35 en zelfs geen berichtje meer met wat voor melding dan ook.

De eerste dagen aan de costa brachten ons vooral wind en regelmatig een beetje regen. De droge rivier staat momenteel niet droog en langs de kustlijn is er op verschillende plaatsen schade maar op onze berg zoals gewoonlijk geen probleem.

Gisteren was het een stuk beter en konden we langere periodes in t-shirt in de zon zitten.  Dat ging vandaag trouwens ook zonder problemen.

Zitten is het enige dat we konden doen want we moesten de hele dag thuis blijven om een zending in ontvangst te nemen. Vorige week hadden we immers een nieuwe voortent besteld en die zou hier in Spanje geleverd moeten worden. Alles vertrok zeer snel vanuit Nederland naar Spanje via DPD en daar werd het overgenomen door SEUR, een plaatselijke koerierdienst. Woensdagavond kregen we bericht dat het gisteren – donderdag – zou geleverd worden. Gisteren duurde het een tijdje tot het wat specifieker werd : levering tussen 18u en 19u en nog 68 pakketten te gaan. In de loop van de middag werd dat steeds minder en toen er nog acht pakketten geleverd moesten worden, ging ik aan de poort staan. Nu zou het toch niet lang meer duren maar toen kwam er een nieuw bericht : vertraging, 1000x sorry, we zoeken een oplossing enz. Voor alle veiligheid nogmaals het volledige adres inclusief exacte coördinaten doorgegeven, meer kan je niet doen.

Onze verplaatsing naar de Costa Blanca verliep vlekkeloos. Schoonzoon Rachid bracht ons naar de luchthaven van Deurne, amper een kwartiertje rijden. Daar ter plaatse ging alles vlot, zoals meestal. We gingen precies op tijd de lucht in en twee en een half uur later landden we in Alicante. Daar stond de pendelbus van Beniconnect op ons te wachten en nog een uur later stonden we bij onze caravan. Daar werden we al onmiddellijk uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje in de namiddag. Vele hapjes en drankjes later werd het vanaf 16u toch te fris om buiten te blijven zitten, zeker voor Carina want die is na al de miserie een echte koukleum geworden.

’s Avonds hebben we nog lang getwijfeld : gaan we nog ergens iets eten of is het genoeg geweest voor vandaag ? Wie ons een beetje kent, weet wat er dan gebeurt. We kozen voor het restaurant van camping Almafra en kwamen daar terecht bij een karaoke avond. Hier en daar een echt goede stem, soms een verdienstelijke poging al dan niet met bijpassende danspasjes en spijtig genoeg ook prestaties op het randje van kattengejank. En toch was het gezellig en de chili con carne en de jacked potatoe gingen vlot binnen.

Gisterenmiddag hebben we gekozen voor een nog nooit bezocht adres : No-Mad in de hoofdstraat van Albir. Een absolute topper en heel grote porties met supervriendelijke bediening.

Vandaag liet de zon zich alweer weinig zien maar de aangekondigde regen en hevige wind hebben we gelukkig niet gekregen.

Ik heb het een tijdje geleden al geschreven : ik heb Parkinson. Die diagnose kreeg ik eind augustus 2024 maar vóór ik de kans kreeg om familie en vrienden in te lichten werd Carina geconfronteerd met een hersenlymfoom. Ik heb mijn problemen naar de achtergrond verschoven om alles in te zetten op de genezing van Carina. Intussen heeft Carina een lange weg afgelegd en is al een heel stuk beter. Bij mij is de mokerslag van Parkinson al verwerkt. Ik mag niet klagen, met pilletjes is voorlopig alles min of meer onder controle. Als ik niet uit mijn woorden geraak, wat trager reageer, sneller moe ben, mijn coördinatie een beetje in de war is, als ik niet luid genoeg spreek, evenwichtsproblemen heb enz enz. : dat en nog veel meer is waarschijnlijk te wijten aan deze neurodegeneratieve ziekte waarbij o.a. dopamine-producerende zenuwcellen in de hersenen langzaam afsterven.

Zonder vertraging vertrekken we morgenvroeg om 7u met TUI vanuit Deurne naar Alicante. Rond de middag zijn we dan waarschijnlijk op onze vertrouwde plek in Alfaz. Tot binnen enkele dagen !

Maandag ben ik voor de laatste keer naar de kinesist geweest. Veel heeft het niet geholpen maar op kosten van de ziekenkas over voetbal lullen kan je niet overal . Daarna worstenbroden en appelbollen gaan kopen, traditie op Verloren Maandag en heel lekker (bakkerij Gommers in Borgerhout).

Gisteren stond een bezoekje aan de neuroloog op het programma. Pilletjes blijven pakken was het verdict. Prolopa, voor de mensen die nog niet wisten dat het zwaard van Parkinson boven mijn hoofd hangt. Daarover schrijf ik later nog wel eens meer. Voorlopig zijn al onze problemen maar klein bier in verhouding met wat we ‘s middags aan de telefoon te horen kregen. Inderdaad weer iemand in het lange rijtje van K-patiënten.

Vandaag langs de huisarts om het toch nog eens over de aanhoudende rugpijn te hebben. Ik blijf rugpijn zeggen terwijl het de laatste weken meer tussen mijn ribben te situeren is.

En zo komen we stilaan dichter bij ons vertrek naar Spanje. Zondag heel vroeg moeten we al op de luchthaven van Antwerpen-Deurne zijn. Hopelijk verandert het weerbericht nog een beetje want het ziet er nogal regenachtig uit aan de Costa Blanca.

Tussen de sneeuwvlagen door zijn we er toch in geslaagd om de nodige doktersbezoeken af te werken. Bij Carina hebben ze een tand verwijderd, een werkje waar de “gewone” tandarts niet aan wou beginnen. We werden, omwille van haar omvangrijke dossier, doorverwezen naar MKA (mond-, kaak- en aangezichtschirurgie) in het UZA. Klinkt onheilspellend maar alles verliep heel vlot, ook al heeft Carina een hemelse schrik van spuiten en tandartsen.

Eergisteren werd ik bij de dermatoloog verwacht en een kwartier later stond ik weer buiten, alles in orde dus. Volgende week moet ik nog een keertje naar de neuroloog en dan staat er niets meer op het programma. Tenzij misschien nog een bezoekje aan de huisarts want mijn rugpijn blijft maar duren !

Oh ja, we hebben ook een nieuw televisietoestel in de living staan. De vorige teevee was ongeveer 20 jaar oud en had de laatste weken rare kuren. Hij doorliep alle menu’s, zette het volume op maximum, veranderde de taalinstellingen, schakelde zichzelf uit – allemaal zonder dat we de afstandsbediening aanraakten. Tijd voor een vervanging en voor minder dan 200 euro stond een nieuwe 40” slimme televisie in de kast, langs elke kant een marge van een halve centimeter.

Vandaag moest Carina haar nieuwe ID kaart ophalen en dat combineerden we met een bezoek aan schoonmama Yum, uiteraard inclusief een etentje bij Brasserie Anoot.

We zijn alweer vier dagen ver gevorderd in het nieuwe jaar en voor ons zijn de feestdagen achter de rug, in Spanje wachten ze nog op de drie koningen maar die zullen we dit jaar missen. Onze oudejaarsavond in Lochristi was gezellig met zoals altijd veel te veel eten. Ik ben blij dat we niet thuis waren want hier in de buurt werden er weer oorlogstaferelen gemeld.

Gisteren waren we in Mortsel afgesproken met Lieven en Miranda, ook altijd plezant.