Dinsdag 18 oktober 2005
nog een beetje geduld
Ik moet nog een beetje geduld oefenen. Ik ben er helemaal klaar voor.Oma worden, ik zag er lange tijd tegenop. Maar eens mijn dochter zei: mama, ik ben zwanger, klonk het in mijn oren als een toverspreuk. JOEPIE, ik word oma.
We hebben dat natuurlijk met een fles champagne gevierd, de nodige emotionele traantjes weggepinkt en knuffels gegeven.
En nu...wachten we af. Mijn dochter verlangt er naar om haar kindje in haar armen te sluiten.De papa loopt onwennig rond, het is mooi om aan te zien. Ik zie dat dit kindje zo gewenst is.
En ik bekijk terug al de foto's van mijn kinderen toen ze pas geboren waren, alles blijft mij zo helder voor de geest. Dit waren zo intense gelukkige momenten. Ik kon me bijna niet voorstellen dat er nog toekomstige mama's waren die zo snel mogelijk wilden bevallen.
Het grote verschil is dat ik en mijn dochter die vreugde kunnen delen, uitkijken naar dat kleine wondertje.
Voor mij lag dat anders, er was geen familie die zich zorgen maakte om mij. Op die momenten had ik genoeg aan mijn man. Toch hoopte ik dat mijn moeder me zou komen bezoeken als ik bevallen was.
En ja, ze is eens langsgekomen. Ik heb toen mijn kleine Elsje in haar armen gelegd en er een foto van gemaakt. De kans was groot dat dit de laatste keer was. En ik wou dit bezoek op de gevoelige plaat vastleggen als herinnering voor later.Ik wou dat mijn kinderen hun oma zouden kennen.
Mijn kleinkind zal liefde krijgen, onvoorwaardelijk zoals ik ze aan mijn kinderen geef. Ik heb al honderden plannen.
Ik voel me gelukkig !!!
Hinde