Vrijdag 9 december 2005
gegroeid
Het is ongelooflijk onze kleine Kiyoko te zien groeien.Wat ik soms zo raar vind is dat het fabeltje dat je je baby moet laten huilen om het maar niet te vertroetelen nog wordt doorgegeven aan de jonge ouders. Ze voelen zich bijna schuldig als ze hun baby koesteren. Dat vind ik juist goed. De aanwezigheid en troostende lichaamswarmte van mama of papa.
Had ik die liefde als baby gekregen ik zou mij waarschijnlijk een stuk minder eenzaam voelen in mijn zijn. Niet dat ik me nu ongelukkig voel hoor, maar ik heb toch altijd dat gemis gevoeld.
De tedere liefkozing van een moeder daar kan toch niets tegenop.
Als ik nu naar mijn kleinkindje kijk, hoe ze ontspannen ligt te slapen, dan kan dat alleen mijn hart vervullen met liefde.
Mijn Els is een echte moederkloek. Soms wat té bezorgd maar dat mag. Er zijn genoeg mensen die haar op tijd geruststellen dat er niets fout is als Kiyoko huilt of als ze eens wat uitslag krijgt.
Ik ben een beetje een onrustige ziel, maar de nabijheid van Kiyoko maakt dat ik kalmer wordt, een beetje de drukte vergeet.
