Morgen start de week van de poëzie, met als thema: metamorfose. Het Griekse woord ‘meta’ betekent ‘voorbij’ of ‘transformatie’. ‘Morphosis’ betekent ‘vormen’. Zoals de transformatie van een rups in een vlinder. En ook wij kunnen in figuurlijke zin van een rups in een vlinder veranderen…. Morgen dragen we gedichten voor in het tehuis waar ik vrijwilligster ben. Voor de gelegenheid heb ik me laten inspireren door mijn persoonlijke motto: vrede. Mijn overtuiging: Als we proberen zelf in vrede te blijven en dat uit te stralen, zou de wereld wel eens een heel stuk vrediger kunnen worden!!!
Een deugddoende lunch in zeer aangenaam gezelschap werd bekroond met een cappuccino-EXTRA LARGE. (Enfin de cappuccino niet, maar de slagroom wel! Misschien heb ik op de foto een beetje overdreven…). De calorietjes moesten er dus dringend afgewandeld worden! Ik ging van Hof ter Linden (Edegem) met een zigzagomweg naar Fort V. Daar deed ik nog 3/4 toer van de vijver, voor ik richting huiswaarts ging. Ik deed er ongeveer 1 1/2 uur over, dus een aardige training!
Ongeveer een halfuurtje nadat ik foto’s had genomen van de zonsopgang, stuurt vriendin S. die niet ver van mij woont, haar “visie op de hemel”…. (de eerste foto, de mijne volgen daaronder). Ze was er al zeker van dat ik ook foto’s had genomen! Haar foto vind ik symbolisch: de strepen van de vliegtuigen staan symbool voor de tocht die wij allemaal maken, allemaal samen (in de hemel…??), ieder volgt zijn eigen koers. Ik had een halfuurtje daarvoor dus een andere “visie” gehad: het licht dat ons omringt op onze tocht…. En de laatste foto: het doel dat we allemaal wel zouden willen bereiken….
Het is jáááááren geleden dat ik nog ijspegels heb gezien. Toch in deze vorm. Want het wordt ook wel gezegd van een persoon die onverschillig lijkt te zijn. Maar laten we niet te snel over zo iemand oordelen. Iemand die zich moeilijk uitdrukt, krijgt al gauw een stempel van onverschilligheid. En omdat ‘vrede’ dit jaar mijn motto is (niet alleen dit jaar…) pleit ik voor een beetje verdraagzaamheid.
10-1-26 Ja, na regen komt zonneschijn….. Hier is het: na sneeuw..... komt er wéér en méér sneeuw - na de dooidag van gisteren. Vannacht heeft het gesneeuwd, maar vandaag nog niet. Het is wel mooi om te zien. De tuin is weer ‘bepoederd’ – het vrolijkt het grijs en groen wat op. Geeft toch een licht tintje als het zulk grijs weer is, ook al is er nog groen in de tuin. Maar als een paar dagen daarna de zon eens schijnt, ziet alles er vrolijk uit…..
3-1-26- 8u30 – Sneeuwpret. De eekhoorntjeszijn al actief in de krulwilg. Van dat beetje sneeuw dat er ligt, hebben ze geen last. Wat ben ik blij dat de ‘boom-engelen’ de krulwilg niet helemaal hebben uitgedaan. Nu kan ik de eekhoorntjes nog zien spelen! Een foto nemen in het halfdonker zit er helaas niet in. Maar een klein uurtje later lukt het wel, al is het een raadsel-foto. Want de eekhoorntjes spelen foto-verstoppertje. Dan probeer ik een filmpje. ‘Knabbel’ zit stil, je ziet hem nauwelijks. Ik laat m’n armen even rusten. En ineens is ‘Babbel’ daar en ik kan hem filmen. ‘Knabbel’ zit nog altijd even stil. En echt, het is géén stuk tak, al doen ze wel alsof!! Op het eerst filmpje ontdek ik al een glimp van ‘Babbel’ en even later rent die over de tak en kan ik dat filmen. Dus twee ‘vliegen’(de eekhoorntjes) in één klap! Rond 10u zie ik in het grasveld een kraai (raaf?) die de eksters wegjaagt. En er is zelfs een sporadische merel die al jaren uit het tuinbeeld verdwenen is. En ja hoor, de eekhoorntjes zijn er ook nog, spelend in de ‘Keuleman’ (appelboom).
Het is een beetje een zoekplaatje.... Knabbel of Babbel zit ongeveer in het midden van de foto...
31-12-25 – Geen oliebollen, het zijn vetbollen, maar ze lijken wel gesmaakt te worden. Op een gegeven moment hangen er 6 staartmeesjes aan!!! 2 minuten erna hangen de bollen weer rustig… te hangen. Het vreemde is dat de andere meesjes er momenteel niet van eten. De staartmeesjes leren ons wel een lesje in verdraagzaamheid. Ze doen alles gezamenlijk heb ik opgemerkt toen ze veel en met vele in de fruitbomen zaten. Ze zijn altijd in een groep en kwetteren er lustig op los. Bijna menselijk, zou ik zeggen…. Terwijl de andere meesjes mede-meesjes meestal wegjagen als die ook een graantje mee willen pikken Zelfs grotere vogels proberen aan de vetbollen te hangen: gaaien, zelfs eksters. En het roodborstje fladdert als een kolibrie, maar gaat wel al fladderend op het randje zitten.. Die moet nog wat oefenen! Ik heb een paar dagen geleden die vetbollen (met insecten erin) wat verkruimeld, zodat ze beter in de ‘silo’ pasten. Bleek er nog een levend sprinkhaantje in te zitten, die de vrieskou had overleefd!
