Archief

Eventing is een discipline in de paardensport waarbij de verschillende aspecten van de training aan bod komen. Het werd voorheen 'military' genoemd. De combinaties moeten een dressuurproef, een terreinproef en een springparcours rijden. De combinatie die de minste strafpunten behaalt over de drie onderdelen is de winnaar. Het meest spectaculair is de terreinproef (ook bekend als cross country). Deze wordt afgelegd in een natuurlijke omgeving zoals bos en weilanden. Tijdens de terreinproef dienen verschillende soorten hindernissen te worden overwonnen. Voorbeelden van hindernissen zijn: de waterbak, constructies met boomstammen, picknicktafels, op- en afsprongen en gaten. Een eventingwedstrijd kan over meerdere dagen verdeeld zijn. Dit is het meest gebruikelijk bij de zwaarste wedstrijden en alle internationale rubrieken. Voor en na de terreinproef worden de paarden gekeurd door een dierenarts. Hierbij wordt gecontroleerd of het paard goed loopt en of de conditie goed is. Indien dit niet het geval is volgt uitsluiting. Deze veterinaire keuring wordt bij alle klassen van de eventingsport gedaan. Een groot verschil met een gewoon springparcours is dat de hindernissen waarover het paard dient te springen vast zijn, er kunnen dus geen balken vallen. Dit is risicovol, een hindernis geeft niet mee en kan het paard verwonden. In de geschiedenis van de sport zijn voor paard en/of ruiter dodelijke ongelukken regelmatig voorgekomen. De wedstrijden worden daarom begeleid door dierenartsen en eerste hulp teams. Eventing is volgens de beoefenaars niet meer zo gevaarlijk als vroeger. Uiteraard zijn er risico's aan verbonden, maar door goede training en voldoende bescherming kan de kans op problemen verminderd worden. Bovendien wordt gebruikgemaakt van zogenoemde 'breekbomen' die breken als een paard deze hard raakt. De bomen breken dan precies in het midden en vallen recht naar beneden. Op deze manier kunnen ze niet tussen de benen van het paard meerollen. Omdat de bomen van kunststof en karton gemaakt zijn ontstaan er bij breuk geen scherpe delen die paard of ruiter kunnen verwonden. Het massieve karakter van de hindernissen heeft als voordeel dat een paardenlichaam bij aanraken gemakkelijker over een hindernis 'glijdt' en zich erop kan afzetten als dat nodig is. De moeilijkheidsgraad in de verschillende klassen wordt steeds vaker bereikt door de hindernissen technischer van aard te maken in plaats van hoger en breder. Een smal sprongetje is bijvoorbeeld na een scherpe bocht moeilijk aan te rijden; een paard dat onvoldoende onder controle is zal er al snel langs vliegen. De beste combinaties zullen op die wijze bovenaan komen zonder dat de kans verwondingen toeneemt. 'SGW' is de benaming voor de samengestelde wedstrijd op basisniveau, dat wil zeggen van de oefencross tot en met het Z. Daarboven praat men over eventing – vroeger military genoemd – en daarin zijn een aantal varianten. Deze wordt verreden op vier niveaus, aangegeven met sterren. Er zijn maar zes 4* wedstrijden per jaar, in Adelaide, Badminton, Kentucky (Lexington), Luhmühlen, Pau en Burghley. De klassieke eventing wedstrijd heet CC long en bestaat uit dressuur, de cross country en springen en wordt over drie dagen verreden. Na de dressuur op de eerste dag volgt de dag erna de cross country. Op de laatste dag is er na de verplichte veterinaire keuring nog een springparcours. Hierin wordt met name de fitheid en zorgvuldigheid van de paarden na de zware cross van de dag ervoor getoetst. Vroeger omvatte de tweede dag vier onderdelen, namelijk een wegparcours, een steeplechase, weer een wegparcours en een crosscountry. Het eerste wegparcours was bedoeld als een lichte opwarming voor de steeplechase. Ruiter en paard legden dan een aantal kilometers in draf en galop af over een vast parcours dat geen hindernissen bevat. In de steeplechase werd in een zeer hoog tempo (zo rond de 40 km/uur) een aantal heggen gesprongen, waarna opnieuw een wegparcours in een lager tempo volgde om op adem te komen. Na het tweede wegparcours hadden ruiter en paard 10 minuten verplichte rust, waarna de crosscountry volgde. Om veiligheidsredenen is besloten alleen de cross country te verrijden op de tweede dag. In 2005 is in Burghley de laatste CCI 4* long verreden, vanaf 2006 zullen de 4 sterren wedstrijden en de internationale kampioenschappen volgens het 'short format' worden verreden. Dit lijkt zeer sterk op de hierboven beschreven CC long, alleen vervallen de wegparcoursen en de steeplechase. Deze twee varianten staan in het Engels bekend als Three Day Events. Vaak gebruikt men ook de afkorting CCI, dan is het een internationale wedstrijd. Dit doet meer denken aan de SGW maar dan op internationaal niveau. Het springen vindt voor de cross en op dezelfde dag plaats, en er zijn geen wegparcoursen. Dit staat bekend als International One Day Event. Om voor het eerst aan een officiële B cross mee te mogen doen, moet een ruiter zelf ten minste één winstpunt in het B springen hebben gehaald. Als men L of hoger springt, kun men ook meteen L sgw starten. Bij de pony's mag dat al als de ruiter B+4 springen is. Als er al eerder SGW is gestart en daarmee minstens een winstpunt in het L klassement is behaald mag men met ieder volgend paard direct SGW starten, naar keuze in het B of L klassement. Pony’s moeten ten minste vier jaar oud zijn, ook bij paarden geldt een minimumleeftijd van vier jaar (startgerechtigd na 1 augustus) voor het B en L, vijf jaar voor het M en zes jaar voor de Z en ZZ klasse. Deelnemers bij de pony's mogen starten in alle SGW klassen vanaf de dag waarop hij/zij acht jaar wordt, tot en met 31 december van het jaar waarin de achttienjarige leeftijd bereikt wordt. Voor deelnemers bij de paarden geldt een minimumleeftijd van twaalf jaar voor het B en L, dertien jaar voor het M en zeventien jaar voor het Z en ZZ. Voor een oefencross zijn geen formele eisen; dat is afhankelijk van de organiserende vereniging.

Kostbaar is de wijsheid die door ervaring wordt verkregen.

It is costly wisdom that is bought by experience.

De Engelse volbloed is een van oorsprong Brits paardenras. In het Engels wordt dit ras de 'Thoroughbred' genoemd. Thoroughbred is afgeleid van de Engelse woorden thorough, dat “door en door” of “volledig” betekent en bred dat hier "gefokt" betekent. Net als het Nederlandse voorvoegsel vol- verwijst het eerste deel van de Engelse naam naar de zorgvuldigheid en zuiverheid van het fokprogramma van de volbloed. Deze volbloed is enkele eeuwen geleden ontstaan in Engeland. Daar werden, in de zeventiende en het begin van de achttiende eeuw drie hengsten uitgekozen die aan de wieg zouden komen te staan van de volbloed: Darley Arabian, een Arabier; Godolphin Barb, een Berber, en Byerley Turk, een Turks paard (of Turkoman) dat waarschijnlijk als oorlogsbuit was buitgemaakt op Ottomaanse troepen en meegevoerd naar Engeland. Deze hengsten werden gekruist met de snelste merries met als doel de snelste paarden te fokken voor de wedrennen, die vanaf die tijd tot op heden zeer populair waren. Het fokmateriaal voor het ras werd voornamelijk geselecteerd op snelheid; het uiterlijk was van ondergeschikt belang en men vindt dan ook meerdere variaties binnen het ras, wat betreft kleur en exterieur. De Engelse volbloed is een sierlijk gebouwd paard met een krachtig en gespierd lichaam. Het heeft een hoge schoft met een schuine schouder en een zachte dunne vacht. Andere kenmerken zijn afhankelijk van het doel waarvoor het gefokt is: rijpaarden zijn lichter gebouwd, renpaarden zijn compact en gespierd. Over het algemeen zijn het grote, ruime paarden. De schofthoogte varieert tussen 1,50m en 1,85m. Het profiel van het hoofd is gewoonlijk recht, in tegenstelling tot de Arabische volbloed. De volbloed staat bekend om zijn gevoeligheid en onbegrensde werklust. Door zijn grote levendigheid kan het paard soms nerveus en gevoelig overkomen. De volbloed wordt gezien als een zeer intelligent paard. Ook bezitten deze paarden een groot uithoudingsvermogen en zijn ze zeer actief, moedig en bijna onverschrokken. De Engelse Volbloed is een paardenras dat overal bekendstaat om zijn snelheid. De volbloed staat duidelijk op nummer één als het gaat om het snelste ras ter wereld. Men komt deze paarden dan ook voornamelijk tegen op de renbaan. Een Engelse volbloed op topsnelheid kan sneller dan zestig kilometer per uur galopperen. Deze paarden zijn echter ook zeer geschikt voor andere takken van de paardensport, zo ziet men ze in gebruik als jachtpaard, en in de eventing. Door zijn werklustige karakter is de volbloed eigenlijk in elke tak van de paardensport inzetbaar, maar vooral in takken van deze sport waarbij de snelheid en het uithoudingsvermogen van belang zijn, zijn Engelse volbloeden vaak uitblinkers. Tegenwoordig worden Engelse volbloeden ook gebruikt voor endurance en dressuur. Bij verschillende sportpaardenstamboeken zoals onder andere het KWPN worden de laatste jaren steeds meer volbloeden gebruikt om gewenste eigenschappen als snelheid, prestatiedrang en uithoudingsvermogen te vererven. In de stamboekpapieren worden volbloeden aangeduid met 'xx' achter hun naam. Paarden met een percentage volbloed presteren vaak heel goed op hoog niveau in de paardensport. Veel paarden in de Grand Prix', het hoogste niveau zowel bij het springen als de dressuur, hebben een ruim percentage volbloed in hun afstamming. Om het ras gezond te houden wordt bij de volbloedfokkerij bijna alleen maar met natuurlijke dekking gewerkt. Als dit niet lukt, dan is het paard niet gezond genoeg, zo is de redenering en daarom mogen alleen paarden uit natuurlijke dekking op de renbaan starten.