72ste Vlaams Nationaal Zangfeest





EEN  HART  VOOR  VLAANDEREN

Het 72ste Vlaams Nationaal Zangfeest van zondag 15 februari 2009 (de dag na Sint-Valentijn) was een voltreffer van formaat.  Een nokvolle Lotto Arena, gelegen vlak naast het Sportpaleis,  zorgde voor de sfeer van de grote dagen.  De keuze voor deze zaal en voor een vroegere datum bleek een juiste keuze.

Het Emiel Hullebroeckkoor was zoals steeds aanwezig met een sterke delegatie.

De samenzang onder leiding van Peter Leys, kleinzoon van Jef Tinel, verliep vlekkeloos.  Al is het natuurlijk nodig de dirigent in het oog te houden en niet enkel het programmaboekje.  De vele verwijzingstekens in een paar liederen bleken ook voor velen een haast niet te nemen hinderpaal.  Niet iedereen studeerde notenleer.

Ook de geleidelijke vernieuwing van het repertorium was een meevaller.  Wij hebben naast onze traditionele liederen ook veel mooie hedendaagse liederen.  Ze werden door jong en oud geestdriftig meegezongen. 

Erik Stoffelen, voorzitter van het ANZ was ook in een begenadigde oratorische dag.  Dank je Erik voor de bezielde en aan duidelijkheid niets te wensen overlatende toespraak.  En nu afrekenen op 7 juni.

Dit zangfeest stond ook in het teken van de hulde aan Peter Benoit (die 175 jaar geleden werd geboren) en van Jef Van Hoof (die 50 jaar geleden stierf).  "Hun betekenis voor het Vlaamse muziekleven in nauwelijks te onderschatten, en zonder hen zou er wellicht nooit een zangfeest geweest zijn" zoals Paul Cordy schrijft in de Inleiding van het programmaboekje.

Hoe konden we beter hulde brengen aan deze twee Vlaamse meesters dan door hun liederen te zingen. En dat deden we met o.a. Groeninghe van Jef Van Hoof en Beiaardlied van Peter Benoit.  De mooiste hulde werd echter gebracht door de Vlaamse sopraan, afkomstig uit Ronse en aktief bij de BBC Singers en The Londen Voices: Ann De Renais.  Zij vertolkte voor ons 't Is Stille en Ik heb u lief  Jef Van Hoof en Spinnewiel van Peter Benoit.  Ann De Renais vertelde er zelfs bij dat het verhaal de ronde doet dan Peter Benoit het componeerde in het bos in het Ronsense dat men sindsdien het Muziekbos is gaan noemen.  Legende of waarheid ?  Dat heeft  geen belang...  het is een mooi verhaal!

Zoals steeds werd besloten met het zingen van de Nationale Liederen.  Ik krijgt er steeds een krop van in de keel en moet noodgedwongen telkens enkele verzen overslaan...  Maar, daar doen we het voor: de batterijen opladen om de strijd verder te zetten voor een onafhankelijk Vlaanderen en waarom zou de ontroering ook niet mogen toeslaan de dag na Sint-Valentijn...  want "Mijn Vlaanderen heb ik hartelijk lief".

"Wanneer zal Vlaanderen,
de profetische woorden van Jozef Simons indachtig?!

Toegrijpen, om zonder aarzeling,
het onzalig belgisch 'voorlopig Bewind' dat na al sinds
1830 tot en met Van Rompuy ongestraft blijft duren,
metterdaad naar huis te sturen!
En aan het prinsenvolk der oude Nederlanden
onverwijld te geven waar het recht op heeft,
namelijk:
Een eigen Vlaams gelaat.
In een eigen Vlaamse hoofdstad
In het hart van Europa.
En met een kloppend hart voor Vlaanderen!"

(Uit de verwelkoming door Anton Aldi)

Tot volgend jaar op zondag 28 februari 2010 op het 73ste Vlaams Nationaal Zangfeest.

pb

VALENTIJNSCONCERT 



VAN HET
 EMIEL HULLEBROECKKOOR



DONDERDAG 12 FEBRUARI 2009



IN DIENSTENCENTRUM "DE HORIZON"
Ferdinand Lousbergkaai 12 te Gent

Op donderdag 12 februari was ons koor te gast in dienstencentrum De Horizon aan de Ferdinand Lousbergkaai 12 te Gent.  Wij vertolkten er voor een talrijk opgekomen publiek een twaalftal liefdesliederen uit onze rijke Vlaamse liederenschat.  

Heelwat van deze liederen waren gekend bij de aanwezigen en werden dan ook meegezongen.

Er werd ook heelwat lekkers geserveerd.

En de bediening was prima.

Met dank aan:

Onze dirigent Hendrik Swinnen - Christine Vervaet (Centrumleidster De Horizon)
Mayke Hauters (ergoterapeute De Horizon) en onze begeleidster Claire Van Moffaert 

Tot ons groot genoegen hoorden we dat iedereen tevreden was.


EdN

WIE  GAAT  ER  MET  ONS  MEE  NAAR

DEERLIJK  OP  VRIJDAG  27  FEBRUARI  2009

OM  TE  ZINGEN 

"ROND  DE  PIANO VAN  RENÉ  DE  CLERCQ ?"

DAG  VAN  DE  POËZIE

Vandaag, donderdag 29 januari, is het de dag van de poëzie. 
Wij hebben onder onze leden een schrijfster van
gelegenheidspoëzie. 
Het is dan ook het geschikte ogenblik om een van die
gelegenheidsgedichten van Antoinette Van Rafelghem
(alias ARAVNA) op onze webstek te plaatsen.

Ze schreef dit gedicht speciaal als nieuwjaarswens
voor de leden van het Emiel Hullebroeckkoor.

Nieuwjaar 2009

Mijn vurigste wensen voor het
Emiel Hullebroeckkoor

Ik wens heden aan alle leden,
heilvolle vreugde op heel de lijn.
De crisis zal nog wel verteren
achter elke wolk volgt zonneschijn

De moed zeker in 't hart bewaren
Het verse brengt wel verrassing mee.
Natuur is vruchtvlies aan 't vergaren,
Op 't nieuw terrein voor de lentefee.

Het oude ligt voorgoed te slapen.
Of zielerustend ver hier vandaan.
Wellicht valt er nog sneew te rapen.
Een hemels tapijt op onze baan.

Het nieuwe tijdperk is weer gestart.
Ieder heeft beslist het beste voor.
Fijne wensen echt diep uit het hart.
Muzikale gaven voor het koor.

Wat we zingen weerspiegelt de ziel.
Met ware fierheid op onze taal.
Ons volk ten bate, dicht als een kiel,
die schepen vrijwaart van elke kwaal.

Dat onze zang fonetisch luide,
tot ver over velden en weiden.
Een loflied zij voor Vlaamse bruiden.
Dat hen eervol de toekomst inwijde!

9  MEI  2009
VANAF 19.00  UUR

 (Koorleden aanwezig om 18.45 uur)

VLAAMS  ZANGFEEST

In de benedenzaal van de Gemeentelijke sportzaal
Stationsstraat 19 te
9850 Landegem

Organisatie

VLAG
Vlaams Genootschap
Groot-Nevele

In samenwerking met het
Emiel Hullebroeckkoor

P 084  Vrienden komt
P 045  Vlaanderen: Waar Breughel 
P 252 Trek aan de riemen wij varen
 P 241  Het lied van de boer
 P 052 Gent: zijt gij niet meer heden 
P 133 Purperen heide

P 205  Hij die geen liedje zingen kan
P24 Klokke Roeland
30/2 De Vlaamse Leeuw

              Nieuwjaarsconcert voor
 V.V.V.G - Gent Centrum in
Parochiecentrum Sint-Coleta te Gent
op maandag 26 januari 2009

Naar jaarlijkse traditie verzorgde het Emiel Hullebroeckkoor op
maandag 26 januari 2009 het nieuwjaarconcert voor het Vlaams
Verbond Voor Gepensioneerde afdeling Gent-Centrum.

Een volgelopen zaal, een prachtige ontvangst door het vernieuwd
bestuur, lekkere broodjes, iedereen goedgezind... alle voorwaarden
waren vervuld om er een mooie namiddag van te maken.  En dat
werd het...

Hoe het komt weet ik niet maar de zaal ligt ons koor.  We zingen
er altijd dat klein tikkelje beter dan elders.  En de leden en het
bestuur zongen "uit volle borsten" mee (om het met de woorden
van inleider Guido te zeggen.

En voor Julleke (Juliana wil ze genoemd worden), al een stuk
in de negentig, zongen we heel speciaal het "Al lachend de
Wereld rond" van de Gentenaar Jean Primo.  Een goede
oude Fox-trot vol schwung.

En na wat gezellig napraten gind iedereen gelukkig en
tevreden weer huiswaarts.

P.

NIEUWJAARSCONCERT VAN HET
 EMIEL HULLEBROECKKOOR

ZATERDAG 24 JANUARI 2009
IN HET LOKAAL REINAERT
VOOR

VRIENDENKRING SNEYSSENS

De zaal liep vol, zoals de traditie het wil, voor de jaarlijks nieuwjaarsreceptie
van Vriendenkring Sneyssens en voor het nieuwjaarsconcert van het Emiel Hullebroeckkoor.  

De even traditionele nieuwjaarswensen en de toast werden gebracht door
eresenator Oswald van Ooteghem, tevens sekretaris van Sneyssens.

Voor ons optreden kregen de leden nog het financieel verslag van
penningmeester Oswald Crommelynck en het activiteitenverslag van
secretaris Oswald van Ooteghem.  Om dit verslag af te sluiten werd
een minuut stilte in acht genomen voor de 18 leden van Sneyssens die
het voorbije jaar voor altijd afscheid namen van deze wereld.

Als toemaatje las Oswald een, niet zo traditionele, nieuwjaarsbrief voor
waarvan we de bezoekers van onze webstek willen laten mee genieten:

BINNENLANDS JAAROVERZICHT 2008

Tweeduizendenacht was een schrikkeljaar,
het was verschrikkelijk, dat is waar,
voor de heren Lippens en Davignon
en voor menig andere ‘nobiljon’,
maar ook voor de gewone Vlaamse man,
die dacht dat men bij Fortis sparen kan.
In Hasselt herbergier en gouverneur,
in Limburg is hij een geacht seigneur,
maar van bankieren heeft hij geen verstand,
daardoor is Ethias op de buik geland.
Voor de Progressieven werd het een ramp,
Bertje speelt nu scout in een ander kamp.
Geert Lambert verloor veel van zijn gewicht,
maar ook zijn partij weegt nu wat  te licht.
Voor de sp.a viel het jaar niet mee,
ondanks Genez haar sexy decolleté.
 VLD werd geplaagd door schandalen
die de koppen van de kranten halen.
Karel met zijn vrouw die toch niet luistert
als hij zorgzaam ‘niet verkopen’ fluistert.

Patrick De Wael met zijn politietop
die ‘koekelt’ en scharrelt, de chef op kop.
 Slangen pakte veel poen en de biezen
na een paar betwistbare adviezen.
Maar Keulen verdient een bosje bloemen
omdat hij de drie niet wil benoemen.
Open VLD staat zo wijd open
dat veel liberalen buiten lopen,
maar ook het Vlaams Belang is nogal bang
voor Dedecker en zijn sirenenzang.
En wie gelooft die man, Leterme, nog
na zijn finaal electoraal bedrog?
Yves was eerlijk en zuiver op de graat!
“Vooraf de hervorming van deze staat
en onverwijld splitsing van BHV,
anders (zo zei hij)  speelde hij niet mee!”
  Wat nu rest is alleen het naakte feit:
de ploeg heeft zelfs een Franse meerderheid!
 Neelie Kroes noemde de premier zowaar,
heel cool en onverbloemd, een leugenaar.
Hij schendt  stiekem de scheiding der machten
en om de pijn wat te verzachten
pleegt hij in ongeziene anarchie
et zijn ploeg politiek euthanasie.

Zijn ministers draaien elkaar een loer
en  rollen dan ruziënd over de vloer.
Frankrijk kreeg bijna al onze banken
en ook Duitsland moeten we bedanken,
want het kocht voor een appel en een ei
onze Belgische luchtvaartmaatschappij.
Het gat in de begroting is vandaag
nog groter dan dat in de ozonlaag.
Peeters’ communautaire dialoog
is alleen nog praat aan de herbergtoog
Nu krijgen we een Rompuy op ons bord,
laat ons hopen dat het geen ‘Ramp ui’ wordt,
met het oude België , het verkrotte,
zonder de jonge Inge Vervotte.
Bart en Jo waren ooit een aardig stel,
en toch kwam er een breuk in het kartel.
daardoor scheidt men het koren van het kaf.
Maar wat is het kaf en wat is  koren?
Men zal het op 7 juni horen!
Groen! kan maar geen nieuwe kiezers lokken,
men schept niet veel jobs met wollen sokken.
Omdat veel mensen in armoe leven
heeft men aan Albert opslag gegeven.

 Voor de illegalen en ‘sans papiers’:
‘adressez-vous: Belgique, U.L.B !’
Pieter De Crem verdedigde ons land,
in New-York, met de  whisky in de hand.
Hollands sperma werd hier massaal aanvaard,
en bij moe in Lovendegem bewaard.
Tia, onz’ laatste hoop, stopt met springen,
want ze moet straks wiegeliedjes zingen.
Hugo Claus en Wannes Van de Velde
namen beiden afscheid van de Schelde.
Wannes overleed zonder veel omhaal,
 maar Hugo stierf zoals geleefd: theatraal!
Ik ben bijna aan ’t eind van mijn Latijn,
maar voor jou moet er nog een slotwoord zijn:
geluk in alle omstandigheden,
blijf gezond van hart en lijf en leden
en zinkt de ‘Belgica’  weg uit de vloot,
neem dan de ‘Flandria’, de reddingsboot !

Edn

WIJ  GAAN  NAAR  HET  ZANGFEEST !

U TOCH OOK ?






BUS  VAN  UIT  GENT

ZIEKENFONDS  FLANDRIA
LEGT EEN BUS IN NAAR HET ZANGFEEST

VERTREK:  P+R GENTBRUGGE  OM
13.00 UUR  STIPT

Reservatie door overschrijving van 22 euro
(bus + toegangsbewijs)
op rekening nr. 448-7646561-52 van
Seniorenwerking v.z.w., Holstraat 21 Gent

VOOR  MEER  INFO

TEL.: 09.2250908
(Vragen naar de Heer Guido De Keyser)

+  +
+

 K E R S T F E E S T

VVVG Gentbrugge-Ledeberg

Dienstencentrum Sint-Amandsberg op
Maandag 23 december 2007

Wij zingen graag voor de leden van de VVVG.  Wij zijn immers het koor van de VVVG.  Bovendien worden wij er telkens hartelijk ontvangen door een uitzonderlijk team van vrijwilligers, dat er steeds voor zorgt dat iedereen het naar zijn zin heeft.

Wij voelen ons thuis in de sfeer van warme vriendschap, solidariteit en hulpvaardigheid waar we allen behoefte aan hebben in deze harde wereld van egoïsme, eigenbelang, gebroken beloften en politieke correctheid.
Wij  ZIJN ook thuis midden de "oudstrijders" voor Vlaanderens ontvoogding.

Wij brachten een selectie uit de mooiste kerstliederen uit ons repertorium.  We zongen ze in de taal van ons volk, in onze taal, in het Nederlands.  Meer dan nodig in een tijd waar de "Vlaamse" media nog nauwelijks Nederlandstalige muziek laten horen. 

In de pauze vergastten onze begeleider, Jan Janssens,  en zijn drie zonen ons op enkele van de bekendste driekoningenliederen.  Ze werden door de aanwezigen meegezongen met "volle borsten", zoals onze commentator Guido Vandoninck het zo plastisch weet uit te drukken.

Voor onze kerst kregen we allen twee koekenbroden kerstmannetjes met koffie. Wat smaakten ze lekker ...

Tot volgend jaar, vrienden van de VVVG.

edn.

KERSTFEEST BROEDERBAND-GENT

Maandag 22 december 2008

Meer dan 100 leden van Broederband samen met een 30 tal leden van het Emiel
Hullebroeckkoor vulden de zaal Reinaert aan de Brugse Poort.

Verzustering tussen ons koorlid Agnes Dery
en enkele leden van Broederband

De namiddag werd ingezet met het zingen van De Vlaamse Leeuw.

In het eerste deel van ons optreden brachten we enkele van de mooiste
kerstliederen uit ons repertorium.

Aan rijke tafelen gezeten (van l. naar r.) 
 onze koorleden Nelly Van de Keere, Maartje Bouman
en de echtgenote van onze erevoorzitter Dis Nijns

In het tweede deel zongen we samen met de aanwezigen, onder leiding
van Hendrik Swinnen, enkele Vlaamse "klassiekers". 

Jo Evrard (l) één van de gehuldigde tachtigjarigen.

Er was zoals steeds veel "embiance", vooral na de jaarlijkse borrel
aangeboden door de voorzitster van Broederband, mevrouw Elza Vanderdonck.

Even poseren voor kinderen en kleinkinderen (van l. naar r.):
Rachel Beuselinck, Agnes Legiest en Rik Van Remoortel.

We kregen allen als kersgeschenkt van de vzw Flandria een
peperkoekenhart met suikerblokjes...

Aandachtige leden van Broederband.

Het werd weer een sfeervolle kerstviering dank zij de inzet van een schare
vrijwilligers van Broederband.

b.

KERSTMARKT GENT

Zondag 21 december 2008

Ons jaarlijks kerstconcert op het Sint-Baafsplein ter gelegenheid
van de kerstmarkt was een groot succes.  Eerst en vooral was er heel
wat volk op de kerstmarkt omdat de weergoden voor droog weer hadden
gezorgd.  Waarvoor onze dank...

Commentator Guido Vandoninck

Bovendien waren heel wat vrienden en kennissen van het Emiel
Hullebroeckkoor naar het Sint-Baafsplein gekomen om ons aan te
moedigen en te steunen.  Waarvoor onze dank...

Yvonne Van Raemdonck (soliste)

De geluidsinstallatie werkte feilloos zodat ons gezang dit jaar over
heel de oppervlakte van de kerstmarkt was te horen.
Waarvoor onze dank aan de technieker die het voor mekaar bracht.

Lucie Lefever (alt)

Nu volgend jaar nog een piano in "topvorm" (want onze begeleider,
Jan Janssens, was over de huidige vorm van de piano niet te spreken)
en het zal nog beter zijn.

Wij kunnen er natuurlijk moeilijk over oordelen, maar we kregen
gunstige echo's over ons optreden.  Eindelijk nog eens echte volkse
kerstliederen onder de torens van Sint-Baafs, het Belfort en Sint-Niklaas.

En na ons optreden gingen we de kelen wat spoelen in de "Uilenspiegel"
(voor ons nog altijd de Roeland uit onze jeugd).

En wie geen dorst had ging met de kleinkinderen naar de aloude
paardenmolen.

Tot volgend jaar...


p.

CLAIRE  VAN  MOFFAERT  ONZE  NIEUWE  BEGELEIDSTER

Door beroepsbezigheden kon onze vaste begeleider Jan Janssens niet langer de repeties van donderdagnamiddag begeleiden. Wat zaten dus met een heel groot probleem. 

Claire Van Moffaert is sinds enkel maanden lid van ons koor. Zij bood aan zich in te werken in de begeleiding van onze repetities.  Op enkele weken tijd heeft Claire het klaargespeeld de begeleiding vlot te laten verkopen.  Proficiat Claire, weinigen zouden het je nadoen.

Hier een kort CV.

Claire Van Moffaert (° 01-12-1950).
Ze behaalde het diploma van secundair onderwijs (Grieks-Latijnse) aan de Rijksnormaalschool te Blankenberge.
In 1973 promoveerde ze tot Licentiate in de ontwikkelingspsychologie aan de RUG.
Beroepshalve was ze achtereenvolgens werkzaam in een Revalidatiecentrum, PMS, bij het Vlaams Fonds voor Gehandicapten, in de bijzondere jeugdzorg en het Vizo.

Zij volgde aan het Conservatiorium te Brugge 4 jaar notenleer en twee jaar piano (bij Mevr. Trofaes).
Nadien twee jaar piano bij de Heer Johan Huys aan de muziekakademie te Blankenberge.
Bovendien een jaar piano bij de Heer De Vos (leraar muziek aan de Rijksnormaalschool te Blankenberge) eveneens aan de muziekakademie te Blankenberge.

Daarop volgde een pauze van 35 jaar.

Sinds twee jaar volgt ze, als vrije leerlinge, piano bij de heer Marc Van Moerkercke, gewezen leraar aan de Muziekakademie te Gentbrugge.

En de dames zagen dat het goed was...

OPROEP  AAN  DE  VERENIGINGEN  IN  VLAANDEREN

Geacht bestuur,
Beste Vlaamse Vrienden,

Op 7 november was het een jaar geleden dat de kamercommissie Binnenlandse Zaken de wetsvoorstellen voor de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde heeft goedgekeurd. Een beslissing blijft uit. Onzes inziens MOET Vlaanderen tonen dat het menens is en dat het niet langer loze, bedrieglijke beloftes of zoethoudertjes van "onverwijld" en "vijf minuten politieke moed" slikt.

De Werkgroep B-H-V richt zich tot alle verenigingen van Vlaanderen om onderstaande OPROEP te steunen. Via e-post hebben totnogtoe 182 verenigingen - nationale en plaatselijke - hun instemming gegeven. Onderaan vindt u de voorlopige lijst, in alfabetische volgorde. Ons streefdoel is tegen 8 december e.k. nog honderd reacties binnen te krijgen. UW VERENIGING MAG NIET ONTBREKEN! Geef uw bestuur inspraak en reageer zo snel mogelijk door een positieve instemming te sturen naar bovenstaand nieuw gecreëerd e-postadres haviko@vvb.org.

Wij zullen de oproep met de namen der verenigingen (geen partijpolitieke) sturen naar alle partijtoppen; de Vlaams-Brabantse burgemeesters en naar alle Vlaamse gekozenen van het federale en gewestelijke niveau. Drie dagen later ontvangen de media het bericht.

Wij durven rekenen op een democratische houding vanwege regering en politici. En op een massale reactie van het verenigingsveld. Aarzel niet, de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is levensnoodzakelijk voor de toekomst van Vlaams-Brabant en Vlaanderen! Dank bij voorbaat.

Met vriendelijke groeten.

Namens de Werkgroep Brussel-Halle-Vilvoorde

Francis Stroobants
Voorzitter Halle-Vilvoorde Komitee

Oproep van de Vlaamse verenigingen aan alle Vlaamse partijen:

Stop de carrousel van belangenconflicten en splits BHV - nu!

Verjaardag goedkeuring splitsingsvoorstellen in de kamercommissie

Op 7 november was het precies één jaar geleden dat de kamercommissie Binnenlandse Zaken de wetsvoorstellen voor de splitsing van B-H-V heeft goedgekeurd. Deze wetsvoorstellen vervangen de kieswet (voor de provincie Vlaams-Brabant), die in mei 2003 door een arrest van het Grondwettelijk Hof werd vernietigd wegens discriminatie en ongrondwettelijkheid. De stemming in de commissie kwam er pas na een lange carrousel, die duurde van het voorjaar 2005 tot november 2007.

Sinds die goedkeuring op 7 november 2007 wordt door de Franstaligen een nieuwe carrousel van "belangenconflicten" opgevoerd om een stemming in de voltallige Kamer te beletten. Een eerste belangenconflict werd ingeroepen door het parlement van de Franse Gemeenschap en liep af op 9 mei 2008. Een tweede belangenconflict, ingeroepen door de Cocof, de Brusselse Franstalige Gemeenschapscommissie, loopt dezer dagen af.
Blijven nog over het Waals Parlement en het Brussels Parlement, goed voor nog een jaartje uitstel! Franstaligen kunnen blijkbaar vier keer een belangenconflict inroepen, Vlaanderen slechts één keer.

Waarom ondergaan de Vlaams regeringspartijen deze carrousel opnieuw lijdzaam?

De reden is duidelijk: de carrousel moet beletten dat de Franstaligen de federale regering doen vallen, precies zoals de vorige carrousel moest beletten dat de paarse regering Verhofstadt zou vallen. Daarom willen de Vlaamse regeringspartijen ook nu de splitsing van B-H-V absoluut uitstellen tot na de gewest- en Europese verkiezingen van 2009. Dit ondanks plechtig ondertekende verklaringen voor onverwijlde splitsing, ondanks beloften aan de kiezer in partijprogramma's en ondanks de Vlaamse regeerakkoorden en ondanks de zware verkiezingsnederlaag van paars in Vlaanderen.

Ongrondwettelijke Europese verkiezingen

De Vlaamse partijen vergeten dat voor de Europese verkiezingen de discriminatie en ongrondwettelijkheid nog erger zijn dan voor de federale verkiezingen: inderdaad, voor de Europese verkiezingen behoort Halle-Vilvoorde met zijn 35 Vlaamse gemeenten zelfs tot het Waalse kiesdistrict, wat betekent dat een kandidaat uit Aarlen stemmen kan halen in Halle-Vilvoorde, terwijl een kandidaat uit Vlaanderen GEEN stem kan halen in het aangrenzende Waals-Brabantse Tubeke of Henegouwse Edingen.

Stop de carrousel van belangenconflicten en stem nu de wetsvoorstellen in de Kamer!

De werkgroep B-H-V (Halle-Vilvoorde Komitee, Vlaamse Volksbeweging en Taal Aktiekomitee) en de Vlaamse verenigingen die mee ondertekenen, dulden geen verder uitstel van de Vlaamse regeringspartijen!
Zij eisen dat de Vlaamse regeringspartijen de carrousel van de belangenconflicten stopzetten en overgaan tot de stemming in de Kamer. Na één jaar van ondemocratische obstructie is dit volstrekt legitiem. Het rechtzetten van een ongrondwettelijke discriminatie door een democratisch gestemde wet in het parlement gaat vóór op een ondemocratische obstructiecarrousel van belangenconflicten die door de wetgever zeker niet gewild werd.

En mocht de kieskring B-H-V nog niet gesplitst zijn vóór de Europese verkiezingen van 7 juni 2009 zal de Werkgroep beslissingen nemen over een hernieuwde "Actie Burgerzin". Massale steun van en voor de sympathiserende Vlaams-Brabantse burgemeesters en "Dienstweigering" aan ongrondwettelijke Europese (en federale) verkiezingen worden voorbereid.

De ondertekenende Vlaamse verenigingen vragen u met aandrang rekening te houden met de democratische bekommernis van ontelbare burgers.

Graag uw reactie op: haviko@vvb.org

Werkgroep B-H-V (Halle-Vilvoorde Komitee, Vlaamse Volksbeweging en Taal Aktie Komitee)
 

Ondertekenende vereniging:............................................
Naam:.......................................
Functie:.....................................

Te verzenden per e-post: haviko@vvb.org of gewone post: Werkgroep B-H-V, Passendalestraat 1A, 2600 Berchem.

Stand op 3/12/2008: 182 verenigingen

Nationale verenigingen: ANZ Algemeen Nederlands Zangverbond; ANV Algemeen Nederlands Verbond; Comité Vlaanderen Onafhankelijk; De Vrienden van Zuid-Afrika vzw; IJzerbedevaartcomité; IJzerwake vzw; Jonge Vlamingen; Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond; Katholiek Vlaams Scholieren Verbond; Nationalistisch Verbond; Pro Flandria; Vander Noot Stichting; Taal Aktie Komitee; Verbond van Vlaamse Academici vzw; Vereniging van Vlaams-Nationale Auteurs; Vlaamse Volksbeweging; Vlaams Geneeskundigenverbond, VGV; Vlaams Nationaal Jeugdverbond VNJ; Vlaams & Neutraal Ziekenfonds; Vlaams Verbond voor Gepensioneerden VVVG

Provinciale, regionale en plaatselijke verenigingen: Actagena, de werkgroep voor genealogie van het Hageland en Oost-Brabant; Amedee Verbruggenkring Waasland; Algemeen Nederlands Verbond Oost- en Zeeuws-Vlaanderen; Bormshuis vzw, Antwerpen; Broederband Antwerpen; Campinia Academia; Cultuurraad Drogenbos; Davidsfonds Berchem; Davidsfonds Bonheiden-Rijmenam; Davidsfonds Drogenbos; Davidsfonds Gewestbond Brussel; Davidsfonds Gewest Land van Affligem en Grimbergen; Davidsfonds Gewest Midden-Brabant; Davidsfonds Egem; Davidsfonds Essen; Davidsfonds Grimbergen; Davidsfonds Kraainem; Davidsfonds Mol; Davidsfonds Overijse; Davidsfonds Provinciaal Bestuur Brussel en Vlaams-Brabant; Davidsfonds Schilde; Davidsfonds 's-Gravenwezel; Davidsfonds Sint-Lambrechts-Woluwe; Davidsfonds Ukkel-Stalle; Davidsfonds Wolsem / Groot-Bijgaarden; De Berthouts; De IJsezwaaiers, Overijse; Den Titlawit, Grobbendonk; De Uitersten 2001, FC Bayernfanclub Vlaanderen: Drukkingsgroep De Vlaamse Gaai, Steenokkerzeel; Eigen Schoon, Grimbergen; Elandnet; Elfjulicomité Aalst; Emiel Hullebroeckkoor Gent; Ernest Claesgenootschap; Gebroeders Van Raemdonckkring Waasland vzw; Gezinsbond Grimbergen; Gulden Sinjoren, elfjulicomité van en voor Antwerpen; Gulden Sporen Brasschaat; Jongeren Steunkomitee vzw, Berchem; Katholieke Werklieden Bond KWB Vuurtorenwijk Oostende; Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond Antwerpen; KVHV Gent; KVHV Kortrijk; KVHV Leuven; Katholiek Vlaams Scholieren Verbond Aalst; KVSV Brugge; KVSV Gent; KVSV Melle; KVSV Opwijk; KVSV Sint-Niklaas; Klavertje4Zelfzorg, Hoeilaart; Komitee der Randgemeenten; LEEuwFEESTEN; Marnixring Aalst-Denderland; Marnixring Antwerpen Centrum; Marnixring Max Wildiers, Antwerpse regio; Marnixring Asse-Hoppeland; Marnixring De Blauwvoet, Roeselare-Tielt; Marnixring De Loteling; Marnixring Gent Corneel Heymans; Marnixring Grensland Lode de Boninghe; Marnixring Iwein van Aalst; Marnixring Kortrijk Broel; Marnixring Land van Gaasbeek; Marnixring Lier Land van Ryen; Marnixring Land van Waas Reinaert; Marnixring Lieven Gevaert; Mortsel-Boechout; Marnixring Mechelen Gaston Feremans; Marnixring Noordrand; Marnixring Oostende Kustland; Marnixring Overijse De Vrijheijt; Marnixring Vlaamse Ardennen, Geraardsbergen; Marnixring Vlaemsch Hooft; Marnixring Voorkempen Pater Stracke; Marnixring Zennedal; Meervoud; Nationaal Studenten Verbond NSV Brussel; Nederlandse Club Michiel de Ruijter, Brussel; Neos Grimbergen; Oostenrijkse Vlaamse Vereniging Merksem; Op stap voor Vlaanderen; Pasar Overijse; Priester Daensfonds Aalst; Probus Waasland; Ridder van de Wijergezelschap Budingen; Spoorslag – Vlaams Komitee Druivenstreek; Sterrebeek 2000; TeKos Leuven; 't Genootschap Hoeilaart, afdeling van het FVK Rodenbachfonds; Toekomstrock – Tropiscala Feest van de Vlaamse Gemeenschap vzw Overijse; Verbond der Vlaamse Academici, afdeling Brussel; Verbond der Vlaamse Academici, afdeling Leuven-Hageland; Verbond der Vlaamse Academici, afdeling Limburg; Vlaamse Bergsportfederatie; Vlaamse Carnavalsvrienden Merksem; Vlaamse Jongeren Overijse; Vlaamse Klub Zwevegem; Vlaamse Kring Denderleeuw; Vlaamse Kring Duffel; Vlaamse Kring Londerzeel; Vlaamse Kring Meldert-Moorsel 'Piet Heymans'; Vlaamse Kring Rijkevorsel; Vlaamse Kring Torhout-Houtland; Vlaamse Kring Wemmel; Vlaamse Kring Zannekin, Blankenberge; Vlaamse Vleugels, Vlezenbeek; Vlaamse Volksbeweging Aalst; Vlaamse Volksbeweging AMOW, Vlaamse Volksbeweging Ardooie-Koolskamp; Vlaamse Volksbeweging Bron; Vlaamse Volksbeweging Brussel; Vlaamse Volksbeweging Dilbeek; Vlaamse Volksbeweging Erpe-Mere; Vlaamse Volksbeweging Grimbergen; Vlaamse Volksbeweging Groot-Antwerpen; Vlaamse Volksbeweging Hageland; Vlaamse Volksbeweging Kalmthout; Vlaamse Volksbeweging Kortrijk; Vlaamse Volksbeweging Lier; Vlaamse Volksbeweging Londerzeel; Vlaamse Volksbeweging Kempische Jongeren; Vlaamse Volksbeweging Meetjesland-Zuid; Vlaamse Volksbeweging Meise; Vlaamse Volksbeweging Middenkust; Vlaamse Volksbeweging Opwijk; Vlaamse Volksbeweging Rupelstreek; Vlaamse Volksbeweging Schoten;Vlaamse Volksbeweging Ternat; Vlaamse Volksbeweging Veurne-Ambacht; Vlaamse Volksbeweging Vilvoorde; Vlaamse Volksbeweging Vlaams-Brabant; Vlaamse Volksbeweging Zaventem; Vlaamse Volksbeweging Zoersel; Vlaamse Volksbeweging Zottegem; Vlaamse Volksbeweging Zuiderkempen; Vlaamse Vriendenkring Grimbergen; Vlaamse Werkgroep De vrede vzw, Vlezenbeek; Vlaams Genootschap Nevele VLAG; Vlaams Genootschap Overijse; Vlaams Genootschap Vlezenbeek; Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ), Gouw West-Vlaanderen; VNJ-Mol; VNJ-Ternat; VNJ-Vilvoorde; Vlaams Nationale Samenwerking Edegem (VNSE); Vlaams Verbond voor Gepensioneerden afdeling Herent; Vlaams Verbond voor Gepensioneerden afdeling Sint-Niklaas; Vlaams Verbond voor Gepensioneerden Provincie Antwerpen; Vlaams Verbond voor Gepensioneerden Provincie Vlaams-Brabant; Vlaanderen Morgen; vtbKultuur Grimbergen; vtbKultuur Kortenberg; vtbKultuur Vlaams-Brabant-Brussel; Werkgroep 'Liedekerke waar Vlamingen thuis zijn'; Werkgroep Vlaams Beleid Opwijk; Werkgroep Vlaamse Actie-Grimbergen; Werkgroep Vlaamse Actie-Vilvoorde; WSC vzw Maleizen-Overijse

Centrum Ten Berg
Maandag 1 december 2008

Met 26 koorleden waren we aanwezig op het Sint-het VlaamNiklaasfeest van s
Verbond voor Gepensioneerden, afdeling Sint-Amandsberg, in het Centrum
Ten Berg in de Halve Maanstraat te Sint-Amandsberg. Het is een jaarlijkse
traditie die geen lid wil missen.

Ons koor stond onder de leiding van onze vaste dirigent Hendrik Swinnen.
Voor de begeleiding deden we beroep op Bert Smet, een uitstekend muzikant
uit Gentbrugge. Zonder enige repetitie vooraf verliep het samenspel tussen
koor en begeleider vlekkeloos.  Dank je wel Bert.

(Met dank aan Oswald Van Ooteghem voor de foto's)

rb

OPROEP  AAN  ALLE  VERENIGINGEN  IN
VLAANDEREN

Van de werkgroep BHV ontvingen we onderstaande "Oproep aan alle verenigingen in Vlaanderen".

Geacht Bestuur
Beste VlaamseVrienden,

Op 7 november was het een jaar geleden dat de kamercommissie Binnenlandse Zaken de wetsvoorstellen voor de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde heeft goedgekeurd.  een beslissing in de voltallige kamer blijft uit.  Ons inziens MOET Vlaanderen tonen dat het menens is en dat het niet langer loze, bedrieglijke beloftes of zoethoudertjes van "onverwijld" en "vijf minuten politieke moed" slikt.

De Werkgroep BHV richt zich tot alle verenigingen van Vlaanderen om onderstaande OPROEP te steunen.  Via e-post hebben totnogtoe (20-11-2008) 54 verenigingen - nationale en plaatselijke - hun instemming reeds gegeven.  Onderaan vindt u de voorlopige lijst, in alfabetische volgorde.

UW VERENIGING MAG NIET ONTBREKEN !  Geef uw bestuur inspraak en reageer zo snel mogelijk door een positieve instemming te sturen naar het daarvoor speciaal gecreëerd e-postadres: haviko@vvb.org.

Wij zullen de oproep met de namen der verenigingen (geen partijpolitieke) sturen naar alle partijtoppen, de Vlaams-Brabantse burgemeesters en naar alle Vlaamse gekozenen van het federale en gewestelijke niveau.  Daarna ontvangen de media het bericht.

Wij durven rekenen op een democratische houding vanwege regering en politici.  En op een massale reactie van het verenigingsveld.  Aarzel niet, de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is levensnoodzakelijk voor de toekomst van Vlaams-Brabant en Vlaanderen!  Dank bij voorbaat.

Met vriendelijke groeten,

Namens de Werkgroep Brussel-Halle-Vilvoorde

Francis Stroobants
Voorzitter Halle-Vilvoorde Komitee.

Stuur de instemming van uw vereniging per e-post naar: haviko@vvb.org.

De werkgroep BHV omvat het Halle-Vilvoorde Komitee, de Vlaamse Volksbeweging en het Taal Aktie Komitee, en werkt onder de auspiciën van het OVV, het Overlegcentrum Vlaamse Verenigingen.

(Voor meer info: www.haviko.org)


Het bestuur van het Emiel Hullebroeckkoor besliste op 1 december 2008 de Oproep aan alle Verenigingen in Vlaanderen, van de Werkgroep BHV te steunen.  Deze beslissing werd aan de werkgroep per e-brief overgemaakt dezelfde dag.

HULDE  AAN  EMIEL HULLEBROECK
OP HET KERKHOF VAN GENTBRUGGE
OP ZATERDAG  22  NOVEMBER  2008

Tijdens zijn tafelrede ter gelegenheid van onze Sint-Ceciliaviering op
donderdag 22 november 2007 zei eresenator Oswald Van Ooteghem
wat volgt:

"Wie de begraafplaats Pére Lachaise te Parijs bezoekt kan
vaststellen dat de Fransen hun grote kunstenaars niet vergeten.
Op de graven van Edith Piaf, van Gilbert Becaud liggen dagelijks
verse bloemen. Wij vergeten onze grote kunstenaars. Op het graf
van Emiel Hullebroeck, op het kerkhof van Gentbrugge, ligt nooit
een bloem... Gelukkig is er het Emiel Hullebroeckkoor, anders was
deze grote meester totaal vergeten."

Mijn verslag van ons Sint-Ceciliafeest sloot met volgende woorden

"Mag ik er nog aan herinneren dat bij handgeklap een voorstel
werd aanvaard om ter gelegenheid van ons Sint-Ceciliafeest volgend
jaar (en dat elk jaar opnieuw) het graf van Emiel Hullebroeck met
bloemen te bedekken. Wij verwachten dan niet enkel de koorleden
maar allen die hulde willen brengen aan onze grote Vlaamse meester.
Plant en zaai maar al..."

Voor ons is een woord een woord.  In regen, smeltende sneeuw
en hagel stonden wij gisteren, zaterdag 22 november 2008, bij het graf
van meester Emiel Hullebroeck om hem een bescheiden bloemenhulde
te brengen ter gelegenheid van de 130e verjaardag van zijn geboorte
(Gentbrugge 20-02-1878).  Verjaardag die Oswald kort in herinnering
bracht bij het graf nr. 1742. 

Voor wie af en toe een bezoek wil brengen aan het graf van Emiel
Hullebroeck, voor wie er zaterdag niet bij kon zijn ten gevolge van het
gure weer of andere verplichtingen, voor wie er mee wil voor zorgen
dat er op dit graf, zoals op de graven van Gilbert Becaud of Edith Piaf
op het kerkhof Père Lachaise te Parijs, regelmatig verse bloemen
liggen volgt hier een korte beschrijving van de te volgen weg.

Het graf nr. 1742 is gemakkelijk te vinden.  Het kerkhof van Gentbrugge
ligt naast de kerk.  Men neme best de ingang in de Gentbruggekouter.
De Gentbruggekouter loopt rechts van de kerk.  De ingang ligt een
150 meter in deze straat, langs de linkerzijde. Vanaf de ingang loopt de
weg rechtdoor tot tegen de afsluitmuur aan de Schelde.  Het graf van
Emiel Hullebroeck is een van de laatste graven langs de rechterzijde van
de laan, op enkele meter van deze muur

Wij houden er aan onze bijzondere dank en waardering uit te drukken
voor onze erevoorzitter Wilfried Van Gucht en zijn vriendin Julia. 
Wilfried is 86 jaar (°22-09-1922).  Hij wilde, ondanks het barre weer
absoluut deel nemen aan de hulde aan het graf van Emiel Hullebroeck. 
Wij danken Julia omdat ze deze wens van Wilfried heeft helpen mogelijk
maken. 

Onze dank ook aan Vlaams Volksvertegenwoordiger Johan Deckmyn
voor zijn gewaardeerde aanwezigheid.  Hartelijk dank ook aan de leden
en sympathisanten van het Emiel Hullebroeckkoor.

Dank aan allen en tot volgend jaar.

pb.

Sint-Ceciliafeest

20 november 2008

Donderdag was het  weer feest voor het Emiel Hullebroeckkoor. De wekelijkse
repetitie werd traditiegetrouw vervangen door een eetmaal in de "catacombe"
van Eetcafé Uilenspiegel in de Korte Kruisstraat.

Menu

Kir + hapje
Herfstslaatje met pastei van fazant
Kalfsblanquette met kroketjes
Gemarineerd flensje met sinaasappelsaus
koffie
1 fles wijn, 1 fles water per 4 personen

Daar onze kas een dipje vertoont (sponsors zijn van harte welkom) was het
ditmaal onmogelijk het feestmaal gratis aan te bieden aan alle leden van het
koor.  Er werd een originele oplossing uitgekiend door het bestuur. Wie bij
elke repetitie en bij elk optreden aanwezig was kon nog steeds gratis smullen. 
Wie minder stipt was geweest diende bij te dragen in verhouding tot zijn
stiptheid.  Niet slecht gevonden...  En ons Mariette (Buyle) had de
aanwezigheidslijsten bij die ze elke week met een "arendsoog" had ingevuld. 
Er was geen ontkomen aan...

Het feest begon met een welkomstwoord van onze voorzitster Cecile Deflo die
speciaal onze erevoorzitter Wilfried Van Gucht, vergezeld door zijn zorgzame
vriendin Julia, verwelkomde.

Zij verwelkomde tevens eresenator Oswald Van Ooteghem die ons ook dit jaar
opnieuw, na het aperitief , vergastte op een schitterende tafelrede.  Hieronder de
voornaamste delen uit zijn toespraak die ik samenvat onder de titel:

DE KRACHT VAN HET LIED

"Twee maanden geleden was ik in Riga...  Ik heb Letland bezocht.  Ik heb een oude
liefde met Riga en de nostalgie heeft me naar ginder gedreven.  Echter niet enkel
de nostalgie, ook het respect voor dat ongelooflijk dapper volk.  Letland heeft
nu nog 2.300.000 inwoners.  Daarvan zijn 30 % Russen.  In 1944 is Letland opnieuw
door de Russen bezet.  Die mensen hebben ontzettend veel meegemaakt.  Om U
enig idee te geven: in maart 1949 zijn niet minder dan 50.000 Letten gedeporteerd
naar Rusland.  Er zij dus tienduizenden mensen weggevoerd naar Siberië en
men heeft evenveel Russen in de plaats gebracht.  Riga, de hoofdstad, heeft zelf
750.000 inwoners.  Prachtige stad, maar 45 % zijn Russen, 45 % Letten en 10%
andere nationaliteiten.  Welnu, de Letten hebben zichzelf bevrijd.  En waarmee
hebben ze zich bevrijd ?  Met een "zingende revolutie".  Dat is enig in de
wereldgeschiedenis - en jullie als koorzangers , jullie moeten dat weten -
nog voor dat de perstroïka ten einde was, nog voor het sovjetimperium  in
elkaar is gestort zijn tienduizenden Letten op straat gekomen en hebben ze hun
volksliederen gezongen.  En uit de kracht van dat volkslied hebben zij de moed
geput om zich te verzetten tegen de sovjetheerschappij.  Ongezien in de
wereldgeschiedenis. Zij hebben hun zangfeesten gehouden waarop
tienduizenden mensen aanwezig waren.  Dat was verboden door de Russen.
De nationale liederen waren verboden, de nationale vlag was verboden, de
nationale traditionele volksdans was verboden.  En ondanks alles hebben ze
volgehouden en zijn blijven zingen.  Van aan het vrijheidsmonument in Riga,
dat het zinnebeeld is van de vrijheid van dat dappere volk, hebben ze al zingend
een bloementapijt neergelegd tot in de oude stad.
De Russen stonden daar machteloos tegenover.  En, drie maanden voor de
sovjetruïne in elkaar is gestort heeft Letland zijn vrijheid herwonnen. 
En in 1993 hebben ze dan hun eigen parlement gekozen.

Vandaag, ondanks 45 % Russen in Riga is de taal uitsluitend Lets.  Officiëel,
straatnaamborden postkantoren, banken, noem maar op... geen woord Russisch. 
Russen zijn de gasten en zij moeten zich aanpassen aan de taal van het volk.
Wij kunnen daar eigenlijk veel van leren.

Letland is op dit ogenblik een onafhankelijke, vrije republiek.  Met een
vertegenwoordiger in de UNO, met een vertegenwoordiger in de NAVO, met een
eigen commissaris in de Europese Gemeenschap.  De commissaris, een
dame, is geboren in gevangenschap in Rusland, haar ouders waren
verbannen naar Siberië.  In Rusland geboren is ze nu commissaris van
Letland met een vetorecht in Europa.  Daar kunnen de Vlamingen maar
van dromen.

Damen en Heren,

Dat was mijn inleiding om U te wijzen op de kracht van het volkslied.
Maar ook Vlaanderen heeft uit zijn volksliederen veel kracht geput.
denk aan de overgetelijke Willem De Meyer die in 1933, uit het niets,
het Vlaams Nationaal Zangfeest heeft uit de grond gestampt.  Sindsdien
hebben tienduizenden en tienduizenden Vlamingen, jonge en oude, al
maar weer moed geput uit de emancipatorische kracht van dat Vlaamse
volkslied.  Hoe vaak hebben wij niet allen samen De Vlaamse Leeuw
gezongen bij manifestaties: de marsen op Brussel, de betogingen in
Schaarbeek (tegen de apartheidsloketten van Roger Nols), in Voeren
waar Happart de plak zwaaide. Telkens weer hebben we uit onze
Vlaamse Leeuw de kracht geput om verder te betogen.  Dat hebben we
ook gedaan te Komen voor het behoud van het Vlaams schooltje... 

Herinner U nog Leuven Vlaams.  Leuven, een tweetalig bastion, een Belgisch
bastion dat door het lied eigenlijk omver is gezongen.  We hebben toch de
mars gehad van Oostende tot in Leuven met duizenden en duizenden Vlamingen,
waarvan de massa steeds meer en meer aanzwol tot een reusachtige stoet in Leuven
die tenslotte de Belgische unitaire universiteit heeft doen splitsen in een Franstalige
en een Nederlandstalige.  Tijdens die marsen op Leuven zongen wij ook een Engels
lied "We shall overcome".  Maar waarom zongen we dat lied ?  Omdat dat het lied
was van de burgerrechtenbeweging in Amerika waar de zwarten verdrukt werden
door de blanke meerderheid.  Zij hebben uit dat lied "We shall overcome" eveneens
de kracht geput om verder te strijden voor burgerrechten met het gevolg dat er
nu een zwarte president geworden is van de Verenigde Staten.  Dus je ziet wat een
machtig wapen het lied kan zijn.

Ik wil ook herinneren aan "La Marseillaise" die in de nacht van 25 op 26 april
1792 werd gecomponeerd door Claude Joseph Rouget de l'Isle en gezongen voor
zijn soldaten.  De originele naam was niet "La Marseillaise" maar "Chant de
Guerre de l'Armée du Rhin.  Dat lied is nadien door Hector Berlioz gearrangeerd
en het werd in Frankrijk als een subversief lied beschouwd.  Tijdens het
keizerrijk werd het trouwens door Napoleon verboden.  Toch zijn de Franse
revolutionairen dat lied blijven zingen en toen de revolutionairen uit Marseille
Parijs binnen trokken zongen zij dat lied dat sindsdien "La Marseillaise" heet.

Ook de communisten in de Oktoberrevolutie hebben dat lied overgenomen.
De "Internationale" (die werd gecomponeerd door een Vlaming, Pierre de
Geyter op een gedicht van Eugène Pottier) werd aanvankelijk gezongen op
de tonen van "La Marseillaise".   Lenin is in Sint-Petersburg onthaald met
de Internationale maar op de muziek van La Marseillaise.

Tussen haakjes wil ik er op wijzen dat "La Marseillaise" eigenlijk zou
moeten worden verboden want het is het meest racistische lied dat er
op de wereld bestaat:

"Aux armes, citoyens,
  Formez vos bataillons.
  Marchons! Marchons!
  Qu'un sang impur
  Abreuve nos sillons"

"Te wapen burgers
  Vormt uw bataljonnen
  Marcheert! marcheert!
  Zodat het onreine bloed
  onze voren doordrenkt."

"Zodat het onreine bloed",  dat  was het bloed van de Duitsers" onze voren
doordrenkt".  Stel U voor dat wij Vlamingen zouden zingen over het onreine
bloed van de Walen.  Ze zouden ons in "den bak" steken.  Dus
"La Marseillaise" is een zuiver racistisch lied waartegen een zekere
Brusselse rechtbank zou moeten optreden.

Een zeer merkwaardig lied, en de meesten van ons weten dat waarschijnlijk
niet, is het "Deutschlandlied".  Dit "Lied van de Duitsers" werd in 1841
geschreven door August Heinrich Hoffmann von Fallersleben en gezongen
op een melodie van Joseph Haydn. 

Sinds 1922 is dat het lied van de Duitsers.  Wat de meesten echter niet weten
is dat Hoffmann von Fallersleben de twee laatste strofen van het
"Duitslandlied" in het Nederlands heeft geschreven.  Die worden natuurlijk in
Duitsland niet gezongen. Vroeger werd de eerste strofe gezongen.  Na de oorlog
werd gekozen voor een vreedzamere derde strofe.  Die Hoffmann von Fallersleben
was een Nederduitser maar een minnaar van het Middelnederlands. 
Het Middelnederlands is een van de mooiste talen geweest uit de
geschiedenis.  Von Fallersleben beoefende die taal en was een minnaar van die
taal. 

Ook mijn moeder, Gaby Van Ooteghem-Guenter, bewonderde het
Middelnederlands.  Ze regisseerde in het gravensteen te Gent, als leidster
van "De Gezellen van het Gravensteen" de "Abele Spelen": Gloriant,
Esmoreit, Lanceloet, e.a.  Naar die voorstellingen kwamen talrijke
leerlingen uit de ons omliggende landen.  Ze verzorgde eveneens
opvoeringen in het Oudnederlands in het Duits Nationaal Theater in
Weimar (met Duitse tekstbrochure).  Ze heeft les gegeven over het
Middelnederlands aan de HBS in Rotterdam.  Ze verzamelde ook
liederen en teksten in deze taal.

Een heel triest verhaal rond het Duitslandlied vormt toch de geschiedenis van
die duizenden Duitse studenten die vrijwillig naar het Front zijn getrokken in
de oorlog 1914-1918 en in Langemark, terwijl ze het Duitslandlied zongen,
zijn neergemaaid bij een stormloop op de vijandelijke loopgraven.  Er liggen
tienduizenden Duitse soldaten op het kerkhof van Langemark, gesneuveld
terwijl zij het "Deutschland über alles" zongen.

Ik hoor met groot genoegen dat jullie zaterdag hulde gaan brengen op het
kerkhof van Gentbrugge aan Emiel Hullebroeck, die nu 130 jaar geleden,
op 20 februari 1878 te Gentbrugge werd geboren .  Ik mag er misschien op
wijzen dat volgend jaar, 2009, de vijftigste verjaardag is van het overlijden
van Jef Van Hoof.  Een reus in de geschiedenis van het Vlaamse lied.  Wie
in Vlaanderen kent zijn lied "Groeninghe" niet dat ook zovele mensen
heeft bezield bij ontelbare Vlaamse manifestaties. 

Ik zou tenslotte nog willen herinner aan een dame, een heel grote dame,
één van de grootste zangeressen die de wereld ooit heeft gekend, de Gentse
Vina Bovy.  Vina Bovy die geboren is en gewoond heeft op de Blandijnberg
in een van de beluiken waar nu de boekentoren staat maar die uitgegroeid
is tot een wereldster die Frankrijk, Amerika, enz. heeft veroverd.  Ze is
uiteindelijk Française geworden maar in 1955 werd een groot feest gegeven
om haar afscheid te vieren?  En toen vroeg men haar om nog één lied te
zingen.  Iedereen had gedacht aan een aria uit La Tosca of La Traviata.
Weet je wat Vina Bovy als afscheid heeft gezongen?  "Ik ken een lied" van
Gentil Antheunis en Willem De Mol.

IK  KEN  EEN  LIED

Ik ken een lied, dat 't hart bekoort,
Ik ken een lied vol medodij;
Ik heb het reeds als kind gehoord;
Die tijd is lang voorbij...
Mijn moeder zong het bij de wieg
van haren eersten zoon;
Het klonk zo lief, in haren mond,
Zo heimlijk zacht en schoon...
O moederzorg! o moederlief!
Mijn hart vergeet u niet

Ik ken een lied, dat 't hart bekoort,
Ik ken een lied vol melodij;
Ik heb het reeds als kind gehoord;
Die tijd is lang voorbij...
Zij zong het ook de blonde maagd
Die eens mijn liefde won:
't Was in het veld, langs groen en loof,
Bij lentelucht en zon...
O jeugd en liefde! o rozenblaên
Hoe snel verwelkt, vergaan!

Ik ken een lied van zoete min,
Ik ken een lied vol melodij;
Men zong het in mijn huisgezin;
Die tijd is lang voorbij...
Nu zingt het niemand, niemand meer
Den ouden armen man;
Geen vrouw kust mij de tranen af
Die 'k niet weerhouden kan...
Geen kind zingt 't liedje van voorheen
'k Ben oud en gans alleen.

Heel de zaal zat muisstil te luisteren, de ene vol bewondering de andere
waarschijnlijk met een beetje tegenzin.  Maar Vina Bovy, die grote
zangeres, zong als haar laatste lied het Vlaamse lied "Ik ken een lied..... 
Mijn hart vergeet u niet".

Ik wil besluiten en het Emiel Hullebroeckkoor feliciteren voor die jarenlange
inzet voor het Vlaamse lied..."

Als blijk van waardering voor ons koor schonk Oswald aan onze voorzitster
een boekje uit de verzameling van zijn moeder, Gaby Van Ooteghem-Guenter:
"Het Nederlandsch Liederboek uit 1929" uitgegeven door het Willemsfonds
onder toezicht van Fl. Van Duyse.  Het is een verzameling van talrijke balladen,
verhalende liederen en minneliederen in het Middelnederlands.

En dan was het tijd om te genieten van de verschillende gangen afgewisseld met,
hoe kan het voor een koor anders, het zingen van Vlaamse liederen onder de
leiding van Hendrik Swinnen.

Tussendoor declameerde Antoinette haar gelegenheidsversje:

"Zon en aarde, wat gij bracht,
het kieme in ons tot nieuwe kracht.
Dat groeien mag ons mensen zijn,
tot aardekracht en zonneschijn"

En zong Paul "Mijn familieboom", een straatzangerslied uit het liederenboek van
zijn ouders:

MIJN  FAMILIEBOOM

Ik kan voor 't minst zoolang onthouden
Als den langsten mensch op aard
Het is moeilijk om bemerken
Hoe dat in het 't hoofd vergaat
'Kan mijn stamboom gansch van buiten
'k Heb een broeder officier
Ja aan 't hof staan van mijn kozijnen
En in de kamers zijn er vier

Refrein

Wat zegde gij van die rij
Wie heeft dat geluk genoten in ons land
Uit zoo eenen stam gesproten 't is plezant
Maar laat mij een denken toch
O ja, o ja, er zijn er nog
En op mijn woord van eer
Niemand vergeten.

Mijn nicht trouwe een minister
Eenen broeder is pastoor
Mijn schoonbroer heet de Rotschild
En mij vader is doktoor
'k Heb een neef die generaal is
En zijn vrouw is barones
Ja mijn zuster geeft de kinderen
Van de graaf van Vlaanderen les.

Het is niet om te stoeffen
Maar verstandig en beleefd
Zijn wij al in ons familie
D'een dicht, d'ander componeert
Mijn zoon heeft een boek geschreven
En zijn vrouw is dichteres
'k Heb een broeder die is bisschop
Eene zuster is abdes.

Zie nu kent gij mijn familie
Ik ben fier op mijnen boom
Niemand heeft zoo'n schoone takken
Dat verwed ik zonder schroom
Wij zijn allen geleerd, verstandig
Niemand die 't betwisten zal
Wij zijn rijk wij zijn geen stoeffers
Eerlijk zijn we bovenal.

Refrein

Wat zegde gij van die rij
Wie heeft dat geluk genoten in ons land
Uit zo eenen stam gesproten, 't is plezant
Wel och wat schoon familie toch
En allemaal leven ze nog
En op mijn woord van eer
Niemand vergeten.

En de dames hebben veel "gechat"!

En rond vijven was het welletjes geweest en togen we naar onze "kazematten".

EdN

11 november 2008

"De Vlaamse Vredesdag"

Eucharistieviering ter nagedachtenis van alle slachtoffers
 van beide Wereldoorlogen en van de Repressie en voor overleden
erevoorzitter de Heer August Van Imschoot

Georganiseerd door V.O.S -Wetteren in de
Sint-Theresiakerk te Wetteren Overbeke.

"De doden met hun ogen van aarde
met handen en voeten van gras
zijn de stilste doden der wereld.
Zij zijn gelijk halmen en aren
verbaasd, zonder woede gevallen.
De weerloze akker van Vlaanderen
ligt van hun aanwezigheid vol.
Zij roepen hun boodschap van vrede
met wrede verhakkelde monden
met modderspatten en wonden."

Het was wel even wennen in de Sint-Theresiakerk te Wetteren-
Overbeke zonder het vertrouwde gezicht van de erevoorzitter
van V.O.S.-Wetteren en tegelijkertijd ook de erevoorzitter van
het Emiel-Hullebroeckkoor: August (Gust) Van Imschoot. 
Gust overleed te Brugge op vrijdag 10 oktober 2008. 
Ook ter ere van Gust waren onze leden talrijk aanwezig om met
hun zang hulde te brengen aan deze trouwe Vlaming die zich
inzette voor de verwezenlijking van de boodschap van de
frontsoldaten (het zogenaamde IJzertestament): "Nooit meer
oorlog", "Zelfbestuur" en "Godsvrede".

NOOIT MEER OORLOG

Iedere oorlog is een slecht zaak
waarbij zelfs de overwinnaars verliezen.

Wat overblijft:
nà de feesten en fanfaren,
nà de Te Velde's van koper en de Te Deums van bruisende orgels,
nà de vlaggen en vlammende frazen,
nà het decor en de decoraties, -
zijn:
de huizen met hun lege plekken, de hiaten in het gesprek,
de verborgen tranen,
de volle kerkhoven, het liggend gelid van de zerken,
de geliefde namen


ZELFBESTUUR

De hardste tijd voorbij.  De laatste spade
steekt halverwege in het nieuwe land.
Achter de rug het woud zonder genade,
de slechte staat.  Voor ons allengerhand
de vormen en de waarborgen van leven,
de macht die niet bijna is maar gehèèl,
de grenzen vastgelegd voorgoed omschreven,
de boedel éérlijk onder twee verdeeld.
En eindelijk de ware eendracht willen
die in het eigen kamp geen wonden laat.
Dan zien wij schier hoe jonge handen tillen
de meiboom op het dak, de Vlaamse staat.


GODSVREDE

Wij hebben onze volkskracht vaak onnode
in moties en discussietjes verwoest,
het helder woord verbeten om den brode
en decoraties hebben als een zode
zoveler stem gestikt die klinken moest!
Maar als wij naar de velden pelgrimeren
waar Vlaandrens manschap in zijn stormloop viel
zullen wij steeds van hun bereidheid leren
en voor één dat de barse tweedracht weren
die ons zolang de zegepraal onthield.




Rik Swinnen - Jan Janssens - E.H. Johan Pringels
en Mevr. Sofie Vion.




Tony Oyen (links) met enkele leden van het koor

De eucharistieviering werd gecelebreerd door E.H. Johan Pringels. 
De prachtige teksten werden gelezen door Mevrouw Sofie Vion. 
Het Emiel Hullebroeckkoor stond onder de leiding van Rik Swinnen. 
Ons koor werd aan het orgel begeleid door Jan Janssens.
De beklijvende klanken van het "Te Velde" en de "Last Post"
klonken uit de trompet van Tony Oyen.

"De Eerste Wereldoorlog, die om geen enkele noodzakelijk
reden of om geen enkel hoger goed gestreden werd, was
een uitbarsting van een massale drang tot vernietiging en tot
zelfvernietiging.  In deze woeste opflakkering van de oude praktijk
 van  het  mensenoffer lieten  honderdduizenden jonge mannen
zich zonder noodzaak aan het  front slachtofferen."

(Uit "Weg uit de leegte - De spirituele nood van Europa van G. Bodifée)


IN FLANDERS FIELDS

"In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in 't zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond.


Wij zijn de Doden.  Zo-even leefden wij,
Wij dronken dauw.  De zon zagen wij zakken.
Wij kusten en werden gekust.  Nu rusten wij
In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.

Toe, trekt gij u ons krakeel aan met de vijand
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houdt hem hoog. Weest gíj de helden.  Laat de doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede - ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.

(John McCrae in een vertaling van Tom Lanoye)

Deze ontroerende hulde werd besloten met het zingen van de
nationale liederen: Gebed voor het Vaderland, Wilhelmus en het
Vlaams Volkslied.  Nooit klonken ze met meer vastberadenheid
dan vandaag in de kerk van Overbeke.

TROUW AAN VLAANDEREN

Ik droom van een land
dat godsvredig leeft
en - bewust van nooit-meer-oorlog -
nooit nog de taal van de wapens spreekt.
Ik droom van een land dat - nu -
de volheid van het zelfbestuur bereiken wil...
Dát is het land dat ik
- gedragen door een onbreekbare trouw -
aan mijn kinderen geven wil.

(pb)

TOESPRAKEN  DOOR  PROF. SANDER  EVRARD
OP  HET CAMPO SANTO  EN  IN  "DE  VLIER"
TE SINT-AMANDSBERG
OP ZATERDAG  8  NOVEMBER  2008

Op zaterdag 8 november 2008 had de jaarlijkse "Dodenhulde"
plaats van v.o.s., n.v.o.s., sneyssens, broederband, a.n.v. en v.v.v.g.

De hulde begon met een rondgang op het Campo Santo waar een
groet werd gebracht bij de graven van Prof. Dr. Corneel Heymans,
Jef Goossenaerts, Michel Van Der Donck, Gaston Rombaut en Jef,
Jan en Leo D'Hont.  Op hun graven werden tevens bloemen neergelegd.

Bij het graf van Corneel Heymans hield Prof. Sander Evrard volgende
toespraak:

" Vlaamse vrienden,

We staan hier samen bij het graf van iemand die de hoogste wetenschappelijke onderscheiding ter wereld heeft behaald, het graf van iemand aan wie de zo prestigieuse Nobelprijs is toegewezen geworden.  Maar aan wie het niet naar het hoofd is gestegen.  De enige Vlaamse Nobelprijs Geneeskunde.  Maar die dan toch een eenvoudig man is gebleven, vriendelijk en minzaam in de omgang en diep sociaal voelend.  Die dus niet deed zoals heel wat politiekers die wanneer ze b.v. een ministerpost hebben kunnen bemachtigen u plots niet meer zien staan (behalve wanneer er verkiezingen op komst zijn, dan ontdekken en kennen ze u plots weer).

Corneel Heymans heeft zich nooit geschaamd over zijn afkomst.  Zijn vader was ook professor zoals hijzelf aan de Gentse universiteit, maar zijn grootvader was een boer uit het Brabantse Gooik. 

Tussen haakjes: het zal wel toeval zijn, maar mijn eigen vader was ook prof. en diens vader kwam uit een honkvaste boerenfamilie van Twee-Akkers op de taalgrens.

Leon Elaut's vader was zelf landbouwer in het toen nog landerlijke Gentbrugge.

Uit de boerenstand komen niet zelden nieuwe krachten.

De goede Filip de Pillecijn, die hier ook op het Campo Santo ligt en die destijds mijn peter was om mij bij de VOL (Oost-Vlaamse Letterkundigen) binnen te loodsen, Filip de Pillecijn heeft dit ook in verscheidene van zijn boeken beklemtoond; b.v. wanneer hij schreef "en dat het niet zo vreselijk is te rusten in de grond waarover men heel zijn leven in liefde gebogen stond".  Het zou bijna uit Timmerman's Boerenpsalm kunnen komen...

Dat was dan in een tijd dat landbouwers nog niet thuis voor een computer zaten, maar dat ze vóór dag en dauw op hun land stonden totdat het 's avonds donker werd, en zich krom werkten.

De Vlaamse boerkens, waarop men in deze staat altijd smalend neergekeken heeft.

Nobelprijswinnaar Heymans heeft dus geen pretentie gekregen.  En dat zien we dan ook aan zijn graf waarop een geknielde figuur ons aan deemoed doet denken.  Een sculptuur van Antoon van Parijs, vriend van dichter Wies Moens en declamator Anton Van der Plaetsen.  Een beeldhouwer die helemaal niet commercieel aangelegd was, een ras-artiest die het evenver had kunnen brengen en even bekend had kunnen worden als Georges Minne, een mystiek aangelegd kunstenaar die zich dagenlang afzonderde om in arduin te kappen, en het daarna zou weggegeven hebben.

Het beeld hier op dit graf is typisch voor Antoon van Parijs.  En het past ook helemaal voor Corneel Heymans.

Wij Vlamingen hebben wetenschappers en kunstenaars gehad waarop we fier, wat zeg ik, waarop we trots mogen zijn".

TOESPRAAK  DOOR  PROF. SANDER  EVRARD
IN  "DE  VLIER"

In het Cultureel Centrum "De Vlier" werd, na de hulde aan zijn graf, een plechtige herdenking gehouden van Prof. Dr. Corneel Heymans die in 1938 (70 jaar geleden) de Nobelprijs won en in 1968 (40 jaar geleden) overleed.

Prof. Dr. Sander Evrard, oud-leerling van Corneel Heymans bracht een indrukwekkende hulde aan zijn leermeester.  Hier volgt de tekst van de toespraak.

"Dames en Heren, Vlaamse vrienden,

Reeds vader Heymans, Jan Frans Heymans, stond bekend als Vlaamsgezind. Bij de opening van het academiejaar 1923-24 sprak hij voor het eerst een rectorale rede in het Nederlands uit.
Door sabotage van francofone kant zette toen een electriciteitspanne de Gentse universiteitsaula in duisternis, maar vader Heymans zette onverstoorbaar zijn toespraak verder bij kaarslicht.
Men had dus met dergelijke verstoring willen tonen dat overschakeling op de eigen taal een doven van het licht der cultuur en der wetenschap zou betekenen. Een bevestiging van wat Mercier & Cie "un crime contre l'esprit" hadden genoemd.

Jan Frans Heymans kan dus als de eerste rector der vernederlandste universiteit van Gent worden gezien.  Alhoewel de officiële volledige vervlaamsing van ons hoger onderwijs er pas in 1930 ging komen, een volle eeuw dus na de franstalige vestiging van leger, gerecht en onderwijs in 1830: zoals U weet heeft het dus 100 jaar strijd vereist om van 1830 tot 1930 tenslotte een natuurlijk recht af te dwingen; generaties bewuste Vlamingen hebben er al hun energie, ja hun leven moeten voor opofferen; zijn tegengewerkt, gedegradeerd, afgezet, geknakt, gebroodroofd geweest in deze Noord-Franse staat.

Dit zijn dingen die men nooit kan vergeten; "de asse van Claes klopt op onze borst".  Dit maakt ons tot nationalist.

Als Vlaanderen ooit onafhankelijk wordt - en deze mogelijkheid lijkt nu allangsom reëler te zullen worden - dan zal het een monument van dankbaarheid mogen oprichten voor al de onbekende kleine Vlamingen die uit overtuiging en zonder berekening offers hebben gebracht, de eenvoudige Fronters, de vele leraars, de vergeten onderpastoors of petits vicaires die zowel door de Staat als door de officiële Kerk zijn gesanctioneer en getroffen geworden.

Zoon Corneel Heymans wenste na humaniora aan Sint Lievens en Sint Barbaracollege als oudste zoon het werk van zijn vader voort te zetten.

Nadat hij tijdens W.O. I in het veldleger gediend had, werd hij in 1920 geneesheer, huwde in 1921 en kreeg 5 kinderen.  In 1930 volgde hij zijn vader op.

Uit het werk van vader en zoon Heymans, hierin ook intens bijgestaan door de latere dekaan en rector Prof. Dr. Jan Bouckaert, groeiden de belangrijke laboratorium-bevindingen omtrent een vrij klein menselijk orgaan waarvan men tevoren eerder dacht dat het slechts een lymfe kliertje was in de vertakking van de grote halsslagader, maar dat eigenlijk een zenuwcentrum bleek te zijn met een belangrijke rol voor ademhaling en bloedsomloop.

Voor deze ontdekking behaalde het Gentse Heymans-instituut in 1938 de hoogste wetenschappelijke onderscheiding ter wereld: de Nobelprijs.

Naast de grote wetenschappelijke betekenis, had dit gebeuren ook nog op andere gebieden weerklank: het was een schitterende bevestiging van leefbaarheid en levenskracht der toen nog jonge Vlaamse universiteit van Gent, een klinkende afstraffing van het vooroordeel dat wetenschap alleen maar in het Frans zou kunnen beoefend worden.

Naast de Nobelprijs werd aan Heymans ook een indrukwekkende reeks buitenlandse eredoctoraten toegewezen.  De internationale erkenning was compleet.  Maar hier in eigen land verliept het wel engszins anders.  Geen sant in eigen land ?

Reeds vóór de tweede wereldoorlog was de Faculteit Geneeskunde van de Gentse universiteit al verdeeld in twee kampen, in twee clan's, in twee richtingen, in twee tegengestelde vleugels.  Men zou het in grote lijn kunnen noemen rechts en links, de kerkelijken enn de loge-aanhangers, de Vlaamsgezinden en de groep Gand Français, de belgicisten en de flaminganten.

Gent was al ten tijde van de eerste wereldoorlog een bastion van het activisme geweest; het was op de Vrijdagmarkt rond het standbeeld van Jacob van Artevelde dat de onafhankelijkheid van Vlaanderen was uitgeroepen geweest.  Nog vroeger was het dé zetel van het orangisme geweest.  Er was dus al een verdeeldheid.

Tijdens de tweede wereldoorlog kwam daar nog bij: wit en zwart, zij die voor een Nieuwe Orde voelden en de zgn. anglofielen. 

In 1944-45 was het 't moment en de gelegenheid voor de afrekening.  Men had immers gezworen: on les aura.  Door repressie en epuratie werd de helft van de Faculteit Geneeskunde alhier getroffen: afzetting, aanhouding, veroordeling.  En ten bewijze dat ik niet overdrijf, noem ik hier slechts enkele namen. De professoren Daels van de verloskunde en de vrouwenziekten: ter dood veroordeeld; Elaut van de urologie: slechts tot 2 jaar gevangenis verwezen maar van zijn onderwijs ontheven; Soenen van de anatomie; Van Houtegem van de orthopedie; Speleers van de oogziekten: afgezet en in de Nieuwe Wandeling; Martens van de inwendige ziekten: afgezet; De Brabandere van de tandheelkunde: afgezet en in de Wollestraat; Vincent Evrard van de farmaceutische scheikunde: van leeropdracht ontheven en in Hechteniskamp Lokeren; Hooft van de kinderziekten werd slechts 1 jaar geschorst; Heymans van de geneesmiddelenleer heeft men ook trachten uit te schakelen, maar door zijn buitenlandse relaties is dit niet zo gemakkelijk gegaan.  (Hoewel men er b.v. in Frankrijk ook niet voor teruggedeinsd is een Alexis Carrel - die vooral gekend was om zijn klassiek werk "L'homme, cet inconnu" en die ook een nobelprijswinnaar was maar een soort medisch adviseur van Philippe Pétain was geweest - in een naoorlogs Frans concentratiekamp te laten omkomen).

Wat er voor Heymans ook meespeelde was wat men in het Frans "jalousie du métier" noemt, afgunst op zijn Nobelprijs. 

Ook tegenover de talrijke andere getroffen collega's gold "Ôte-toi de là, que moi je m'y mette" (de strijd tot het veroveren van de leerstoel).

Men kan dus zeker niet zeggen dat er in de Faculteit Geneeskunde op het einde van de oorlog veel collegialiteit geheerst heeft, wel integendeel; Gand Français heeft meer dan zijn best gedaan.  De Faculteit Geneeskunde werd grondig geëpureerd.  Grote kuis tegenover alles wat te vlaamsgezind leek.  L'histoire se répète.  Voortzetting of herhaling van de jacht op de activisten na W.O. I.  Belgische wraak.

Bijna gans de Vlaamse intelligensia heeft trouwens, zoals u weet, toen achter de tralies gezeten.
Hoeveel vrouwen en moeders hebben er niet na de oorlog met sigaren, met boeken of met lakens en fluwijnen moeten gaan leuren.

Corneel Heymans behoort tot de topfiguren van onze wetenschapsgeschiedenis.  Maar hij bleek ook - en dat is wel niet de minste van zijn verdiensten - sociaal-bewogen en Vlaams-geëngageerd te zijn.  Hij deinsde er niet voor terug, voor zijn opinie en gezindheid uit te komen.  Hij had de moed, verantwoordelijkheid op te nemen.  Hij durfde het aan, zich in te zetten op momenten dat men gevaar kon lopen, in omstandigheden die het niet zo vanzelfsprekend maakten, toen men op de loer lag om iemand van collaboratie te kunnen beschuldigen, toen het gewaagd was zijn nek uit te steken.  Dit alles heeft hem niet weerhouden, zijn moreel gezag als Nobelprijs-drager in de weegschaal te werpen.  Maar zelfs met die stem heeft de hardvochtige staat ook nooit rekening willen houden, en is, zoals U allen weet, België het enige land dat nooit amnestie heeft willen verlenen.  Een record dat kan tellen.

In 1940 was Corneel Heymans voorzitter geworden van de repatriëringscommissie om de burgerlijke vluchelingen uit het Zuiden terug te halen, alsook de talloze jongeren van 16 tot 35 jaar die verplicht op een onverantwoorde wijze de banen naar Frankrijk waren opgejaagd (en op 16 jaar waren we toen nog kinderen...).

In hetzelfde jaar nog werd Heymans ondervoorzitter van de door de secretarissen-generaal opgerichte Vlaamsche Cultuurraad.

Als voorzitter van de Afdeling "Geneeskunde en Hygiëne" van Winterhulp bemiddelde hij bij de bezettende macht voor geneesmiddelenvoorziening van de bevolking.  Deze betrokkenheid bij Winterhulp werd hem kwalijk genomen, omdat deze organisatie zgn. gecopieerd was op de Duitse Winterhilfe.  Maar de Belgische overheden bleken dus niet te weten dat er evengoed een Zwitserse Winterhilfe/Secours d'hiver bestond.  De uit Londen terugkerende regering verbood de hulpaktie.  In het interessante programma "Ten huize van" van Prof. Joos Florquin dat sommigen onder U zich nog zullen herinneren (uitzending in 1963), getuigde Heymans zelf dat de Winterhulpwerking zo doelmatig was (hulp aan zieken, zwangeren, kinderen en minderbedeelden) dat de gemiddelde kindersterfte in het land tijdens de 4 oorlogsjaren lager was dan ervóór en ook veel lager dan erna toen Winterhulp was afgeschaft.

Terloops vermeld: ik herinner me dat mijn vader zijn burgemeesterswedde aan Winterhulp afstond.  Hij heeft er ook stank voor dank om gekregen.

Van repressie- en epuratie-commissie kreeg Heymans een serieuse Belgische blaam omdat hij als gastprofessor naar Duitland was gegaan.

Als stichter en voorzitter van het Comité voor Recht en Naastenliefde kwam hij in de naoorlogse periode op voor repressieslachtoffers.  Als voorzitter van het Katholiek Vlaamsch Oud-Hoogstudentenverbond onderschreef hij een oproep tot amnestie, en richtte tot de Commissie voor de rechten van de mens van de Verenigde Naties een aanklacht tegen de Belgische Regering.

Ook pleitte hij in het toen nog unitaire België voor federalisme.

Het was dan misschien ook wel niet zo verwonderlijk dat in 1958 de francofone vleugel van het Belgische Rode Kruis Nobelprijswinnaar Heymans als voorzitter weigerde; en dan is maar de toenmalige prins Albert de president geworden.

In hetzelfde genoemde programma "Ten huize van" vermeldde Heymans ook dat toen na de wereldentoonstelling van 1958 de pauselijke nuntius voorstelde aan Nobelprijs Heymans een titel van baron toe te kennen, dit door een katholieke Belgische minister radikaal werd afgewezen.
Er zijn dus wel aanleidingen genoeg geweest om Nobelprijs Heymans verbittering tegenover de Belgische staat te bezorgen.

I.v.m. de houding van Heymans gedurende en na de oorlog getuigde zijn opvolger Prof. De Schaepdryver over zijn illustere voorganger: "Luisterend naar de stem van zijn geweten verkoos hij het risico van de actie boven de veiligheid van de passiviteit".

Toen men nog niet zolang geleden hier bij de studenten en de Gentse bevolking een enquête inrichtte om de grootste prof. van onze universiteit aan te duiden, kwam onder een 40-tal geselecteerde kandidaten Jozef Guislain als eerste uit de bus, de geleerde die in de vorige eeuw als redder der geesteszieken ook wel de apostel der verdoemden werd genoemd omdat hij (met kanunnik Triest) de geketende zogezegde bezetenen uit de kelders van het Duivelsteen heeft gehaald; en die in de Gentse volksmond nog altijd Saint-Guislain wordt genoemd.

En als tweede Gentse prof. door de jaren heen was het onze enige Gentse Nobelprijs geneeskunde Corneel Heymans die werd aangeduid en verkozen.  Het is spijtig dat onze goede prof. Heymans dit niet meer heeft mogen beleven.  Namelijk dat in tegenstelling met de Belgische bewindvoerders die hem verketterd en gesanctioneerd hebben, de Gentse bevolking en de studenten hem tenslotte ten volle in ere hersteld hebben, door hem direct na Guislain te plaatsen die op de Begijnhoflaan in brons vereeuwigd staat.

In vgl. mag ik er misschien ook aan herinneren dat na de oorlog de afgezette Prof. Elaut door zijn oud-studenten artsen tot voorzitter van de Orde der Geneesheren werd verkozen.  Zulk eerherstel was een kaakslag voor het Belgisch "gerecht" dat hem had veroordeeld.

En nu we het hier toch terloops over enkele andere professoren hebben, moge ik misschien ook een typerende anekdote van een andere van mijn oud-leermeesers aanhalen.  Toen men Prof. Dr. Roger Soenen als getuige ten laste wou doen optreden op het proces tegen Filip de Pillecijn, zei de rechter: "Soenen, gij moet toch wel weten of De Pillecijn een afdeling van De Vlag in Oost-Vlaanderen heeft gesticht".  En dat was in een tijd dat wel doorgaans iedereen zijn vel trachtte te redden, door zoveel mogelijk te ontkennen of te minimaliseren of door duur te betalen advokaten te laten pleiten. 
Wel, toen zegde Soenen: "Mr. de rechter, het kan De Pillecijn niet geweest zijn, want IK was het".  Hij nam alles op zich om De Pillecijn te redden. Chapeau. Chic type.  Soenen was een gentlemen, een grote meneer.  Ik ben hem erom blijven bewonderen.  Ze liggen ook allebei op het Campo Santo.

Vrienden,

Nu het in 2008 reeds 70 jaar geleden is dat Heymans de Nobelprijs verwierf (in 1938) en 40 jaar geleden dat hij stierf (in 1968) is het meer dan tijd dat we bevestigen: Heymans is een der schitterendste figuren uit onze geschiedenis der geneeskunde.  Hij is die geschiedenis ingegaan naast een Jan Yperman, een Andreas Vesalius, een Rembert Dodoens, een Jan Palfijn, een Jozef Guislain.  Hij heeft zijn plaats in deze roemrijke eregalerij.

Maar misschien meer nog blijft hij voor al wie hem gekend heeft in onze dankbare herinnering voortleven als een genereus man, als iemand met een groot hart, bekommerd om zijn medemensen, als een groot geleerde en wetenschapper, een topfiguur die ook in moeilijke en beroerde tijden, in de moerlemeie van de oorlog en de naoorlogse naweeën van blinde repressie en onrechtvaardigheid die men "justice de rois-nègres" heeft genoemd, niet geaarzeld heeft op te komen en zich in te zetten. Een nobelprijs die spijts alles, in goede en slechte tijden, verkozen heeft naast en bij zijn volk te blijven staan.

Hij was in de volste betekenis van het woord een mens van goeden wil.  Maar hij was meer dan dat.  Ook zijn as klopt op onze borst.  Heymans is een ANKERfiguur in onze geschiedenis. Een figuur waarop men kan steunen en bouwen om niet te versagen of op te geven, maar om door te zetten en te blijven ijveren voor de verzuchting van vorige generaties tot de dageraad eindelijk aanbreekt en voor onze kinderen en kleinkinderen ons aller Vlaanderen een EIGEN schitterende toekomst moge ingaan.