Archief

Nog enkele foto's van het Sint-Ceciliafeest
op donderdag 25 november 2010

(Met dank aan Rik)


























*

KALENDER

2010

* * *

Zaterdag 16 januari 2010
14.30 uur in zaal Reynaert

Nieuwjaarsreceptie SNEYSSENS
(Trollybus nrs. 3 - 17 - 18 - Halte Sint-Jan Baptistkerk)

Programma

P 197 Laat ons een bloem ( Marce Van Caelenberg – L.Neefs/Van Cauwenberg)

P 019 Heb je ’t al gelezen van de regen ( Toon Hermans – Toon Hermans)

P 066 Met muziek door ’t leven ( Bewerking – Beelaerts)

P 100 Wel Annemarieke ( Volkslied – Uit Zuid-Vlaanderen Fr.)

P 015 Lach eens met je ogen ( Jan Custers – Armand Beliën)

P 092 Een vreemde arme snuiter ( Yv. De Man – W.A. Mozart)

P 194 Een soldaat van Napoleon ( L. Verbeeck – Miel Cools)

D 008 Wahre Freunschaft

P 123 Vikingerlied

P 30/2 Vlaamse Leeuw ( Hipp. Van Peene – Karel Miry)

*  *
*

1. P 015 Lach eens met je ogen (Jan Custers – Armand Beliën)
2. P 006 Tinneke van Heule *** (René De Clercq – E. Hullebroeck)
3. P 092 Een vreemde arme snuiter (Yv. De Man – Mozart)
4. P 100 Wel Annemarieke *** (Volkslied uit Zuid-Vlaanderen)
5. P 045 Vlaanderen: Waar Breughel … (Louis Verbeek – Gaston Nuyts)
6. P 252 Trek aan de riemen *** (Karel Dockx – A. Preud’homme)

7. P 196 Jij bent de zon (… - Bart Van Den Bossch)

*** = Samenzang met het publiek

*  *
*

Zondag 22 augustus 2010 
11 u.
Steenstrate (Zuidschote-Ieper)

9e IJZERWAKE

Programma

Misviering

 K2 : Wilt heden nu treden (1ste, 2de en 4de strofe)
K14: O.L.V. van Vlaanderen (3 strofen)
P30/1: Gebed voor het Vaderland

Wake

P283: Europa één (koorsolo twee strofen)
P059: Wij zijn bereid (3 strofen)
P178 Daglied (3 strofen)
P065: Vlaanderen: (2 strofen)
P060: De  Blauwvoet (1ste, 2de en 4de strofe)
P30/3: De Stem
P30/2 De Vlaamse Leeuw
P30/4: Wilhelmus

Afspraak met Peter Leys om 09.30 uur
Bus: vertrek 08.15 u. P&R Gentbrugge.

*  *
*

Zaterdag 6 november 2010

14.30 uur

VOS - NVOS - SNEYSSENS - BROEDERBAND - ANV - VVVG

D O D E N H U L D E

Kerk Gentbrugge-Centrum Simon & Judea

            P30/1  Gebed voor het vaderland (Remi Pirijns - Gaston Feremans)
 K8/1:  Kyrie
K8/2 :   Gloria
P014:  Ik heb dit land zo lief gehad (P. Van Leeuwen-Armand Beliën)
P007:  IJzerpsalm (Ferdanant Verknocke-Arthur Meulemans)
K8/3:  Sanctusµ
K8/4:  Onze Vader
K8/5:  Agnus Dei
P025:  Vlaanderen dag en nacht (August Hofmann-Fl. Van Duyse)
P106:  Vlaanderen geheiligde grond (F. Van de Maele-Gaston Feremans)
P30/4 : Wilhelmus
P30/2:  De Vlaamse Leeuw (Hip. Van Peene-Karel Miry).


*   *
*

Donderdag 11  November

09.30 uur

Eucharistieviering VOS Destelbergen
Kerk O.L.V. Ter Sneeuw (Centrumkerk)

Wij zingen de verzoeningsmis van Armand Preud’homme

Intredelied

Na het welkomstwoord

Onmiddellijk nadien

Na de eerste lezing

Offerandelied

Na de prefatie

Onze Vader

Agnus Dei

Tijdens de communie

Slotliederen

 De Lijn: 34 - 35 - 36.

*   *
*


Donderdag 25 november 2010

12.00 uur

Eetcafé Uilenspiegel
Korte Kruisstraat Gent

Sint-Ceciliafeest van het Emiel Hullebroeckkoor

MENU

Kirr met hapje
Vissoep
Kalkoenfilet met schorseneren in witte saus
Bavarois van rode vruchten
Koffie

Glas wijn + water

Wie wil deelnemen moet verwittigen voor 17 november op tel.: 09 282 40 98 en door overschrijving van 30 euro op rekening nr. 447-0045739-74 van Emiel Hullebroeckkoor te Deinze.

(Heiveldstraat 10 Sint-Amandsberg)

De Lijn: 17 - 18  Halte Koerspleinstraat.

001: Kerstliedje (Verniers – Hullebroeck)
007: Hoe leit dit kindeke (Johannes Berckelaers)
011: Nu zijt wellekome  (14’de eeuw – Bewerking L. Van Dessel)
012:  Hoort nu de feestklokken  (Volkslied 18025 – Bewerking R. Vanstreels)
014: Rondeel der Herders  (H. Peenen – Uit Catalonië)
015: Kerstzang  (Laurette Bosteels – Jan Douliez)
016: Susa Nina  (Jozef Simons – A. Preud’homme)
017: Op kerstdag: klee, klee klokske (René De Clercq – E. Hullebroeck)
018: Herders Hij is geboren  (Begin 17’de eeuw)
019: Nu is die roe van Jesse ghebloeyt  (Oud Liederboek Brugge 1651)
021: Kerstmis aan de Leie ( ---   -  Jan Douliez)
022: Stille Nacht  (Jozef  Mohr  - Frans Grüber 1818)
024 Kerstnacht die schone ( E. De Ridder  -  A. Preud’homme )
027: O Kerstnacht schooner dan de daeghen (Vondel -  ---)
028: Eer zij god in onze dagen  (W. Barnard -  Frans volkslied)
029: Een kint gheboren kin Bethlehem ( -)
031: Kerstleidje (L. Coune - L. Coune)
033 Kerstnacht   ( ----   - Adolf Adam)
039: Wiegelied der herders  (J.O. Vanderstap  - J.O. Vanderstap)
040: Vlaamse herderkens  (P. Nuten – E. Hullebroeck)
042: Kom, kom zet uw harte ( ----  -  G.E. Händel)
003: De herderkens lagen bij nachte ( - )
002: Adeste (  -  )
010: Maria die zoude naar Bethlehem gaan (Uit: De Coussemaeker – Uit: Het prieel)
D008: Wahre Freundschaft (onbekend)
P052: Gent (Em. Hiel - Leo Van Gheluwe)

*  *
*


Maandag 20 december 2010

Kerstconcert VVVG Gent-Centrum

14.00 uur in Parochiehuis Sint-Coleta
(bus 5)


Programma

Korte pauze

A021: Kerstmis aan de Leie (--- - Jan Douliez)
A024: Kerstnacht die schone (E. De Ridder – A. Preud’homme)
A033: Kerstnacht (--- - Adolf Adam)
P015 Lach eens met je ogen liefste ( Custers – Armand Beliën )
P197 Laat ons een bloem (Phil Van Cauwenbergh - Louis Neefs
D008: Wahre Freundschaft (-)

*  *
*

Maandag 27 december 2010
14 u.

Reinaertcentrum (Brugse Poort)
Reinaertstraat 26 Gent


 Broederband 

P020 :  Naar wat de dennen fluisteren (Jozef Simons – A. Preud’homme)
P006 :  Tinneke van Heule (René De Clercq – E. Hullebroeck)
P182 :  Ode aan Vlaanderen (Mia Brans-Dujardin - Pieter Vis)
P022 :  Lied van mijn Land (A. Van Wilderode – I. De Sutter)
P002 :  De Dahlia (L. Lambrechts – E. Hullebroeck
P092 :  Een vreemde arme snuiter (Yv. De Man – Mozart)
P016 :  In Vlaanderen (G. Gezelle – Okt. De Hovre)
A039 :  Wiegelied der herders (J.O. Vanderstap – uit Duitsland)
A014 : Rondeel der herders (H. Peenen – uit Catalonië
A033 :  Kerstnacht (---- - Adolf Adam)
P015 :  Lach eens met je ogen (Jan Custers - Armand Beliën)
D008 : Wahre Freundschaft ( --- - --- )
P30/2 :  De Vlaamse Leeuw (H. Van Peene – Karel Miry)

De Lijn: 3 - 16 - 17 - 18 -19 Halte Seghersplein (Kerk Sint-Jan Baptist).

*    *

OEFENPROGRAMMA VANAF

DONDERDAG 26 AUGUSTUS 2010

________________


VVVG - SINT-AMANDSBERG


P004 - P008 - P012 - P015 - P020 - P052 - P079 - P092

P100 - P131 - P133 - P163 - P240 - D008 - P003 - SA3

________________


 KERSTMARKT


A001 - A002 - A003 - A007 - A010 - A011 - A012 - A014 - A015 - A016

 A017 A018 - A019 - A021 - A022 - A024 - A027 - A028 - A029 - A031

A033 - A039 - A040 - A042 - D008 - P052

________________


VVVG - GENT CENTRUM

A014 - A016 - A018 - P10 - P39 - P196

A021 - A024 - A033 - P15 - P197 - D008

________________


NIEUWJAARSRECEPTIE  SNEYSSENS


P012 - SA1 - D012 - P058 - D014

P123 - D008 - P112 - P072 - P30

________________

V.O.S. Destelbergen




11 november 2010





Herdenking van de gesneuvelden van de Grote Oorlog

Geen weer om een hond door te jaren maar ons koor was present om  in
de kerk O.L.V. Ter Sneeuw (Centrumkerk) te Destelbergen 
de  verzoeningsmis van Armand Preud’homme te zingen.

Nooit meer oorlog

Iedere oorlog is een slechte zaak
waarbij zelfs de overwinnaars verliezen

Wat overblijft:
nà de feesten en fanfaren,
nà de Te Velde's van koper en de Te Deums van bruisende orgels,
nà de vlaggen en de vlammende frazen,
nà het decor en de decoraties, -
zijn:
de huizen met hun lege plekken, de hiaten in het gesprek,
de verborgen tranen,
de volle kerkhoven, het liggend gelid van de zerken,
de geliefde namen.

(Anton van Wilderode)

Wondermooi, "In Flanders Fields" van John McCrae (mei 1915) op : http://www.youtube.com/watch?v=K6BlOkpdkg8&feature=player_embedded&h=ed10e

TOESPRAAK VAN

PROF. DR. EM. ALEXANDER-KAREL EVRARD

(Herdenking Prof. Dr. Vincent Evrard)





OP DE JAARLIJKSE DODENHULDE

OP 6 NOVEMBER 2010 te GENTBRUGGE

Vlaamse vrienden,

Het is niet gemakkelijk om over zijn eigen familie te spreken, het ligt niet voor de hand, en het lijkt zelfs soms delicaat. Men heeft het mij uitdrukkelijk gevráágd. En aangezien het een sympathiek iemand als Dries De Mulder was die het vroeg, kon ik moeilijk weigeren.

Vader is in 1896 geboren in de Gentbrugse Sasstraat, in dezelfde huizenrij waar de populairste Vlaamse componist Emiel Hullebroeck in 1878 het levenslicht zag.

Oswald Van Ooteghem heeft me destijds gevraagd hoe het kwam dat iemand wiens vader - ons grootvader dus - uit een Waals dorp kwam, flamingant werd. Dat vraagt wel om een klein woordje uitleg.

Vader heeft zelf lang gedacht dat zijn vader een Waal was (van Deux Acren op de taalgrens met Henegouwen, voorbij Overboelare al over Geraardsbergen).

Reeds als student echter deed ik, waarschijnlijk onder invloed van Jozef van Overstraeten die een van mijn geestelijke vaders was, aan stamboomonderzoek; meermaals fietste ik op één namiddag over en weer tot in Henegouwen (ik zou het nu zeker niet meer kunnen), en ontdekte daar in oude parochieregisters (want de Burgerlijke Stand was vóór Napoleon nog niet uitgevonden) dat in 1784 - dus nog juist in het Ancien Régime, gezien 1789 het jaar der Franse Revolutie werd - de schrijfwijze der familie nog Everaert was, en het dorp Twee-Akkers noemde. (Het hing vroeger zelfs af niet van Lessines-Lessen maar van Oudenaarde en van Ronse. De taalgrens is altijd maar naar het Noorden opgeschoven).

Vanaf 1795 waren we niet alleen bezet maar ook aangehecht (we werden, verplicht Franse staatburgers; wat to de nederlaag van Napoleon te Waterloo in 1815 ging duren). In die periode (van 20 jaren dus) werd alles officiëel en grondig verfranst... En Everaert werd Evrard.

Mijn mannelijke voorouders zullen dus gewoon officiëel verfranste Vlamingen geweest zijn, zoals zovelen langs de taalgrens, in Wallonië en in Frans-Vlaanderen tot aan de Somme.

Mijn grootvader had, gezien er vele zonen waren, de aartsvaderlijke hoeve moeten verlaten waarop véle generaties blijken te hebben gewroet, en was bij de Spoorwegen gaan werken; op de trein geraakte hij in kennis met ons grootmoeder (een De Croock uit Gavere die als handelaarster in Gent was komen wonen en pendelde). Ze kregen niet minder dan 12 kinderen, waarvan mijn vader de langst overlevende is geweest (bijna 99 jaar).

Vooral in het Frans opgevoed, kwam mijn vader oorlogsvrijwilliger uit W.O. I terug als flamingant (zoals b.v. ook met Frans Daels het geval geweest is, die uit een Franstalige Antwerpse familie kwam).

Ze kwamen in opstand omdat ze erover verontwaardigd waren hoe de Vlaamse boerenjongens en arbeiderszonen in het Belgisch leger werden gekleineerd en de dood werden ingestuurd in een taal die ze niet verstonden.

Vader heeft wel op de Sint Coleta-parochie onder invloed gestaan van onderpastoor Wardje Poppe, die door kardinaal Mercier gekapitteld werd om zijn Vlaamsgezindheid en wiens zaligverklaring dan ook vanuit Mechelen en Brussel lang is afgeremd geweest.

Het was deze kardinaal die verkondigde dat het Nederlands (hij noemde het le flamand) ongeschikt was voor wetenschap en hoger onderwijs (hij zal dus nooit van de universiteiten van Leiden en Nijmegen gehoord hebben).

Het was ook deze aartsbisschop die aan Poppe blijkt te hebben gezegd: ik behoor tot een ras dat beveelt en gij tot een ras dat dient te gehoorzamen. Van racisme gesproken...

Vrij laattijdig is vader i.v.m. een zaligverklaring van Poppe op het bisdom ontboden geworden en als getuige verhoord.

Vroeg wees geworden (beide ouders verloren in 1902 en 1918), heeft mijn vader zich taai en met veel energie opgewerkt; hij volgde St. Gregorius, Sint Barbara-college, Nijverheidsschool en Universiteit, behaalde diploma's plantkunde, scheikunde en farmacie; als preparator begonnen, werd hij tenslotte hoogleraar aan de universiteit; hij doorliep dus gans de beroepsladder van technisch bediende tot uiteindelijk prof.

Reeds van vóór de 2de W.O. was hij te Gentbrugge gemeenteraadslid, nl. in een kartel van de toenmalige Katholieke Volkspartij samen met VNV en Rex Vlaanderen, in een rechtse alliantie dus tegenover het andere, linkse kartel van Socialisten, Liberalen en Kommunisten.

Gezien de socialistische burgemeester (Frans Toch) in mei 1940 naar Zuid-Frankrijk was weggevlucht, bevorderde gouverneur van Oost-Vlaanderen De Vos mijn vader tot burgemeester van Gentbrugge.

Als oudstrijder van W.O. 1 en zich herinnerend wat er met het activistisch avontuur was gebeurd, aarzelde hij wel, doch de Deken Van Bossuyt van Ledeberg (waarvan Gentbrugge afhing) kwam persoonlijk aandringen (omdat men anders, volgens zijn zeggen, iemand van De Vlag of SS Vlaanderen ging aanstellen).

Tijdens de economisch moeilijke oorlogsjaren spande hij zich in om de toen nog op de gemeente talrijk aanwezige landbouwers voldoende te doen leveren om de rantsoenen van de bevolking te verzekeren; zijn burgemeesterswedde stond hij af aan het sociale werk Winterhulp; daarin is hij misschien wel wat naïef geweest, want hij heeft er toch mar standk voor dank om gekregen.

Wegens de fusie tot Groot-Gent is vader slechts tot 1942 burgemeester van Gentbrugge geweest. Was hij tot het einde van de oorlog gebleven dan had hij misschien zoals Leo Vindevogel ook 12 kogels kunnen krijgen, want van alle gemeenten en steden hebben de Duitse overheden de lijsten van de werklozen geëist; en anneer opgeëiste werklozen in geallieerde bombardementen op Duitse steden omkwamen, werd dit op rekening van het gemeentebestuur geschoven dat van verklikking aan de vijand werd beschuldigd.

Vanuit Londen was dit natuurlijk allemaal gemakkelijk te beslissen en in nieuwe wetten met terugwerkende kracht te gieten

Zo had men dus evengoed álle oorlogsburgemeesters kunnen fusilleren; maar het was vanuit Ronse dat Vindevogel’s hoofd door franskiljonse katholieken werd geëist (Ik heb hem in de herfst van 1945 in de Nieuwe Wandeling naar de executiepaal zien gaan; het was flagrant een politieke moord, zoals op de oude Borms als laattijdige wraak voor W.O. I, en b.v. ook op Stefaan Laureys die omdat hij tot tweemaal toe het Bolsjewisme was gaan bestrijden, ook 12 Belgische kogels kreeg).

In september ’44 werd vader (en dat was misschien wel typisch) opgehaald NIET door de Witte Brigade van Gentbrugge, maar door het Onafhankelijkheids Front van Ledeberg dat door de uit Frankrijk teruggekeerde vroegere burgemeester was gestuurd; op het kerkplein van Ledeberg werd hij door het kommunistische O.F. publiekelijk mishandeld.

Vele maanden lang verbleef hij in het hechteniskamp van Lokeren, waar hij o.a. de hongerwinter van ‘44-’45 doormaakte; ter verstrooiing van de medegevangenen gaf hij er gratis lessen scheikunde. Meerdere gedetineerden dienden nadien voor tuberculose behandeld te worden; sommigen stierven er.

Bij het von Rundstedt-offensief rond Kerstmis en de aanvankelijke Duitse successen werden de weerstands-bewakers heel wat vriendelijker; maar dit duurde niet lang; het was waarschijnlijk de laatste grote stuiptrekking van de Wehrmacht.

Te Lokeren is er blijkbaar niets, maar dan ook NIETS dat aan het vroegere barakkenkamp mág herinneren.

Ondertussen bleef moeder met 11 minderjarige kinderen ten laste gebroodroofd achter (er was toen nog geen kindergeld; dat heeft men pas nadien van het Duitse nationaal-sócialisme overgenomen). Tot de spaarboekjes van alle kinderen toe moesten leeggehaald worden (In zover niet alle spaargeld door de operatie Gutt – van de Joodse minister Guttenstein – werd aangeslagen.

Toen moeder de Deken verzocht over zijn aandringen in 1940 te willen getuigen, beweerde hij zich daar niets meer van te kunnen herinneren. Dit heeft haar die zéér katholiek was, diep geschokt.

De Aalsterse auteur Louis Van Roy heeft in een ontluisterend boek, dat wel een titel als "J’accuse" van Emile Zola had kunnen dragen, aangetoond dat op de talloze smeekschriften van zwaar getroffen repressiegezinnen aan de kardinaal geen énkel antwoord is gekomen of gevolg is gegeven.

De meeste VNV-burgemeesters en schepenen die tijdens de oorlog de ondankbare taak op zich hadden menen te moeten nemen de bevolking te kunnen bevoorraden, hadden een uitgesproken katholieke stempel.

Aartsbisschop Van Roey, die zich met kanselbrieven en Leopold III-kwesties had gecompromitteerd, diende zijn eigen vel te redden, en zweeg dus in alle talen.

Hij zal zich ook niet meer kunnen herinneren hebben dat duizenden kajotters en kajotsters te Mechelen voor hem en Mgr. Cardijn met hooggestrekte arm defileerden, dat de kerk ten tijde van de Spaanse burgeroorlog vierkantig achter generaal Franco stond, en hoe wij rond de Fins-Russische oorlog van ’39 door Jezuïeten en Dominikanen klaargestoomd werden voor een "heilige kruistocht tegen het goddeloze bolsjewisme".

Was het dan eigenlijk wel zodanig te verwonderen dat b.v. de helft van de Faculteit Geneeskunde van de Gentse Universiteit eerder gekozen heeft voor de Europese as Rome-Berlijn dan voor de alliantie Amerika-Sovjetunie ?

Tenslotte werd vader met een zgn. "non-lieu" ontslagen; "niets strafbaars in het dossier" concludeerde de krijgsauditeur; maar hij mocht niet naar Gentbrugge terugkeren, alsof hij een gevaar betekende; hij moest elders gaan verblijven, onder huisarrest, waar hij regelmatig door de politie werd gecontroleerd (Wat voor hem die als burgemeester ook automatisch hoofd van de politie was geweest toch wel vernederend zal zijn overgekomen).

En – ondertussen was hij ook (spijts de "non-lieu": wat dus betekende dat er niets plaatsgegrepen had, dat er niets was gebeurd) zijn plaats aan de universiteit kwijt.

Men moest toegeven dat hij niets strafbaars had bedreven. Maar hij was reeds van vóór de oorlog betrokken geweest in het Taal-Aktie Comité van Florimond Grammens ("de man van de daad"), in het Vlaamse Kruis als tegenhanger van het Croix Rouge de Belgique, in Vlaamse Kinderzegen als alternatief voor de toen Belgische Bond der Kroostrijke Gezinnen, enz. Hij stond dus allang op de zwarte lijst van Gand français en allicht van de geheime loge. Hij was voortaan ongewenst.

Hij ging tenslotte als scheikundige in het laboratorium van de apothekerscoöperatieve Flandria werken, die onder directeur Vekeman een toevluchtsoord voor repressieslachtoffers werd. (Ik denk aan families als van Wilfried Aers, Clem Sleurs, Vaast Van Oost, Maurits Van Coppenolle, Mr. Mareen, Mr. Groenvinck, e.a.).

Daar heeft hij dan nog jarenlang gewerkt, tot hij in pensioen diende te gaan; maar daarna heeft hij ook in de periode die men op-rust-gaan noemt, nog niet stil kunnen zitten; hij was altijd gehaast; zo zullen we b.v. nooit weten hoeveel bomen hij in de damvallei heeft geplant; tot een stuk in de nacht zat hij boeken over geschiedenis te lezen of moeilijke kruiswoordraadsels in te vullen; hij nam deel aan de marsen op Brussel, en zelfs nog op hoge leeftijd aan tumultueuze Tak-wandelingen in de Voer, met Piet De Pauw en Eric Crommelinck.

Na zijn overlijden in 1995 greep de uitvaart in een stampvolle Sint-Eligiuskerk te Gentbrugge plaats; zijn oud-medewerker aan de universiteit apotheker Leo Vandewiele, die burgemeester van Waarschoot was geweest en met hem in het hechteniskamp Lokeren had verbleven sprak de afscheidsrede uit. Zijn stoffelijk overschot werd in de Gentbrugse familiekelder bijgezet, vlakbij de honderden burgerslachtoffers van de geallieerde bombardementen.

Gezien alle gewezen burgemeesters een straatnaam te Gentbrugge kregen, werd ook Vincent Evrard ertoe voorgedragen, wat eerst werd afgewimpeld. Vele jaren na de oorlog was hij lid en zelfs voorzitter van het plaatselijke OCMW geworden – wat hij dan toch als een soort locaal eerherstel aanzag (zoals Leo Elaut met een tweede hoger aggregaat aan de universiteit terugkeerde; men kon hem niet negeren).

De epuratie-comissie van de universiteit, onder leiding van de kommunistische wetsdokter Frédéric Thoma, bleef wel onverbiddelijk; zoals U weet is België het laatste land dat hardnekkig amnestie is blijven weigeren: een triestig record voor het Guiness-boek. Men ziet voor vensters in de stad het opschrift "Straat zonder haat"; aan de grenzen van dit land zou men borden kunnen plaatsen "Staat MET haat".

In de gemeenteraad diende Frank Beke dan toch tenslotte toe te geven dat Evrard een voorbeeldig burgemeester was geweest. Het lag voor de hand een nieuw deel van de Gentbrugse Braemstraat naar hem te noemen, maar dat kon niet en de keuze ging dan naar een zekere Mathilde Pede die blijkbaar niets met Gentbrugge te maken had en als enige verdienste had de laatste toevallige overlevende te zijn van de Titanic-scheepsramp. Uiteindelijk is er dan toch een nieuwe strook op het terrein van de vroegere "Puntfabriek" bij Gentbrugge-brug naar hem genoemd.

Vlaamse vrienden,

Ik besef wel heel goed dat er vele repressiefamilies nog veel zwaarder door de Belgische epuratie-woede zijn

Getroffen en diep getekend zijn geweest, maar ik kon hier dus maar in het kort verslag uitbrengen van wat we zelf thuis hebben meegemaakt. Sommige gezinnen kúnnen er zelfs niet meer over getuigen.

Wat zie me de zo katholieke Prof. Raf. De Brabandere: "Men zegt dat we moeten kunnen vergeven en vergeten; maar vergeten kan ik niet en vergeven doe ik alleen met de ratten en de muizen". En hij voegde er aan toe: "Ze zullen ons blijven vervolgen tot in ons graf".

Hoevelen zijn er nu reeds van het toneel verdwenen zonder dat ze één woord excuse hebben mogen vernemen (Tussen haakjes: ik heb ook 2 jaren van mijn leven erdoor verloren en nooit enige verontschuldiging, verre van een vergoeding).

Wellicht het ergste van al zal wel geweest zijn wat zoveel moeders en vrouwen in die grauwe tijd hebben moeten doorstaan; dat blijft nauwelijks te beschrijven. Hoevelen zijn er toen niet moeten gaan leuren met lakens en fluwijnen, met boeken of met sigaren. Hoevelen hebben er dan niet het brood uit hun mond gespaard om met veel moeite een pakje naar Lokeren te kunnen gaan dragen waar ze door weerstands-bewakers werden uitgescholden.

Wat zijn nakomelingschap betreft, zal ik heel kort zijn, want daar gaat het hier eigenlijk niet om.

We waren dus met 11 kinderen thuis. De jongens gingen naar het Sint-Barbara college van de Jezuïeten in de Savaanstraat (misschien uit traditie omdat vader daar ook geweest was), de meisjes naar Sint-Bavo naast de kathedraal (Biezekapelstraat – Klein en Groot Sint-Bavo) en aan de Reep, instelling die nog maar pas opgericht was als een soort tegenhanger van de Franstalige Nouveau-Bois en Institut Saint-Pierre.

We zijn wel heel streng opgevoed geweest, zowel door vader als door de Jezuïeten. Een paar voorbeelden: Godsdienst, hoofdvak op het college, werd in mijn tijd (dat was nog vóór de tweede W.O. aangezien ik van 1923 ben) uitsluitend in het Frans gegeven door pater Claeys Bouart. We hebben er geen Engels of Duits, geen fysica of scheikunde gehad, verre van biologie, want dat woord was zelfs heidens en laag bij de grond.

Als we na de klas naar tram 2 aan de Vogelmarkt moesten, mochten we niet langs de Kortedagsteeg aan cinema Savoy passeren want daar hingen film-foto’s uit; daar stond dan ook vaak een controlerende surveillant. De mentaliteit is dus sedertdien wel iets veranderd.

Ik ben er meer dan eens gestraft geweest omdat ik als koppige Gentenaar bovenaan mijn huiswerk AVV-VVK bleef schrijven i.p.v. de verplichte Jezuïeten-leuze AMDG (ad maiorem Dei gloriam).

2 broers werden priester (een seculiere en een reguliere, waarvan de laatste Jozefiet; de eerste – Daniël – was rechterarm van de Spekpater in Oostpriesterhulp en Bouworde).

Een andere broer had een loopbaan bij de Kredietbank. Ikzelf deed geneeskunde (te Gent en te Leiden). De jongste broer werd actief natuurgids.

2 zussen werden apotheker (de oudste en de jongste; de eerste stond ook aan het hoofd van de Gentse Gebuurtedekenijen). 2 anderen weren licentiaat filologie en licentiaat opvoedkunde. Een zus bleef thuis voor de ouders zorgen.

Een oudere broer van vader, Nonkel Abel, die kommandant van de Rijkswacht was geweest en wegens een rol in VOJO (voor onze jongens aan het Oostfront) zwaar door de repressie was getroffen met plundering, lange opsluiting en een periode van dwangarbeid, waarna hij als vertegenwoordiger moest gaan leuren, kwam alles tenslotte te boven met de hardnekkige slogan "Olie drijft boven".

Men kan zich natuurlijk afvragen waarom zoveel Vlamingen en daaronder ook zoveel intellectuelen en zelfs universiteitsprofessoren in een collaboratie met onze Oostburen zijn gestapt, tot tweemaal toe, tijdens de twee wereldoorlogen.

Daar was natuurlijk een politieke achtergrond voor, en wel in de eerste plaats de Belgische voorgeschiedenis.

Voor de Walen lag dat ongetwijfeld anders, zij hadden als bevoorrechten geen reden om zich over de situatie sinds 1830 te beklagen, in een staat die onze zware druk uit Parijs als Noord-Franse entiteit was ontstaan, met alles wat officieel was, zowel hoger onderwijs als leger en gerecht uitsluitend in het Frans – de taal van de minderheid.

Toch is er (alhoewel dit minder bekend is) ook een Waals activisme geweest met als hoofdstad Namen; daar wordt nauwelijks over gesproken.

Wanneer Degrelle en zijn Légion Wallonie voor openlijke deelname aan het tweede Europees conflict kozen, zal dit wel vooral uit liefde voor de Nieuwe Orde en afkeer van het bolsjewisme geweest zijn, samen met zijn hoop Gauleiter van België te worden.

De economische collaboratie is in Wallonië duidelijk uitgesprokener geweest; metaal- en wapenindustrie in de bekkens van Samber en Maas draaiden op volle toeren.

Bij de Vlamingen lag dat wel enigszins anders. Natuurlij was er ook wel de rechtse geneigdheid sinds de Spaanse burgerloorlog, de Fins-Russische oorlog en de invloed van VNV van Staf De Clercq en Verdinaso Maar bij de Vlamingen was er meer. Zij hebben gecollaboreerd – wij hebben gecollaboreerd zoals de Kroaten, de Slowaken, de Oekraïners, de Balten, de Don-Kozakken, zelfs de Kalmukken en noem maar op – zoals zovele kleine volkeren die zich in de bestaande staatsstructuren niet thuis voelden, die blijvend achteruitgesteld waren, die dan voor vage beloften van Duitse sirenenzang zijn bezweken.

Reeds de Vlaamse activisten van de eerste W.O. waarvan minister van justitie Emile Vandervelde in 1920 voor de Kamer zegde "zij blijken niet te hebben gehandeld uit winstbejag maar uit idealisme", hebben slechts een staat verraden die nooit hun vaderland is geweest.

Zij aanzagen Willem I als de laatste wettige vorst, en hebben zich nooit bij de Brussels-Luikse straatmuiterij neergelegd die vanuit Frankrijk was georganiseerd en betaald.

Het klaarste bewijs dat er geen Belgische natie bestaat is dat er ook geen Belgische taal bestaat; de Belgische constructie was artificieel zoals ook Joegoslavië en Tjechoslowakije; België is de laatste onnatuurlijke staat.

De collaboratie in ons gewest is (buiten de economische dan; dus de culturele, de politieke en de militaire) vooral te zien in het kader van de Vlaamse Beweging. Talloze Vlamingen zijn er niet voor teruggeschrokken, mede onder invloed van de Eenheidsbeweging die een versmelting van VNV, Verdinaso en Rex Vlaanderen was, de Belgische staat de rug toe te keren en het kunstmatig juk van 1830 af te schudden.

Wat in 1917 rond het standbeeld van Artevelde op de Gentse Vrijdagsmarkt tenslotte mislukte omdat het onder oorlogsomstandigheden was, moet nu toch na zoveel onrechtvaardigheid en gesukkel eindelijk werkelijkheid kunnen worden: Vlaanderen’s volledige zelfstandigheid in Europa.

(Met dank aan Prof. Dr. Alexander Evrard voor de verleende toestemming tot publikatie van zijn rede op deze webstek).

D O D E N H U L D E

VOS - NVOS - SNEYSSENS - BROEDERBAND - ANV - VVVG

GENTBRUGGE  ZATERDAG  6  NOVEMBER  2010

De aanwezigen zullen het beamen, dit was de meest succesvolle Dodenherdenking van de laatste jaren zowel wat opkomst als wat organisatie betreft. 

De dodenherdenking begon om 15.00 uur met een Eucharestieviering, ter nagedachtenis van onze
overledenen, in de kerk Simon en Judea in Gentbrugge-Centrum.  Celebrant was E.P. André Van Daele bijgestaan door een van de zonen van Prof. Vincent Evrard. 

De Eucharestieviering werd opgeluisterd door het Emiel Hullebroeckkoor met de mis van Aarmand Preud'homme en enkele van onze mooiste Vlaamse volksliederen: Gebed voor het Vaderland, Ik heb dit land zo lief gehad, IJzerpsalm, Vlaanderen dag en nacht en Vlaanderen geheiligde grond.  Besloten werd met het Wilhelmus en een met grote geestdrift gezongen Vlaamse Leeuw.

Een ontroerend moment is steeds de ingetogen voorlezing van deze namen van de geliefde overledenen van de organiserende verenigingen sedert november 2009.  Christian Bauwens nam deze taak waar: E.P. Aernouts, Aers Bertje, Arfeuille Gerarda, Begijn Dolf, Danau Rosette, De Buck Dora, De Caluwe Mia, De Mulder Achiel, De Pestel Marcel, De Raedt Roger, De Temmerman Raf, De Waele Willy, Geysen Roosje, Godefroot Martha, Ingelaere Huguette (wed. Jacques De Bleecker), Matthys Lieve, Meirson Marie-Louise, Merckx Magda, Merckx Victor, Paesbrugge Raoul, Saeys Hilda (wed. Reimond Tollenaere), Van den Eynde Octaaf, Vandenhaut Frans, Van der Beke Paul, Van der Bracht Elza (wed. Michel Van der Donck), Van der Hoeven Martha, Van Effelterre Albert, Van Gucht Wilfried, Van Imschoot Joachim, Verbeke Agnes, Verdegem Rosa en Vermeire Maria.

Onze gedachten gingen op deze dag ook uit naar onze Vlaamse strijdgenoten die ons reeds vroeger verlaten hebben alsook naar onze gesneuvelden van beide wereldoorlogen.

"Dit is het ogenblik, dat ons verdriet
de namen zegt van hen die achterbleven
de stilgewordenen uit zoveel leven
dat ons met zoveel leegten achterliet,
het ogenblik waarop hun lieve namen zijn
uitgesproken en met ons tezamen.

Denk in die stilte hoe zij zijn geweest
hun zorg en hun gezicht, hun zekerheden,
de dingen die zij dachten, die zij deden
en die zovelen voortdoen in hun geest,
zij allen zielsverbondenen en vrienden van
Vlaanderen dat zij liefhadden en dienden;

(Antoon van Wilderode)

Volgde daarna de rondgang op het kerkhof met bloemenhulde op de graven van Prof. Dr. Elaut, Dr. Oscar De Gruyter, Libert Robert, Emiel Hullebroeck, Rik Van Wesemael en zijn echtgenote Marie-José Quintijn en Prof. Vincent Evrard.

Bij elk graf werd een korte toespraak gehouden, respectievelijk door Wilfried Aers, Jan de Moor, Dries De Mulder, Hendrik Swinnen en Oswald Van Ooteghem.

Bij het graf van  Prof. Dr. Léo Elaut






Bij het graf van Dr. Oscar De Gruyter

Bij het graf van Libert Robert






Bij het graf van Emiel Hullebroeck

Emiel Hullebroeck

Emiel Hullebroeck kreeg zijn eerste muziekopleiding als koraaltje van 9 jaar in de Sint-Annakerk hier in Gent. Studeerde notenleer, harmonie, orgel, contrapunt, fuga en compositie waarna hij een 30 stemmig Gents A Capellakoor oprichtte.

Ondertussen begon hij liederen te componeren in de volkstrant waarvan enkele in het collectief geheugen zijn blijven hangen: Hij die geen liedje zingen kan, Tinneke van Heule, De Blauwvoet, Moederke alleen, de Wiegende Mijnwerker, Hemelhuis en de Gilde viert! Eenvoudige teksten en een goed in het oorliggende melodie met regelmaat en aanstekelig ritme. Dat zorgde voor een enorme populariteit. Hij heeft zelf meer dan 2000 liederenavonden gegeven waar zijn liederen met een verbazende gretigheid werden meegezongen!

Hij had ook pedagogische kwaliteiten. Hij vormde vanaf 1902 tot 1930 de onderwijzers en regenten in de rijksnormaalschool in de Ledegankstraat. Bovendien werd hij nadien algemeen inspecteur van het muziekonderwijs. Emiel Hullebroeck heeft zich sterk geëngageerd in de Vlaamse beweging. Hij componeerde strijdliederen en dirigeerde op verschillende Vlaams-nationale zangfeesten. Hij bleef tot het einde toe meewerken aan allerlei Vlaams-nationale manifestaties zoals zangfeesten, IJzerbedevaarten en 11 juli-vieringen.

Emiel Hullebroeck wij danken u, omdat u geheel Vlaanderen aan het zingen bracht!

Bij het graf van Rik Van Wesemael en Marie-José Quintijn








Het graf van Prof. Dr. Vincent Evrard

In de nieuwe zaal van het Dienstencentrum Genbrugge had nadien de herdenking plaats van Prof. Vincent Evrard.  Gastspreker was zijn zoon Prof. Alexander Evrard.

In een doodse stilte en met diepe ontroering volgden de aanwezigen de vlijmscherpe aanklacht tegen de anti-Vlaamse repressie waarvan ook het gezin van Prof. Vincent Evrard het slachtoffer is geweest.  Met zelden gehoorde hardheid beschuldigde Prof. Alexander Evrard de Vlaamsvijandige Belgische staat, een staat die nooit de onze was en ook nooit de onze zal zijn.  Zelden hebben we een doordringender pleidooi gehoord voor een eigen vaderland, een onafhankelijke Vlaamse Republiek.

"Wat België nu overkomt staat al 180 jaar in de sterren geschreven.  Dit land is een product van
de Franstalige bourgeoisie.  1830 was voor ons, Vlamingen, een ramp,
de grootste sinds 1585 en de val van Antwerpen

(Grondwetspecialist Robert Senelle in Het Laatste Nieuw van 6 november 2010)

(Zodra wij de tekst van Prof. Alexander Evrard ontvangen zullen we hem op deze webstek publiceren.)

Deze meer dan succesvolle dag werd besloten met een receptie met drank en belegde broodjes.  En er werd nog lang nagepraat en er werden talloze herinneringen opgehaald...


De Vlaamse Leeuw op : http://www.youtube.com/watch?v=jUYyjzuyyfg

Wilhelmus op : http://www.youtube.com/watch?

Die Stem van Suid-Afrika : http://www.youtube.com/watch?v=UHErfveorHI&feature=related

(pb)

Op vrijdag 24 september 2010 overleed onze ere-voorzitter


WILFRIED  VAN  GUCHT

(°Maldegem 12-09-1922 - Sint-Denijs-Westrem 24-09-2010)
Weduwnaar van Renate De Meyere

De uitvaartplechtigheid had plaats op donderdag 30 september om 11 uur in de Kapel van het RVT Zonnehove, van de Zusters van Liefde in de Loofblommestraat 4 te Sint-Denijs-Westrem, waar Wilfried overleed.

Het Emiel Hullebroeckkoor zong er de mis van Armand Preud'homme.

De uitvaartmis werd gecelebreerd door Koenraad Van Gucht, zoon van Wilfried, die priester-Salesiaan is in Ierland.  Hij werd bijgestaan door broeders Salesianen uit Ierland en van Don-Bosco  Sint-Denijs-Westrem.

Wij danken onze koorleden voor hun talrijke opkomst.

Onder de aanwezigen op de uitvaartplechtigheid herkenden we o.a. volksvertegenwoordiger Tanguy Veys.

RUST  IN  VREDE  WILFRIED

9de IJZERWAKE  TE  STEENSTRATE

OP  ZONDAG  22  AUGUSTUS  2010

Samen met het Scheldekoor uit Antwerpen nam het Emiel Hullebroeckkoor uit Gent
deel aan de 9de IJzerwake te Steenstrate aan het monument van de Gebroeders Van Raemdonck. 
Wij zongen onder de leiding van Peter Leys.

EEN  OVERZICHT  VAN  DE  DAG  IN  BEELDEN

Op weg met de bus... en tellen maar.






Wachten op de dirigent




Een en al aandacht






En nu zingen maar...




De massa




Bloemenhulde




Onze ruiker






Vlaggen wapperend in de wind




Vlag van VVVG-Antwerpen








Tot volgend jaar op de tiende IJzerwake

De toespraken van Voorzitter Wim De Wit en van gastspreker Matthias Storme staan op
http://www.ijzerwake.org.

Eric

Samen met PartiTuur zongen enkel van onze koorleden op het podium van het Duveldroomschip, op het Emiel Braunplein in de schaduw van het Belfoft.

Drie Limburger (Jan, Jean-Louis en een dame van PartiTuur) versterkt met een Brabander met Wase roots (Paul) zongen er LIMBURG ALLEIN.

Limburg, Limburg allein,
Doa geit niks bove, zo is 't er maar ein
Es mien alt Limburg, Limburg allein,
Doa geit niks bove, zo is 't er maar ein.

Doa, wo ich gebore ben,.  wo mien ouwers hoesch nog steejt;
De taal die iech toch zo gouwd ken, wo'ch houw mien lijf en leejd.

Goan ich no de vreimden heir, of wied uut Limburg weg;
Heur ich immer toch zo geir, het gouwd, het kad, het slech.

En of ze succes hadden....


(Met dank aan Françine voor de foto's)

WIJ  ZONGEN  MET  PartiTuur  OP  DE 



GENTSE FEESTEN  2010

Zondag 17 juli









Zondag 21 juli







Zondag 25 juli







WIJ  NAMEN  AFSCHEID VAN  PartyTuur op 
Maandag 26 juli (dag van de lege "portemonnaies")
onder de bomen van de Kraanlei...

Na 18 jaar (1992-2010) stopt PartyTuur als groep.  Twee en een half uur zongen we
samen met hen op de Kraanlei, tegenover het Huis van Alijn  in de schaduw van enkele
bomen, onze mooiste Vlaamse Liederen. PartyTuur stopt op dezelfde plaats waar
het achttien jaar geleden allemaal begon...

Wij zullen hen missen op de Gentse Feesten.  Voor ons, liefhebbers van het Vlaamse
Volkslied, zullen de GF nooit meer dezelfde zijn.  We blijven wat verweesd achter...

Het werd een ontroerende "zwanenzang" van, maar tevens een warme hulde
aan, Luc Oppeel (gitaar en zang), Luc Boussemaere (accordeon), Trees Claus
(altviool), Roger Vermaerke (dwarsfluit), Ivan Lippens (contrebas) en Sabine Claus
(toetsen en dirigente).

Dank aan die bezielde muzikanten voor de talrijke heerlijke zanguren die we samen
met hen en dank zij hen mochten beleven.

pb


Naar we uit goede bron vernemen zou er toch een kleine kans bestaan dat de groep
weer wordt verenigd voor de duur van de Gense Feesten 2011. Duimen maar!