Onzichtbaar

Om tijdens een vier uur durende autorit de verveling te verdrijven legde mijn vriendin mijn kinderen een wiskundig probleem voor. ‘Als we 120 km/u rijden en al 40 minuten onderweg zijn,’ vroeg ze, ‘hoe ver zijn we dan? ‘Niet ver genoeg, mopperde mijn 11-jarige dochter;

Toen ik 8 jaar was, werden mijn zussen en ik altijd vroeg naar bed gestuurd. Mijn moeder hield hier altijd strikt de hand aan: ik kon smeken wat ik wilde, ze was onvermurwbaar; Ik mocht dan ook nooit opblijven voor mijn favoriete tv-serie.

Dertig jaar later zag ik tot mijn grote vreugde dat mijn lievelingsserie zou worden herhaald. De eerstvolgende woensdagavond installeerde ik me dan ook stipt om 19u29 voor de buis. Ik had net mijn gezin gewaarschuwd dat ik door niemand gestoord wilde worden, toen de telefoon ging. Mijn zoon Antoine nam op en zei: ‘oma zegt dat je voor deze ene keer vanavond mag kijken.’

Ik en mijn man moesten allebei een paar kilo afvallen en we volgden een dieet waarbij iedere maaltijd volgens een specifiek recept moest worden bereid. Ik volgde de recepten nauwkeurig en verdeelde de porties evenredig over onze borden. We voelden ons geweldig en vonden het een fantastisch dieet – we hadden geen moment honger! Maar toen we tot de ontdekking kwamen dat we aankwamen in plaats van afvielen, las ik de recepten nog eens zorgvuldig na. In kleine lettertjes ontdekte ik de woorden ‘voor zes personen’

Mijn vriendin Elizabeth die in de thuiszorg zit, is een fervent breister. Als ze met patiënten naar de dokter gaat, zit ze altijd in de wachtkamer te breien. Laatst liet Elizabeth me een prachtige sjaal zien die ze had gemaakt. ‘Hoe lang doe je daar nu over?’ vroeg ik. ‘Ongeveer een inspanningstest en een gastroscopie,’ schatte ze.

Enige tijd geleden vroeg onze schoonzoon of mijn man even een stopcontact wilde aanleggen. Hoewel dit klusje zo geklaard was, bleven we nog en tijdje babbelen, totdat onze schoonzoon vroeg of we wilden blijven eten. Hij zou wel iets bestellen. Mijn man bestede enige ribbetjes, waar hij dol op is. Eenmaal aan tafel keek onze kleinzoon van 8 jaar naar mij, en toen naar het bord van opa en vroeg vervolgens verontwaardigd: “oma, eet opa altijd skeletten?”

Mijn oogarts en zijn vrouw Lydia hebben de achteruit van hun auto niet zonder trots volgeplakt met stickers van alle universiteiten waar hun zonen hebben gestudeerd. Op een dag parkeerde Lydia de auto op zo’n krap plaatsje dat ze bumper aan bumper kwam te staan met de auto achter haar.

Toen ze terugkwam bij haar auto, zat er een briefje onder de ruitenwisser met de woorden: ‘U hebt tegen mijn auto gebotst! Zo veel universiteiten, maar nog steeds geen hersens.

Mijn 4-jarige kleindochter Marina en ik zaten samen televisie te kijken, toen er een reclamespotje met de tandenfee werd uitgezonden. ‘Die heeft natuurlijk geen gaatjes, zei Marina geërgerd. ‘Ze heeft de beste tanden allemaal zelf gehouden.

We zijn de trotse grootouders van twee elf dagen na elkaar geboren tweelingen, een van de twee jongens en een van de twee meisjes. Op een dag hadden de kinderen het onder elkaar over hun oma’s. Michelle zei: ‘Mijn ene oma is dood en de andere leeft nog.’

Mark, een echte televisiejunk, zag het anders: ‘Ik heb twee oma’s een met kabel en een zonder.’

Mijn zoon was net 15 geworden, toen ik besloot dat het eindelijk tijd was voor seksuele voorlichting. Om daar de tijd voor te hebben, gingen we een weekendje skiën. Ik begon mijn praatje in de skilift zodat hij er niet vandoor kon gaan. ‘Weet je waar kinderen vandaan komen?’ vroeg ik.

Hij knikte maar ging er verder niet op in. De volgende keer in de lift begon ik er weer over maar toen keek hij zonder iets te zeggen de andere kant op. De derde keer wist ik eigenlijk al dat ik er te lang mee had gewacht, dus vroeg ik plompverloren: ‘Wil je niet een keertje over seks praten?’ ‘Amai papa, was het antwoord. ‘Denk jij nu nooit eens aan iets anders?’

Terwijl de bejaardenverzorgster de medicijnen voor mijn moeder van me aannam, vroeg ze:’ heeft uw zuster me gisteren geen oogdruppels voor uw moeder gegeven?’

‘Ja dat klopt, zei ik.

‘En heeft uw andere zuster me vanochtend niet verteld hoe haar hoorapparaat moet worden ingesteld?’

‘Ja’, zei ik opnieuw.

‘Oh, ik snap het al’ riep ze uit jullie doen ieder een ander deel van het lichaam.

Geluk ontstaat door zo vaak mogelijk kleine beetjes ongemak te verdragen, waardoor je voortdurend leert en groeit.

Terwijl ik op het vliegveld naar de ticketbalie liep, wist ik mijn drukke peuter maar net in bedwang te houden. Al moe en verfomfaaid voordat ik zelfs maar in het vliegtuig zat, zei ik voor de grap: ‘Ik wil graag een stoel zo ver mogelijk van mijn zoon vandaan.’

In de stilte die viel, keek de man achter mij over mijn schouder en zei tegen de ticketverkoopster. ‘Ik ook aub’

Nadat een auto de gevel van ons huis had geramd, kwam er een metselaar naar de schade kijken. ‘Doet u maar alsof u aan uw eigen huis werkt,’ zei ik met de bedoeling hem te motiveren de klus goed uit te voeren. ‘Ok, antwoordde hij met een grijns. ‘Dan kom ik over zo’n twintig jaar terug’.

Mijn collega ging met haar dochtertje en man naar de dierentuin en vertelde haar dochter bij elk hok welke dieren er in zaten. Op een gegeven moment wees ze naar een hok en zei:’Kijk Anne, dat zijn nu pelikanen, waarop haar man opkeek en zei: ‘schat dat zijn flamingo’s’

In de hoofdstraat van ons dorp vroeg iemand mijn bejaarde moeder of ze mee wilde doen aan een enquete. Een van de vragen luidde: ‘Vindt u dat er teveel seks te zien is in de cinema?’’Ik weet het niet,’antwoordde mijn moeder. ‘Ik ga altijd zo op in het verhaal dat ik niet in de gaten heb wat er om me heen gebeurt.

Een bevriend echtpaar volgde een zwangerschapscursus. Op een bepaald moment moest de man een zak zand omhangen om een idee te krijgen van hoe het voelt om zwanger te zijn. Hij stond op en zie: ‘Valt best mee, hoor. Daarop liet de lerares een pen vallen en vroeg of hij die wilde oprapen. ‘Moet ik die pen oprapen alsof ik zwanger ben? Vroeg hij. ‘Inderdaad antwoordde de lerares. ‘Tot groot plezier van de andere mannen draaide hij zich om naar zijn vrouw en zei: ‘Schat, raap die pen eens voor me op.’

Toen mijn kinderen nog klein waren, bracht ik ze altijd naar school. Dikwijls gingen we laat van huis en was het een hele kunst om nog op tijd te komen. Op een dag waren we al vlak bij school, toen een oude stationcar voor ons uit kroop. Ik begon behoorlijk over mijn toeren te raken. Maar op dat moment las ik de sticker op de bumper waar het volgende op te lezen stond: ‘Haast vroeger opstaan!’

Onlangs kreeg ik een rekening met de volgende boodschappen erop: ‘Hallo, ik ben de computer. Tot nu toe weet verder niemand dat u deze rekening niet betaald hebt, maar als u dat niet binnen een maand doet, zeg ik het tegen een mens.

Tijdens het verkleden bekeek ik mezelf eens goed in de spiegel. Ik boog mijn ellebogen en polsen zoals echte bodybuilders dat altijd. Ik was niet ontevreden over wat ik zag en liep de woonkamer in, waar mijn vriendin Debbie tv zat te kijken. Ik nam dezelfde houding weer aan en zei: ‘Waar doet dit je aan denken?’Ze keek naar me op en zei ‘aan een theepot’