Berichten van 28 december 2015 tot 3 januari 2016

Ik verkies de trein boven de bus naar Turnhout. We krijgen er het gezelschap van Luk (Kessel-Lo) die samen met ‘zijn’ Jacqueline knooppunten aan het lopen is net over de grens bij Goirle. Kwartiertje bus en we zijn in de overvolle startzaal van Gierle. Zo vroeg in het jaar komen de klassiekers bij elkeen aan bod ook al wegens een klein aanbod aan leuke tochten. Na de vele Nieuwjaarswensen trekken we ons op gang voor een lokale lus van 8,6 km. Achterafjes en vervolgens tarmacjes langs weide en hooiland dat mooi groen staat. De hoofdschotel betreft hier bos Grotenhout met zijn prachtige ven. Geen witte reiger te bespeuren dit jaar la lopen we vrijwel rond de volledige plas. Een paar prachtige dreven en we mogen weer door de landelijke Kempen wandelen gevolgd door de woonkern van Gierle. Kwamen we clubmaatje Peter tegen vanmorgen, nu zijn (Ko)Jack & Chantal aan de beurt met hun respectievelijke echtelieden. We hebben wat om over na te kaarten zoals ingewijden weten. Het reilen en zeilen van een wandelclub durft al eens over hobbelige paden te lopen.

Even pauze en daar gaan we weer langs windmolen In Stormen Sterk uit 1837 en nu netjes gerestaureerd. Ouder dan mijn grootmoeder mijmert Linda. Straatjes sturen ons naar de wijk Hemeldonk en zijn kerststal met levend vee. Veel valt er niet te tellen, twee schaapjes, kalveren en een ezel. Zandpaden komen nu aan bod. Flaneren door dreven in een halfopen landschap langs vervellende platanen. Poeyleheide, dan weten we de rustpost vlakbij. Veel te druk en te warm in het aftandse zaaltje en dus doen we een terrasje uit de wind. Perfect mogelijk deze winter die er nog geen is. Traditiegetrouw hebben we een lusje van ruim 5 km voor de boeg. Wat chalets en vervallen woonwagens in de bossen gesierd met rododendrons in de knop. Halfopen terrein langs een zeugenhouderij en dan terug de bossen in. Slingeren ons een weg over knoestige paden en rustige tarmacjes terug naar de nu al wat kalmere rustpost. Toch houden we het bij een tweede terrasje en wat bijpraten met onder meer Kathy en Hans.  

Een kleine negen kilometer nog tot de finish. We beginnen er aan heerlijk slingerend door de sparrenbossen. Geen watermolen op de AA voor ons dit jaar maar rechttoe rechtaan naar de steenweg die vanaf Tielen en Lichtaart komt. Aan de overkant voert een tarmacje ons tegendraads voorbij diegenen die een kortere afstand lopen. Bij Kwakkels gaan we er weer vandoor, landelijk en op ons eentje zo lijkt het wel. Het fietspad slingert zich in ruime bochten door de Witte Beemden en Gewad. Heel in de verte de vier IJsetrippers, Fabian en zijn maatje uit Peruwelz, Kathy & Hans. Ook achter ons komen nog enkele dapperen aanzetten in ver gespreide slagorde. Strookjes donkere AA en dan zetten we koers naar de finish. Zitten Jack & Chantal plots op de hielen, zij hadden zin in een extraatje. Sluiten het weekend af met een Duvelke en reizen vlotjes terug naar de Koekenstad. Solden en koopweekend zorgen er voor een afgeladen volle bus, een bonte bende van alle kleuren en leeftijden. Ik heb nog een paar dagjes vakantie te goed om Beneluxwandelen wat bij te werken in functie van 2016. Zie dat best wel zitten … twee dagen uitslapen.

We zijn al vroeg uit de veren. IJlen om 05:45 al door de donkere nog slapende straten van Heimisse richting Schoonselhof. Tram 24 gaat om 06:32, de trein richting Hamont om 07:09. We stappen af in Geel, een nieuwe ervaring. Ontdekken er meteen de rijke mogelijkheden aangeboden door De Lijn. Wij nemen de eerste bus naar Mechelen. Zijn met vier reizigers, drie wandelaars en een eenzaat. Bij de Merodedreef in Westel stappen we af. Is een ruim kwartier lopen tot de kerk van Bergom en rustpost Onder Den Toren. Er vliegt wat hemels nat maar dat zal van heel tijdelijke duur blijken te zijn. Hugo & Filip Bonnyns zijn de eersten om Linda Nieuwjaar te kussen, samen met Mark uit het Leuvense.

We nemen de tijd voor een kop koffie en gaan op pad voor een lus van 9,6 km. Meteen de Hoge Dreef in langs het merkwaardige kerkhof met graven in cirkelvorm en tot de Mariagrot. Wat betonbaantjes richting Kanbeek en dan over breed en onverhard richting Kuipje en de Nete. We lopen stroomafwaarts mee met de bruine, snel vliedende rivier tot kasteel De Merode. De 30 km begint er aan zijn extraatje. Dwars door de Westelse dorpskom tot het statige Gemeentehuis en vervolgens De Beeltjes in, en prachtige dubbele dreef alom bekend in de streek. Ruilen hem in voor sparrenbossen en vennen in aanleg, de Kwarekken. Terugkeren doen we opnieuw langs de meanders van de Grote Nete, stroomopwaarts deze keer tot aan het kasteel. Zijn zo weer bij de rustpost. Het is er deze keer de zoete inval, letterlijk tientallen bekenden, zowel locals als de dames en heren van de lange afstanden. Er was geen concurrentie vandaag.

We raken toch weer aan de wandel en verlaten de bebouwing langs het Bergomsveld. Vals plat loodst ons door deels uitgekapte bossen. Het zonnetje komt voorzichtig piepen. Halfopen terrein dan op grondgebied Veerle (Heide). We stappen de bebossing van Helschot in samen met Cois (Aartselaar). Zijn nieuwe schoenen worden meteen gedoopt. Over een afstand van zeker 500 meter geldt het motto ‘hoe vettiger, hoe prettiger’ er is geen ontkomen aan. Ik ben in mijn nopjes, lust dit werk wel, Linda al heel wat minder. We mogen even tot rust komen op landelijk beton richting volgend groen strookje. Opvallend hoe de klokkebeezen er al groen bijstaan in twijg en zelfs in blad. Waar de kleinere afstanden ons terug vervoegen volgt een fietspad dat naar het dorpscentrum van Blauberg leidt. Steven horen we naderen voor we hem zien. Kris legde er duchtig de pees op, Malinois moet op de tanden bijten. Ook de startzaal zit stampvol, het is zoeken naar een plaatsje om de boterham te kunnen verorberen.

Omdat wij ook vandaag weer eens tegendraads zijn hebben we nog een kleine 10 km voor de boeg. Verlaten Blauberg langs de Goordijk en duiken vrij snel de bossen van Mie Moan in. Net waar de 30 km zijn eigen weg gaat een pracht van een regenpoel in aanleg. Hertberg-West lees ik op een naambord. We verlaten de bossen en gaan tarmacjes lopen rondom domein de Dry Eycken en de Rijselberg. Lijkt een beetje gerokken om aan de kilometers te geraken. Vanaf een voetbalterreintje duiken we terug de sparrenbossen in. De geur van pas gekapt hout laat onze reukorganen genieten. Een laatste dreef samen met de kortere afstanden, we zijn terug in Bergom, ons eindpunt. Net op tijd om Karine en Dirk uit te wuiven die hun nieuwe schoenen aan het inlopen zijn. Genieten van een paar Duvelkes in een stille zaal, we vatten de terugweg aan. Vlotte reis, vlotte tocht, uitgetekend langs vaste knooppunten, nog een dagje te gaan voor dit weekend.      

De goede trouwe Amsterdammer rijdt weer als vanouds en ons Ollands wandelmaatje is zo vriendelijk voor chauffeur te spelen vanaf station Roosendaal. We pikken dus een oude gewoonte op, het wandeljaar openen bij Will en de zijnen vanuit het Thorhonk. Onze gastheer kijkt blij verrast, dat is echt wel lang geleden. Ook Danyell vindt het leuk nog eens van ons een knuffel te krijgen en nodigt meteen uit voor de Rhoonse Griendentocht, een idee waar ik echt wel oren naar heb.

De Cois van Aartselaar blijkt al lang op pad, Marie-Louise, Jo, Tonia en Patje zijn de andere vaste Belgische gasten in de goed beklante zaak. We voelen ons meteen weer thuis. De tocht bestaat traditiegetrouw uit drie lussen voor 24 km af te leggen in net 5 uur. We zijn iets vroeger weg voor de eerste 10 km, de Staoltjeswandeling. Lopen al meteen fout bij de nieuwe atletiekpiste, een goed begin is alles waard ! Dan toch juist weg tussen sportvelden door richting slapende wijken van Roosendaal. Opvallend minder zwerfvuil ten gevolge het jaarlijkse vuurwerk. Behoudens de wandelaars alleen maar honden uitlaters die met ons de tegelpaden delen. Zoals het hoort een deeltje van het stadspark met vijver en dan onverhard langs ‘de staoltjes’ wat een gracht moet voorstellen. Een heuse ‘vaart’ loodst ons naar de nieuwste woonwijken en stilaan komt de Krampenloop in zicht. Voorbij de Zundertseweg volgt het eerste bosstrookje en een nieuw betonpad in het groen dat ons terug afzet in het Honk. Er heerst een drukte van belang omdat ook de joggers zich opmaken voor het uitbuiken.

De tweede etappe, de Rozenvenwandeling bedraagt 8,5 km. We lijken er moederziel alleen op rond te lopen. Puur natuur nu langs bos en bosrand in Visdonk. Er blijkt een vlonderpad aangelegd te zijn langs het prachtige Rozenven en zijn nu witrieten kraag. De zon zet het geheel in kleur, een werkelijk schitterend gezicht. We mogen heerlijk genieten van bospaadjes die ons onder meer langs 2 Gedenkbossen zullen loodsen. Hetzelfde principe als de geboortebossen maar dan ter herinnering aan dierbaren die afscheid namen. Heel bijzonder van opzet. Hebben genoten van deze lus puur natuur.

Blijven wat langer praten dan anders maar gaan toch nog op pad voor de laatste 5,5 km, de Beekwandeling. Eigen invulling van het begrip wandelpad meteen door de Thorianen en vervolgens weer richting riante bewoning. Na een eerste waterstrookje gaan we opnieuw feestelijk de mist in. Herstellen gelukkig snel dankzij Martin’s terreinkennis en volgen een bochtig kanaaltje tussen de huizen door. Mooi stukje parkoers dit dat ons niet echt bekend voorkomt. Raken vervolgens tot bij de Volkstuintjes en lopen om de sportterreinen heen … om te moeten vaststellen dat de poort reeds gesloten is ! Keren op onze stappen terug tot het parkeerterrein, Martin nodigt thuis uit voor de eerste Duvel. Hij woont leuk en rustig daar in De Pin al is er nog wat opknapwerk voor de boeg. Gelaafd en voldaan zet hij ons terug af bij de trein. Het was een leuke zonnige dag.