Berichten van 26 december 2016 tot 1 januari 2017

Patje staat ons al op te wachten spoor 22 van Antwerpen-Centraal. Samen reizen we naar Roosendaal met de Amsterdammer van 07:45. Het is donker en koud als we het stationsplein verlaten. Hadden hulp nodig van NS-personeel om van het perron het station te betreden. De techniek liet het even afweten. We lopen één keer fout bij de Antwerpseweg zowaar, maar daarna feilloos door de vele ‘donken’ tot het Thor honk. Het is er lekker warm zowel qua temperatuur als menselijk met gastheer Will en de Thor dames.

Marie-Louise en Jo zijn hier ook vaste gasten. Nieuwjaarswensen uitwisselen en we beginnen aan de eerste opdracht van 10 km. Langs de rugbyterreinen richting vele achterafjes van weer andere ‘donken’ naar het Godwaldtpark. Onderweg opvallend minder afval van nachtelijk geschut dan andere jaren. Onverhard dan langs een bruine gracht en verderop langs nog meer waterpartijen bij een wijk van recente signatuur. Nu het geheel is aangelegd oogt het parkoers ook fraaier, aangenamer. Een fietspad loodst ons naar de Krampenloop, waar parkoersen haast in elkaar vloeien. Wij houden het hoofd koel en lopen richting Rucphense Katteven. Een lusje langs de rand van kale akkers en we bereiken de nagelnieuwe, prachtige atletiekpiste en opnieuw het honk.

De Nieuwjaarsloop van Thor is met de jaren uitgegroeid tot pure verwennerij. Heerlijke fruitvlaai, gloeiendhete bitterballen, je krijgt het als wandelaar of jogger allemaal gratis aangeboden. Beetje bijpraten met Tonia en daar gaan we voor de tweede ronde van 8,5 km. Langs de atletiekpiste richting Visdonk door open en koud terrein. Genieten van prachtige dreven door de weilanden. Vervolgens over vlondertjes lopen bij het schitterende Rozenven en zijn begroeiing van gele winterse grassen. Bospaadjes loodsen naar een hoeve waar een keffer pseudo dapper en met veel lawaai de wacht betrekt. Lange rechte tarmac dan tot een eerste strook Gedenkbos, herinneringen aan dierbaren. Na de volgende boslaantjes volgt het tweede deel en vervolgens de volkstuintjes. De eindmeet is in zicht.

Ook het finale drankje wordt gracieus aangeboden door Thor. We zetten de terugweg in met ruim 4 km tot het station, feilloos deze keer. Twee minuutjes tot de boemeltrein naar de Koekenstad. Afscheid nemen van Patje en ‘oep ’t zuid’ 10 minuutjes wachten op bus 290. Om 17:00 thuis van een meer dan geslaagde opener van 2017 met dank aan het vrijgevige en gastvrije Thor en ons Patje.

 – 3 °C lees ik op de thermometer in de schimmige, mistige Tongerse binnenstad zo rond 09:30. De winkelstraten liggen er nog verlaten bij. Alleen de bakkers stallen warm hun suikerzoete Nieuwjaarsharten ten toon. Stil ook in de startzaal van de Tongerse Wandelvrienden. Het is jaren geleden dat wij hier nog wandelden en toch lijkt de tijd er stil te hebben gestaan als ik de parkoerstekeningen aanschouw. Wij gaan voor een 20+.

Opvallend veel Franstalige wandelaars, het Luikse is net om de hoek en zonder activiteit dezer dagen. Een paar soms gladde straten en we gaan een grindpad op hoog boven de vallei, zichtbaarheid haast nul. Trappekes op en verder over een landdijk. Beton dan, typisch voor de streek en zijn fruitboeren verkavelingen van ettelijke jaren geleden. Zachtjes de helling af tussen inderdaad berijmde fruitbomen en meidoorn hagen. Raken aan het dorp Piringen en mogen een golvend extraatje lopen door de velden en langs de lokale voetbal. Een uurtje wandelen voor 4,6 km, in Tongeren ziet men op geen metertje min of meer. Veel bekende fotografen in de kleine rustpost Zevensprong, Ides, Cosimo en Claude.

We bunkeren energie voor wat komen gaat, een lus van 8,5 km. Voorbij de prachtige dorpskerk en vervolgens het golvend beton op. Rustende fruitplantages alom, appelen, peren en bessen. De zon komt ons stilaan verblijden, wurmt zich met veel moeite door de dikke mistlaag en zorg voor feeërieke natuurlijke stillevens. We stappen naar de vallei van de Mombeek. Beton ja maar in een prachtige omgeving. Klimmen dan tot het naambord Vliermaal en genieten van vergezichten en hoogstam boomgaarden. Even een delicate afdaling en dan door een perenplantage naar Overrepen en zijn kasteel. Nogal wat tarmac en beton tijdens deze etappe maar de omgeving maakt alles goed. Een holle weg stuurt ons terug naar het Piringse voetbal en een paar golvingen verder de rustpost. Het is er al redelijk stil.

Komt Patje Kloek toch wel binnen zeker ! We hebben meteen een gezel voor de rest van de dag. Verlaten het dorp middels een stevige klim en krijgen een extra veldlusje voorgeschoteld. Mogen dan een heerlijke onverharde spoorwegzate op tot de fraai gerestaureerde kapel van Sint-Gillis Mulken. Even een ommetje langs een park met vijver en boosaardige zwanen. Met z’n allen zetten we koers voorbij het majestueuze Kasteel van Betho, eerder een kasteelhoeve. Stukje Hasseldersteenweg en dan ’t stad in tot bij Ambiorix. Hier waren we vanochtend al en dus doen we een verwarmd terrasje. Komen onze naamgenoten uit Halen daar aanzetten. Linda’s pootje zit in het gips want ook zij buitelde over een boordsteen – die Linda’s toch ! Helaas melden zij ook het heengaan van Pierke De Weerman – het is voor ons schokkend nieuws want hij leek ons voor een paar weken nog zo kloek.

Brr, 2016 ligt achter ons en maar goed ook. Het was niet bepaald ons beste jaar. Alles kan beter echter in 2017 te beginnen bij morgen met Patje in Roosendaal.

Volgens autochtoon Theo was het -7 °C als hij vanmorgen zijn kiekens eten ging geven. Het is echt berenkoud in de Kempen waar ik met onder meer Rik (Bornem) naartoe bus. Verrassend zijn we zeker al met zes IJsetrippers, ook Giesbaarge komt aanzetten, Annieken & Chris. Ik ga toch alleen op pad voor net geen 25 km. Zoals gisteren met witte pijlen maar iets beter zichtbaar. Wandel aanvankelijk door villawijk Vogelzang. Merkwaardig hoe zelfs de toppen van sparren eerder wit zijn dan groen. Uiteraard komt de Knodbaan een paar keer aan bod, we zijn in Groot-Zoersel nietwaar ! We stappen over een landdijkje door bevroren moeras en vervolgen met een lus rond spierwitte weiden. Het terrein word ‘bumpy’ als we een deel van de anti-tankgracht volgen. Het toch wel weldoend zonnetje zorgt er voor dat we vanuit de bomen bekogeld worden met rijmbolletjes. Na ruim zes kilometer een eerste pauze in het veel te kleine chalet van de Gescheurde Heide. Ik kruip in een hoekje voor een bammetje.

Annie & Chris, vooral deze laatste dan, wordt mijn gezel. De spring-in-‘t-veld huppelt zoals altijd van ons weg. We stappen langs het speelbos van Schilde en vervolgens door statige beukendreven en stukjes van het Sniederspad. Worden nog steeds bekogeld door witte bolletjes. Bosje overwoekert door klimop, de zon die haar weldoende stralen tussen de sparren doorstuurt, lekker wandelen is dit tot het Hallerhof. In het Koetshuis staat Annieken als een echte gastvrouw klaar met een lekkere bruine, waarvoor mijn dank.

Mijn maatjes gaan er snel vandoor, het kleinkind dient opgehaald te worden. Ik neem een knievriendelijk tempo aan door een villawijk. Het is uitkijken want het tarmac is soms verraderlijk glad. Bij de Kleine Medelaar gaan de grotere afstanden hun eigen gang. Beton door weilanden langs een diepe gracht. Schaepebemden lees ik op een bord. Merkwaardig genoeg voor mij onbekend terrein. Vrij snel duiken we opnieuw de bossen in, sparren, moerassig of een ondergroei van dorre varens en toch nog groene bramen. Bij het Boshuis komt een laagvliegende luchtballon over, knalgeel, een tweede zon. Moeten even langs de snelweg en duiken dan weg richting afspanning In De Wandeling. Sigrid en chaperon lopen er warempel de omgekeerde lus ! Moet kunnen. Landelijk beton voert mij nu gladjes terug naar de voetbalkantine. File bij de oliebollen en ik heb geen geduld. Geef mijn bonnetjes aan een verbouwereerd kijkende wachtende dame. In de overvolle zaal geniet ik van mijn Duvelke. Copain Krist & Gina gaan er vandoor, ik volg even later, busje komt zo.

Was Halle tot op heden niet mijn favoriete startplaats, vandaag moet ik mijn mening herzien. Dit was een schitterende wintertocht !

Ik hoor vertellen dat het voltallige bestuur van wsv De Arend vervangen werd. Het zal mij dus benieuwen vandaag. Kom om 10:00 een haast verlaten startlocatie binnen en wordt bediend door twee vrij norse dames. Alvast geen goed begin. Krijg een A4-tje toegestopt aan weerskanten bedrukt. Loop de winkelstraat af zonder ook maar één pijl te ontwaren. Twijfels dan ook bij het eerste kruispunt, ik drentel wat op en neer. Besluit een vijftal te volgen wat de juiste beslissing was. Uiteindelijk toch een pijl, dunne zwarte lijntjes op een witte achtergrond en rood-witte linten. Vorder door de mistige ochtend over beton onderaf de snelweg richting Mattenburgh. Voorbij Hoeve de Langesteen het bos in waar een fietspad geruild wordt voor onverhard. Brede half verharde grintpaden loodsen mij verder naar Zuidgeest en een eerste rustpost bij een kampeerterrein. Te vroeg voor een pauze na amper vijf kilometer en ik stoom gelijk door.

Ben nochtans gewaarschuwd dat de tweede en laatste pauze voor de 25 km zo’n 10 km verderop is. Heb blijkbaar ‘goede benen’ en wandel door halfopen terrein met gebrul van Fokker motoren op de achtergrond. Bereik gehucht Heimolen en moet langs een haast verborgen paadje naast een statie oprit richting Groot Molenbeek. Aan de overkant van een straat raak ik de pedalen kwijt. Blijk plots tegen de pijlen in te lopen. Mijn vermoeden is, bij het op de stappen terugkeren, vandalisme want uitgescheurde markering.

Het Boslustpad loodst mij door een open vlakte richting volgende jonge bos. Ik loop intussen alweer een hele tijd moederziel alleen. Tussen de vele sparren staat het gelig pijpenstrootje winters te wezen. Ik volg blijkbaar al een tijdje de GR12 die Amsterdam met Parijs wandelend verbind. Zurenhoek en Buitengebint loodsen mij naar een drukke weg. Kilometerslang loop ik parallel maar steeds verscholen in het groen. Blijk zowat 3:20 onderweg geweest te zijn voor 15,5 km tot de tweede en dus tevens laatste caférust. Pijlophalers blijken nauwelijks 10 minuten achter mij aan te komen.

Vertrek voor de laatste loodjes tot mijn verassing bij volle zon. Volg een fietspad en dan tarmacjes door open veld. Duik opnieuw de bossen in bij Huijbergen. Onvermijdelijk in deze omgeving duikt ook het metershoge hekwerk van militaire basis Woensdrecht op. Langs poelen in aanleg loop ik terug richting open terrein en fietspad. Stap recht bedrijvenzone De Kooi in en ben blijkbaar een derde keer van het parkoers afgeraakt. Ik ken hier gelukkig de omgeving en corrigeer richting ‘juiste pad’. Nog wat straten van Hoogerheide en na 5:20 onderweg te zijn geweest kan ik genieten van een Duvelke en de doodsmak van Van De Poel tijdens de Azencross aanschouwen.

Hoog tijd voor de drie busritten terug naar Hemiksem. Ben toch wel teleurgesteld over deze nieuwe groep. Het parkoers was prima, de bepijling kon beter maar van de zo geroemde gezellige clubwerking met snert achteraf (om maar iets te noemen) blijft niets meer over. Weet dus niet of ik hier nog terugkeer.  

 Een nevelige, donkere ochtend is het als ik over Antwerpen & Mol naar Lommel reis, voor de derde keer binnen ongeveer een maand tijd. De laatste Grenzeloze Wandeltocht van Milieu 2000 & Olat, daar wil ik bij zijn. Het is berendruk in het kleine zaaltje ’t Zand zo rond de klok van tienen. De eerste Ollanders, gestart in Luyksgestel druppelen ook al binnen. Ik plan 24 km en ga er vliegensvlug vandoor.

Vrijwel meteen de bossen in. Zandgrond, spar, hulst, den en berk zoals het hoort in Noord-Limburg. Zwerven dus door het bronsgroen eikenhout. Plots open terrein, de Sahara en een grote plas. Even wanen we ons op het strand, een ingebeelde vloedlijn volgend. Vervolgens opnieuw door verwilderd en golvend sparrenbos tot een overvolle rustpost Scoutsheem net naast De Souverein.

Ik pauzeer buiten op een rechtopstaande autoband ! Hoog tijd voor een boterhammetje. Besef plots dat als ik 24 km wil lopen er een heen en weertje Luyksgestel staat aan te komen gevolgd door een busrit terug naar Lommel. Heb daar helemaal geen zin in, reis al genoeg met bus en trein vandaag. Besluit dan maar niet te Nederen en midden de Ollanders terug naar Lommel te keren. Het is al te laat voor de volle 32 km en Olat durft nogal vroegtijdig pijlen opruimen.

Passeer dus een tweede keer waterloopje Klagloop en zet koers naar de uitkijktoren van de Sahara. Wandel tussen de vijvers door met een veelheid aan wit glimmende berk. Vervolg over een breed zandpad langs de immer groene bosrand. Duiken met z’n allen het bos in over een redelijk vettig en heerlijk slingerpaadje dat we even dienen te delen met twee wel erg voorzichtige motards. Heerlijk wandelen ondanks de geur die zij achterlaten. Open terrein is begroeid met rossig pijpenstrootje, vervolgens terug zand tussen de kerstbomen van varierende grootte. Nog meer slingers door het groen en voorbij een recent gebouwd hek bumpy terrein. Witgeschilderde huizen wenken, mijn 16 km zitten er bijna op.

Dacht ik eerst nog aan een extraatje van 8 km, de praatjes met vele vrienden doen mij reppen tot de bus. Daar kom ik JPD tegen die mijn gezel wordt tot de trein in Herentals. Mijn eerste dag van een geplande vijfdaagse zit er op. Morgen wacht Hoogerheide.    

Linda wuift mij met slaapoogjes uit. Het regent als ik door donkere Hemiksemse en Boomse straten naar bussen 295 & 252 stap. Wat loop ik hier in godsnaam te doen, vraag ik mij mistroostig af. Wandel langs de ook al troosteloze Bornemse wekelijkse markt en dan naar zaaltje Kloosterheide waar ik de rustpost van de Kwieke tocht weet zijn. 18 km heb ik voor de boeg vandaag, netjes verdeelt over 3 x 6 km.

Ik begin met de extra lus van de 18 km. Het druppelt nog steeds als ik door het ‘kippensteegje’ loop richting sportpark Breeven en zijn langgerekte vijver. De lucht klaart uit, het zonnetje komt stilaan tevoorschijn. Wandel landelijk beton en onverhard met de water- en kerktoren van Puurs op de achtergrond. Passeer het Fort van Bornem en zijn chalets alsmede kinderboerderij Barelhoeve. Bornemse achterafjes laten mij de lokale watertoren rondden en zo ben ik alweer op Kloosterheide.

Begroet Corrie en mag bij een stralend blauw zwerk het domein van Marnix betreden. Heerlijke en klassieke omzwerving langs prachtige dreven, want het meer natte binnenland is verboden terrein, bewaakte jacht. Wandelen langs de oude Schelde-arm nu visvijvers en vervolgens over zanderige paden langs paardenweiden. Een tarmacje verder ligt startlocatie Branst.

Oei, de inschrijving gebeurt via scanning en mijn lidkaart zat in de gestolen portefeuille. Ik meld dit aan de mij welbekende dame van de inschrijfbalie. Zij wil mij een niet-lid startkaart aansmeren waarvoor ik feestelijk mij neus ophaal. Zal vandaag dankzij wandelclub Kwik en Jef Dollar zwart wandelen ! Kunnen Wandelen wordt zowaar Kunst.

Consumeer wat ten voordele van de organisatie en vat de laatste etappe aan. Branstse Heide en Grootheide, bosjes en een Maria bedevaartsoord. Open terrein dan, heideherstel lees ik op een bord met uitleg. Stilaan bereik ik Bornem centrum, zijn achterafjes en stille straten. Bij de lokale korfbalclub zit mijn tocht er op. Nog even tijd voor een drankje en dan reppen naar de bus. De beentjes zijn gestrekt.