Archief

Ik heb deze week getwijfeld, Raymond en Jeroen meteen achter elkaar, kan ik dat wel aan. Ben zo makkelijk door de opdracht van Raymond geraakt dat ik zaterdagavond overtuigd ben, ik ga naar Jeroen. De treinuren zijn wat ongelukkig, samen met Nadia en een man uit Mons zijn we een uur te vroeg in startlocatie De Dam, een prachtige fitness & cafetaria van recente signatuur. Polleken en Jeroen verwelkomen ons hartelijk. Ik lees op mijn gemakje de gazet. Zie tot mijn verbazing Diane & Rudy, Chantal en wandelmaatje uit Bornem binnen drippelen. Verder veel volk dat er gisteren ook bij was natuurlijk. Gaan met 60 wandelaars op pad. Het tempo is netjes en gelijkmatig. Wat huisjes kijken tot een drukke steenweg en dan … de meersen in. Hagemeersen lees ik op een bord. Tarmacje tussen hoge rietkragen door, moerassig gebied. Nestel mij in het midden van de groep, lekker in de cadans al zit er geen extra versnelling in de benen. We zwerven richting E17 en grondgebied Zele. Strookje akkers en weilanden en dan weer de meersen in nu Durme genoemd, rivier waaraan deze tocht opgedragen wordt zo blijkt. Is een verdomd mooi en zonnig landschap over nu grotendeels onverhard. Ik doe hier en daar een ‘klappeke’, loop meestal toch op mijn eentje te genieten. Uiteindelijk gaan we weg van het water en dwarsen hooiland. Passeren een mooie Sint-Jozefkapel met houten beeld en stappen naar gehucht Sint-Anna Waasmunster en zijn prachtige witgekalkte kapel. De rustpost na 11 km bestaat uit twee kleine volkscafeetjes. Ik posteer mij in mijn eentje op een heerlijk zonnig terrasje.

Na de pauze gaat het feest gewoon door. Strookje steenweg om weer bij de Durme te geraken en hupsakee de grasdijken op. Laag water overigens, de Schelde-getijden komen tot hier. Brede rietkragen dus en vettig aangeslibde oevers , pareltjes in het stralende zonlicht. We stappen vervolgens langs enkele plassen waarvan een medewandelaar weet dat ze ontstaan zijn door zandwinningen voor de aanleg van de E17. Bij de grootste hebben we onze tweede pauze, een wagenrust met koekje. De laatste etappe voert ons tussen de waters  door en vervolgens langs nog winterse populieren mee met de Durme naar Lokeren centrum. We delen de paden met vele fietsers en wandelaars maar dat verloopt hoffelijk. Euraudaxers zijn attent bij zulke situaties. Merken in de meersen de eerste ooievaar van het jaar op, foeragerend op natte grond. Stappen vervolgens langs het statige marktplein van Lokeren met meerdere mooie gebouwen en stoppen nog eens één kilometer voor de finish. Tijd voor een borrelke en de uitreiking van meerdere schelpen. In de sporthal heb ik nog de tijd voor een Omer en reis met Nadia terug naar Brussel, al val ik onderweg in slaap. Bedankt André, Jeroen en het hele team voor deze prachtige wandeltocht, een raszuivere promotie voor het Euraudax stappen.

FOTOREEKS

Nadia wordt mijn reisgezel vanaf de metro in Brussel-Centraal. Ze weet te vertellen dat we een stads-Euraudax gaan wandelen vandaag. Ik ben nieuwsgierig, stap sowieso in mijn ‘pays natal’.  Cafeetje l’ Arrosoir is te klein, ik doe een terrasje tot de start. We starten voorbij de eerste GB ooit in België meer dan 50 jaar geleden en vervolgens door de vallei van de Woluwebeek. Parken Senty & Ten Reuken tot de koperen, nu leegstaande, building van de Royale Belge. Avenue de la Fauconnerie en dan naar de groene luiken van l’Archiduc, kom een paar keer tot op 200 meter van het ouderlijk huis ! We duiken naar het Reigersbos, stappen langs trappen tot de stelplaats van de STIB bij DELTA. Lopen aanvankelijk langs de univ. tot nieuwbouw Chirec, ziekenhuis en winkelcentrum tegelijk. Vervolgens de  Waverse Steenweg op, voorbij de oude kazernes van leger en gendarmerie tot ‘la Chasse’, een winkelcentrum uit vervlogen tijden en onze eerste rustpost in een verweerd café. Wat is dit voor mij allemaal nostalgie ! Puur genieten dus.

Na de pauze een beetje minder bekend terrein, door Etterbeekse bewoning naar de prachtige kerk Saint-Antoine en de Pont du Germoir. Duiken dan langs de typische bewoning van deze omgeving naar de vijvers van Elsene en Place Flagey, het vroegere NIR ofte de BRT. Op zaterdag is er een exotisch voedingsmarktje en we lopen er even door. Gaan dan straten lopen richting Saint-Boniface, het gemeentehuis van Elsene en de rand van Matongé Een korte passage door een winkelcentrum dompelt ons helemaal onder in de Congolese cultuur. We passeren de Porte de Namur en zetten koers naar de Koninklijke Protestante kapel van Leopold I. Toch wel leuk dat Raymond regelmatig historische uitleg geeft bij de plaatsen waar we voorbij komen, zelfs als echte Brusselaar leer ik vandaag veel bij. Lucia vraagt een extra pauze aan bij de klok van de Kunstberg, wil het manneke van 13:00 zien tevoorschijn komen. We stappen daarna verder boven Brussel-Centraal naar het Warandepark, tussen parlement en koning. Even pauze, drankje van Antoine en zijn team.

We vervolgen richting station Luxemburg waar Armeniërs een stille optocht houden en doorkruisen de gebouwen van de EEG.  Passeren ook het metrostation Maalbeek en stappen bij het Ambiorixplein langs een prachtige woning geïnspireerd door architect Horta. Wandelen naar het Jubelpark dat we bereiken bij een moskee. Lopen onder de bogen door en koersen door een winkelcentrum en vervolgens stille straten, de veertig wandelaars lopen stilaan in groepjes, worden moe. Ik positioneer in groep twee, waar ik best tevreden mee ben. We stappen door de Fransciskanesserenhof naar de Tervuursesteenweg en het park van Woluwe. Lekker flaneren langs waterpartijen maar ook wel golvende paden. De oude spoorbaan op dan, lekker vlak tot de Waverse steenweg en de finish. Met Nadia reis ik terug naar Brussel – Stad, denkelijk zijn wij morgen bij Jeroen in Lokeren weer gezellen.  Pure nostalgie vandaag en dat doet deugd.

FOTOREEKS

Makkelijk reisje vandaag al is het een kombinatie van trein en bus. Steek al om 08:42 van wal in de Torfbroeklaan te Berg. Het Torfbroek dus, een eerste wild bosje met een dun speklaagje op de paden. Het heeft nog gevroren vannacht maar de dooi treedt meteen in onder een weldadig zonnetje. Bos wordt weiland, boven onze hoofden de statige grijze vogels die zich zachtjes laten uitglijden tot Brussels Airport. Door het Listerveld zetten wij koers naar Nederokkkerzeel. Vettige bosstrookjes wisselen steeds weer af met akkers en soms een streepje beton. Vier kilometer op de teller, te vroeg om een pauze te nemen en ik loop door. Een betonnen fietspad loodst ons het dorp uit en het Silsombos tegemoet. Natte omgeving en soms is het wel ploeteren. Komen bij de Zwarte Madam, merkwaardige naam voor een nattige zone. Heerlijk wandelen overigens toch wel echt naast de vlonders en door halfopen natuurlijk landschap. Het bos wordt vervangen door een graspad langs een diepliggende, snel vliedende en glasheldere beek.  Prachtige etappe zo ver. Nu komt er beton aan te pas, gewoon landelijk en ‘rechten doore’, met een gracht aan weerskanten de weg. Bij een kasseitje gaan de grootste afstanden hun eigen gang. Nog enkele grasgroene veldwegels en ik kom aan bij het Park van Relst en mijn eerste pauze na zowat 11km wandelplezier.

Ben hier compleet onbekend en ga er ook nog eens een lus maken. Ga dus een blanco veldje op mijn wandelkaart opvullen vandaag. Passeer een bizarre kerk met toren op een zijkant en stap dan over een betonnen fietspad tot een drukke steenweg. Vogelzang noemt de overkant en dat verdient zijn naam vandaag. Onze gevederde vriendjes geven van katoen terwijl ik langs de villa’s loop ‘linea recta’. Spechten doen hun best, tok, tok, is hier iemand thuis ? Laat de bebouwing achter mij en loop het Weisetterbos in. Heerlijk flaneren tussen beuk met her en der een beetje spar. Zoals altijd in deze regio mag het waterloopje niet ontbreken. Ga dan de dijk op van de Leuvense vaart. Futen dobberen nonchalant op het water. Ik deel het pad met vele fietsers. Passeer een jachthaventje en het sas. Een eindje verder duik ik opnieuw de landelijke wegels in die mij zullen afzetten bij het terrasje in Relst.

Wordt bij mijn retour naar Nederokkerzeel verrast door een fris briesje dat dwars over de open akkers jaagt. Is nog steeds lekker lenteweer voor midden februari uiteraard. Loop langs een bosrand rechtuit met aan de rechterhand een leuk meanderend helder beekje. Bij de lokale golfterreinen gaat het linksom een tijdje tarmac lopen en huisjes kijken. Even een lekkere spekpauze en dan weer beton langs een kasteel met de kerk waar we naartoe moeten als vergezicht. Krijgen nog een lekker ommetje cadeau. Aanvankelijk graspad en vervolgens de blubber en vlonders waar je deze keer best niet naast loopt. Pik een aantal Ijsetrippers op en blijf dus langer dan gepland ‘hangen’ bij de laatste rust.

Tempo maken dus maar over de laatste 6,8 km. Een strookje akker, palletten als hulpmiddel in het natte bos. Passeer een waterkasteel grondgebied Erps-Kwerps en duik dan de weidse vlakke akkers in. Gewoon een halfuurtje met z’n allen stappen met uitzicht op kerktorens en de controle van de luchthaven. De Witloofstappers verwennen ons nog met een jeneverke en deze mooie tocht zit er op. Ik ben op tijd voor de geplande bus … die zijn kat stuurt. Weg trein dus in Haacht en 55 minuten zonnebaden op een verlaten perron.  Bof maakt mij niks uit, twee leuke en zonnige tochten gelopen dit weekend. De knietjes doen wat moeilijk door de snelheid van uitvoering. Komt wel goed met denkelijk twee keer Euraudax volgend weekend bij Raymond ‘cravatte’ en Jeroen.      

FOTOREEKS

Midden de week verander ik mijn planning, ga voor het onbekende op zaterdag. Moet vanuit Leuven naar Gent-Sint-Pieters om in de Dampuurte te geraken. Nadia (Bxl) is mij voor maar ik raak haar spoor bijster. Loop een zonnige N70 af tot de startlocatie van het Heilig-Kruis in Sint-Amandsberg, leuke zaal naast moderne kerk. Nog meer bekenden hier met o.m. Steven (Malinois), Kristel en Jeroen (was het nu D’ermonde of Aalst ?), Polleke natuurlijk en Ronny (Torhoet), om er maar enkelen te noemen. Met 82 wandelaars starten we aan deze eersteling, een heus succes. Gaan voor drie maal acht kilometer en een beetje.

Al ben ik dan een snelle starter, ik trap meteen op mijn adem en ben niet de enige. Lijkt eerder op 6,5 dan 6 die eerste straten. Weet niet goed wat ik van mijn conditioneel peil moet denken en beslis Ronny als leidraad te gebruiken. Zolang ik bij hem kan blijven in het midden van de groep zit het snor. Midden de stratenloop even langs een parkje met vijver, Westveld. Ik vind mijn ritme en loop vrolijk mee door de zonnige dag.  We hebben een voorloper die zowat 50 meter vooruit loopt en aandachtige baankapiteins in de stille straten. Beton lopen ja, maar ik merk dat we van kasteel tot kasteel wandelen, ben bij de les. Stilaan ook onverhard langs wilgenlaantjes en een bidplaats, het wordt leuker. Passeren een eerder sobere kerk en een statig stadhuis met park  en duiken de ‘meersen’ lees akkers in. Komen bij een grote plas uit, het Damvalleimeer en de eerste rustpost in een sportcentrum. Mmm, ben benieuwd naar het vervolg terwijl ik een zonnig terrasje doe, op 16 februari nota bene !

Na een pauze van 40 minuten rondden we nog een strook van het meer en duiken opnieuw de meersen in. Een strook tot letterlijk op de draad versleten vlonders trekt het wandelgild op een lint. Vooraan wordt er niet gewacht, ik vecht mij terug in de eerste groep, leuk dat ik dit kan. Even pauze in de Meerestraat grondgebied Laarne en dan voorbij een paardenmelkerij de blubber in. Weer op een lint en weer vecht ik mij terug bij de hoofdmacht door puur natuur, een nat gebied dat ik ken van Postiljon. Ik hou nu eenmaal van blubber ! Over een hakselpad dan en aan de babbel met Nadia. De hoofdmacht houdt halt, de kloven tussen de stappers worden te groot. Wel een parel van een etappe deze tweede. Paar straten en tweede pauze ‘chez pol’, drankje en koekje, even de spiertjes laten rusten. Ben echt goed bezig tot nog toe, wat biedt de derde ronde ?

Ga aan de babbel met Lucia & Steven en zak wat weg in de groep. Wandel intussen langs een mooie oude Schelde-arm met brede rietkraag en nauwelijks water. Onverhard bij de Vrouwewegel en zijn geknotte wilgen, ik ruk nog eens op in de groep, bewust als test. Raak aan de babbel met iemand uit het Heuvelland, toch wel mijn lievelingsstreek dankzij een zekere G.W. Begin moe te worden maar doe nog een ruk voorwaarts in een villawijk. Ronny is nog steeds mijn mikpunt. We eindigen de tocht door het mooie parkbos van de Rozebroeken. Ik slenter vervolgens naar het station. Ben tevreden, dit was een leuke tocht, geen topper maar gewoon goed. Is voor herhaling vatbaar.

FOTOREEKS

Mijn planning voor dit weekend lag vast. Zaterdag kort tochtje in Evergem en zondag sinds lang nog eens een 50km in Elingen, maandag rustdag. Helaas de weer- en werkgoden tonen zich van hun slechtste kant en boycotten mij. Den ouwe is en blijft flexibel en wijzigt de planning naar zaterdag Ssenderlo, zondag rustdag en maandag werken i.p.v. woensdag. Beetje vervelende reis vanochtend want in Diest is de bus net weg als de trein uit Leuven er aankomt. Uurtje wachten dus net als dorpsgenoot Luc. De snoodaard probeert mij bij de kerk van Tessenderlo de verkeerde kant op te sturen maar ik heb terreinkennis en zijn plannetje mislukt dus.

We gaan elk apart op pad voor een tien-tien-tien tocht zoals het hier altijd is. In de eerste kilometers en bij een wind als een zotte fluit, villaatjes kijken. Dan duiken we het bronsgroen eikenhout in. Spar wordt al eens afgelost door frêle jonge berk. Het is zonnig en dus geven de vinkjes van katoen. Wandelen door een strookje van chalets naar de volgende sparrenzone. Komen zodoende in de verspreide bebouwing van Schoot uit. Net dan schut Ons Heer een eerste keer zijn pamper uit, het duurt gelukkig maar een paar minuutjes. De tarmac van Zavelberg loodst de wandelaars naar de uitkijktoren bij Ter Scoete. Zijn nu echt wel in domein Gerhagen, waar ik onder de deskundige begeleiding van Mamma Jeanneke mijn revalidatie liep na mijn open hart operatie in 2003.  We gaan met z’n allen zwerven door de bossen. Passeren een ondergroei van rosse varens, stappen rond een  weiland en krijgen nog een strookje berk cadeau. Bij de Peerdenposterij verlaten we het groen en gaan enkele tarmac laantjes lopen. Aan één kant van de weg is de puiten opvang reeds aan de gang. Bij een OLV Grot opnieuw het bos in, ik weet de rustpost ’t Schoolhuis nu echt wel dichtbij. Kan er een eerste keer bijpraten met Linda & Charles.

Tweede etappe dan, langs de huizen van Schoterheide terug naar het sparrenbos. Aan de overkant van een drukke steenweg ruil ik Limburg in voor Vlaams-Brabant en zelfs even Antwerpen. Wandel op grondgebied Everbeur en dus even Veerle. Aanvankelijk lange rechte paden, vervolgens de eerste vennen en stroken geel pijpenstrootje en donkere heide. Krijg een prachtig uitzicht op de abdij van Averbode en keer dan weer door de bossen de Merode. Her en der wordt er geplagd om heide terug tot zijn recht te laten komen. Stap langs de Bierhoeve en maak dan een ruime, zanderige omzwerving rond het grootse ven van dit biotoop. Wordt daarbij getrakteerd op een pittig buitje. Deert niet, dit is echt wel heerlijk wandelen. De steenweg over en terug in de bossen van Gerhagen, Limburg dus. Een nog ruime omzwerving tussen sparren door en een tweede en laatste pauze in ’t Schoolhuis. Opnieuw met Linda & Charles overigens.

De laatste etappe loop ik met Luc. Aanvankelijk dwars door de sparrenbossen met redelijk wat ‘kap’ richting Jagershuis en visvijver. De parkoersmeester doet ons een prachtig stuk heide en een dicht begroeit ven cadeau. Steenweg over in Schoot en dan de ‘bocages’ in. Meestal onverhard wandelen langs vele weilanden en een strookje jong bos. Luc heeft een stevig tempo en ik moet aanpassen, wat mij lekker lukt. Uitlopen door enkele straten dan en met een fikse regenbui als uitsmijter. Vanbuiten zijn we dus nat, nu nog vanbinnen. We reizen samen terug tot Diest. Luc neemt de bus naar Leuven ik de trein, al wonen we nauwelijks een kilometer van elkaar. Ieder zijn ding.

Was eens te meer een leuke tocht vandaag bij fatsoenlijk weer. Plan voor volgende week twee dertigers in Linkhout en Berg, als de wandelgoden mij gunstig gezind zijn.

FOTOREEKS

Het contrast met gisteren kan niet groter, ik kan uitslapen, hoef maar een uurtje te reizen en het is een stralende ochtend. Startlocatie Saint-Julien is nauwelijks 200 meter verwijderd van metrostation Delta. Ik zie het meteen, ander parkoers dan vorig jaar. Geen park van Woluwe maar meer richting Bosvoorde, mon village de jeunesse. Het kriebelt ! Broodje ‘thon’ eten en op pad. Stap onder een griet van een zon de Boulevard des Invalides af tot de woonhokjes van wijlen Etrimmo. Heb die nog weten bouwen toen ik kind was. Verslik mij even in de bepijling door de lage zon en het mijmeren in jeugdsentiment. Naar Place Pinoy gaat de reis. Hier werd vroeger balle pelote (kaatsen) gespeeld, nu huist er een belangrijke klant van mijn twee laatste werkgevers. Kom bij de Vorstlaan uit na  twee kilometer huisjes kijken. De 5 km gaat de parken van het Woluwedal in, de anderen klimmen stilletjes door straten naar de lokale witte wijk. Hier verwijderde ik ooit pijlen voor de Ijsetrippers tot mijn vingers stokstijf stonden van vrieskou en nattigheid, was mijn eerste ervaring als pijlenmannetje ! Na 3,9 km bereik ik de toenmalige rustpost van mijn club en kan langs de kasseitjes van de Blankendelleweg het Zoniënwoud in. Ben aangenaam verrast, er ligt nog veel sneeuw. Had onderweg ook al wat gladde partijtjes overwonnen.

Schitterend gezicht meteen, de witte ondergrond overgoten door stralende zonneschijn. Draai van het kasseitje weg een helling op en mag verder door half bevroren, half modder, een pad improvisatie van onze gastheer, net als vorig jaar. Het bruine blad van frêle jonge berk oogt rossig in het prachtige zonlicht. Ik laat mijn tempo een beetje zakken, wil puur genieten en ontstressen van de druk van het zijn. Zowaar een betonbaantje in dalende lijn en dan het prachtige Varensvoetpad, één van de mooiste slingerende holle wegen van het woud. Een specht timmert zijn noenmaal bij elkaar, vinken zingen hun hoogste lied, zalig ! Bij een ster van wegen kiest onze gastheer voor de Tamboerdreef, heb 7,9 kilometer in de kuiten. Dra volgt het Bunzingenvoetpad, weer zo’n beauty slingerend langs een beekje goed gevuld met smeltwater. Even pauze langs de vlakke Mezendreef. De 15 kilometer gaat naar rechts richting Bosvoorde, de 20 kilometer naar links richting kapel van Welriekende. Uiteraard volgt de Kapeldreef en de Berenweg, heerlijk golvend op en neer door het schitterend winters landschap. Hier ben ik meer dan ooit thuis ! Ik stap richting Groenendaal maar reik zo ver niet, kier ne kier were langs het tarmacje van de Graaf van Vlaanderen. Daal dan het Heidebloemvoetpad af en weet dat ik bij de Bezemhoek uitkom. Coin du Balais 12,8 kilomètre lees ik op het bord. Heuveltje op, heuveltje af, nog steeds in bos tot de heerlijke straatjes van le Vieux Boitsfort. Kom bij het Bosvoordse boswachtershuis uit en zet koers naar Le Repos du Chasseur, mij bekend als Charles Albert.

Einde van het bosparkoers meteen en vanaf het watervalletje flaneren door het Park Tenreuken en zijn grote vijver, ben op enkele honderden meters van het ouderlijk huis. Steek de Vorstlaan over en klim naar de naoorlogse sociale woonwijken van Floréal (gele luiken) en Archiducs (groene luiken). Passeer daarbij de school waar ik in het frans en onder de leiding van een Westvlaamse non mijn kleuterklassen doorliep. In de kerk had de uitvaartdienst van mijn grootvader plaats. Allemaal emoties. Het grote leegstaande gebouw van de Place des Archiducs wordt gerenoveerd … in het rood ! Kan in mijn ogen niet, moet historisch groen zijn ! Trapkes af nu, terug naar Etrimmo en Les Pêcheries, de vijver van het Reigersbos. Trappekes op tot metrostation Beaulieu, mijn opdracht zit er op. Schitterende en sentimentele tocht die ik zeker en vast volgend jaar opnieuw loop. En toen … was er Elingen, wie weet ?         

FOTOREEKS

Het regent als ik opsta, twijfels, heb eigenlijk geen zin in wandelen maar ook niet in thuis blijven, weet niet wat ik wil. Vertrek dus toch maar richting station. Mijn bankkaart weigert dienst, heb gelukkig voldoende cash op zak om mijn treinticket naar Gent te betalen. Uiltje vangen op de warme NMBS en snel naar bus 55 want heb slechts 6 minuten van de geplande 9. Veertig minuten later sta ik in Ertvelde, moet naar Assenede zo’n 1,7 km verder. Google Maps maakt er een zootje van maar ik ben goed voorbereid. In de druilerige ochtend stap ik vlot naar De Zeppelin, onze moderne startzaal vandaag.

Inschrijven en op pad voor 18,5 km in een voor mij volslagen onbekende omgeving. Strookje drukke steenweg onder het goedkeurend oog van ‘mijnheer de polies’ en dan de akkers in. Graspaden langs een beek, blijkt hier Ter Looveren te noemen. Uitzicht heb ik op een grasgroene terril en de eerste bedrijven van Zelzate. Even genieten van een jong beukenbos en vervolgens onder de A11 door en er parallel mee lopen. Door KMO-zone Heideveld dan en terug de desolate akkers in.  Betonpad om Zelzate binnen te lopen bij de Kattemolen. Stratenloop tenslotte tot de rustpost, Anneken en Ides zijn al op de terugweg.

De regenjas gaat meer aan dan uit, het is een trieste dag. Stap nu richting zeekanaal en mag er een coaster van DFDS boordevol containers bewonderen. De slagregen verprutst mijn tweede etappe. Wandel op de grens der Lage Landen over een fietspad en vervolgens een prachtige dreef door weer andere akkers. Afwisseling van betonpaden en onverhard tot dezelfde rustpost van daarstraks tenslotte. Tiny & Danny zijn er ook, al lang niet meer gezien. Terug naar af nu. Drukke steenweg vervolgt door stille straat met nogal wat kasseitjes. Opnieuw de A11-tunnel en dan over een fietspad ellenlang parallel deze snelweg met zicht op de Meetjeslandse akkers. Kom randje Ertvelde uit en stap naar het Marktplein. Moet er 50 minuten wachten op een overvolle bus. Het is op geen enkel moment gestopt met ‘zabberen’. Tja, er zijn zo van die dagen …      

FOTOREEKS

De weersvoorspellingen zijn bar en boos Martin, maar toch wil ik die Kurtiaanse 32 km lopen. De vraagtekens staan in Chris zijn ogen vooral nadat hij mij om 08:00 moet wakker bellen. Het is miezerig als we naar de startlocatie lopen, 450 meter ver, er zijn haast meer helpers dan wandelaars in de zaal. Annieken is al op pad, moet kunnen ‘driebbelen’, haar eigen ding doen. We vertrekken rustig langs de Karmelieten en de Dender. De eerste klim loodst ons langs het ’buitenverblijf’ van mijn maatjes, de volkstuintjes van Giesbaarge. Blubberen zullen we vandaag en de eerste glijpartijen worden ons deel richting Onkerzele en dwars door de akkers. Zakken dan naar de plassen van De Gavers, een mix van ploeteren en meer verhard. Afsluiten dan door een wijk van recente signatuur en een eerste keer stoppen in het wandelbefaamde schooltje van Onkerzele. Helpers zijn het met ons eens, het is erg stil vandaag.

Klimmen naar de dorpskerk nu, schuifelend natuurlijk, dan het weidse golvende achterland van Giesbaarge in met een afwisseling van verhard en onverhard, eens te meer. Voorbij natuurcentrum Helix even beton klimmen om puur natuur op te zoeken. Vettig, haast onbegaanbaar strookje langs een wilgenrij en dan de klim van de Bosberg aanvatten …in het bos inderdaad. We hebben het allebei lastig, nemen af en toe een pauze en bereiken de staminee bij de top voor een eerste wandelaarsdrankje. Chris nog steeds met vraagtekens maar de lokale lus lopen we wel. Langs de rode mast en verderop zakken in het landschap met prachtig zei het nevelig vergezicht. Tijdje beton lopen aan de Galmaardse kant en dan stevig klimmen door een modderig bos, slieren van boom tot boom. Even betonpauze en dan ‘le moment suprème’, we waren door ons konijntje  verwittigd. Een pad kan je de volgende helling niet noemen. Gewoon door God zijnen akker naar de top, blub,blubber,blubberst. Verdomme dit vergt krachten. We laten Marij & Willy achter ons. Zijn blij de camping te bereiken en ons te kunnen laten uitbollen tot de tweede pauze op de Bosberg.

Voorzichtig zakken dan dwars door het Raspaillebos. Helaas neemt de regen gestaag toe. De linea recta door het open veld onderaf Onkerzele en de klim van de Stuivenberg zijn een marteling. Den Ouden Berg rond en naar het Koetshuis, voor Chris is het welletjes geweest. Annieken blijkt intussen het volledige parkoers af te triepelen, ik wil niet onderdoen. Met Chris beklim ik een eindje van de fietsmuur, zak dan naar het Heilig Hart en verlaat hem bij de volgende splitsing. Heb even spijt bij een paar potige stukjes maar vind mijn adem weer op een vlak en modderig stuk langs een watertje. Nog even wat trappen overwinnen en we zakken terug in het landschap. Blijkbaar vond Kurt het ook voldoende want hij loodst ons door vlak weiland. Een paar enkelhoge modderstroken worden ons niet onthouden. Ludo Kloek vat het ‘oep zen Aantwaarps’ als volgt samen : we konden kiezen tussen modder, slijk en drek – wij kozen vandaag voor allen drie’ !   Nog wat op en neertjes langs achterafjes en dan dwars door de bebouwing en het OCMW tot een oude vleugel van het ziekenhuis. Bij het aanschouwen van een prachtig oud Giesbaargs orgel kunnen we genieten een jenevertje.

Hupsakee de Dender over, klimmen langs de kasseitjes van de Visstraat, Manneken Pis gedag zeggen, en opnieuw de heuvel af tot de Zakkaai. Ik ben echt wel moe maar tevreden. Dit was nog eens een echte tocht van de ‘Modderstappers’. Moeder Annie geeft bij thuiskomst haar instructies. Het wasmachien doet overuren. Mijn twee chef-koks zorgen voor een heerlijk avondmaal. Ik wordt te Giesbaarge in de watten gelegd …        

FOTOREEKS

Het treinperron in Oostkamp is een bouwwerf, het is zoeken voor de reizigers om een uitgang te vinden. Dwars door een laagje blubber komen we er uit. De route naar de startlocatie van Vredeseilanden ken ik uit het hoofd. De opstelling in de zaal is een beetje anders dan vorige jaren. Ik pik snel op en ga op pad. Traditiegetrouw door het centrum. Ik sla de gratis koffie met suikerwafel over en loop langs een woonerf de gemeente uit. Even oppassen voor een beetje glad pad en dan gaat de 32 zijn eigen gang. Ik weet, voorbij een hoeve met rode luiken wachten prachtige dreven. Beetje nattig en vettig maar heerlijk wandelgebied. Stratenloop vervolgens, randje E40 en terug naar het centrum. Eindje steenweg volgen en opnieuw het onverharde in mits een miezerig zwerk.  Opnieuw  leuk wandelen langs dreven en een kasteelpark, ’t Roodhoofd. Inderdaad zelfs de gevels van de hoeves hebben een speciale kleur die mij aan menie doen denken. Beton linea recta achterom het kasteel en dan over betonpaadjes door recente wijken tot de kleine rustpost, ik heb er een kleine 10 kilometer opzitten, zit lekker in het tempo.

Mijn maatjes komen achterop, ik heb geen idee van wat en hoe. Loop opnieuw de bebouwing uit langs 1x en ga genieten van dreven en halfopen landschap. De zon laat zich zowaar even zien. Beetje verhard maar dra een heerlijk biotoop met zelfs wat vennetjes erbij. Er ligt warempel nog sneeuw. Sluit deze etappe af met een strookje langs de N50 en massaal veel bekenden in de rustpost. Kan onder andere eindelijk aan de babbel geraken met Rita De Stercke en haar team. Beneluxwandelen en onze verwerking van reportages boeken er winst bij, waarvoor mijn dank. Ik blijf zo lang hangen dat mijn Giesbaargse maatjes mij inhalen, samen met clubmaatjes Cecile & Luc.

We blijven zo min of meer samen nu, ik kort mijn ambities in. Konijntje dartelt als gewoonlijk van ons weg als we vervolgen langs een beek. De dreven van Kampveld komen uitgebreid aan bod, deze tocht ligt mij ! Grotendeels natuur dus, soms met een weelderiger ondergroei van bramen, soms ook halfopen terrein. Laatste pauze in de kleine kantine. Slechts 2,6 kilometer meer tot de finish, het vernoemen niet waard. Genieten van een drankje en hupsakee naar Giesbaarge, morgen wacht andere koek.        

FOTOREEKS

Wegens succes hernieuwt, om 08:00 neem ik de trein naar Ottignies. Moet er 55 minuten wachten in een heel stil station en desolate buurt op bus 19. Merkwaardig, ik betaal meer voor 20 minuten TEC dan voor 40 minuten NMBS. Ways Pavillon daar moet ik zijn, ben de enige wandelaar op de bus. Les saucisses braden al lekker en het is berendruk in het lokaal schooltje. Deze tocht is geliefd en dat is terecht, weet ik van vorig jaar nog. Vertrek langs dezelfde steenweg als vorig jaar. 15 & 20 kilometer meteen alleen op pad, laverend tussen wild geparkeerde auto’s door.  Zelfde parkoers als vorig jaar ? Zou jammer zijn maar eigenlijk deert het mij niet, was toen een topper. Gadou tot boven de enkels ook maar nu is het vrieskoud droog, een staalblauwe hemel en een ‘griet’ van een zon. Afslag langs een kerkhof met oude smeedijzeren gedenkingen en dan over een kasseitje de akkers in. Ik speel regelmatig haasje-over met een vlot stappend dametje. Zij is sneller in de vlakke delen, ik klim beter. Ze gunt me geen blik of woord waardig en na zo’n anderhalf uur en mijn ingelaste drankpauze verliezen we elkaar uit het oog. Terug naar de tocht zelf dan. Een heen-en-weertje door de akkers rondom een expresweg en dan hupsakee onverhard de bolle akkers in. Vervolg over een dalend tarmacje tot Le Golf De l’Empereur, in heraanleg, en wegdraaien door een fraai laantje langs riviertje La Cala. Gek, ik ken het parkoers uit het hoofd al liep ik het nog maar één keer. Klimmen langs een holle weg in een beukenbos en komen uit bij een eenzaam huis met prachtig uitzicht op een diepliggende vallei. Bos wordt weiland en meidoorn haag, hier hou ik mijn drankpauze. Er volgt een afdaling door een holle weg die dit jaar een makkie is net als de richel boven de moerassige Cala met dank aan de Vriezeman. Brugje over het waterloopje en tarmac klimmen langs enkele huizen. Wordt onverhard tot hoog in de akkers. Weer zakken dan over een brede holle weg tot Bousval en la Dyle Romane. Hé, anders dan vorig jaar ! Ook mijn dametje die ik weer inhaalde kijkt verbaast. In het dorp pikken we de 10 km op en de 15 km gaat de Ravel op, weg dametje. Ik weet het, wordt weer klimmen door het dorp en dan het bos in. Drukte natuurlijk want met de 10 km en daar is nogal wat piepjong volk bij. Adeps slaat aan bij jonge gezinnen, wat je minder ziet bij de Fédés. Hoog in het landschap heerlijk genieten van de bosrand en dan langs de Sentier de Warichet stilaan dalen naar het volgende beekje. In de vallei lekker mee slingeren met het snel vliedende water en dan weer bergje op tot een landbouwplateau. Ik weet, nog één kleine helling te gaan. Maar eerst het plateau dus met dun laagje modder dankzij het weldadig zonnetje. Stukje steenweg met platanen in hun blootje en vettig kasseitje, bol liggend en brokkelig terug naar La Dyle Romane. Stoeterij en stemmig dorpskerkje liggen er zij aan zij. Even op de klok kijken, haal de bus van 14:00. Heb in Ottignies exact twee minuten van bus tot trein … ik red het, had mijn looproute vanmorgen goed voorbereid. Op één kilometer na zelfde parkoers als vorig jaar en toch sta ik hier volgend jaar weer, is puur genieten !   

FOTOREEKS