Archief

De zaterdag werd gespendeerd aan het opwerken van Beneluxwandelen naar 2019 toe. Wilfried en ik hebben er onze handen en hoofden mee vol. Vandaag plan ik 40 km ter voorbereiding van  activiteiten in 2019. Het weerbericht zit tegen maar waar een wil is, is een wandelweg. Kort treinritje tot Aarschot dus in de donkere en grijze ochtend en vanaf dan per ‘deux chevaux’. Langs het begijnhof en de prachtige kerktoren richting Demer zoals Jefke het mij ooit geleerd heeft. Voorlopig hou ik het droog en aangenaam. Winderig is het wel maar die enkele hemelse druppels zijn niet storend. Toch behoorlijk druk in de startzaal, goed zo. Loop eerst het lokaal lusje ‘achter Schoonhoven’, tja met de regenjas aan. Een paar achterafjes, een strookje Demer en dan de landerijen in. Zit lekker in het tempo ondanks het gure weer. Passeer naar gewoonte een hoogstaand water en duik dan het natte bos in. Opgelet Jacht ! Ik hoor de knallen pas als ik al een eind verder ben. Nog een strookje Demer en opnieuw in de startzaal, zit al boven de 10 km.

Op weg naar Gijmel nu. Eindje door de akkers en langs de Testeltse steenweg lopen, voorbij het clublokaal van de Pinguins ook. De Bosberg dan, clement klimmetje tot het sparrenbos en op en neer tot de spoorbaan die Aarschot met Diest verbindt. Laveren rond plassen naast ‘den ijzeren weg’ en vervolgens de prachtige Heimolen opzoeken. Schitterend extraatje letterlijk door de heide. Helaas volgen de buien zich in snel tempo op. Geen nota’s meer verderop, je kan niet schrijven op ‘papier maché’. Ga zwerven door vlakke bossen tot de rustpost en een eerste wandelaarsdrankje. Nu echt wel een pauze want heb er 19 op de teller staan.

Loop echt vlot vandaag. Frans waarschuwt dat de lokale lus er vettig bijligt. Ik heb terreinkennis. Is hier toch al zanderige Kempense grond dus dat zal wel meevallen. Het duurt een poosje voor ik de bebouwing achter mij kan laten. Langdonken is een prachtig natuurgebied op grondgebied Herselt en dus provincie Antwerpen. Regenpoeltjes, bosstroken en door Natuurpunt geschoren open stroken wisselen elkaar af. Nat en droog ook, boven en onder. Heerlijk wandelen is het hier toch. Moet een betonbaantje op tussen hoeves met melkvee door en net dan gaan de hemelsluizen volledig open. Dit is stevig ! Een stukje drukke steenweg, een laatste doorsteekje in het groen. Deze etappe zit er ook weer op. Nog 13 km te gaan. Even pauze.

Ik ben zo bekend met deze tocht dat ik weet wat komen gaat. Even straten lopen en dan een bosstrook in met hoge rosse varens. Kom in Gijmelshoek en Gijmelsberg uit. Lekker op en neer door een bosrijk gebied met prachtig uitzicht over Aarschot cadeau. Hupsakee zakken dan naar station Langdorp en braafjes voor het rode licht blijven staan tot de machine voorbij is. Opnieuw zwerven door een bos met opvallend veel klimop rond de bomen, stilletjes klimmen ook. Een laatste keuze, natuur of verhard. Natuur natuurlijk ! Stapje op langs een akker, paardje gedag zeggen en pittig terug naar het dal en de finish. Hé, heb tijdens het laatste uur mijn regenjas niet meer aan gehad. De zon schijnt zelfs tussen de ranke sparrenbomen !

Heb ruim de tijd tot de trein en doe mij een Duvels genoegen. Bij een stralende blauwe hemel en een griet van een zon op pad langs de Demer richting Aarschot. Magistrale regenboog boven het stemmige zandstenen dorpskerkje. Vijf minuten later … stromend hemelwater ! Kom zeiknat in Aarschot aan, het was mijn dagje wel. Ben een beetje moe maar tevreden … den ouwe heeft 38 km op de teller staan en kan het dus nog. Chris ?      

FOTOREEKS  

Twee Leuvenaars op de bus vanuit Diest richting Geel. Eentje kent de weg naar Veerle-Heide, ik neem de WSP-er op sleeptouw tot we bij Huyten wandelpijltjes tegenkomen. Worden netjes bij de start afgezet. Kan er meteen Peter en ons aller Hennie begroeten. Neen vandaag jaagt ze mij niet op de kast. Twee opdrachten van zo’n 10 kilometer, ik heb er zin in. Zal met lus B beginnen omdat A mij tot de bushalte voert. Richting Veerle en Testelt gaat de reis. Sparrenbos meteen en nevelslierten over de weilanden. De zon is nadrukkelijk present, strooit met licht tussen de ranke boomstammen. Strook heide dan doorspekt met frêle jonge sparretjes, nauwelijks een paar twijgen hoog. Splitsing met kortere afstanden, ik ga een slingerpad op midden de bossen met een ondergroei van nog groene bramen. Verderop het geel van pijenstrootje en een pad dat afgezoomd lijkt met Kerstbomen. Heerlijk veel variatie dus. Even een paar verspreidde huizen en vervolgens op en neer tot een ven. Het parkoers wordt even pittig. Na de afdaling een lange rechte lijn die mij warempel in Everbeur afzet. Passeer de abdij en de Lekdreef. Verder langs het paterskerkhof met zuinige witte kruisjes. Een lange rechte dreef stuurt mij langs hoge rosse varens. Kruis tenslotte de wandelaars van parkoers A  en zet langs akkers koers naar de zaal. Hoog tijd voor een ruime pauze bij Hennie, we hebben elkaar veel te vertellen want niet meer gezien sinds de driedaagse van Heerlen. Ik waardeer haar objectiviteit.

Tweede etappe dus. Staalblauwe hemel en volle zon, dit lijkt in niets op de maand december, het is heerlijk genieten en zelfs met zweetdruppeltjes op mijn ‘verdoemenis’. Het heen-en-weertje van daarstraks dus en een paar keer stoppen om bij te praten met wandelmaatjes. Tja ik ken er nogal wat natuurlijk. Weg van de drukte dan en lange rechte paden lopen richting Okselaar. Passeer een paar landduinen en een half opgedroogd ven. Kleuren variëren van geel tot fris groen, de natuur lijkt een beetje van slag en eet van twee walletjes tegelijk, de winter en de zachte temperaturen. Steek de Turnhoutse baan over en ben dus in de bossen van Gerhagen (Tessenderlo). Stap dus eigenlijk een drie provinciën tocht vandaag,  Antwerpen, Vlaams-Brabant en Limburg. Stille zwerftocht nu door de Limburgse bossen. Intermezzo langs hoog geel gras en een weidse beweging rondom een weide. Dan weer brede rechte paden, dan weer slingers tussen sparren door. Hou eenvoudig kan rust zijn ! Doet mij denken aan 2003 toen ik hier een paar maanden dagelijks heb rondgelopen revaliderend van een open hart operatie mij houdend aan de adviezen van mijn wandelmama Jeanneke. Ik zal deze periode uit mijn leven nooit vergeten!  Uiteindelijk kom ik uiteraard weer in de bewoonde wereld terecht. Paar straten en achterafjes en hupsakee naar de bus. We zijn een groepje van een zestal Brabanders die naar regio Leuven moeten. Busje laat op zich wachten …omleiding wegens wegenwerken. Het moet niet altijd de NMBS zijn !

Mijn volgende tocht wordt denkelijk Langdorp op zondag vanaf station Aarschot. Plan een kleine marathon want heb plannen voor 2019 … en daar heeft Eddy Broos nog een schepje bovenop gedaan …           

FOTOREEKS

De NMBS is zo vriendelijk ons vandaag te laten door het land reizen voor 5 €, een kans die ik niet laat liggen. Plan een overstap tijd van 20 minuten in Gent en hou er net 6 van over.  Werken aan het spoor zegt de begeleider, het is elke dag wel wat. Geen paniek, ben netjes op tijd volgens NMBS normen bij station Landegem. Loop meteen en op mijn eentje de juiste richting uit naar Merendree, een mij compleet onbekend dorp. Wil eens wat anders en wat kilometers. Didier Reynaert is er ook en Lut & Luc, deze laatste met bedenkingen over het parkoers die ik deel. Maar het kan verkeren zei ene Bredero.

Op pad dus, midden een plensbui en na een paar straten stuurt de Lowegel mij de velden in. Jagers knallen er in de verte op los. Vallei van de Oude Kale lees ik op een bord. Ga zowat 8 km lang heerlijk zwerven door akkers en weiland. Tussendoor passeer ik een gehuchtje van Lovendegem. Boeren pachthoven en statige landhuizen, gemengd. Wilgen ook in hun grilligste vormen en waar Roger de mosterd vandaan haalde. Ik geniet, had dit hier niet verwacht. Stap het riviertje over en volg de Rode Poortwegel tot den Ijzeren Weg. Paar straatjes lopen tot een lekker knusse rustpost in een zaaltje naast een boerderijtje met stemming gekleurde luikjes, de Meirebeekhoeve. He, he, het eerste derde van deze toch was echt wel leuk.

Wat hebben ze hier nog meer in petto ?  Aanvankelijk huisjes kijken  tot een mooie Poelendrieskapel en kasteel verscholen achter bomen. Na Landegemdorp begint het feest. Heerlijk slingeren met een diep ingebedde waterloop, glashelder met boorden kroos  en zwevend wier. Bij een samenvloeiing wordt het water donker, ondoordringbaar. Ik stap naar een kanaal en onder een spoorbrug door. Duik over smalle paden een wild bos in, heerlijk. Kom terug bij het kanaal uit en stap langs straten en vooral achterafjes richting akkers, hun rand prachtig oker van beukenblad. Pauze bij een schutterij. Ben opgetogen en vertel dit ook aan de helpers. Prachtige tocht, originele leuke T-shirts voor de helpers en perfecte organisatie. Didier en zijn maatje zijn het met mij eens.   

Extra lusje voor de 26 km. We zoeken het Schipdonkkanaal op en stomen door naar de Leie (denk ik toch). Na de waterkant volgt landelijk tarmac dat dra wordt omgezet in graspaden. De zon laat zich zien en zorgt voor prachtige herfstkleuren, genieten nog maar eens. Meeuwen doen zicht koloniaal tegoed aan pas geploegde velden, hun vieruurtje zeg maar. Moeten een tweede keer over dezelfde brug en krijgen dan een pareltje langs een plas. Leuk lusje van 5 km en ik kruis de Bruggelingen, allemaal met de duim omhoog.  Nog een uurtje voor de boeg, wat kan onze gastheer nog ?

Breeweerswegel, we zijn nauwelijks op pad en het is al onverhard. Fietspad volgen langs de gele mosterd en even wat beton tot een kanaal. Schitterende doorsteek dan over een vettig pad langs de volgende rietrijke plas. Opnieuw Zuid-Tragel en zijn kanaal dan met rossig blad boven de hoofden in de dreef. Landelijk beton, het einde denk je dan. Mis poes, onze gastheer heeft nog een laatste graspaadje in petto tussen het winterse groen. Einde van een schitterende 26 km meteen en ik feliciteer de medewerkers en parkoersmeester Danny alvorens mijn trein op te zoeken. Wou gewoon ergens naartoe gaan waar ik nog nooit geweest was. Een heerlijke ervaring met dank aan de Reigerstappers en parkoersMeester Danny.     

FOTOREEKS

Na 200 meter weet ik het al, loop in een foute richting vanaf station Genk. Even ‘locals’ bevragen die het hondje uitlaten. Ja hoor, kan op mijn stappen terugkeren en dan gaat het vlotjes tot de prachtige mijntorens van Winterslag. Onderweg een mooie plas met rietboorden en de Stiemerbeek. Wordt in de fraaie mijnzaal hartelijk begroet door Limburgse topper René, gevolgd door Mia & Willy uit het ‘verre’ Mortsel. Schoon wandelvolk hier vandaag. Ik twijfel tussen 18 & 22 km, er wordt regen voorspeld deze namiddag. Op pad dus met uitzicht op een immense terril en stappend over fietspaden tussen moderne bedrijven door. Achterafjes en brede steenwegen dan, zicht op herenhuizen uit de tijd van de mijnbouw. Na een prachtige kerk duik ik het bos in. De 18 km blijft in het wit & groen van berk en spar hoog boven een spoorbaan lopen tot de Noordlaan. Linea recta dan tot de eerste rustpost na 4,7 km. Even Eddy Broos gedag zeggen en dra weer op pad voor een etappe van 8,1 km. Was niet je dat, dit eerste uurtje.

Heb eigenlijk goede benen en hou mijn tempo door een paar straten tot … de heide. Het parkoers wordt pittig, golft op en neer en zand baggeren hoort er ook bij. Wel wat hinderlijk de vele MTB-ers die in dezelfde zone hun ding doen. Ben al blij als ze uit de tegenovergestelde richting komen. Telkens weer door de dreven van een fraai bos komen we elkaar tegen. Fietspad dan, een heen en weer met omgewoeld groen aan de zijkanten, met dank aan de Genkse zwijntjes zeker. Teut en Ten Haagdoren noemt het gebied hier, met nadruk op het tweede. Opnieuw het bos in samen met de cyclisten en kom er clubmakker Peter tegen. Halfopen terrein dan met nogal wat frêle berk en afgeplagd terrein wachtend op heide. Door het volgende bos nader ik de A2 en aan zijn overkant Houthalen, de tweede rustpost wenkt. Heerlijk gezellige locatie waar Peter bij mij aansluit.

We hebben nog een uurtje wandelen voor de boeg. Prachtige dreven loodsen ons naar de rand van een KMO-zone en een goederenstation. Smalle pittige paadjes sturen ons terug naar puur natuur. We maken een lange groene omzwerving rond de terril van Winterslag. Hebben samen de tijd voor een wandelaarsdrankje en babbel met Alain & Colette. Het druppelt als ik terug naar het station stap. Even inkopen doen en met een toch wel tevreden gevoel terug naar Leuven. Morgen wordt een heel andere dag met wandelen vanuit het Oost-Vlaamse Merendree.   

FOTOREEKS

Ben toch al gauw drie uur onderweg tot startzaal De Moffel. Clubmaat Jakke verklaart mij gek. Drie lussen worden ons aangeboden, ik kies voor A en B van respectievelijk 9,7 en 8,7 km. De 4,2 km verhard, daar pas ik voor. Op pad dus in een druilerige ochtend. Paar straten om mij aan A op te warmen en dan het bos in bij Waaltjes. Een erg jong bos overigens, dunne stammetjes van witte berk en ander loofhout. Strookje spar ook en vervolgens een fietspad, nog steeds in de Limburgse bossen. Het stopt met miezeren, de regenjas kan de rugzak in. Het parkoers verlaat Waaltjes en duikt aan de overkant van de steenweg halfopen terrein in met verkleurende hoge grassen en het mooie geel van berkenblad. Opnieuw een fietspad gevolgd door graspaden met een uitzicht op vrolijk wentelende moderne molenwieken. Voor de tweede keer een onbewaakte overweg langs enkel spoor, een laatste bosstrook en vervolgens een ommetje langs een Mariagrot en een bidweg met vele betonnen fantasietjes. Mijnheer Pastoor zijn speeltuin dus. Meteen halven dans.

Babbel met de Jakke, Rudy & Sylveer en op pad voor lus B. Meteen een eerste graspad en vervolgens langs spar en heide. Ommetje langs sportvelden en dan puur natuur. Erg verschillend van de eerste vlakke lus. Er zit meer pit in deze etappe die slingert langs metershoge, grillige spar en het gele blad van berk. Lijken wel Kerstlampionnetjes. Af en toe druppelt het eens wat, maar er komt geen regenjas meer aan te pas. De paden variëren van grijs hard liggend zand tot baggeren door zijn gele soortgenoot. Een laatste keer langs een grote strook heide, een breed zandpad en eindigen doen we over gras midden de bossen. Ik negeer de Paster en stap recht naar de startzaal. De bus van 14:00 is net weg en dus laat ik het mij verDuveld smaken. De plaatsen van clubmaatjes Jakke en Peter worden ingenomen door Rudy en Sylveer. Samen reizen we met bus 84 naar Mol. Ik rep mij naar de boemeltrein, zij gaan er nog eentje opdoen. Ben binnen de twee uur in Leuven met onderweg wachttijden van 3 en 1 minuut. Het was vanochtend effe anders. Had goede benen vandaag en liep vrijwel 6 km/uur vlak. Leuke en oerdegelijke bostocht overigens. Ik plan voor dit weekend Winterslag en Merendree. Ben alleen op pad want Annie & Chris zitten zaterdag bij Kester aan de dis.         

FOTOREEKS

Leuk groepje op de overvolle bus in Turnhout, klassiekers als Jacqueline & Rudy op kop. Klassieker stilaan ook deze tocht vanuit Wortel centrum, iedereen weet exact waar de bushalte is. Het parkoers bestaat uit twee lussen, eentje van 10 km en eentje van 20 km. Ik kom hier graag en vat het nu ook nog eens op als training voor snode plannen 2019. Eerste etappe dus, wegdraaien rond het stemmige dorpskerkje en de Oude Weg op richting Hoogstraten. Niet zo ver echter dit jaar maar dokkeren over een kasseitje langs een beek en dan de weidse akkers in. Een waterzonnetje is van de partij en kauwtjes of kraaien krassen winters. Ik heb het niet echt koud want er staat nauwelijks wind maar zomers is anders. Bij cafeetje ‘In Holland’ gaat de 32 zijn eigen weg, letterlijk naar Baarle-Nassau. Passeer een monument ter ere van de eerste luchtpost met luchtballon gedateerd 1870 en duik verder de akkers in. De kerktorens van Hoogstraten en Minderhout worden mijn bakens, al keer ik ze dra de rug toe. De Dodendraad is ook hier aanwezig, herinnering aan WO1. De ondergrond varieert van gras over zand tot tarmac als ik naar de kapel van OLV Ter Doncken stap. Vergeet domweg een foto te nemen. Merk dat ik in de vallei van het Merkske wandel, zal dit bord later nog eens tegenkomen. Passeer weer bij de luchtballon en blijf balanceren op de grens der Lage Landen. Even genieten van een bosrand en langs meer open terrein terug naar de startlocatie. Etappe 1 zit er op.

Het grotere werk nu, ik heb er zin in, de benen voelen goed aan. Plastieken serres voor de aardbeiteelt, typisch voor de streek staan er leeg bij. Plantgoed ligt ‘op het land’ te overwinteren. Een bosdreefje en vervolgens heerlijk slingeren langs berk en droge beek. Linea recta dan door een beukenbos en dan een brede dreef tussen spar en geel pijpenstrootje tot het Landsloperskerkhof van Wortel Kolonie. Op de meeste grafstenen een nummer want deze mensen hadden geen naam meer. Beklijvend ! Stilletjes en op mijn eentje dreven lopen in een halfopen landschap. Bosbouwers doen hun ding, wij maken een ommetje. Was het vanochtend grijs, het zonnetje komt er steeds feller door, genieten dus maar. De omgeving wisselt af van beuk naar eik naar spar, de ondergrond ook van onverhard naar tarmac. Finaal bereik ik de witte huizen en de omheinde gevangenis van Wortel Kolonie. Loop nog een paar extra laantjes tot de rustpost en doe er zowaar een terrasje. Heb intussen 18 km non-stop op de teller staan.

Met Willy & Marije een eindje samen dreven stappen tot een vijver, zij hebben uiteraard een rondje voorsprong. Opnieuw door de vallei van het Merkske met opvallend nog droogstaande vennen. Strookje sparrenbos en dan landelijk beton. Stap door een merkwaardig groen gebied bewoont door recente bakstenen huizen gemixt met aftandse chalets. Opnieuw het bos in dan, aanvankelijk over tarmac later en meer open onverhard. Heerlijk flaneren langs een drietal dreven achteraf de Kolonie tot de laatste pauze. Peter (Mol) zal mij voorgaan op de laatste etappe. Opnieuw tot aan de splitsing bij de vijver met kwakende ganzen. Immer gerade aus nu langs vennen hun naam niet meer waardig. Grindpaden dan langs heide en pijpenstrootje. Het gemengde bos vervolgens, slingerend langs berk en spar tot de volgende open ruimte. Links waterarme vennen, rechts grasland. Een kolonie ganzen foerageert er zich door de winter heen. Schitterend groen landschap overigens bij een stilaan ondergaande griet van een zon, het toppunt van deze tocht. Domeinbos Schootse Hoek komt nu aan bod. Opnieuw veel berk, bramen ook en rossig vergaande varens. Ik geniet. Een laatste brede dreef, ben weer in Poeleinde en kan uitlopen tot de finish van een prachtige tocht.

Mijn terugreis is er eentje met hindernissen. Slagboom afgereden bij station Lier … meteen anderhalf uur vertraging. That’s life ! Volgend weekend staat volledig in het teken van onze tocht in Hoeilaart … U komt toch ook genieten van het Zoniënwoud ?           

FOTOREEKS

Lekker uitslapen vandaag, de startlocatie van Adeps Bois-de-Lessines is nauwelijks 13 km ver. Drukke bedoening in het kleine startzaaltje, goed voorzien van wandelaars uit … Heidetochten – Kester ! Het parkoers bestaat uit een lus van 15 km en eentje van 5 km. Eerst het grotere werk maar zegt Chris. Netjes omgekeerde route van Deux-Acren enkele weken geleden. We trekken dra het bos in, zijnde wandelend over tarmac tot een waterkasteel. Fotootjes nemen, Handige Harry zijnde Chris heeft voor mij een oplossing bedacht. Leuk onverhard dan, malgré les cailloux door een zalige bosstrook. Het is hier minder koud want een zure wind teisterde ons vanochtend. Helaas verwordt het parkoers tot een stratenloop als we rondom de lokale porfiergroeve wandelen. Voor Anny gaat het voor geen meter, ze hult zich in stilzwijgen en stap aan wat voor haar een slakkengangetje is over het tarmac. Wij hebben begrip voor onze atlete met een totale off-day. Slingeren ons tarmacsgewijs omhoog naar weidse akkers. Opnieuw bekend van Deux-Acren, langs gele mosterd neer en op door het landschap tot we opnieuw een bos bereiken. Bos en bosrand nu, pittig en met prachtige vergezichten richting o.a. Bever. Bijna eindeloze stratenloop om de finish te bereiken. Gezellig verbroederen met Willy en zijn dame uit Herne, hun zoon ook. Hoe dikwijls liep ik met hen geen stroken van vijftigers in de Walen tijdens een vorig leven ! Ik geniet van het weerzien.

Anny geeft niet op, ze wil die laatste vijf kilometer ook nog vol maken. Ze laat een betere indruk terwijl wij langs een duaal gebouw lopen met de opschriften ‘école des filles’ en ‘école des garçons’, waar is de tijd gebleven ! Prachtig uitzicht opnieuw, kasseitje dat ons naar een groene verdieping lager leidt en dan zowaar door de modder weer omhoog. Prachtig zicht op de dorpskerk en dan is het uit met de pret. Beton ‘fretten’ zegt Chris, linea recta ook. Een pittige klim in de velden voert ons terug ter hoogte van de finish. Het zaaltje zit overvol, wij gaan in Geraardsbergen aperitieven en genieten van ‘sous-chef kok’.

Mijn terugreis naar Leuven is ‘bizon futé’. Mis mijn verbinding in Brussel-Zuid. Spoor zo snel mogelijk naar ‘de Nord’ want van daar vertrekt een boemeltje naar Leuven. Heb vier minuten overstap tijd, ake, ake, tuut, tuut, weg zijn wij !

Was weer een leuk weekendje bij mijn maatjes inclusief Blanche en Minouche. Volgend weekend speel ik mee voor gastheer vanuit Hoeilaart, jullie zijn er uiteraard allemaal van harte welkom.        

FOTOREEKS

Zit al voor zeven uur op de trein deze ochtend. Trouwens eentje met ruime vertraging zodat ik in Bruxelles-Midi tijd heb voor mijn ontbijt. Ben op weg voor een Giesbaargs weekendje. Om 08:30 kan ik genieten van een lekker warme mok koffie en de aandacht van de katten des huizes. Eerst informeren naar de rugklachten van Anny natuurlijk. Lijkt zicht te herlijden naar problemen ter hoogte van de ribben. We zijn nog niet aan de nieuw patatjes ! Vandaag wordt voor mij een ontdekking. Heb al zoveel goeds gelezen over De Ijsbrekers dat ik aan de lokroep van Chris niet kan weerstaan. Zoals ook ik wel meer doe dezer dagen starten we met … de laatste etappe. De rustpost in Heldergem ligt nu eenmaal dichter bij Geraardsbergen dan startlocatie Kerksken. We worden er trouwens netjes gescand en gaan op pad. Vanaf het standbeeld van De Fransman, ter ere van vroegere vele seizoenarbeiders en na een groet aan Ides & Anneken. Achterafjes loodsen ons richting velden. Tegelpaden naar een geboortebos. Het is opletten op het golvend parkoers want gevallen blad verbergt de oneffenheden. Graspaden, tegelpaden, door kalende akkers, ik ben verbaasd over de mogelijkheden die deze streek biedt. Preminiemen leren voor Hazard  en dan passeren we een kerk in twee bouwstijlen en -jaren, het gevolg van een instorting weet Chris. Ik leg wat reclame voor de Ijsetrippers in Hoeilaart … bovenop deze van Danny & Viviane denkelijk, meer Oost-Vlamingen dan Vlaams-Brabanders.

Het is erg druk in de startzaal, mijn maatjes kennen hier zowat de helft van de aanwezigen. Terug op pad voor de lokale lus na een aangename babbel met parkoersbouwer Kevin. Langs kerk en standbeeld van het Jenevermanneke naar puur natuur, Den Biest. Prachtige dreven langs metershoge taxus, een paar vijvers en minimaal resterend geel blad. Dit is mooi ! Graspaden vervolgens langs wei & veld. Dan weer langs de Molenbeek, soms lekker golvend. Tarmac wordt tot het absolute minimum beperkt. Halverwege de tocht ben ik al ‘verkocht’ en Kevin belooft dat het mooiste nog moet komen Stoelen bijeen zoeken om even te pauzeren want het is er berendruk en we pikken Chris Duhamel op;

Viertal op pad dus terug naar Heldergem en vol verwachting, het Deeskensveld in. Het valt mij al een hele tijd op, weilanden afgezoomd met oude betonnen palen met gaten en draad, hoe oud zouden die wel niet zijn ? Soms zijn de paden erg smal en schuurt mijn rugzak tegen de omheining. Lekker op en neer langs Keiberg met heerlijke vergezichten en vervolgens geen menselijke aanwezigheid meer te zien. Wandelen door weilanden en langs de Molenbeek, schitterend ! Klimmen vervolgens met de kerk van Heldergem en denkelijk ook die van Aaigem in het vizier, verdorie wat een heerlijke wandeling bij lekker en zonnig herfstweer ! Onze laatste pauze dus waar we vertrokken, hebben nog een lokale lus te goed, maar eerst even bijtanken.

Nog steeds als viertal op pad, Rudy Niels en zijn dame uitwuivend. Steegjes lopen en tegelpaden, verwondert kijken naar een albino damhert. Vervolgens even een stratenloop langs het Steenbeekpad. Bij een lage zon een brede veldweg op richting windmolen al gaan we zo ver niet. En de boer … hij ploegde voort tot groot genoegen van vele kokmeeuwen die hun avondmaal oppikken. Wat goes down must come up. Onze gastheer heeft nog een leukert in petto alvorens we opnieuw de rust bereiken. Annieken piept eventjes. We nemen afscheid van C.D. en ook van Corry en haar ventje. Onze tocht zit er op. Bj deze vereniging kom ik terug want dit was verdomd leuk landelijk wandelen !   

P.S. voor foto’s van deze tocht verwijs ik U door naar Oma Kodak (Anny) want de batterijen van mijn toestel gaven de geest.     

Vijf minuutjes overstaptijd in station Bruxelles-Luxembourg, het lukt mij wonderwel. Twee uur sporen vandaag tot de Maasvallei, wil mezelf eens evalueren tijdens een tocht met pit. Parcours Commun vanaf het aftandse stationnetje van Godinne, net als gisteren dus maar nu over slechts 400 meter wordt de ‘retour’ mijn ‘aller’. Passeer een kasteeltje en pik mijn kaartje op, geen plannetje vandaag. Op pad dan recht naar de statige Maas met uitzicht op een stevige heuvel en communicatietoren. Opwarmertje langs het water, voorbij kerk en kasteel op weg naar het steviger werk. Klimmetje om uit het dorp te geraken gevolgd door vals plat, makkelijk denk ik dan. Mis poes, zodra we van het tarmac verlost zijn nemen de percentjes toe. Het tempo in de groep stokt, het zweet loopt midden november van mijn verdoemenis. Maar ik zit lekker in het tempo, strookje vlak en dan weer hemelwaarts. Plots onrust, waarom zie ik alleen pijlen voor de 5 km ? Snap al snel dat er iets niet klopt, mede-wandelaars sturen mij terug. Het wordt echt potig nu, afwisselend redelijk technische klimmetjes en strookjes vlak er lijkt geen eind aan te komen. Bij de Chêne à Limage, een parel van een eikenboom gaat de 10 km weg. We zijn helemaal boven op de berg en dus mag ik zakken. Breed pad bezaaid met keien, joggers dartelen mij voorbij, zowel dametjes als heren, chapeau voor de prestatie. De 20 km draait weg in een dorp, Mont-Godinne, helemaal het dal in. Kom uit bij het ziekenhuis dat ik ken uit een prille werkervaring. Opnieuw klimmen dan maar, door akkers en velden met een padrand van weelderige bramen. Stond er niet 540 hoogtemeters bij de inschrijftafel, ik merk het wel ! Letterlijk uitwaaien op een plateau nu, lekker vlak hoog in de paysage met prachtige vergezichten. Loop opnieuw Mont-Godinne binnen en doe een paar straatjes. Bij het dorpskerkhof is het opnieuw raak, what goes up will come down. Rotspad en dus rot stappen over een hele afstand. De 20 km komt uit bij de Ferme de Venatte en gaat dan tarmacsgewijs stevig dalen naar het volgende dorp zijnde Bauche. Helaas moet de regenjas aan en dit tot de finish. Passeer een paar riviertjes zijnde de Rau de Crupet en zowaar de Bocq.  Klimmen maar weer langs bos en bosrand, terrain accidenté par des rochers. Plaine du Moulin on top laat mij een prachtige foto maken, ben verdomme in Evrehailles, beroemd en berucht bij de wandelaars. Stratenloop nu door Jauviat om tot het hoogste punt van de streek te geraken. Het bos in dan zachtjes tot stevig dalend met het gele en bruine blad onder de noppen van de wandelschoenen. Kom in centrum Yvoir uit en wandel verder tussen spoor en rots. De Rocher de Fidevoye wordt beklommen door dappere Ollanders. Ook ik mag nog een laatste keer klimmen, erg technisch en steil, met een klein hartje dus maar ik breng het er goed van af. Eerst van boom tot boom, hoger via trapleuning en zowaar een stevig touw. Weet niet hoe ‘korte pootjes’ hier over de rotsen klauteren ! Eindelijk toch uitbollen. Paar straten en dan een dreefje van zich blootgevende platanen. Pittig tussen de huizen door zakken tot de Maas en het station van Godinne. Ben in tegenstelling tot gisteren exact één minuut voor de trein op het perron. Mijmer na over een toch wel echt leuke tocht, ik deed er lang over maar heb genoten. Volgend weekend denkelijk stappen vanuit Giesbaarge, het plannetje van Chris bevat al zeker één club waar ik absoluut eens langs wil.             

FOTOREEKS

De weersvoorspelling is bar en boos, zou Martin zeggen. Toch blijf ik niet tussen mijn vier muren, heb een treinreisje van een uurtje voor de boeg. Bij het perron van Bokrijk meteen wandelpijlen ‘terug’ van de Heikneuters. Wordt voor mij dus de ‘heen‘ van hun wandeltocht. Heerlijk flaneren door het kleurrijke bos, linea recta en wordt afgezet bij de immense schoolgebouwen waar de startzaal is gevestigd. Eerste babbel met Marina & Rene, wij zullen vandaag uiteenlopende prioriteiten hebben. Op pad voor een kleine 22 km. Roger wijst er mij op dat ik steeds over herfstig koolzaad spreek waar het in feite de gele mosterdplant is, waarvan acte. Stappen dus maar, aanvankelijk door een villawijk verscholen in het geel/groen van het seizoen. Het is drukkend warm, gevolg van de regen van deze ochtend alhoewel het nu droog is. Mijn zuurstofopname is niet ideaal, moet mijn tempo aanpassen als ik richting … station van Bokrijk stap en even verder het gelijknamige domein in mag. Dokkerend over kasseitjes vergaap ik mij aan oude gebouwen uit Haspengouw en De Vlaanders, inclusief een stemmig kerkje met oude grafstenen. Passeer een paar leeggelopen vennen en stap dan letterlijk ‘onder water’ richting bossen. Langs een gracht nu over een eenman pad en dan door de droogstaande bedding. De eerste hemelse druppels trotserend loop ik richting Wiekstraat, lang recht pad afgezoomd door glimmende berk naar de rustpost. Vele bekenden hier, Rudy & Sylveer, Jacqueline en Josée. Deze laatste goedlachse Limburgse heb ik zeker al vijf jaar niet meer ontmoet, leuk weerzien dus.

Terug op pad, Roger en zijn madame achterna. Bosrand en dan op de grens van Zonhoven & Genk een eerste zanderig klimmetje langs spar. Onze gastheer trekt de heide in. Onder de voetzolen zand & keien, uitzicht op rustende heide, berk in het gele blad en ‘maple leaf’ rood kleurend. Een heus natuurlijk spektakel. Puur genieten kilometers aan een stuk, zeker als hij ons naar het hoogste punt van de omgeving loodst en een magistraal uitzicht gunt. Het lekker golvend parcours is echt wel mijn ding, de zalige stilte ook. Er komt uiteraard een einde aan, en een stevige regenbui begeleid mij door een woonwijk tot Ter Heide, mijn tweede en identieke rustpost. Blijf er redelijk lang hangen babbelend met vooral Rene en Rudy.  Oeps wordt nipt voor de trein !

Steek een tandje bij, de regen is intussen opgehouden. Strookje bos, strookje steenweg, strookje fietspad in Het Wik. Haast zelfde parkoers als De Rakkers enkele weken geleden. Mooie passage met rosse varens en beukenblad langs een diepliggende beek. Het volgende fietspad dan en terug naar puur natuur. Gele varens nu, wat later in hun winterse verkleuring. Kom één minuut te laat voor de trein. Babbel dan maar met Jef (Balen) en een laatste keer met Marina & Rene. Moet een uur wachten op de volgende trein … die afgelast wordt ! Gelukkig ben ik in gastvrij Limburg, er komt een vervangtrein tussen Hasselt & Genk. Wordt netjes naast de Blankenberge afgezet in de Limburgse hoofdstad, einde goed al goed. Heb genoten van een schitterende tocht vandaag en enkele leuke babbels. Morgen plan ik Adeps in Godinne.        

FOTOREEKS