Archief

Vandaag wandel ik in het buitenland. Een overvolle trein voert mij naar Bruxelles-Midi en dan wandel ik 2,4 km door buurten waar ik de enige Belg ben. Opvallend dat op de affiches voor de verkiezingen nauwelijks Janssens of Peeters staat maar wel namen uit Italië, Oost-Europa en de Magreb. Ook het kleuterschooltje dat langs komt is een bond allegaartje en aan de koffietafel van Femma worden we bediend door sjallekes. Het einde van onze beschaving denk ik zuur. Maar keer terug tot de orde van de dag, een wandeltocht aan de zuidwest rand van Brussel. We krijgen drie lussen aangeboden van respectievelijk 11,5 – 5,8 en 4,5 km. Ik begin natuurlijk met de grootste.

Het weertje is druilerig en drukkend wat niet voorspeld werd maar zal gauw overgaan naar zonnig en warm. Loop door stille straten met de gekende bel-étages langs de stations van Vorst-Oost, Ukkel-Stalle en Ukkel-Kalevoet. Trams rijden er in een grasbedding en langs vervellende platanen, een beetje natuur in de stad. Het parkoers is golvend, nogal dunnetjes van pijlen voorzien, die niet altijd oordeelkundig zijn opgehangen. Al doende leert men. Na ruim 5 km eindelijk een kasseitje met een groene rand. Ik verslik er mij meteen omdat camionettes van Engie een pijl verborgen houden. Helling op en bij het eerste kruispunt ‘kier ne kier were’. Domein Kinsendael in, puur natuur met vlonders en beekje, mij tot vandaag totaal onbekend. Wordt aan de overkant van een kasseitje vervolgt door de even groene Kriekenput en zijn grote dalstenen.  Potig kasseitje tussen huizen tot een spoorbaan en vervolgens door het Sauvagepark. Heb er weer moeite met de bepijlling maar blijf op het rechte pad. Passeer het kerkhof van Ukkel en duik de volgende groene strook in, de Kauwberg. Beetje technische afdaling en ben in Sint-Job en zijn neringdoeners. Nog meer kassei tot het kerkhof van Dieweg en vervolgens het prachtige park van Wolvendael. Bedenk dat ik al had moeten ‘binnen’ zijn maar geniet van de vele oude bomen. Een blauw manneke in de verte, mijn eerste medewandelaar op deze route. Blijkt Patje Kloek te zijn, genietend van zijn jaarlijks groot verlof. We stappen de rest van de tocht samen. Na ruim 2:15 zitten mijn eerste 11,5 km er op, goed gemeten maar ook wel best leuk.

Doe mij te goed aan een Zinnebir, uiteraard een favoriet streekbiertje van dit Zinneke. We krijgen het gezelschap van Steven en zijn maatjes, Ides ook, deze laatste met een rondje voorsprong en interessant advies. Op pad voor een stadslus van net geen 6 km. Potige klim naar Altitude 100, het hoogste punt van Brussel en dan zakken naar Vorst Nationaal. Station Vorst-Oost komt terug aan bod en het is even zoeken naar de pijltjes richting zijn perron. Lopen langs de Abbaye Saint-Denis en zijn park en de gelijknamige Place. Zijn enorm op onze hoede en slaan ons er met zijn beidjes doorheen langs de fabrieken van Audi tot Brasserie Wielemans-Ceuppens. Alleraardigste rustpost in retro stijl. Conform het advies van Ides met de lift naar het dak en een magisch uitzicht over het noordwesten van Brussel met de basiliek van Koekelberg, de ‘bollen’, het Justitiepaleis en de gare du Midi. Puur genieten. Pintje drinken, voor Patje natuurlijk cola en terug naar de startlocatie.

Het laatste lusje loopt door het Dudenpark. Eerst langs Anderlecht killer l’Union Saint-Gilloise en dan stevig golvend door puur natuur.  Met Patje heb je natuurlijk ongemerkt je babbel, genieten ook van prachtige uitzichten over de stad. Worden net voor de finish aangesproken door de organisatie. Er lopen blijkbaar nogal wat mensen fout denken zij. Wij geven advies naar best vermogen. Tijd voor een laatste Zinneke en terug naar het station. Afscheid van den Aantwaarpse facteur en met een tevreden gevoel terug naar Leuven. Dit is best wel een leuke tocht, eens wat anders en moeten jullie volgend jaar toch maar eens lopen.        

FOTOREEKS

 Treinreisje van vijf kwartier en de gekende vertragingen van de NMBS, doe er twee uur over tot de startlocatie van Natuurvrienden Deinze. Het is erg druk in de Brieljant, ik schrijf in en steek meteen maar van wal. Lokale lus van 7,7 km, parkje, brug over de Leie, heen-en-weer strook langs het jaagpad en dan puur natuur richting Grammene. Heerlijk genieten langs een oude Leie-arm, strookje water, strookje akker, strookje wei en een merkwaardige geur. Mix van verwerkte granen en prei, I don’t know ! Kier ne kier were langs inderdaad … een preiveld en den ijzeren weg. Bij het jaagpad aan de Leie pik ik Dirk, Willy en hun dames op. Babbelen natuurlijk, reuze gezellig. Was niet onaardig deze eerste lus.

Deel twee dan, meteen naar de Tolpoortbrug en zijn prachtige omgeving. Nog eens genieten van de Leie en dan wat straten lopen onder de spoorbaan door. De omgeving wordt sport en buurt achtig. Lijkt op een groot park langs diepliggende watertjes. Finse piste en verhard lossen elkaar af tot we opnieuw de spoorbaan bereiken. Passeren daarbij een merkwaardige moderne kerk, beton en baksteen. Pikken opnieuw de Leie op voor de laatste pauze, die ik oversla. Mario gaat er voor mij vandoor … zonder ijsje!

Brielmeersen, lees ik op het bord maar is nog niet voor mij. Wandel een heel eind langs die mooie Leie en duik bij een speelplein het domein in. Heb intussen genoten van de vele watervogels, aalscholvers, canadaganzen en … ooievaars. Kom ze nog eens tegen in het prachtige domein. Heerlijk genieten van een finish langs het kroosrijke water. Stap terug naar het station met een blij gevoel. Dit was een leuke tocht.

FOTOREEKS

Geen idee wat ik vandaag kan verwachten behalve dat mijn maatjes allebei in een korset gaan lopen en mij bezweren de benen stilletjes te houden. Af en toe zal ik een rappel nodig hebben, drie tot vier tochtjes per week sturen mijn conditie crescendo. De ochtend valt tegen, grauw en grijs, winderig ook, een eerste herfstdag in het verschiet. Wel een prachtige en ruime startzaal midden het dorpje. Wij vertrekken net voor Conny en echtgenoot en hondje uiteraard. Passeren een imposante kerk, zeker voor zo’n klein dorp en trekken de weidse akkers in. Over een spoorwegbrug en we merken meteen dat er een tweede tocht plaatsheeft van een plaatselijke vereniging. Stappen naar Auberchies en een watertje dat Le Secours de La Dendre noemt. Pauzeren na een kleine vijf kilometer in een archeosite. Kunnen er uitgebreid kennis nemen hoe onze voorouders leefden in het bronzen tijdperk, ontluisterend voor de luxebeesten van vandaag. Nemen even een kijkje bij een nagebouwde Romeinse begraafplaats en beginnen aan een etappe van 10 km.

Ik had op de parkoerstekening gemerkt dat er een ‘last minute’ wijziging waas aangebracht. Beton tussen twee stroken bos wordt ons deel. Links is de jacht aan de gang, vast wel de reden van de wijziging. Lopen naar het dorpje Blicquy waar het dorpsplein bij de kerk tevens dienst doet als terrein voor de ‘balle pelote’. Eindelijk wat onverhard langs een bosrand, een netelpad tussen netjes afgesloten waterpartijen ‘chasse gardée’. Opnieuw uitgebreid beton dan, nu zonovergoten, langs grote lappen landbouwgrond en een knap heropgebouwde herenhoeve ook. Komen finaal aan op grondgebied Chapelle-à-Oie waar een mountainbike activiteit lijkt plaats te hebben. Voorbij een rotonde eindelijk een graspad dat ons naar Tourpes leidt en de Brasserie Dupont. Hoog tijd om de plaatselijke Moinette te proeven, hebben nog ruim 6 km voor de boeg.

Opnieuw beton, over golvend terrein door de akkers met de ‘éoliennes’ aan de einder. Na 3,7 km een tentje als rustpost, wij lopen door. Gaan nu zoetjesaan dalen naar de eindmeet met de Pays des Collines op de achtergrond. Een laatste wandelaarsdrankje en we keren, een beetje teleurgesteld door de tocht terug naar Giesbaarge.  Bij het verlaten van de zaal leest Chris een bericht ‘modification du parcours à cause d’un fermier qui a labouré un sentier’. Tja en dan loop je veel beton natuurlijk. Doen ons thuis te goed aan stoofvlees met frietjes ‘ façon opa’. Omstreeks 18:00 verlaat ik mijn maatjes en keer terug naar Leuven. Heb een gezellig weekend achter de rug, waarvoor mijn absolute dank. Dinsdag staat Deinze op mijn programma gevolgd door Welkenraedt en Sterrebeek (gegijzeld door de staatsdictatuur). De week erna terug een Giesbaargse tweedaagse met wandelen in Ronse en Halle. U leest het vast wel …     

FOTOREEKS

Dit weekend verblijf ik bij mijn twee maatjes in Geraardsbergen. Zij hebben twee tochten ingepland bij clubs die ik niet ken. We houden het rustig want ze sukkelen beiden met de rug. Annieken blaast om 08:30 appel voor het ontbijt, ik moet dus om zes uur mijn Leuvens nest uit wat ik met plezier doe. Koffietje en broodje we gaan op pad. Halfuurtje rijden, met of zonder de raad van de Garmin dame, tot station Ede waar in het weekend geen treinen stoppen. Startlocatie is het Ankerhof, tevens de naam van deze nog prille wandelorganisatie. We trekken vandaag voornamelijk richting Erpe-Mere, zeer nieuwsgierig naar het gebodene. Ook clubmaatjes Viviane & Dany zijn van de partij, ik kom ze wel meer tegen in Oost-Vlaanderen.

Beetje moeizame start. De Groeneweg is een fietspad dat ons door de eerste velden loodst. Stappen een strookje bewoning van Nieuwerkerken om vervolgens over een tarmacje als een verweerd lappendeken puur natuur op te zoeken. Brug over een spoorbaan en nog meer groen langs een eenmanspaadje randje weilanden. Brug over de E40 nu en opnieuw de velden in met prachtige stroken paars witte bloempjes. Bereiken alzo de kern van Erpe. Onze gastheer zoekt fluks het volgende  paadje tussen weilanden op en voert ons dan naar Meredorp voor de eerste pauze na 8 km. Super was het niet maar hier is duidelijk moeite gedaan om zo veel mogelijk groen te bieden, alle lof dus.

Langs het standbeeld van ons aller Lucien ‘Alpe Duez’ richting splitsing en een kiezelpad langs een diep ingesneden beek. Weilanden en maïs in een zonovergoten kouter tot Bambrugge en zijn Everdal. What goes down must come up en we klimmen onze een weggetje naar een drukke steenweg waar we het parkoers van daarnet dwarsen. Grintpaadje naar niveau lager en heerlijk pad langs de beek, ook al van daarstraks. We verslikken ons in het parkoers centrum Mere maar komen goed terecht voor ons wandelaarsdrankje. Hebben nog 8,7 km voor de boeg.

Beetje straten lopen om uit het dorp te geraken. We passeren daarbij de lokale brouwerij De Glazen Toren. Een steegje langs weilanden, wat straten ook, de diepliggende beek van daarstraks komt weer aan bod, zei het een andere van wilgen voorziene strook. Passeren een watermolen in verval en steken een spoorbaan over. Klimmende straten en vervolgens letterlijk door een geurend koolzaadveld en langs een eenzame kapel tot de Kruiskoutermolen. Schitterend stuk parkoers dit ! Opnieuw wat straten down & up, het Stevensveld in. Dra half beton, half kassei, pittig toch wel en het duurt een tijdje. Bereiken bij Topmolen het hoogste punt van de tocht en een magistraal vergezicht. Zijn allen een beetje moe en blij stilletjes te mogen dalen tussen weilanden van Mere naar Ede.  Bij perron 1 weten we de finish nabij. Doen een gezellig terrasje onder een luifel en feliciteren de parkoersmeester. Dit was een leuke tocht waarbij de pittige en laatste 8,7 de kers op de taart was. Volgend jaar zijn wij opnieuw van de partij.   

FOTOREEKS

Het is een halfuurtje stappen van het station Mol tot de startzaal van de Harmoniestappers in deelgemeente Zelm. Ben er zo rond 09:45, het is er stil. Was hier vorig jaar ook en weet dat er twee lussen van elk tien kilometer op het menu staan. Wannes heeft er al een toertje opzitten, ik ga op pad. Na 50 meter vertoef ik al in de ‘mixed zone’ ranke sparren met een ondergroei van eik(els). Splitsing bij het verlaten van de eerste bosstrook en ik duik het halfopen terrein in. Aanplant van dennetjes en vervolgens over een Finse piste dwars door het golfterrein van Nuclea. Stap verder over een breed half verhard pad tot een kanaal.  Duik dan de bossen van SCK in. Wordt er lafhartig en in de rug aangevallen door een hoornaar. Het ongedierte steekt mij in het achterhoofd en  de rechter bovenarm alvorens ik ze kan afslaan (letterlijk). Het zal mij de godganse dag verdomd pijn doen. Zandpaden nu richting hooiland en vervolgens een betonnen fietspad, zowat halven dans. Oude Bleken lees ik op het volgende naambord, de naam van deze tocht overigens. Loop grindpaden, meestal kaarsrecht, langs de bosrand. Pik kortere afstanden op en met z’n allen duiken we dieper het bos in waar houthakkers hun ding doen. Opnieuw langs de pépinière en zachtjes golvend terrein loodst mij naar de startlocatie. Hoog tijd voor een pauze na 1:50 wandelplezier.

Tweede ronde dan, gemeenschappelijk tot de bosrand en vervolgens door de straten van … Achterbos. Het parkoers leidt mij naar de 15 Kapellekes, netjes witgekalkt en gedateerd 1815. Villaatjes in het groen kijken dan tot het echte bos weer aan bod komt. Smalle paadjes tussen sparren door met een ondergroei van loofboompjes. Kom zodoende uit in Millegem. Beetje huisjes kijken en vervolgens terug door veld & wei. Ik merk dat we al een hele tijd een vaste route volgen, blauwe ondergrond met witte pijl. Je kan niet blijvend parkoersen verzinnen. De Oude Beken komen terug aan bod, vanuit een heel andere hoek dan daarstraks. Strookje half verhard en dan opnieuw veld & wei, zand aan de voeten. Een rijtje woningen met netjes geschoren hagen en opnieuw ‘den bos in’. Krijg een heerlijk wulps pad onder de sloffen geschoven. Het parkoers wordt golvend zanderig en dan weet ik de finish nabij. Deed net 2 uur over 10,6 km, je wordt trager papa geef het maar toe.

Bij een Duvelke genieten van een babbel met Ides en Jef (Balen), moet er vandoor jongens treintje komt zo. Volgend weekend verblijf ik bij mijn maatjes in Giesbaarge, ik laat mij verrassen …  

FOTOREEKS

Het voorbije weekend stond volledig in het teken van de Ijsetripperstocht te Huldenberg. Donderdag (want vrijdag werken) pijltjes hangen met nieuwkomer Wim. Einde rit ben ik door het dolle heen, heb eindelijk een gelijkgestemde ziel gevonden, een echte teammaat met inzicht en initiatief. Mijn weekend kan niet meer stuk. Zaterdag ‘aan de bonnetjes’ in rustpost Neerijse. Vele bekenden komen over de vloer en gedag zeggen, sommigen met een echt hart onder de riem, zoals Louis, het doet mij deugd. Na de inspanning de ontspanning met een gezellige paella clubavond. Ik red het tot de laatste bus om 22:57 en met een ruime extra portie ‘voor in de week’. Zondag dan alleen op pad om de pijltjes weer te verwijderen en ons werk te evalueren. Geef Wim en mezelf 95%, perfect is het nooit maar hij wordt weer mijn maatje in Hoeilaart, zeker weten.

Vandaag dan, met tussenstop in het druilerige Aarschot naar René in Diepenbeek. Moet ruim 3 km stappen vanaf het station, netjes de pijlen volgend voor de automobilist. Delicaat standje toch over een pseudo fietspad langs een drukke baan. Babbel met René dus in startzaal Terlogt en op pad voor 22 km. Zonnig maar ook winderig. Terug naar de snelweg en middels een tunneltje er onderdoor. Parallel aan de drukke weg dan verscholen achter een verwilderde haag en stappend over een fietspad. Nu over de snelweg en genieten van een prachtig uitzicht over de Genkse terrils. Het blijft wel beton lopen voorbij een Sint-Rochuskapel gedateerd in 1738. Het parkoers verwordt tot een straten loop langs een aspergesveld, appelen en peren ook. Een minderheid aan wandelaars bedeelt zich, gebrek aan ‘savoir vivre’ denk ik dan. Nog eens de autobaan over en dan naar de pauze in Steenberg. Heb er een uurtje wandelen opzitten en praat wat bij met Ides Codde. Over zijn gewaardeerde reportages en Beneluxwandelen natuurlijk, wij zijn ‘soulmates’.

Uiteraard heeft Ides één lus voorsprong op mij. Loop langs een paar grote hoeves, deels in vakwerk, de velden in over een grindpad, het eerste vandaag. Opvallend veel boomkapellen in deze omgeving, netjes van uitleg voorzien. Bij de Nietelbroeken komen de splitsingen. Ik ga er op mijn eentje vandoor over een lang recht pad dat eindigt in een groene tunnel. Linksaf het bos in dan met een veelheid aan vlonders en  … eikels ! Het terrein wordt halfopen met weilanden voorzien van populieren, nat gebied. Langs een diepe beek en vervolgens een rijtje wilgen. Heerlijk slingeren door een heus wulpse natuur. De koetjes blijven ver uit de buurt en ik kom opnieuw op tarmac uit. Linea recta naar een regenzwangere, loodgrijze lucht en de N20 ter hoogte van Kortessem & Wimmertingen. Volg deze laatste richting en duik ettelijke honderden meters verder opnieuw het groen in, vergezelt door een korte plensbui. Tarmacjes lopen in het groen dan, aanvankelijk langs vijvers vervolgens door weilanden. Zachte klim om Steenberg terug te bereiken, het is er erg stil.

Leuke babbel met duo, zij uit Overmere, hij uit Bree. Op pad voor de laatste 7,5 km. Er staat een frisse wind en het zwerk is weer loodgrijs. Opnieuw naar de Nietelbroeken en een kasseitje tot de Luimertingenmolen. Maaipad op en genieten langs de diep ingesneden Oudebeek, er hoeft geen einde aan te komen. Schitterend zwerven met dank aan Natuurpunt. Tarmac in het groen om te eindigen, randje Vliermaalroot en met heel wat jonge kastanjelaars aan de rand van de weg. Afsluiten doe ik natuurlijk met Duvel en een babbel met René. 

Heb 45 minuten tot de trein en loop het eerste deel van het parkoers opnieuw tot de Rochuskapel, daarna is het gokken. Hou 4 minuten over, am I good ! Ben zeer tevreden over deze tocht vandaag, heb weer van twee nieuwe natuurgebieden mogen genieten.    

FOTOREEKS

De voorspelde pijpenstelen van zondag waren inderdaad correct. Zag vanuit het raam van mijn Leuvens appartementje de vele deelnemers aan de Nature Trail als verzopen kiekens over de Tiense Vest lopen. Ik had al dagen geleden beslist er een backoffice Beneluxwandelen van te maken en ben daar best gelukkig mee. Plan dan maar een tocht op maandag want dinsdag krijg ik bezoek van de nieuwe huisbaas. Ben vroeg wakker en dus een uur eerder dan gepland in het station. Op de trein merk ik dat mijn derde oog niet aanwezig is, voel mij een beetje een paria vandaag. Onzeker over de te volgen route in Sint-Truiden ook maar gelukkig is daar routinier Xavier en ik moet maar volgen tot De Kajaan. 20 + 5 lees ik op het bord, het is nog maar 08:30 en heb ruim de tijd, vort met de bok.

Het duurt erg lang voor ik de bebouwing uit ben. Eerst lange rechte weg langs bedrijven, vervolgens de spoorweg over en door een sociale wijk. Tenslotte hoog en droog parallel een drukke baan. Ik mis bijna een splitsing onder meer door de lage najaarszon recht in mijn ogen. Oef, eindelijk een graspad, langs perelaars van hun vruchten ontdaan. Grintbaan, betonbaan, van de peren naar de weidse akkers. Het parkoers golft op en neer, al eens een holle weg dan blozend rode appeltjes, trouwens rijke oogst dit jaar. Het taaltje van de plukkers daar versta je als Vlaming geen letter van. Hoog in het landschap nu, verkavelingsbeton lopen, typisch voor deze streek. Kom bij de rustpost in Halmaal aan samen met Ides, hij natuurlijk met een rondje voorsprong.

Stoom gelijk door en mag dijkjes lopen door het natte gras langs weilanden en populieren. Het volgende poortje loodst mij langs een veelheid van bomen, blijkbaar rond een poeltje aangeplant. Vervolg met akkers en weiland, een stille straat ook. Zachtjes klimmen dan, holle wegen in cultuurland. Drietand, wandelaars komen uit drie richtingen samen om te pauzeren in Halmaal. Heb er ruim 12 km opzitten en het is hoog tijd voor een drankje. Opvallend dat het plots veel minder warm is, alhoewel nog steeds aangenaam, maar dorst heb ik haast niet meer.

Het natte gras van daarstraks is intussen zongedroogd. Ik volg het eventjes en loop dan langs een stille straat een spoorbaan onderdoor. Langs nog meer uitbundige rode appeltjes richting Wilderen. Ga er fietspaden lopen en passeer een treinwagon, klasse 2, groene knaap met houten banken (verdomme had ik nu maar een fototoestel !).  Loop een over en weer, lange rechte stroken tussen de fruitgaarden, druiven incluis. Beetje saai dit. Maak even een verkeerde beoordeling van de pijlen en kom op een erf uit, kier ne kier were dus. Richting Staaien gaat de reis en plots puur natuur. Leuke omzwerving langs de Molenbeek en haar zijtakjes, passeer daarbij een leuk rietvennetje. Het zwerk dreigt, ik zie de bui al hangen … en ze valt inderdaad als ik op zo’n 300 meter van de finish ben. Jasje aan, jasje uit, korte groet aan Yvan Le Terrible en even bekomen bij een wandelaarsdrankje.

Het is nog vroeg en ik neem er de stadslus nog bij.  Ze begint prachtig met het stadspark. Eeuwenoude bomen, waterpartijen en zowaar twee zwarte zwanen, heerlijk. Voorbij de nieuwbouw van Park Leopold komt dan Afspanning ’t Speelhof aan bod. Blijkbaar een oude hoeve omringd door bos en wei. Mooie omgeving maar moet vooral schuddebollen bij de jeugd van vandaag. Blijkbaar moeten ze hier schoolse rondjes lopen maar dat doet de helft al slenterend met het mobieltje in de hand. Onwaarschijnlijk ! De tweede helft van deze lus is gauw verteld, stratenloop en dus een tegenvaller.

Mis de trein van 13:44 en zit op mijn gemakkie zo’n 45 minuten in het station. Warm is anders, het wordt wennen aan de niet zomerse temperaturen. Volgend weekend staat volledig in het teken van onze tocht in Huldenberg. Samen met nieuwkomer Wim pijltjes hangen donderdag en op zaterdag onze gasten verwelkomen gevolgd door een gezellige paella-avond. Zondag pijltjes weer verwijderen. Zo hoort het …            

Moederziel alleen maak ik het ritje met de chauffeuse inclusief piercing op de lippen van station Hasselt tot halte Kids. Lijkt wel een taxi die rit van bus H41. Inschrijven en wegwezen, heb 29,9 kilometer voor de boeg. Zoek meteen de bosrand op, oplettend voor de vele boomwortels. Over de spoorbaan naar Genk en duik het Stedelijk Domein Kiewit in. Passeer een kapel en wandel verder over vlonders, nutteloos door de extreem droge zomer. Even wat tarmac, een fietspad en dan weer halfopen terrein, grasland en nog meer vlonders. Plots bordje ‘Houffalize’ ! Blijkt te verwijzen naar een neergestort Amerikaans vliegtuig tijdens WOII. Opnieuw halfopen terrein dan met begrazing door zwarte runderen die geen enkele aandacht hebben voor de passerende tweevoeters. Grasvliegveld Kiewit vervolgens met zwevers en gemotoriseerden, stap stilaan naar de eerste pauze, heb er 7,5 km opzitten.

Komt ‘ons’ Diane daar aanzetten met een rondje voorsprong uiteraard. De Rudy is al ver vooruit. Beperk de babbel want heb nog letterlijk veel te gaan. Paar straten en dan een fietspad dat mij rond Domein Bokrijk zal leiden. Eik en merkwaardig veel metershoog bamboe langs de kant van de weg. Pik plots enorm veel stappers op. We blijven heel lang samen en ik vrees fout gelopen te zijn. Bij Hangar58 komt de verlossing, de langere afstanden doen er weer hun eigen ding. Fietspaden zijn er voor fietsers en het is er dus behoorlijk druk, ben op mijn hoede. Merkwaardig hoe ons pad onder de waterlijn van plassen duikt, zeker meer dan een meter en we dus letterlijk oog in oog komen te staan met waterkiekens. Ze reageren nauwelijks, zijn de aandacht al gewend. Fietspaden opnieuw, passeer een uitgedroogd ven en moet dan een strook steenweg lopen. Grindpaden laten mij oppikken bij de eerste etappe en voeren mij terug naar de eerste rustpost. Ik vind het er nog altijd zeer stillekes.

Verrassing bij de start van de derde etappe, krijg een buitje van zo’n 5 minuutjes te verwerken. Was niet voorspeld weerman ! Loop langs een droge beek op grondgebied Zonhoven en passeer de vele runderen van Farm Beef Boutique. Duik dan een jong bos in en slinger mij paadjes langs boompjes en akkers. Moet even een steenweg volgen waarvan de boorden voorzien zijn van honderden gele bloempjes, een schattig gezicht. Grintdreef in dan geborduurd door glimmend witte berk, de Wiekstraat. Gewoon linea recta ettelijke minuten lang tot de laatste pauze. Leuk !

Het druppelt weer hemels als ik aan het laatste kwart begin. Strookje bos , stukje steenweg en dan Natuurreservaat Het Wik. Aanvankelijk een fietspad, dra onverhard langs beuk & spar. Verderop weer een fietspad afgezoomd met vervellende platanen. Mag nog eens de natuur induiken en genieten van een duidelijke ondergroei van varens. Kom uit bij het treinperron van Bokrijk. Parallel ’t spoor nu tot het weer tijd is voor slingers door het bos. Mos aan de voeten, een droogstaande beek volgend. Over  ’t spoor en water-zonder-water volgend. De bewoonde wereld komt in zicht. Passeer een door het hemels nat verlaten speeltuin en heb 3 minuten tot de bus. Vlot reisje naar Leuven en zeer tevreden met deze groene tocht ondanks toch nogal wat verhard. Kareltje is ne goeie !        

FOTOREEKS

Anderhalf uur op een schokkende bus zitten, er zijn leukere ochtenden, maar het kan niet anders vandaag. Probeer elke dinsdag een extra wandeldag te plannen en vandaag ga ik naar Jules en zijn Pompoenen in Lichtaart. Rechtstreeks te bereiken vanuit Leuven zowaar. Het is erg stil in de startzaal zo rond den tienen. Wij zijn met vier busreizigers, een stel krasse tachtigers uit Maleizen en twee Brusselaars. De noodzakelijke plichtplegingen en ik ga op pad. Weet al jaren dat deze tocht bestaat uit een lus van 10 km en eentje van 20 km. Eerst dus de 10 km, voorbij de kermis en één straat ver een onooglijk sparrenpad in. De toon is gezet, Het Corneliuspad en de Hoge Weg loodsen mij door de Lichtertse bossen. Moet continu en aan hoog tempo luchtaanvallen verwerken, de eikels ! Ben god moederziel alleen en passeer enkele chalets in de bossen, zijn duidelijk passé bouwsels. Bij een open plek is een houten speeltuin annex rustplaats gebouwd, leuk. Verderop wordt het bos gerooid, dient plaats te maken voor de terugkeer van heide. Een beukendreefje zet mij af bij de volgende open ruimte. Ik wandel hier bovenop een tunnel voor koning auto. Duik opnieuw de Kempense bossen in en slinger mij over brede, zanderige en smallere paadjes een weg terug naar de start. Kan daar een babbeltje doen met Berreke Vos en zijn maatjes, JPD ook.

Op naar de langere lus. Het is intussen behoorlijk warm geworden en zelfs de strakke wind voelt warm aan. Enkele straten villaatjes kijken en dan … zijn de eikels er weer. Passeer een imposante watertoren en de domeinen van Floréal, een duintje ook. Ben weer eens moederziel alleen. Het bos is meer open dan daarstraks, zanderiger ook. Er passeren zowaar twee zeer traag rijdende auto’s. Kom uit bij het Hofke van Bayot, Waalse strijder die hier geveld werd door ‘den Duits’ in 1914. Dreefje in, dreefje uit, een echte bostocht is dit. Kan gaan pauzeren in een groente serre en heb er 17 km opzitten. Sporton boven met Frans C en zijn maatjes, Leentje en haar echtgenoot ook. Allen hebben ze een ruime ronde voorsprong op mij.

Heb in eerste instantie een lus van 8 km te gaan. Onder een strakke wind over het beton langs de spoorbaan die naar Turnhout leidt. Opvallend veel stormschade aan jonge boompjes. Paar straten bij Eindeke en dan de akkers in, het stof waait er over de kale vlakte. Nog eens langs ‘den ijzeren weg’ en dan het sparrenbos in met een gevarieerde ondergroei. Merkwaardig beeld bij een boshut gebouwd als een iglo maar dan bedekt met aarde en mos. Rommelige toestanden bij vervallen chalets verderop. Kom bij het Zwart Water uit, een pracht van een groot ven dat stilaan lijkt dicht te slibben. Het is er muisstil, heb hier ooit grote kolonies landmeeuwen weten ‘bal populaire’ houden. Lange rechte dreven nu die mij stilaan terug naar de serre voeren. Nauwelijks nog wandelaars maar wel een hele meute fietsers die er komen verpozen. Kassa, kassa voor de Pompoenen.

Clubmaatje uit Sint-Lenaarts sluit aan en we zullen de laatste 5 km samen vol maken. Passeren gehucht Hoebenschot en duiken een laatste keer de bossen in. Wordt de pittigste strook van het parkoers, gezellig keuvelend afgelegd.  Nog een wandelaarsdrankje en het is tijd voor de bus. Mijn maatje zwaait mij hierbij uit. Bus rijdt helaas slechts tot Aarschot maar ‘bison futé’ stapt er meteen naar de eerste trein richting Leuven mits een extra prijskaartje van € 3,30. Weer 30 km bij op de teller, nu paar dagjes werken en in het weekend wandelen gaan in Hasselt en Woluwe-St-Pierre (Adeps). Tot dan.       

FOTOREEKS

Ben verbaast alleen uit de trein te stappen in Pepinster-Cité, startlocatie Espace Nô ligt nauwelijks 250 meter verwijdert. Parkoerstekening en gratis inschrijfbon oppikken, ik kan op pad voor wat ik een pittige tocht verwacht. Meteen langs piepende poorten rivier de Vesder over en de bossen in. Golvend pad en aan een slakkengang want de koploper van onze groep is aan de trage kant. What goes up must come down en we wandelen opnieuw de rivier over voor wat stedelijk tarmac. Langs ’t spoor dan voorbij de tunnel uit 1841 en daarna pittig klimmen de gemeente uit en het groen tegemoet. Aanvankelijk een vlak grindpad, mind the recuperation ! Stilaan echter gaan we klimmen en genieten van prachtige vergezichten met vele torens van kerken en profane bouwsels op elke heuveltop. Het blijft maar ‘soft’ omhoog gaan en vele van mijn medewandelaars lassen een pauze in. Ik heb blijkbaar goede benen en blijf aan een rustig tempo stappen, minuut na minuut na minuut. Bereik gehucht Tancrimont na zowat 4,4 km en krijg een magistraal groen uitzicht cadeau. Koetjes in de diepte zijn niet meer dan bruine stippen. Wat is dit mooi ! Ik duik de vallei in langs een pittig paadje van keien afgezoomd door meidoorn. Na 800 meter en wat tarmac bereik ik Rondehaie en gaat de 20 km zijn eigen weg. Ben dus meteen alleen. Loop kilometers lang golvende tarmacjes aan de rand van de groene zone. Buizerd zweeft rondjes hoog in de lucht. Leuk kruisbeeld met bankje, dame wil niet op de foto staan, alle begrip. Plots afdaling, ik stap naar Theux of toch de rand van de stad. Bij de fraaie kerk van Juslenville mag ik weer klimmen tot het kerkhof, is bijna halven dans voor vandaag. Pittig dalen naar grasland en dan heel technisch klimmen. Losse keien en gelukkig ook paal en draad waar ik mij kan aan optrekken. On top een kudde luie longhorns, ik sluip voorbij. Merk dat mijn medewandelaars allen de beschikbare bankjes inpalmen, pittig parkoers inderdaad en l’ été Indien. Ik ben goed en blijf maar stappen. Lange helling tussen twee rijen meidoorn naar het volgende dorp. Wegdraaien dan bij een kerkhof en het wat donkere bos in. Zalig wandelen tussen loofbomen links en sparren rechts. Immer gerade aus en het pad wordt ‘une piste de cailloux’, stenenweg dus. Ik verslik mij even in de bepijling en sta voor een beekje, eigen schuld dikke bult en kier nekier were. Even verder moet ik echt wel door een beekje waden, op het rechte pad, één natte voet als resultaat. Blijk zachtjes te klimmen en dat blijft maar duren, is wel prachtig. Net voor de top open terrein en even verder een schitterend vergezicht met veel menselijke aanwezigheid en zowaar een terril, denkelijk van het Luikse steenkoolbekken.

Ik ben intussen al meer dan drie uur non-stop onderweg en loop moederziel alleen te genieten van zon en natuur (had startnummer 35 vanmorgen). Zachtjes dalen nu tussen de weilanden en kleine bosstrookjes tot de bewoning van Ensival, deelgemeente van Verviers. Op halve hoogte gaat de tocht verder parallel de spoorbaan en de Vesder. Krijg een fantastisch uitzicht cadeau op een kerk die op een pedestal lijkt te staan.  Nog een keienpad en dan een volgende bosstrook. Vlak is hier niet vlak maar golvend met een pittige helling om uit het bos te geraken. Ventje begint moe te geraken. Loop nu door de obligate witte wijk, dus ook in Wallonië en dan een bepaald technische afdaling naar het station waar de trein naar Verviers van 14:08 net weg is. No big deal, ik had sowieso 15:08 gepland.

Wandelaarsdrankje en nagenieten van een prachtige tocht. Perfecte mix van verhard en onverhard, pittig en vlak, open landschap en bossen. Haast perfecte bepijling ook, echt mijn ding en ik vertel dat bij aankomst aan de organisatie. Een heuse verrijking dus vandaag van de nadagen van mijn bestaan. In Leuven aangekomen blijkt er een wielerwedstijd aan de gang te zijn voor beroepsrenners. Ik blijf hangen in de bocht aan het station naar de Bondgenotenlaan. De heren komen aan een rotvaart naar beneden maar gaan gedisciplineert door de 90°. Iemand herkennen is er niet bij maar de kleurrijke bende en dito karavaan is wel een leuk schouwspel. Denkelijk ga ik komende dinsdag op bezoek bij Jules, ken het parkoers van buiten maar een mens moet wat met zijn vrije tijd.               

FOTOREEKS