Archief

 Even paniek op het Hasseltse perron deze ochtend. De trein richting Mol van 09:08 staat niet op het bord. Du dumkopf, het is zondag en die route wordt slechts om de twee uur bediend ! Ben er dus een uur te vroeg want heb de zaterdagroute uit mijn peeceetje gehaald ! Anderhalf uur wachttijd dus in het gezelschap van letterlijk honderden, erg stille, Pukkelpoppers. Het is al bijna 11:00 uur als ik de startzaal van de Kampse Wandelaars betreed, nauwelijks 70 meter van het station. Heb ruim 24 kilometer voor de boeg, tijd zat dus. Na de vervulling van de formaliteiten stap ik door een paar winkelstraten, met veel leegstand zoals overal. Het gaat goed met de Belgische economie ! Een eerste dreef dan, de Naamselaan, richting Kamp want alles wordt hier gedomineerd door onze vrienden van het ABL (grappend ook wel Arm Belgisch Leger genoemd). Loop aanvankelijk moederziel alleen langs een BMX parkoers en smalle slingerpaadjes. Het is opletten geblazen al moet ik zeggen dat de bepijling een hoog niveau heeft. Pik wat wandelaars op van andere afstanden en loop nu lange rechte paden met nogal wat naalden onder de schoenen. Tarmac dan langs gespreide bebouwing, voorbij een pas aangelegd regenpoeltje ook. Begroet bekenden van VOS en vervolg langs achterafjes in een woonwijk en een golvende bosstrook met merkwaardig kruisbeeld. Niks op aan te merken de eerste 7,2 km waren netjes.

De volgende opdracht is er zowaar eentje van 12,2 km ! Met mijn Adeps ervaring mag dit geen probleem zijn. Even gezamenlijk aanlopen door het bos en dan rechtsweg over zanderige paden in het groen. Ik oversteek een viertal waarvan het tempo mij laag lijkt voor de te bewandelen afstand. Stel geen vragen, elkeen zijn ding. Ga nu twee uur genieten van eenzaamheid, peis en vree. Onze parkoersmeester is een topper, variatie troef in puur natuur. Het Limburgse sparrenbos deint uit en geeft groeikansen aan pijpenstrootje nog prachtig groen. Dan komt de open vlakte aan de beurt. Mini sparretjes, frêle bloeiende heide, immense vergezichten. Puur genieten. Verderop opvallend hoeveel kleinere planten en varens al herfstig rossig staan, het geeft wel nog meer kleur aan deze zalige tocht. Loop al een tijdje langs een houten omheining, blijkt een begrazing door zwarte runderen te zijn. Mijn pad is soms stevig bezaaid met keien, bedoelt als waterdoorlaat wat deze zomer natuurlijk niet van toepassing is. Voorbij een beekje duik ik weer de weidse vlakte in en de heide. Doet mij denken aan stroken van de Olat driedaagse vanuit Geldrop, even mooi en zalig wandelen. Verlaat stilaan het open gebied langs brede zandpaden gebruikt door de tanks van Onze Jongens. Onze gastheer is geniaal, stuurt mij door een mini-paadje met varens van anderhalve meter hoog. Vervolgens een lang recht pad als een groen baldakijn. Terug bij rustpost Berkenhof kan ik mijn bewondering niet verbergen. Spreek de helpers aan over de schitterende etappe en vooral de magistrale afpijling. Heb zelf nu toch ook al tien jaar ervaring in de discipline maar hetgeen ik vandaag zag op niet zo makkelijk terrein … pure klasse !

Tijd voor een wandelaarsdrankje de trein laat nog wel even op zich wachten. Babbeltje met Jackie ook, de lange militair nu met islambaardje. Moet lachen als het viertal van daarstraks binnenvalt. Hun bedoeling was 12 km maar ze hebben de splitsing fout gelezen en zullen dus 24 km  op de teller hebben ! Gelukkig hebben ook zij genoten van de prachtige lus en kunnen ze er dus mee lachen. Ik duik voor de laatste opdracht opnieuw het bos in. Aanvankelijk een afwisseling van kaarsrechte paden en van die heerlijke slingerwegjes. Stilaan terug naar de bewoonde wereld ook. Opvallend hoe een grasveld voor een woning volledig omgewoeld is. Dit is een streek van everzwijntjes en zelfs een wolf. Bij een tennisclub, van het leger uiteraard, begin ik te twijfelen. De pijlen hangen nu wel heel ver uit elkaar en van linten is nog nauwelijks sprake. Ik red mij wel tot de finish maar deze strook haalde niet het niveau van markering. Qua parkoers blijft onze gastheer zijn best doen, duikt soms onooglijke paadjes in om het beton toch tot een minimum te beperken.

Reis dan ook met een absoluut voldaan gevoel terug naar Hasselt en Leuven. Heb de juiste keuze gemaakt vandaag.

FOTOREEKS

Kom haast gelijktijdig met mijn engelbewaarders uit Giesbaarge in de gelagzaak van de Affligemse abdij aan. Voor hen zowat een thuismatch voor mij een wittegrijze vlek in mijn wandelavontuur. De clubwerking is er mij onbekend, het terrein niet helemaal wegens Horizon Opwijk en GR ervaringen. Op pad dus voor een kleine 21 km. Meteen de heuvel af en langs hopranken hoog en laag. Ons konijntje dartelt er weer duchtig op los, dan weer ver achter ons om ons vervolgens voorbij te trippelen. Populieren sieren de weilanden verderop, elk pad heeft een naam en nummer als voetweg. Even afwijken voor foto’s van de Kluiskapel, Chris heeft terrein kennis. Een lieflijk kasseitje loodst ons naar Erembodegem, Aalsters grondgebied dus. Terug naar Brabant dan over krakkemikkige veldwegen en een pompoenenveld. Een heuveltje op zowaar tot bij een windmolen gedateerd 1785. We zijn in Hekelgem na 7 km waarlijk wandelgenot en kunnen er Moveloken en zijn immer lachende Madam begroeten.

Nemen ruim de tijd voor ons natje en vatten de lokale lus aan langs de dorpskerk en letterlijk door het maïs. Weg van Erembodegem dan over beton en over de E40. Terelst lees ik op een naambord bij een volgende maïsdoorgang. Ommetje langs een mini druivenaanplant en terug de E40 over. Nogal wat beton en huizen nu, al doet onze gastheer nog zo zijn best om ons waar mogelijk langs achterafjes te sturen. Strookje wilde natuur tot het heuveltje en de molen van daarstraks. Beetje minpunt deze etappe.

De dorstigen laven is heel belangrijk deze zomer.  Ons haasje gaat er vandoor, de mannen nemen hun tijd. In eerste instantie voert de route naar de finish over golvend beton. Aan de overkant van een drukke steenweg mogen we echter weer genieten. De Postweg nummer 41 voert langs lage hop en dan krijgen we een schitterend wilgenpad cadeau, het Roofridderpad. Wandelend Vlaanderen heeft de omgeving ook ontdekt en er staan een reeks nieuwe knooppuntpalen nog zonder nummering. Het wordt zalig zwerven door een bosrijke omgeving, over vlondertjes ook langs een diep ingesneden beek. Klimmetje dan om uit de vallei te geraken en een dot van een hobbelig graspad tussen twee weilanden. Wij zijn intussen in Meldert aangeland. De opdracht zit er haast op. Langs stille straten … naar de Affligem natuurlijk. Gezellig onder Heidetochters met Rudy en zijn dame. Ook de ‘Katrien’ broertjes vallen binnen en ons aller Sabine & Freddy.

Ik keer met een goed gevoel terug naar Den Beer waar ik de bus richting Brussel-Noord neem. Dit was best wel een leuke tocht gestapt met plezant gezelschap, heb er nood aan dezer dagen.   

FOTOREEKS

Microsoft365 doet moeilijk vanochtend, ik red het net tot de trein van 8:27 richting Liège – Guillemins en Eupen. Toch wel handig als je zo dicht bij het station van Leuven woont. Heb veel meer alternatieven binnen werkbare reistijden dan in Hemiksem. Mijn fototoestel ligt nog in Giesbaarge, wordt dus alleen maar proza vandaag. 1500 meter lopen van het Tongerse station tot zaal De Piepel, waar ik nooit eerder was. Giesbaarge alom, nog eens, want de Padstappers zijn er op busreis. Heel ingewikkelde omschrijving parkoersen, mij niet gelaten heb het maximum van 32 in gedachten. Meteen splitsen bij de start, keek er haast over, witte borden en witte pijlen, het zal de ganse dag oppassen geblazen zijn ! Straten lopen tot de Rutterweg en dan de akkers in over golvend beton, beetje fruitstreek toch. Een leuke holle weg zorgt voor soelaas, graspad. Net voor de bewoning van Rutten opnieuw de akkers in, open terrein, verhard door veld en wei. Duiken finaal een meer beboste zone in. Een fietspad met aan de ene kant weilanden met rijen populieren en rechts dan weer een beek en wild groen. Leuk stukje parkoers toch wel. Komen zo bij de paardenrenbaan van Tongeren aan, bekend en gekend van de aangespannen draf. Even kijken naar de getrainde viervoeters en dan straten lopen door de stad. Passeren Paspoel kerk en lopen door achterafjes tot appelen en peren. Pauzeren in een centrum voor blinden en hun geleidehonden. Heb er negen kilometer opzitten en besluit gewoon door te lopen. Stap door de PIBO -Campus, een scholengemeenschap en trek naar links, voor aanvankelijk een heen-en-weertje. Prachtig uitzicht hier over kerken en kasteel. Vreemd gezicht bij strook plat geslagen maïs, lokale windhoos ? Ik zak in het landschap naar een woonwijk en lager tot een beekje, puur beton lopen. Terug klimmen dan, door bolle akkers. Ben moederziel alleen. Eindelijk onverhard toch door een stevig klimmend bosrijk pad tot de heen-en-weer van daarstraks. Nog wat tarmacjes langs onder meer een veld zonnebloemen, pauze nummer twee, is ook nummer één nu na zowat 15 km. Tijd voor een Scotschke.

Opnieuw naar Pibo en dan over een landdijk genieten van diepliggende vergezichten. Metalen trap af en langs de verweerde en groen klimop ingekleurde muur van de landerijen van het lokale kasteel. De vlonders doen deze zomer niks ter zake. We rondden zowat drie vierden van het kasteel van Betho  en klimmen dan met de Mijlpaalroute naar de Romeinse Wallen die Tongeren zo rijk maken. Ik word voorbij gestormd door een jong duo waarbij ‘zij’ ‘hem’ gewoon kapot loopt. Ik pas, doe mijn eigen ding. Moet nu wat huizen lopen rondom de Tongerse ring. Wandelaars die 15 km stappen zijn de kluts  kwijt, ik kan ze helaas niet helpen en stoom door. Loop langs een reeks Romeinse wallen richting station en vervolgens tot een kerk opgetrokken uit gele mergelblokken, een speciaal gezicht.

Heb nog 12 km voor de boeg en leef op hoop. Wordt op mijn wenken bediend want mag naar De Kevie. Eerste honderden meters langs zijn rand en dan genieten van een slingerpad door het groen langs rivier de Jeker, kilometers aan een stuk. Daarom kom je naar Tongeren. Genieten van het wulpse groen, zelfs tijdens een hete zomer, langs de rivier. En al staat ie laag, er is nog steeds genoeg nat om wandelend over hakselpaden te genieten. Het terrein is trouwens niet volledig bebost, open plekken worden ingenomen door graas- of hooiland. Runderen zorgen er voor de begrazing. Een volgende steenweg loodst mij het prachtige domein uit en terug naar de gele Sint-Lutgard kerk en de intussen haast verlaten rustpost. Heb nog een uurtje stappen voor de boeg. Loop een betonrand van de Kevie, ook wel een druk fietspad tot de laatste strook puur natuur. Zalig wat de parkoersmeester hier nog uit zijn mouw schudt langs de rand van wild terrein met denkelijk de Jeker aan onze rechterhand. Heerlijk slingeren door nog eens wulpse groen, vlonders ook tot bij de spoorweg. Onderdoor denk ik dan maar mis hoor. Echt genieten van het groen tot het echt niet verder meer kan. Ik stap mee een paar straten tot de Moerenpoort en kies dan voor de bergop tot het station.

Reis nu over Hasselt naar Leuven. Ben tevreden én omdat ik 32 km gelopen heb én omdat zeker de tweede helft van het parkoers heel mooi was.                

Ik sluip om 07:00 stilletjes het huis uit. Oma  Anny, opa Chris en logée Liesel (3,5 jaar) slapen nog gelukzalig. Het is lekker fris in het ochtendlijke grijs van Giesbaarge en daar geniet ik van. Heb een reis van zowat drie uur voor de boeg en die verloopt vlotjes. We hebben slechts tien minuutjes vertraging in Ciney te wijten aan werken langs het spoor. Word op sleeptouw genomen door een medewandelaar, trappekes op bij de plaatselijke kerk. Hij stelt zich voor als een inspecteur van Adeps en heeft heel wat te vertellen. Ik verlaat hem gauw en ga op pad voor 21,5 km onbekend terrein. Meteen straatje naar beneden … naar het station en dan flink klimmen door stille straten. Het duurt even voor ik de bebouwing achter mij kan laten bij een betonfabriek. Nog hoger gaat de reis over een tarmacje aan één kant afgezoomd met riet de andere kant met plukken meidoorn en zijn obligaat druk doende mussen. De vijf kilometer gaat weg, een afdaling verder gevolgd door de 10 km. Ik weet, nu wordt het stilletjes op het parkoers. Passeer de Moulin d’Haljoux, in feite een kasteelhoeve op grondgebied Braibant (ja, met letter ‘i’ in het midden). Wordt verlost van het tarmac en trek een keienpad in langs goudgeel geschoren. Op de top een fenomenaal uitzicht over golvende akkers met her en der wat bebouwing. Een zalig windje zorg voor de juiste temperatuur. Het pad is haast vlak, stoffig ook want kurkdroog. Duidelijk landbouwstreek hier, gemaaide granen, bieten, patatten, een vrij grote veestapels op dorre weilanden. Waar de 15 km mij verlaat krijg ik een pittig klimmetje tot een gigantische hoeve. Kom bij het hoogste punt van de omgeving en een onwaarschijnlijk vergezicht inclusief kasteel. Jammer dat deze top wordt volgebouwd, verknoeit een beetje de landelijke schoonheid.

What goes up must come down en ik zak stilletjes door het boerenlandschap. Even twijfels bij een drietand. De pijl is op een platte steen geplakt en niet zo meteen zichtbaar. Linea recta nu langs een akker pas bestrooid met droogmest tot een schitterende rij rode beuk. Mag een eerste strookje wild bos bewandelen en dan tarmacsgewijs tot dorpje Reuleau en een riviertje dat de Bocq blijkt te zijn. Klimmetje om uit de vallei te geraken en dan een lange rechte weg waar je geen kat tegenkomt. Rechtsaf na een poos richting Gemenne, bij een gedenkteken van een rallyrijder. Opnieuw de Bocq over en moederziel alleen door open veld en langs loom liggende koebeesten tot een onbewaakte overweg, enkelspoor. Zal ook deze meerdere keren dwarsen vandaag. Duidelijke markering bij een muur van strobalen. Het moet gezegd, nog nooit zo duidelijke tussenafstanden gemarkeerd gekregen als vandaag. Telkens ook weer die magistrale vergezichten, vele akkers en af en toe een dorpje met kerktoren. Dwars nog maar eens de spoorlijn en vervolg mijn weg over een keienpad. Onder het hoofdspoor naar Luxemburg door dan en nog maar eens langs de Bocq. Pittig klimmen tot de ferme de Stee (bio) en dan richting bos. Passeer mijn eerste twee wandelaars sinds ik de 20 km bewandel. Stevige, gelukkig lommerrijke klim, ik hijg en puf, stevige kost dit. Bij het uitkomen van het groen (samen met de 15 km) meteen volle zon, hoeves, runderen en tarmac. Steek een drukke baan over bij Emptinal en voel de tank stilaan leeg lopen. Vind een muurtje bij … jawel de Bocq, moet er zowat 15 km op hebben zitten.

Vader en dochter lopen voor het eerst 15 km, hebben nauwelijks drinken bij zich en puffen dus behoorlijk. Grappig, 50 meter verder, haast verscholen heeft de organisatie een ‘point d’eau’ voorzien. Vooral de vader gaat ten aanval. Opnieuw een potige klim, des cailloux, bekroont met het zoveelste magistrale vergezicht. Helaas nu tarmac lopen door een KMO-zone. Worden toch nog beloond met een strookje geel, wat groen zou moeten zijn. Uitbollen dan door een witte wijk. Ik meld mij bij de inschrijftafel met de boodschap : leuke tocht, prima bepijling maar Engels Miles in plaats van kilometers. Ben zeker 40 minuten langer onderweg geweest dan bij andere Adeps twintigers. De vader van daarstraks strompelt ook binnen en laat zich theatraal op de buik vallen, uitgeput. Helpers springen verschrikt van achter hun balie. Gelukkig niets aan de hand en pappa excuseert zich voor de show. Reis een uurtje later dan voorzien terug naar Giesbaarge waar Anny & Chris mij vertellen dat ook zij vandaag ongewild zo’n drie kilometer extra hebben gelopen in Deux-Acren… 

FOTOREEKS

Mijn eerste week van de doorstart bij de Straumann Group (de nieuwe naam) zit er op. Naar goede gewoonte maakte IT het de starter moeilijk maar ik was het met mijn maatjes eens : den ouwe pikt snel zijn routines weer op.

Thuiswandeling vandaag dan met de Padstappers vanuit Moerbeke. Ons haasje staat scherp na Bellingen vorige zondag maar beseft dat de hitte van de dag tot verantwoorde beslissingen aanzet. Wij kiezen dus gezamenlijk voor 26 km lopen in de relatieve koelte van de ochtend. Kwartiertje met de auto en kort na zevenen steken we van wal. Ik voel het meteen, heb slechte benen, ons haasje loopt zo van mij weg, Chris is sowieso een trage starter. Leuke opener overigens langs maaipaden naar een akkerplateau, genietend van de uitzichten. Heb in mijn wandelcarrière al vele wandelingen van de Padstappers gelopen maar dit is allemaal nieuw voor mij. Genieten dus, intussen luisterend naar de uitleg van Kind van de Streek Chris, een meepakker. We duiken van het plateau naar de spoorbaan, die ik de laatste maanden dagelijks ‘gespoord’ heb, en doorkruisen een gehucht. De wei in dan, letterlijk door het verdorde korte gras tot een Padstappers-brug over een beekje en een tweede vernielt exemplaar. Brug met ongelijke leggers  en inderdaad niet in de finale ! Ommetje rond Viane nu langs recente bebouwing, slapende burgers, en een smal fietspad door de velden. We hebben er vijf kilometer opzitten. Korte groet aan vriend Bonne en bijtanken.

Chris vreest een betonlus van 8,3 km. Heeft de eerste kilometer gelijk als we tussen lage muren maïs een heuveltje beklimmen. Kurt stuurt ons vervolgens over een stoppelspad en langs patatten (de boer ploegt tot de grens van zijn akker) tot de volgende tarmac in Bever. Geelrode pijlen nu van twee tochten : Giesbaarge vandaag en Deux-Acren morgen. We both together go down and up in the fields with bright surroundings (geen taalprobleem dus). Giesbaarge dan terug alleen (alhoewel) langs veldwegen en vlak beton, voorbij een kapel ook. Chris voorspelt  telkens wat komen gaat, met meer accuratesse dan een weerman. HT50 komen we nog in meerdere richtingen tegen, stomen zelf betonwaarts naar de pauze in Viane. Vond dit een meer dan bekoorlijke lus en liep zelf aanvaardbaar.

Gelaafd als dorstigen gaan we weer, naar de Markvallei deze keer. Brugje over het watertje en dan lommerrijk genieten in het groen, het wordt al behoorlijk warm. Zoeken opnieuw de spoorbaan op richting Galmaarden en verlaten hem om de prachtige Sint-Pauluskapel op te zoeken. Kluysbos lees ik op het volgende bordje, eigenlijk een flank van de fameuze Bosberg.  Heerlijk slingerpaadje in het zachte (van temperatuur) groen met een pittig klimmetje tot slot om bij de radiomast te geraken. Verdomme wat ben ik zwak vandaag, elke molshoop is er te veel aan !  Raspaillebos dan, heerlijk wulps en langdurig zachtjes dalen door het koele bos, wat kan een wandelaar zich meer wensen dezer dagen. Het vlakkere slotdeel naar de Helix is uiteraard meer open en verdomd warm, maar de beloning wenkt. Handig toch dat ons haasje de bestelling al heeft opgenomen. We genieten van de binnenkoer en de leuke babbels met de vele maatjes. Het weerzien met Moveloken doet mij daarbij echt veel plezier.

We wandelen weg langs een plantenkwekerij, tussen zon en schaduw met de kerk van Onkerzele als baken, al gaan we er niet naartoe. Lekker op en af door het landschap nu, ook wel Raspaillebos genaamd. Genieten van de vergezichten tot Atembeke en die vervaarlijke bocht een onooglijk paadje in naar rechts. De Padstappers hebben er alles aan gedaan om de wandelaar juist te laten lopen. Zelfs ik, de allochtoon, ben hier nochtans bekend. Het slot bestaat uit een afwisseling van steenwegen en veldwegen. Vanaf het kerkhof van Moerbeke gaat het naar de finish. Ik plof op een schaduwrijke stoel na 27 km, was genoeg voor vandaag. We hebben nog ruim de tijd voor drankjes want mijn maatjes kennen hier iedereen. Voldaan verlaat ik de Padstappers. Nieuw parkoers voor mij, op de Bosberg na, en ik heb mij reuze vermaakt dankzij een golvend traject door zomerse akkers.   

 FOTOREEKS

Om 05:00 uur opstaan, brrr is geleden van de Mesa. Annieken wil en zal de 50 km lopen in Bellingen, geen vent die haar kan afremmen. Het is stillekes in de auto, op de commentaren van de Garmin madame na. Parkeren op het stoppelveld naast de feesttent, de toon is gezet. Het is te stil naar ons goesting aan de inschrijftafel. Ons haasje gaat er meteen vandoor, de mannen nemen de tijd voor een koffietje en een babbel her en der. Wij gaan voor 32 km. Even stappen langs Het Spoor en dan … uiteraard de stoppels op. Netjes geschoren graan dus en dan langs geroot vlas. Gevolgd door lage dennetjes en dan … echt de ‘bush’ in. Hobbel-de-bobbel door wild terrein waar de bosmaaier ons is voorgegaan. Potig hoor, zeker voor diegenen die 12 km stappen. Pol heeft er een andere mening over dan ik en dat is zijn goed recht. Zowaar een strookje straat en de spoorweg nog eens over. Dan door een tuin van bewoners, met klein zwembad en tenten in de tuin, je moet het maar gedaan krijgen. NMBS terrein blijkt te koop te staan, die hebben structureel geld tekort. Het Bellingse Bos in. Parkoers lopen op een zakdoek waarbij het begrip wandelpad een eigen invulling heeft. Daarom komen we hier wandelen. Zachtjes klimmen dan door zonnige akkers met nogal wat maïs. Het wordt warm. Fruitgaarden tenslotte, rode peertjes en groene appels, allebei nog in pocketformaat en rust bij de fruitboer. Terrasje doen met de andere Anny en Ides.

Wij hebben een zee van tijd, voor meerdere babbeltjes met Heidetochters onder meer. Trekken ons terug op gang door het golvende Mouliebos om na één van de vele splitsingen richting kasteelpark Ten Daele te trekken. Dan dwars door een weide en een bietenveld, dit laatste hadden we nog niet gehad vandaag. Vervolgens een ruime strook tarmac, golvend. Bij Pantain Bois terug het gras in, oneffen en veeleisend voor de enkels. Stilaan weer klimmen over kiezelige akkerpaden om te genieten van magistrale vergezichten. Heikruise steenweg en zijn fietspad om deze etappe af te sluiten in de tuin van een hoeve te Bogaarden. Heidetochten zijn alom tegenwoordig, ben de enige IJsetripper.  Net als wij vertrekken komt ons haasje aangestoven, heeft al 7 km meer dan wij in de kuiten en straalt. Dit komt vast goed.

Opnieuw de weilanden en stoppels in tot een diepliggende vijver. Vervaarlijk een verdieping hoger en genieten van vergezichten dan. Een ‘zoenk’ in het landschap stuurt ons weer een verdieping lager en letterlijk dwars door rijen maïs, slechts op halve hoogte gegroeid. De wind neemt stevig toe en daar zijn we blij mee. Stappen terug naar de voorkant van kasteel ten Daele en een dreefje van rode beuk, mijn favoriete boomsoort. Stillekes zakken dan over een betonpaadje langs patat. Hoog tijd voor het volgende krakkemige paadje langs een greppel, enkelbreker. Kier ne kier were zegt Pol over een breed graspad van het zoveelste privé domein. Klimmend tarmacje dan tot het imposante en wit gekalkte Hof Ter Kammen. Beetje paadjes lopen tot het onwaarschijnlijke zicht op de imposante abdijhoeve van Cantimpré en de ranke, slanke kerk van Bellingen. Dwars over het imposante erf tot de rustpost. Ik zet mij op het geïmproviseerde terras tot Chris mij roept. Hebt U ooit een rustpost gekend IN een netjes opgeschilderde kerk met houten meubilair en prachtige bid weg ? Ik heb het nog nooit gezien en heb tijd nodig om te bekomen. Dit moet de mooiste rustpost van het jaar zijn op wandelgebied en na het schitterende parkoers tot nog toe echt LE moment suprème.

Wij hebben hier een extra lusje voor de boeg. Hoog in de heuvel en zicht op ‘de bollen’ van Kester en de mast van Sint-Pieters-Leeuw. Niet te veel beton uiteraard maar dwars door fruitgaarden, boomtakken die krom hangen van de weelde aan herfstfruit, een zalig zicht. Even macadammen tot de voetbal en de kerk van Pepingen en dan via kerkwegels tot een immens vlasveld. Onze gastheer blijft verhard en onverhard variëren tot de hoeve en kerk van Bellingen. Veel bekenden nu, Glimburgers Marina & Rene, Willy en zijn vrouwtje uit Mortsel, Heidetochters natuurlijk ook.

Laatste etappe dan en natuurlijk meteen stoppels en vlas. Lekker golvend en onverhard. Chris pikt René op en ik Marina. We keuvelen ons gezellig en letterlijk door de akkers uiteraard, tot de finish. Kan nog bij babbelen met ‘fotograaf’ Eddy en zijn Liliane, den Davy ook. Felicitaties voor Pol en zijn team, dit was een gigantische tocht waar onwaarschijnlijk veel werk in gestoken moet zijn. Een mooiere tocht dan deze, ik weet het niet hoor …  

FOTOREEKS

Moeten we nu blij zijn of niet ? Zware bewolking gevolgd door nachtelijke regen hebben ons in Giesbaarge belet naar de rode maan te kijken. Ieder nadeel heb zijn voordeel zei ene Johan Cruijf en gelijk had ie.

Vanochtend dus rond de klok van negenen in de ochtendlijke koelte vertrokken voor een ritje van nauwelijks één uur. Hebben er allen zin in, het bezoekje aan de Tatanes met ontvangst aan de inschrijftafel in het Nederlands en … met scanner zowaar. La Wallonie se modernise !! Rustig koffietje drinken en op pad voor een zuidwaartse 20 km die er maar 18,8 blijken te zijn. Vanuit een bomvolle startzaal straten lopen tot een visvijver en aanpalend bosje. De 20 km gaat hierna zowaar mee met de 5 km. Beton lopen dus langs een pleintje omgetoverd tot rommelmarkt en enkele steegjes. Dwars door een cité ook waar dit westelijke ex-steenkoolbekken uiteraard rijk aan is. Pauze in een bloedheet zaaltje van ONE (Kind en Gezin) bij Keke die luidkeels Annieee roept.

Terug op pad na een eerste drankje, stevig klimmen want de volgende rustpost ligt in Mont-Sainte-Geneviève. Een fraai zicht links over de mijn terrils en nog een metalen constructie die de oude schachten bediende. Lopen na oversteek van een drukke baan over een plateau, vers asfalt langs landbouwgronden, patat en bieten. Mijn maatjes zijn het verhard intussen een beetje beu. We worden op onze wenken bediend. Eindelijk een veldweg met hoog opgeschoten verdord gras. Wij kiezen voor de stoppels van een geschoren graanakker en vervolgens een oneffen pad door klein uitgevallen bieten. Minder kans om de pootjes om te slaan. Een enorme communicatiemast is intussen ons baken. Opnieuw een steenweg op dan, overgaand in kassei tot het dorpscentrum. Afgebrande kerk, kiosk op het plein en nette rustpost waar ik ooit nog eens kwam, vraag is alleen maar wanneer. Mijn maatjes schijnen het niet te kennen.

Was het parkoers niet veel soeps tot nog toe, wij hopen op beterschap. Worden op onze wenken bediend met een krakkemikkig, schuin liggend pad ‘campagnard’. Stukje steenweg tot Buvrinnes en zijn kasteel dan. De mannen volgen ‘haasje’ Anny door een golvend bos. Even open terrein met een glimpt van de ‘château local’ en dan een zachte duik door le Bois des Vieilles, lekker wandelen bij een heerlijk zomers weertje. Open veld dan weer met goudgeel geschoren akkers en kiezel onder de sloffen. Even einde verhaal want vervolgd met woonwijken tot rustpost ONE. Geen Keke meer, gewoon rustig drinken op een geïmproviseerd terras.

De laatste loodjes tenslotte, we verwachten niks meer. Lekker begin met steegjes lopen door Leval tot de volgende graanakker met uitzicht op dicht beboste terril. Mogen onderaf de ‘berg’ genieten van een heerlijke bosstrook tot de spoorbaan. Stille wijk en dan klimmen door nog meer geschoren goudgeel. Prachtig uitzicht over twee kerken die lijken boven elkaar te staan. Het kleine zwartje onderaan is onze finish. Genieten dus, in mijn geval van die onvolprezen Chimay Blue. PR-Anny blijft druk in de weer bij Titi, Fernand en vele anderen. Terug naar huis dan, toch niet ontevreden over deze tocht, hebben weer nieuwe plekjes ontdekt … maar nu eerst … mosselen !  

FOTOREEKS    

Krijg vanaf het prachtig gerestaureerde station van Jurbise meteen de eerste Adeps pijl aangeboden, een goed voorteken. Is trouwens slechts een uurtje treinreizen vanaf Giesbaarge tot een prachtige startlocatie. Wit geschilderd kasteeltje dat blijkbaar het lokale gemeentehuis is waar gisteren ‘la drache nationale’ werd gevierd. Rood kaartje inpikken en op pad, weet niet goed wat ik kan verwachten. Eén straat verder wachten de eerste akkers. Gewoon rechtdoor zachtjes klimmen tussen patatten, bieten, halfwas maïs en geschoren granen. Over het stoffige pad vorder ik aanvankelijk moeizaam maar komt langzaam in het ritme. Het is al warm zo rond de klok van tienen maar een heerlijk zacht windje streelt mijn bezweette wangen. Stukje drukke baan richting Lens en dan het eerste grindpaadje in tussen huizen door. Weilanden en verspreidde bebouwing. Voor mij loopt een leuk dametje een pittig tempo. Ik kan het blondje amper aan maar heb al slechtere mikpunten gewandeld. Strookje door een bos en we dwarsen een leuk waterloopje, lekker verfrissend. Tarmac van in Juzekes tijd dan dwars  door de akkers opnieuw en lekker golvend. De bebouwing bestaat uit schaarse pachthoven en ook wel gewone woonhuizen. Vlas ligt langs de kant te roten. Mijn dametje slaat aan een stevig tempo af naar de 10 km, ik ben teleurgesteld. Ga het fietspad op voor de langere afstanden langs een steenweg dat mij een paar kilometer verder zal afzetten bij de kerk van Herchies. De 20 km gaat zijn eigen weg nu. Rechts rondom het dorp tot het kerkhof en dan met een parel van een vergezicht de landbouw in. Puf, puf, dit is toch wel warm hoor ondanks het windje. Tarmac op weg naar het volgende gehucht en bijna fout gelopen op een eenvoudig kruispunt met een inderdaad een verscholen vijfde baantje. Corrigeren en genieten van een immens vergezicht dat reikt tot de bossen Baudour zowaar. Loop letterlijk over de stoppels van een geschoren graanveld en nog meer asfalt tot een imposante kasteelhoeve. Leuke pauze, zowat halverwege de opdracht, onder een immense boom en bij een betonnen slotkapelletje.

Zoals al de ganse dag een variatie van onverhard en verhard terug naar Herchies om de 15 km op te pikken. Kerkwegel en vervolgens straatje in straatje uit door de verspreidde bebouwing van het dorp. Een slingertarmacje stuurt mij dan door de velden richting hameau Erbaut. Stilaan raakt mijn tank leeg ondanks ik zeer regelmatig gedronken heb. Stel mijn retour treinrit met een uurtje uit, niks moet alles mag. Na Erbaut nog een laatste keer het veld in, spoorkiezel en ook vlas. Ben toch blij binnen te zijn en mijne maat van de dag Chimay Bleu moet mij terug op krachten brengen. Volgende week wordt spannend en ik hou U op de hoogte.     

FOTOREEKS

Het is al na negenen als we op pad gaan, eerst eens lekker uitgeslapen. Chris heeft gelukkig gezien dat de startplaats gewijzigd is en binnen het uur staan we in het Genadedal. Er wacht een opdracht van ruim 20 km. Ik voel het meteen, heb geen goede benen vandaag. Lopen een ellenlange eerste straat door om Kessel-Lo te verlaten. In schuifjes gaan we dan door koeler bos klimmen. Ons haasje huppelt stilaan van ons weg, Chris respecteert naar gewoonte mijn ritme. Door een prachtige holle weg dan met muren van ijzerzandsteen, what comes down must go up. Heerlijk flaneren door het beukenbos tenslotte tot het merkwaardige zicht op Linden met zijn voetbalterreinen naast de werkplek van de lokale pastoor. Pauze in parochiezaal Sint-Kwinten na zowat 4,5 km en tijd voor het aperitief volgens Chris. Even een babbel met Sigrid en haar maatje.

Lus van ruim 9 km voor de boeg. Wie Linden kent weet dat het klimmen wordt de bossen tegemoet vandaag via het Vossenstraetje. Zachtjes op en neer langs wat mistroostig ogende maïsvelden ook, het blad zedig opgevouwen vanwege de aanhoudende droogte. Een watertoren wijst op het hoogste punt in de streek. We volgen een ganse tijd Voetweg 32. Het verschil in temperatuur tussen zonnige en schaduwrijke plekken is belangrijk. Een kasseiwegje mag niet ontbreken, we zijn per slot van rekening in Vlaams-Brabant. Lopen een vrij vlak parkoers hoog in de heuvels bij Speelberg. Fraaie vergezichten over het heuvelrijke gebied laten ons genieten, een fris windje streelt de stevig zwetende koppetjes. Een volgende holle weg stuurt ons richting villawijk. Even verpozen met huisjes kijken en dan langs goudgeel stro, netjes op rijtjes de Oude Kortrijkscheweg op. Zijn blij opnieuw het lommer van loof te bereiken en dalen zachtjes af naar de rustpost. Hoog tijd voor drank, spijs hoeft niet.

We vertrekken voor de laatste etappe over een kasseitje langs de kasteelhoeve de Bauffort en mogen even later langs een uiterste punt van zijn park, Het Paerd Pleynstraetje. Vervolgen met de Vlierbeekweg met uitzicht op de gelijknamige abdij. Het gaat er jammer genoeg niet naartoe maar dwars door woonwijken van recente signatuur naar de relatieve koelte van parkje Ter Vlierbeke. Even verder ligt het Provinciaal Domein van Kessel-Lo met zijn mini-pretpark en vele vijvers waar de aanhoudende droogte zeer goed merkbaar is. Nog een paar wegels en onze opdracht zit er op Al met al een best aangename tocht en het wandelaarsdrankje gaat er gewillig in. Jammer dan dat een medewerker zich komt beroepen op de wet op de privacy om Anny foto’s te doen wissen van iemand die het zelf niet zo nauw blijkt te nemen met de Belgische wetgeving. Dit soort incidenten is vermijdbaar en hoort niet thuis in een sportieve omgeving. Een smet op onze uitstap toch.

FOTOREEKS

P.S. mijn fototoestel heeft nukken en dus kan U voor beeld ook terecht bij Anny & Chris.              

Ik muis er om 07:00 stilletjes vanonder richting station, mijn maatjes slapen nog. Om :36 gaat de boemeltrein van Giesbaarge naar Bergen (Mons) waar ik een uurtje later aankom. Kijk verbaast, het oude station is met de grond gelijk gemaakt en vervangen door containers en stroken aluminium platen. Moet er 40 minuten wachten op de trein richting Liers. Nog eens een uurtje later ben ik in Tamines, op zo’ 200 meter van de startzaal. Verwacht toch wel wat van de tocht vandaag, Les Kangourous indachtig. Niet abnormaal dat ik straatjes dien te lopen tot het station, de voorkant deze keer, daarstraks achterom. Het is nog maar 10:30 maar al behoorlijk heet, ik zoek zo veel als mogelijk de schaduw op. Duik beetje gore steegjes in tot een kerkplein en loop meteen fout, gevolgd door de dametjes achter mij. Beetje dubieuze pijl. Ben meteen bij de les, brug over de Samber en dan de rivier volgen over zeker een kilometer. Lekker briesje om toch een beetje af te koelen. Pittig kort hellingetje om weer op te warmen en dan huisjes kijken, gewoon rechtdoor.  Beetje teleurstellend straten lopen tot de CHR Val de Sambre en dan zowaar een drukke steenweg volgen tot randje Falisolle. Diepe duik nu, la Tienne Baudouin, mooi in het groen. Tienne ken ik als klimmen en dat gaan we doen, met brede meanders langs lome runderen en pas gemaaid koren. Ben ‘boven’ denk ik dan en loop een hoekje om. Oeps …

Een joekel van een tarmac muur gewoon rechtdoor en naar de hemel, ik neem een strategische drankpauze. Behoedzaam naar de top dan, met kapelletje en zowaar de eerste bosstrook. Genieten, zachtjes dalen in het groen en nog wat steile straten tot de kerk van Falisolle. Ik herken de startlocatie van Les Kangourous als ik naar het kerkhof klim. Veel vals plat nu. Een juffertje die mij inhaalt moet plots afhaken, motor oververhit ? Ik zal  ze niet meer weerzien. Vlakke akkers van geel geschoren koren en groen manshoog maïs, ik vind terug tempo. Korte klim langs een pompoenenveld en dan heerlijk genieten van een tweede bosstrook. Kom uit bij een dorpje en riviertje La Biesme. Hoog tijd voor een pauze ‘op den blauwe steen’. Zowat iedereen blijkt hier fout te lopen omdat de pijl naar een steegje verstopt is door een automobiel. Ik loop dus wel netjes een paadje in dat in decennia niet meer gebruikt lijkt te zijn. De 20 km gaat nu eindelijk alleen weg en langs een korte klim het volgende dorp in. Mijn horizon zijn dicht beboste terrils van het Henegouwse steenkoolbekken. Loop een te lange rechte weg dwars door Aiseau (Presles), ben wel hoog in het landschap en dat heeft ook iets. Niveautje zakken dan en hoog over de spoorweg parallel met akkerland, de vallei zeg maar. Bouw een laatste pauze in bij de ‘gare d’Aiseau’, het is verdomd warm.

Nog eens vals plat door een woonkern en dan het groen in, dat nu wel meer geel is, het is zomer nietwaar. Mag nog even La Biesme volgen tot een schattige kerk en een volledig historisch verknoeid woonerf.  Stratenloop dan maar weer tot het centrum van Tamines, de Samber en het station. Ben toch wel ontgoochelend over deze tocht, had er veel meer van verwacht.

FOTOREEKS