Archief

Waar men reist langs Vlaamse wegen … komt men de Heilige Omleidingen tegen ! Geen busreis met De Lijn meer of er liggen meerdere afgeschafte haltes op zijn route. Zo ook vandaag en ik vraag bijstand aan de busschauffeur. Als de brave man hoort dat ik een wandelaar ben toont hij interesse. Maak dan maar gelijk een beetje reclame voor de goede zaak, donnant – donnant. De halte op de Haachtse Steenweg blijk slechts enkele honderden meter van de startzaal verwijdert, een meevaller. Ik stap door een prachtige dreef tot bij de ingang van de Brabantse Golf en zijn kasteel. Achter de bocht de stemmige Sint-Martinuskerk en de startzaal. Veel bekend volk met Corrie, Berreke en zijn maatje (VOS) en gewoontewandelaars Ides en JPB. Deze laatste niet te verwarren met JPD die met vakantie is.

De opdracht bestaat uit drie lussen in oplopende volgorde 4,3 – 7,1 en 8,4 km. Ik draai uiteraard deze orde netjes om. Verlaat het dorpscentrum van Melsbroek een eerste keer via kerkwegels en de witte kasteelmuur van Hof van Boetfort. Duik de velden in langs wuivend geel koren. Achter een huizenrij hoor je om de paar minuten vliegtuigmotoren op toerental komen. Zie de grijze vogels pas als ze al in de lucht hangen op weg naar verre bestemmingen. Ik hou de voetjes op de grond, vervolg mijn weg door open terrein met een kerkje en dorpscentrum op de achtergrond. Linksom het Wagemansbos in dan, heerlijk wandelen in het groen gestuwd door hemels gezang want het is prachtig weer. Bij het verlaten van het groen passeer ik een goed verborgen château en zet dan koers over tarmac voor een ommetje langs de rand van de E19. Omvangrijke patattenvelden staan in de bloei. Boschvoetweg, een ander deeltje van hetzelfde bos als daarnet. Kom uit bij een OLV-kapel in the middle of nowhere en een redelijk dicht begroeide plas. Maak een rondje langs de habitat van Kermit en nesten van waterkiekens en futen. Nog een paar straatjes en tijd voor een eerste pauze.

Vertrek een halfuur later dan voorzien voor mijn tweede rondje. Ben blijven hangen voor een lange babbel bij Corrie. Mmm, de derde ronde zal voor een andere keer zijn, wil persé de bus van 15:00 halen om voor de spits weer terug in de Rupelstreek te zijn. Op pad dus voor een ruime 7 km. Strookje bos langs een droge gracht en dan via een in onbruik zijnde brug naar de overkant van de E19. Loop er stille straatjes van de Peutiese Vijfhoek. Achter de lokale voetbal dan langs een rietvijver en rond ontluikend maïs door het hoge gras, parallel de E19. Over een imposante rode fiets- en voetgangersbrug terug naar de andere kant van de E19. Stratenloop opnieuw rondom het golfterrein. Door de imposante dreef van deze ochtend en einde oefening.

Heb nog de tijd voor een Duvels genoegen en een babbel met Jacqueline (Geel) & Rudy (Hove), busje komt zo. Twee vlotte ritten van elke een uurtje tot de Boomse steenweg. Ik stap de 3,5 km door de Cleydaellaan terug naar het hart van Heymisse. Heb zodoende toch nog de beoogde kilometertjes in de kuiten.

Op de bus ontbrand een discussie welk nu de juiste bushalte is dichts bij de startlocatie. Elkeen blijft bij zijn standpunt en finaal zal het verschil nauwelijks honderd meter zijn, verwaarloosbaar dus. Het is al warm als wij zo rond 09:00 op pad gaan door wat een kloostertuin lijkt te zijn. Het vervolg is landelijk tarmac tot de snelweg naar Turnhout. De langere afstanden gaan er hun eigen weg. Nog meer tarmac parallel koning auto tot grondgebied Halle (Kempen). Bij Flikkersteert (tja !) eindelijk bos. We gaan zwerven tussen sparren tot de kapel van Saint-Joseph in Klein Herentals. Lopen de Lemmekensbaan af met nog meer spar tot bij de eerste pauze in het Koetshuis. Goed gemeten deze 10 km !

Lijken opnieuw het bos in te lopen maar dat is maar voor even. De Kleine Wandelweg, dat is huisjes kijken. Kleine Medelaar stuurt ons dan weer wel de akkers en bossen in, de Schaepebemden. Na een uurtje stappen nemen we een pauze op een bankje in de zon. Runderen liggen loom op een lommerrijk plekje, zij weten wel beter ! Zandpaden nu opnieuw richting bos. De Middeldreef komt aan bod met zijn statige landhuizen, dit lijkt Brasschaat wel. De Monnikendreef is minder dicht bewoond, rododendrons vormen aan weerskanten de baan een muur van groen. Pauzeren doen we op een terras van tehuis Monnikenheide. Hebben nog zo’n 10 km voor de boeg.

Antwerpsedreef, ja daar voelen wij ons thuis hé. We duiken het natte bos in, laveren om de plassen heen. Komen opnieuw bij de snelweg uit die we meteen terug achter ons laten. Gaan een breed grindpad op tussen grasland, linea recta naar de bebouwing. Delen de straten rond Einhoven met twee karavanen oldtimers, altijd een leuk gezicht. Een goed verzorgde tentrust na een uurtje lopen vinden wij prima. Tot onze verbazing passeert Fernand uit het verre Ecaussines. De taaie tachtiger komt met deze 50 km tocht ‘uitbollen’ van de Sloeber gisteren ! Sommige mensen zijn onverslijtbaar.

Wij nemen een uitgebreide pauze en gaan op pad voor de laatste 4,5 km. Stappen langs veld en bos tot de autobaan. Lopen er een paar honderden meter langs en dan de brug over. Ons tempo stokt. Linda is niet echt fit, heeft weinig gegeten en de tank loopt dan ook langzaam leeg. Zodoende duurt de lange rechte lijn van Witte Hoeve en het afsluitende assepad tergend lang. Zijn blij finaal op een stoel te kunnen neerploffen. Het was erg warm vandaag en de opdracht werd volbracht ‘op slecht karakter’. Ach ja, kan al eens gebeuren. Volgend weekend zetten wij Olen en Hallaar op ons programma. Vooral naar de tweede tocht kijken we reikhalzend uit want IVAS is altijd avontuur.

Weekend en dus is Linda ook van de partij. Vlot reisje vandaag met de bussen 290 en 252 tot de kerk van Branst, kilometer 95 van de Doto. Wij houden het bij de Acht van Weert vandaag, goed voor 26 km wandelplezier. Kennen de tocht en omgeving haast uit het hoofd maar het blijft leuk wandelen.

Beginnen met een ommetje langs het lokale bedevaartsoord, een Mariakapel in een bosje. Dan wat straatjes lopen om bij de Scheldedijk te geraken. Kunnen kiezen, tarmac op de dijk en tussen de fietsers of zanderig onderaf. Onze keuze is gauw gemaakt natuurlijk. Lopen onderaf meerdere kuddes schapen die het gras van de dijken kort houden. Passeren ook wat vennetjes en later de bebouwing van De Weert. Rust op het terras van het plaatselijke cultuurcentrum en museum.

Terug op pad na een drankje want het is lekker warm. Een tarmacje slingert mee met de Oude Schelde tot het kasteel van Marnix. De langste afstand gaat er alleen vandoor over een pad met keien en bouwpuin langs het water. Lelies staan in bloei, we kijken vertedert naar een familie zwanen met vijf reeds uit de kluiten gewassen jonkies. De parkoersbouwer fantaseert een pad om bij ’t Sas in Temse te geraken. We lopen onder de Temsebrug door en gaan meteen weer weg van de Schelde onderaf de spoorbaan. Krijgen een heerlijk stuk wilde natuur cadeau langs Bareldam. Slingers tussen bomen door en het hoge riet, langs een gitzwarte gracht ook. Een wilgendreef zet ons finaal terug af in de bewoonde wereld. Aan het einde van de straat lig cafeetje St-Vadde, een begrip in Bornem en onze rustpost. We maken er een merkwaardig incident mee. Drie wandelaars bestellen drank bij cafébaas Swa. Onze maat tapt twee pintjes en een waterke. De wandelaars willen met bonnetjes van de organisatie betalen wat natuurlijk niet kan. Zij vertrekken meteen weer, de verbouwereerde tapper sprakeloos latend, de drankjes in zijn hand. Andere wandelaars, die wel savoir vivre hebben nemen de drankjes dan maar over. Onwaarschijnlijk !

Hoofdschuddend zetten wij na de pauze onze tocht verder langs een vijver met gele plomp. Een dametje speelt er Vivaldi op haar viool, prachtig ! Door maïsvelden trekken we naar … ’t Buitenland, zo noemt dit gehuchtje met een fraai Antwerps kasteel en een aantal statige herenhuizen. We wandelen terug naar de Schelde en Temsebrug, moeten vervolgens een fietspad op onderaf de stroom. We delen het tarmac met hordes wielertoeristen en -terroristen. Het verloopt hoffelijk en we komen heelhuids opnieuw in De Weert aan. Hoog tijd voor een Duvelke denken wij dan, de daad bij het woord voegend.

Hebben nog een klein uurtje lopen voor de boeg. Stappen meteen domein Appeldijk in. Jonge aanplant van bos, een stille gracht, een plas vol gele plomp, maar ook wat huisjes kijken. Duiken het reeën pad in, een leer pad voor kinderen. Even kasseitjes dokkeren, aan de overkant van een vijver ligt rustpost en jeugdcentrum Appeldijk. Wij stomen door voor de laatste paar kilometer. Opnieuw het kasseitje af, een strook fietspad en nog even door het domein van Marnix. Hebben bij een heerlijk zomers weertje lekker gewandeld, afwisselend beton en puur natuur.

Regen voor acht uren blijft niet duren. Ik vertrek dan ook na tienen midden de après-pluie die van de bomen drupt vanaf station Bergen-Op-Zoom. Loop dezelfde route van vorige week tot de Stay Okay. Kies dan resoluut voor anders, namelijk de GR12 i.p.v. de GR5, ook nu met het nieuwste boekje in de tas. De zanderige bospaden staan vol plassen, het zal voortdurend uitkijken zijn waar je loopt. Ik vorder moeizaam door het immense bos, zowel vanwege het vele voetwater als de vaak vervelend aangebrachte markeringen. Uren aan een stuk zal blijken dat de aanduidingen van de lokale Noord-Brabantse route (groen/geel) overduidelijk zijn maar de geschilderde rood/witte streepjes vaak verborgen zitten achter het gebladerte. Passeer onderweg plaatsen die bij vele wandelaars belletjes zullen doen rinkelen. Wie kent er rustpost Snepvangers niet of de fietspaden bij Zuidgeest ? Kom zodoende uit bij het militair domein van Woensdrecht en vorder huppelend van plas tot plas over een smal paadje langs de hoge omheining tot bij een duinengordel met landingslichten voor vliegtuigen. Ben ruim drie uur onderweg voor nauwelijks 11 kilometer en plof neer op een bankje aan de bosrand. Hoog tijd voor een bammetje of twee.

Duik opnieuw de bossen in, hier deels bewoond langs de Walsestraat. De paden worden breder en vooral ook droger. Ik stap over een fietspad aan de rand van Huijbergen. Halfopen nu terrein met nogal wat aspergevelden. Kom uit bij camping De Staartse Duinen. Vind er tot twee keer toe verweerde pijlen van de Wandelende Krabben. Is zowat een hobby van mij geworden, oude markeringen opruimen. Trek opnieuw dieper de bossen in en passeer een ruime open plek met heide en hoge gele grassen. Nauwelijks een paar honderden meter van een passage van de Krabbentocht  vorige week. Kom uit bij de Kleine Meer, sparrenbossen en haast uitgebloeide rododendrons. Dwars de Putsesteenweg en de OLV Ter Duinenlaan. Open plekken in het bos zijn blijkbaar ooit bebouwd geweest met granen. Er resten nu alleen nog wat armzielige sprieten. Bij een vijver vind ik een vandaag zeldzaam bankje. Las een laatste pauze in, moet nog 2,7 km tot de bushalte.

Kom stilaan in meer open terrein. Uitzicht over de weidse vlakte richting Schelde en de stomende ketels van Doel. Rondom worden nogal wat groenten gekweekt van ajuin tot broccoli en andijvie. Wuivend koren geelt op. Bij de kerk van Ossendrecht wacht ik op de bus. Oerdegelijke bostocht gelopen vandaag maar ben meer vermoeid van het zoeken naar markeringen dan van het stappen zelf. De volgende etappe zal mij naar Putte en Kapellen voeren, denkelijk binnen een week of twee.   

Met de nieuwe routebeschrijving in de rugzak pik ik vanaf station Heide de GR5 terug op. Is anderhalve kilometer wandelen tot de eerste markeringen bij cultuurcentrum Vroente. Kleuters krijgen er speels les over bijtjes, want het centrum herbergt een bijenmuseum. Ik stap een strookje bos vanaf een anti V1 tank uit WO II en kruis bij de Kijk Uitstraat mijn heenweg van een halfuurtje geleden. Begin dus met een halfopen acht want steek de spoorbaan over bij station Kijk Uit. Huisjes kijken tot centrum Kalmthout. Wandel achter de kerk door, het Kapellekespad op en verlaat stilaan de bewoonde wereld. Ook hier staan heel wat borden met uitleg over Den Dooden Draad uit WOI. Een fietspad loodst mij slingerend door hooiland. Een kortstondig buitje kan de pret niet drukken. Mijn mobieltje gaat rinkelend af. Blijkt een ex-collega te zijn die al twee jaar ziek is en zijn hart wil luchten. Ik gun het de brave man en las een kwartiertje pauze in.

Wandel dan verder door enkele straten van Achterbroek en vervolg met een kaarsrechte tarmac langs verspreidde hoeves, de Witgoorsebaan. In het volgende bos staan nogal wat chalets. Ik herken de omgeving van de Stroboerentocht met start in Wuustwezel. In tegenstelling tot die van Maarksem duikt de GR5 het Pastoorsbos in, een heerlijke wandelstrook. Pauzeer bij het eerstvolgende bankje in het groen om de schoofzak aan te spreken. Ruil het bos in voor halfopen terrein tot Sterbos, een deelgemeente van Wuustwezel. Mag genieten van een prachtige dreef rode beuk en vervolgens een lang recht pad langs jonge aanplant. Bij Moleneind opnieuw tarmac onder de zolen. Aanvankelijk landelijke bebouwing, vanaf Hagelkruisakker nieuwbouw op weg naar het centrum van Wuustwezel. Een warme stormachtige wind stuwt mij vooruit. Ik zoek opnieuw een bankje op in het gemeentelijke park.

Moet even zoeken naar markeringen want de route blijkt dwars door een bouwwerf te lopen. Bij de zusterhoeves Annie & Lilly ben ik weer bij de les. Loop de bebouwing uit langs een dreef die mij over de Kleine Beek loodst richting plas van het militair domein. Heerlijk slingerpaadje door gemengd bos met weelderige varens en vervolgens een brede zandweg op langs het water. Aan de overkant van een drukke steenweg volg ik linea recta de Schietveldweg langs de rand van domein Het Marum. Heb in de verte uitzicht op Loenhout. Dwars de Kleine AA en loop weg van Loenhout over lange rechte zandpaden tussen weides en stroken van boomkwekerijen. Lekker zonnig wandelweertje, heerlijk rustige en groene omgeving. Wat kan een wandelaar zich meer wensen. De kerk van Brecht komt in zicht. Als een schichtige haas moet ik over een oprit van een autobaan, zo lijkt het. Bizarre kronkel die de GR markeerder van dienst hier maakt ! Kom zodoende uit bij treinstation Noorderkempen. Help een 65plusser met de aankoop van zijn treinticket bij een nukkige automaat. Een ruim kwartier later sta ik alweer in Antwerpen-Centraal. De volgende etappe zal mij naar Zoersel voeren maar dat is pas voor over een paar weken.

Schendelbeke, afstaphalte voor de Gaverwandelaars, roept de treinbegeleider om. We zijn maar met z’n tweetjes en hij wuift ons vriendelijk uit. Ondanks de fratsen van De Lijn konden we vanochtend toch de trein van 07:40 naar Brussel halen en dus voor 10:00 bij de Padstappers starten. Sanne & Steven hebben dan al ruim 9 km in de kuiten. Wij lopen ons eigen ding vandaag, zullen eigengereid telkens eerst tweede maal volgen. Vanaf JPD zijnen ’t onzent langs kerkwegeltjes en een kasseitje naar de Dender. De gratis Mystic daar is het voor ons nog te vroeg voor. Toch staan de wandelaars al in de rij voor de traktatie. Wij stomen door voor een ommetje door domein De Gavers tot de startzaal in De Doos, spiksplinternieuwe betonnen bunker. Inschrijven en terrasje doen op de pelouse.

Net als we opnieuw willen vertrekken een trits bekenden, Willy & Marij, Kriske uit Waregem, we blijven wat staan babbelen. Ten langen leste op pad langs een steenweg in Grimminge. Sabine & Freddy komen aangereden, wuiven ons goede trip. Een eerste Kurtiaans pad, misschien wel zelf bedacht door puur natuur tot abdijhoeve Withof en zijn grachten. Dan linea recta Hoogvorst op, van tarmac naar graspad de heuvelzone tegemoet. Ja hoor, we mogen de Bosberg op, dwars door het bos heerlijk geurend naar verwelkende daslook. On top genieten van een schitterend vergezicht reikend tot Wallonië maar ook de Congoberg en woontorens aan de einder. Halle of Brussel, ik heb geen flauw idee. Speels op en neer nu op de zuiderflank van de berg, daar houdt Kurt wel van. We hebben dit deeltje al lange tijd niet meer bewandeld. Pauze in het cafeetje voorbij de rode mast in het gezelschap van wielertoeristen en Franske (Opwijk) met zijn wandelmaatje. Heel gezellig en we nemen er onze tijd voor.

Denderen vervolgens in het groen de heuvel af. Is heerlijk wandelen door de dreven van het Raspaillebos. Bijwijlen steekt er hevige wind op maar we blijven gespaard van hemels vocht. Bij het uitkomen van de bossen weer een prachtig vergezicht met het kerkje van Onkerzele prominent aanwezig. Verdieping lager langs een pad met bouwpuin. Populierendreef en dra het vlakke boerenland tot randje bewoning van Onkerzele. Het is berendruk in De Gavers, een mengelmoes van wandelaars en dagjestoeristen. Pauzeren weer op het gras voor gezellige babbel met clubmaatje Ghislaine. Haar wandeling zit er op, wij moeten nog terug naar Schendelbeke.

We stappen richting Dender waar twee Padstappers het overzetbootje bedienen. De spoorbaan over en dan zachtjes klimmen tussen patattenakkers. We wandelen door halfopen terrein richting Smeerebbe en het Moenebroek. Mogen heerlijk genieten van lommerrijke graspaden, stappen zelfs door een groen natuurlijk tunneltje. Voor ons onbekend terrein, een ontdekking. Krijgen een fraai uitzicht op de fameuze Muur en zijn kapel cadeau en stappen kerkwegels van de Ijsbroekstraat tot de binnenkoer van rustpost Schendelbeke. Het is er nog behoorlijk druk zo rond 16:00.

Tijd voor een Tongerlo Tripel, nog vijf kilometer te gaan. Is een mooie lus, zei Ghislaine ons eerder en inderdaad. Na een strookje huisjes kijken duiken we de Boelaremeersen in. Heerlijk slingerend graspad door het groen aan de rand van de Dender. Hoog opgeschoten netels langs de rand zorgen voor de nodige prikkels. Bij de kapel van Baronie verlaten we het groen. Een kasseitje zet ons af bij de spoorbaan en we keren op onze stappen terug langs akkers van patatten en graansoorten. Onze gastheren zijn druk in de weer met het opruimen van de rustpost terwijl wij mogen genieten van een laatste Prior. We nemen rond 18:00 als laatsten afscheid van Kurt en Kornuiten, het was weer eens heerlijk wandelen in Giesbaarge.  

Vandaag vertrekken we van thuis. Het is net 6 km stappen, rechttoe, rechtaan tot de voetbal in Niel. Hebben beloofd er rond 09:30 te zijn. Tiny is zo lief Geertrui mee op wandel te nemen, ze lijken wel moeder en dochter. Helaas hebben ze geen goed nieuws van Jantje Pijp die niet blijkt te recupereren van zijn medisch ongeval. Het maakt ons triest, het is jaren leuk geweest hen haast elk weekend goedlachs op tochten tegen te komen.

We gaan op pad, genieten zolang het ons gegund wordt is de duidelijke boodschap. Duiken meteen die prachtige Walenhoek in met zijn vele vijvers, oude kleiputten. Puur natuur  met rietkragen, watervogels en bosjes. Onze eerste doorgang vervolgen we met een paar stroken spoorbaan, wel of niet in gebruik. Dwars door een nieuwbouw wijk dan tot de kerk van Niel. Geen pauze in Den Tighel want die staat over te nemen. Het zaaltje van het Keizershof is net zo goed.

Bammetjes aanspreken en voort maar weer. Stappen de Rupeldijk op en duiken verder op het prachtige Niels Broek in. Heerlijk wilde natuur met paden die ondergesneeuwd lijken van bomenpluis. Het is een droge lente in Vlaanderen dit jaar, zijn hier haast nooit met propere schoenen door geraakt. Dit jaar dus wel. Terug een stukje dijk tot het Tolhuis en dan de tarmacjes naar het Laarhof. We kennen de omgeving uit het hoofd. Zijn toch even van het parkoers af bij het fietspad onderaf Interescaut. Tiny en Geertrui komen achterop en bellen. Er blijkt een pijl te ontbreken en wij kunnen hen de juiste route aanwijzen. Tarmacje tot de monding van de Vliet dus en dan langs het diep ingesneden riviertje tot de Schelse kerk. Tweede pauze in het Schuttershof. Het is er stiller dan andere jaren, de concurrentie van Stekene beperkt het aantal afstandenstappers voor deze tocht.

Wij nemen afscheid van onze Waaslanders met een dikke knuffel voor Geertrui, hebben een extra lus voor de boeg. Onder de spoorbaan door en langs een sociale wijk. We zoeken een prachtig en gemaaid graspad op dat ons, puur natuur, stroomopwaarts de wulpse meanders van de Vliet stuurt. Voorwaar het mooiste stukje van de tocht vandaag. Komen zo bij de tarmacjes in de weilanden van de Zinkval uit. Stappen tot de Cleydaellaan in Heimisse en keren dan zowat op onze stappen terug. Door een rustig wijkje van ons dorp, onderaf de sportvelden en terug naar de kerk van Schelle. Derde pauze opnieuw in het Schuttershof.

We moeten nu even aandachtig zijn want er heeft een jogging plaats in Schelle en we delen even de tarmacjes en graspaden met de lopers tot de voetbalterreinen. Dan duiken we bij de Boerenkrijgkapel een in onbruik geraakte spoorbaan in. Huppelen van dwarsligger naar dwarsligger, de dikke keien vermijdend. Kort tussen villa’s wandelen. Terug in Niel aangekomen tekenen we stappend een grote rechthoek door de weilanden van een veeboerderij. Nog een ommetje door de tuin van het R.V.T., een prachtige platanendreef tot de Nielse kerk. Laatste pauze in het haast verlaten zaaltje van het Keizershof.

Een eerste Duvelke, een babbel met een praatgrage helpster nog een uurtje wandelen voor de boeg. Door dorpse steegjes gaat het opnieuw richting Walenhoek. Vissers halen er flink uit de kluiten gewassen brasems uit het water. De diertjes gaan het leefnet in, worden straks gewogen en netjes terug uitgezet tot de volgende ronde. Van de visvijvers gaat het naar het bosgedeelte waar de runderen zich niet laten zien. Een laatste ommetje op de Rupeldijk bij Kim’s place, een laatste strook groen. Het is al ruim 17:30 als we de finish bereiken. Kunnen nog rustig een terrasje doen. Tja, we sluiten de zaak naar goede gewoonte. Krijgen van de Schorrestappers ons avondeten mee waarvoor onze oprechte dank. Busje komt zo, het was weer een leuke dag bij Jos en zijn maatjes. Geertrui & Jan, moesten jullie dit lezen, een dikke knuffel van ‘euver ’t woater’ !  

De Lijn maakt vanaf vandaag misbruik van de Antwerpse Leienknip om alle rechtstreekse verbindingen tussen de Rupelstreek en het hart van de Koekenstad af te schaffen. Voortaan mogen wij vanaf ’t Zuid op overvolle trams staan tussen de fatima’s en hun worpen. Daar komt bovenop dat wij in het weekend al onze verbindingen van 07:30 naar de rest van Vlaanderen mogen vergeten. Voor 08:00 geraken wij niet meer bij het Centraal station tenzij we 3,5 km per 2pk naar het Schoonselhof gaan. We testen dit vandaag uit en dat blijkt te kloppen. Weg bus naar Putte van 07:24, kunnen een uurtje koffie nippen in de Starbucks. Doen we dan maar, op weg naar Ossendrecht.

We hebben gelukkig net tijdig de startplaatswijziging van de Wandelende Krabben ontdekt, wat een halfuurtje minder reizen betekent. Bus 105 stopt voor de deur van Scheldestroom en zodoende kunnen we toch nog voor 10:00 starten voor onze geplande 30 km. Denise & Patrick gaan ons voor net als een koppel Aalsterse Kadeekes met sheepdog. Het zwerk oogt donker als we door de Molenbosstraat richting Police Academy wandelen. Op de achtergrond de ‘frietketels’ van Doel en de Antwerpse haven. We stappen verder over zanderige paden langs de metershoge omheining van het militair domein Woensdrecht, meer bepaald de handgranatenbaan. Een heideheuvel brengt de nodige afwisseling in de opdracht. Stoppelbergen noemt het hier en dan zijn we eigenlijk in Bels, zijnde Zandvliet. De Nederbelgen Op Stap dus. Laten de uitloper van het dorp achter ons en duiken de polder in waar nogal wat groenten worden verbouwd, van broccoli tot ajuin. Pikken de GR12 op bij Hageland (inderdaad een heuveltje Eddy !) en lopen stilaan terug naar Scheldestroom. Corrie stelt er ons voor aan de voorzitter van onze gastheren.

Tweede etappe dan. Door de Mutsestraat achter een paar West-Vlamingen aan richting gemengd bos. De Putse steenweg over, we duiken domein de Groote Meer in, onze favoriet in deze streek. Wandelen tussen de donkere sparrenbomen over paden van hoog gras maar soms ook wel uitgebreid zand baggerend. De lucht klaart uit, het wordt stilaan warm. Het parkoers wordt golvend. In de halfopen ruimte zien we overal linten hangen, weten niet goed welke kant op. Linda ontdekt een pijl op een houten bareel die tegen de grond ligt. Ik sluit de poort weer zodat de pijl duidelijk zichtbaar wordt voor de achter opkomers. We passeren een prachtig groot ven en een muur van rododendrons. Stappen vervolgens langs een grote kale vlakte. Het begint mij te dagen. We gaan pauzeren bij de loods van Natuur Monumenten. Heerlijk terrasje in de zon. Zijn er haast alleen.

De derde etappe stuurt ons vrij snel naar de venkelvelden van de Postbaan en dan het tarmacje Groene Papegaai op tot randje Hoogerheide. Er staat plots veel wind, af en toe dreigen donkere wolken. Bij sportvelden lijken we op onze stappen terug te keren. Draaien de Dennenlaan in met zijn villa’s en duiken dan de bossen in van OLV Ter Duinen, de vroegere startplaats. Lopen in het groen en langs paarse rodo’s steeds maar rechtdoor tot we de gebouwen van de abdij voorbij zijn. Dan een strook fietspad langs de Putse Steenweg. Een laatste bosstrook, het befaamde crossheuveltje over, laatste pauze bij het al even klassieke Hoeks.

Van de laatste etappe verwachten wij niet veel meer. Eerst langs aspergevelden en dan over klinkerstraten dwars door het stille Ossendrecht, linea recta. Fietspaden door een bosstrook tot de open vlakte met uitzicht over ontelbare windmolens, de autobaan naar Vlissingen en uiteraard Doel. Terug de bewoonde wereld in en bij de kerk gaan wij op zoek naar en cafeetje. Vinden het terras van De Boulevard voor ons Duvels genoegen tot bus 105. Reizen op een drafje over Antwerpen terug naar Heimisse. Onze Sinksenklassieker bij de grens zit er weer eens op.

Ik heb een nog niet gebruikt handboek van GR vanonder het stof gehaald. Ben van plan, als rode draad door de zomer van 2017, de GR5/E2 te lopen van Bergen-Op-Zoom tot Luik. De eerste dag verloopt meteen Kafkaiaans. Bus 290 rijdt nog netjes tot de Rooseveldplaats. De chauffeuse meldt echter dat ze langs de eindhalte moet rijden zonder stoppen en haar passagiers 300 meter op de terugweg, in de Quellinstraat, dient af te zetten. Vier controleurs houden op de eindhalte de wacht en elke stop betekent voor de chauffeur een boete ! Voorwaar nuttig besteedt belastinggeld ! De reizigers ondergaan het gelaten en … stappen met z’n allen de 300 meter terug naar de Rooseveldplaats omdat ALLE andere bus en tramlijnen daar nog wel stoppen. Een Belgenmop of Antwerpse humor ?

Ik doe uiteraard net hetzelfde want moet naar de Moretuslei in Putte om over te stappen op de Ollandse 105 tot station Bergen-Op-Zoom. Deze laatste rit is super luxueus en aangenaam dankzij een praatgrage chauffeur. Het stukje tussen het station en de Stay Okay (jeugdherberg) liep ik zeven jaar geleden al. Met flarden komen de herinneringen terug als ik langs het park met groene waters loop. Tunneltje onder de snelweg door bij het ziekenhuis en de Balse Dreef. Het is ruim 10:00 als ik een sanitaire stop inlas en ook nog voor een ontbijt ga bij de jongeren. Na het heerlijke terras trek ik mij op gang vanaf een verweerde wandelpaal. Mag meteen dreven lopen door een bosrijke omgeving. Verslik mij in een ruiterpad maar ben nauwelijks 20 meter uit de richting. Broederspad, Boslust, ben helemaal alleen op de zanderige paden tussen spar en zomerse geuren. Kom uit bij de golfterreinen van Zurenhoek en een prachtige lange loofdreef langs een donkere gracht. Een fietser vraagt de makkelijkste (lees verharde) route naar Ossendrecht. Ik help hem op pad naar best vermogen. Ken hier wel een beetje de omgeving dankzij tochten van de Wandelende Krabben en Den Arend. Bij een privé terrein wordt de tekst bovengehaald, is nodig want de markeringen zijn er slecht onderhouden. Stap aan de rand van akkers en door bossen met een ondergroei van rodo’s en varens tot het bordje Wouwse Plantage. De nu nieuwe markeringen wijken af van de tekst en ik loop gedwee mee langs de Kriekendreef tot een bankje in de schaduw. Ben alweer twee uur onderweg en het is tijd voor een hapje en een drankje.

Ik lijk terug op de oorspronkelijke route terecht te komen en stap nu tarmac en later onverhard door de weidse akkers die kenmerkend zijn voor de Wouwse Plantage. De eerste grenspaal zou nummer 241 moeten zijn maar blijkt 243 te zijn, ik maak mij nog geen zorgen. De markeringen bevestigen nog steeds dat ik GR5 loop en het kerkje tussen het groen is vast wel van De Pin (zoals Martin zou zeggen). Kieviten zien de tweepotige indringer niet graag komen en lokken hem onder luid misbaar weg van hun nest. Ik dring niet aan, loop van hen weg. Ben op de Moerkantsebaan in Essen, vreemd staat niet in mijn tekst. Plots een markering met gewijzigd traject GR5, daar gaan we weer ! Ik blijf maar stappen door de zonovergoten boerenbuiten langs onder meer Landgoed Vijverhoeve en bereik de rand van Huijbergen. Even een kaart raadplegen, ben duidelijk uit de richting want moest langs Essen en Wildert passeren. Tweede drankpauze dan maar.

Even afstemmen met een lokale dame, mmm de markeringen wijzen richting Wildert. Een paar grenspalen hebben geen nummer, een duidelijk bord van knooppunten brengt soelaas. Ik plan in volgorde 67 – 66 – 65 – 63 en 54 te lopen. Heerlijk wandelen door bossen en langs akkers. Moet een paar vee roosters oversteken. Ben blijkbaar verstrooid want raak het spoor van de knooppunten bijster. De GR markeringen zijn gelukkig nieuw en talrijk. Heerlijk wandelen is het nu in de open ruimte van de Kalmthoutse Heide. Soms wel zand baggeren als ik enkele vennen passeer. Loop langs het hagedissenpad en het schapenpad. Kom na een uurtje of zo een dame tegen die mij vertelt dat ze denkelijk zo’n 4 km van de bewoonde wereld is. Het is intussen 15:00. Kom bij een groot ven uit dat ik herken van de eerder gelopen tocht vanuit Heide. Verwijder zelfs een pijl die vergeten is door de Sint-Jansstappers. Het parkoers is schitterend maar ik geniet niet ten volle niet wetend waar ik ga uitkomen. Om 16:00 bereik ik de bewoonde wereld en een cafeetje met terras aan de Heidebloemlaan. Ben aan iets nat en straf toe. Blijk nauwelijks 1,5 km van station Heide verwijdert te zijn, oef.

De trein gaat rond 16:45 en ik wandel op mijn gemakje tot het station. Blijkt de ticket automaat defect te zijn ! Gelukkig heb ik een railpass op zak en kan ik, mits opleg van € 2,00, reglementair reizen tot Hemiksem. Al liep ik een mooi parkoers vandaag toch ben ik uit mijn humeur omdat niks verliep volgens het boekje. Morgen trek ik eerst naar Linkeroever en schaf mij de nieuwe boekjes aan van GR5 en GR12, het is van moetes !      

Als Mieke verse Pap serveert dan zijn we er graag bij. Kempenzoon Leo komt zoals altijd minzaam zijn gasten begroeten. Volle afstand vraagt hij en antwoord meteen zelf, ja hé. Bruggeling Xavier, die mee op trein en bus zat is al op pad, Karientje en Dirk zullen dra na ons volgen. Enkele straatjes langs de Brembergse villa’s en we duiken het groene land in. In tegenstelling tot het Antwerpse heeft het hier wel geregend vannacht en liggen de maïsakkers er nat bij. De zandpaden zijn uiteraard goed begaanbaar. Leo heeft er zin in. Een ontelbaar aantal pijlen en linten loodsen ons over smalle slingerpaadjes door het jonge bos. Als een duizendpoot wentelt een groepje wandelaars zich onder leiding van Linda naar de volgende halfopen strook. Voor mij bekend terrein dankzij de StreekGR der Kempen. Krijg onderweg nog een onverwachte schouderklop voor mijn verslagjes, de waardering doet deugd. Breed zandpad nu langs ontluikende biet en maïs tot de eerste pauze bij de plas van camping Tulderheyde. Het is er de zoete inval. Zeker 75% van de wandelaars zijn bekenden. De pauze loopt dan ook een beetje uit de hand.

Twee lussen hebben we hier voor de boeg en dus hebben we er eentje achterstand op de meesten behalve de Zichemse tgv’s. Achterom ’t Jachthuis duiken we opnieuw de bossen in van zomers geurende den. Ja, de zon komt ook regelmatig piepen al is de temperatuur vandaag sportmens vriendelijk. We waden door het hoge gras en langs rododendrons in volle ornaat naar de vennen van Broekeling en zijn gagelvelden. Weg blijven van de bijenstal geeft Leo zijn gasten mee. Voorbij de ‘verroeste pk’s’, het levensgrote beeld van een boerenpaard en zijn menner gaat het naar een prachtige dreef van eik. Ik heb sinds gisteren wat hinder van mijn smallere loodgieterij en moet Linda wat voorsprong gunnen. Wandel aan een rustig tempo door de zoveelste sparrenbossen en stilaan daagt ’t Jachthuis terug op. Halven dans.

Bammetjes aanspreken en op pad voor de tweede lus. Domein De Utrecht komt nu uitgebreid aan bod, we zijn op Ollands grondgebied. Spar, zandpaden, hoog gras, een vennetje, het blijft genieten. Voor het eerst dit jaar bloeiend vingerhoedskruid in paars en wit, prachtige witte lelies ook. We steken een oude trambaan over, nu zandpad en vervolgen dwars door gemengd bos. Er doemt een heerlijk rodo’s-dijkje op. Links de witgele grassen van de Aalsterse heide rechts het idyllische ven Papschot. Stilaan uitbollen tot de laatste pauze op de camping. Bijpraten met Jefke van Balen.

Hebben nog een uurtje voor de boeg. Letterlijk langs een patattenveld en vervolgens een afwisseling van bos en akker tot de Poppelse kennel. Stappen wat verhard door de verspreidde bewoning van Overbroek en gaan dan riviertje de AA opzoeken. Slingeren mee met het dicht begroeide watertje tot de boerderijen van Poppel. Langs het dorsplein met kiosk afsluiten op het terras van Mieke Pap. Na het Duvelke geven Marie-Louise & Jo ons een lift tot station Turnhout waarvoor onze dank. Bedankt ook Leo en zijn team voor weer eens een heerlijke wandeldag in het prachtige Vlaamse uithoekje.