Archief

Ik ben weer in Jeanneke-City deze ochtend. Even opletten bij het station want de GR5 en de Streek GR lopen ook hier even samen. Mijn te volgen route loopt langs de Kleine Nete en het Begijnhof tot de kapellekes op de heuvel. Het omgekeerde van dinsdag dus. Net voor de Toeristentoren dender ik terug de helling af en de steenweg over. Duik de bossen in naar … de boskapel. Opvallend hoe droog de grachten er ook hier bij liggen. Wandel door halfopen terrein langs weilanden vol boterbloempjes. Groepen schoolkinderen zijn blijkbaar op uitstap. Als de leraar vraagt opzij te gaan voor de wandelaar doen de Vlamingen dat netjes. Alleen de donkere exemplaren blijven tot twee keer toe voor mijn voeten lopen. De eerste keer blijf ik rustig, de tweede heeft meer pech. Wie niet horen wil moet voelen. Krijg geen commentaar en loop aan een gezwind tempo verder. Ben alweer een poosje de markeringen kwijt. In de volgende zanderige bosstrook blijk ik toch nog op het juiste pad te lopen. Nu het warmer wordt laten de kikkers zich ook gaan en kwaken er op los. Ik stoom maar door, immer gerade aus. Sta plots bij een kampeerterrein. Blijkt Korte Heide te noemen met aan de overkant van de baan Bobbejaanland. Vind een bankje bij een vijver voor de ‘casse croute’. Onwillekeurig mijmer ik over vervlogen tijden, de souvenirs aan fantast Fels komen terug. Het wandelgild heeft aan die tijd toch mooie dingen over gehouden.

Ik vervolg langs Villapark, dat doet wat zijn naam zegt : statige landhuizen met een parkje en ronde vijver in het midden. Het Boterpottenpad loodst mij naar de Papendijk. Loop nu lange rechte zandwegen door de stille Kempen tot bij de Kleine Nete. Geen markeringen meer bij de Schoorsebrug, de tekst wordt er bij gehaald. Snap wat er aan de hand is. Op een groen metalen paaltje hangt geen enkele aanduiding meer. Ik mag de oever van de rivier volgen, een graspad weelderig afgezoomd met bloeiende brem. Dan komt de Zeggendijk aan bod. Ellenlang rechtdoor lopen over een tarmacje een gracht volgend. Bij de gelijknamige windmolen neem ik mijn tweede pauze, de beentjes worden moe.

Slingertarmacjes langs hoeves en paardenweiden worden nu mijn deel tot de Bocholtse vaart. Bij Sas 9 stap ik naar de overkant en duik een smal graspad in. Halfopen terrein met her en der een woning ingepland. Bij het volgende tarmacje is het markeringen zoeken. Het lukt mij een hele tijd, vooral door achterom te kijken. In tegenovergestelde richting blijken de roodgele kleinoden wel regelmatig aanwezig. Tunneltje onder de ringweg door en dan gebeurt er wat te verwachten was. Ik ben het spoor bijster. Weet het Geelse station niet ver af en loop op het gevoel door stille straten verder. Bij een bushalte bevestigt de kaart mijn vermoeden, het station ligt één bocht verder. Pik warempel zelfs terug markeringen op. Eind goed, al goed dus en ik neem de eerste trein terug naar de Koekenstad. Nog even en het is weer weekend en kan ik met Linda op stap.    

Zoals gezegd wil ik weten waarom ik fout liep in de Lovenhoek. Sta dan ook al om 9:15 bij de kerk van Pulle. Het is muisstil in het dorp en het zonnetje schijnt weldadig. Aragon laat zich niet horen of zien en dus loop ik langs de juiste paden het dorp uit de weidse ruimte tegemoet. Wandel over brede grindpaden en vervolgens door het gemengde bos tot de kapel van Lovenhoek. Ben enorm op mijn hoede zodra de GR5 samenkomt met de streek GR. Ja hoor, 50 meter voorbij de kapel vind ik een haast volledig kleurloos geworden markering van splitsingen. Ze is echt onopvallend tussen blitse pijlen van Natuurpunt en andere. Blijkt daarbij dat ik nog dwars door een geploegde akker dien te lopen en de eerstvolgende markering verborgen ligt in een bosje. Voel mij dan toch al beter, niet zo dom of dwaas als verwacht ! Het te volgen pad slingert zich nu heerlijk tussen sparren en een weelderige ondergroei door. Kom zo bij Zegbroek uit en zijn landelijke omgeving welbekend bij de Kempense wandelaars. We hebben dikwijls een rustpost in de lokale voetbalkantine. De volgende bosstrook dan, spar met een weelderige ondergroei van varens. Twee eekhoorns rennen haastig van tak tot tak meters boven mijn hoofd. Kom bij de befaamde 14 kapellekens van Vorselaar uit. Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken, er staan 8 km op de teller.

Neem een ruime pauze genietend van de stilte en ga dan verder langs een gehooid grasland. En de boer … hij beerde voort, de ene zijn stank is de andere zijn brood. Bereik het prachtige waterkasteel van Vorselaar. Nu nog extra in de verf gezet door een rij rode beuk in volle lente-ornaat. Schitterend is dit ! Een zandweg loodst mij naar de bewoonde wereld. Een merrie komt haar knuffel halen en ik vervolg over een fietspad langs Vispluk. Kan niet anders, half Vorselaar noemt zo. Dacht ik de omgeving hier helemaal te kennen, niets blijkt minder waar te zijn. Krijg brede zandwegen onder de sloffen geschoven langs gras- en graasland, de Berkelheide. Kies mijn tweede bankje in de natuur niet zo best uit. Ook deze boer blijkt een beer te zijn !

Vort met de bok dan maar, terwijl ‘onze jongens’ in de lucht aardig wat kabaal maken. Een fraaie dreef loodst mij het centrum van Lille in. Bij een fontein midden een woonerf voor de wat oudere bewoners posteer ik nog eens op een bankje in de zon. Moet vervolgens een paar kilometer straten lopen tot het centrum van Poederlee. Raak in Heikant het spoor van de markeringen bijster maar heb terreinkennis deze keer. Langs de dorpskern en de terreinen van de lokale sjotters stoom ik door naar de Heggekapel. Ken het laatste uurtje parkoers haast uit het hoofd. Door bos en wei naar riviertje de AA en zijn vistrap. Dan linea recta naar de volgende bosstrook. Zanderige paden en heuveltjes met een heerlijk zomerse geur van sparren & dennen tot de Herentalse toeristentoren. Het paard ruikt zijn stal. Ik stoom door de heuvel met de bidweg af. Twee spoorwegen over en dan bij het ziekenhuis de Kleine Nete opzoekend. Een laatste prachtige strook groen tot het Begijnhof. Ben nog één straat van het station verwijdert. Heb genoten van een heerlijke, zonnige, zomerse Kempentocht.    

Al waren we gisterenavond laat thuis toch nemen we vandaag weer de eerste bus naar ’t stad. Hebben een kort reisje voor de boeg over Lier tot Sint-Katelijne-Waver. De wandeltocht staat in het teken van ‘de week van de groenten’. Merkwaardig gezicht in Koningshooikt overigens waar het ganse dorp versierd is met poppen, vogelverschrikkers. De bus stopt op 30 meter van de immense startzaal, een luxe. Het is er nog stil, geen randanimatie dit jaar. Wij trekken ons op gang voor de 30 km. Passeren een heuse mini dierentuin. Skippy komt er voorzichtig piepen uit de buidel van moeder. Een deel van zijn familie is trouwens spierwit. Goudfazanten zorgen dan weer voor weelderige kleur net als enkele exotische ganzen. We trekken verder over tarmacjes door weilanden en langs serres richting Hagelstein Een graspad loodst er ons letterlijk door weilanden met honderden  boterbloempjes. Wandelen vervolgens door een moerassig bos tot een stokoud erf. Vanaf de boer zijn voordeur is het maar even tot de imposante kerk van OLV-Waver. Aan de andere kant van het centrum stappen we eerst door hooiland en vervolgens langs een steenweg naar de eerste rustpost. In de tomatenkwekerij gonst het van de activiteit. Er zijn mooie kleurrijke stillevens opgebouwd met groenten. Met de broertjes De Keyser praten we nog even na over het turbulente leventje van Zottemie. Tja, ze zal wel weer haar draai vinden zeker !

Patje Kloek sluit bij ons aan en we beslissen samen de lokale lus te wandelen. Een populierendreefje loodst ons voorbij de slakweker en het open land in. Het is verrassend fris geworden, beetje guur eigenlijk. We stappen linea recta naar de Jutse plassen, mij totaal onbekend. Ik kom slaap te kort en tjok achter mijn maatjes aan. Prachtig watergebied overigens met natte en droge plekjes, ideaal broedgebied voor watervogels en zo denk een zwaan er ook over. We vervolgen onze route langs een beekje en de rand van grasland tot de volgende serres. Dwars door een bomenkwekerij, een strookje steenweg, we zijn opnieuw bij de eerste rustpost.

Patje zet het letterlijk op een lopen en wij volgen aan een rustiger tempo. Passeren prachtig gerestaureerde oude hoeves en uiteraard nog meer groente serres. Stappen langs een geboortebos en een gemaaid pad richting Gasthuisbossen. Mijn geplaagde knie krijgt een steunverband aangemeten. Mijn thuisdokteres is op alles voorzien. Heerlijk wandelen intussen naar de Hondsbossen en een moerassige strook, retentiebekken genaamd. Strookje asfalt en dan langs de gracht bij Muilshoek. We zetten koers naar de grootste rustpost. Heel leerrijk is het in deze tomatenkwekerij. Er hangen overal bordjes met uitleg over het productieproces. Wij wisten niet dat er tussen de planten doosjes met bijtjes hangen. De beestjes zorgen onder meer voor de bevruchting. Leuk intermezzo.

Nog een uurtje of zo uitwandelen en dat wordt het ook. Er valt nog weinig te beleven. Net voor de Midzeelhoeve lopen we tussen een paar plassen door maar verder is het niks dan beton en woningen. Kriske Haesenbosch pikt ons op en dan valt er natuurlijk veel te vertellen over de Ommegancktocht. Man wat is die kerel gedreven ! Hij vertelt boeiend over hoe hij de hele organisatie heeft gestuwd en beleefd. Het succes is hem en de Schaffense Vossen van harte gegund, het harde labeur terecht beloond. Zo hebben we vandaag ook weer een goed gevulde boeiende dag gehad. We kijken toch al vooruit naar volgende week, al ligt er nog niks vast behalve dan dat we wandelen gaan …

Weekend en dus is Linda ook terug van de partij. Betekent vroeg opstaan en wat meer kilometers op het programma. Samen met José (Wilrijk) sporen we naar Brugge. Een volle Connexion bus zet een bonte bende wandelaars af in de Ridderstraat te Sluis, de laatste ‘Belgische’ halte. Althans wat het tarief betreft. Voor de Wind pijlt netjes en oranje tot de startlocatie bij de lokale voetbalclub. We hebben een kleine 30 km voor de boeg.

Het is mistig en fris als we ons op gang trekken samen met grote groepen Mont-Marche Tournai en Denderklokjes. Van de Binnenwallen stappen we snel over naar de Buitenwallen, die netjes opnieuw worden aangelegd. Een schelpenpad loodst ons de polder in. We vervolgen over een verhard fietspad vanaf de Zwinbrug (1952). Fluitenkruid teert weelderig in de bermen. Juffrouw ooievaar bruncht tussen de vele kikkerpoeltjes. Reisduiven scheren rakelings over velden en de woningen van Terhofstede. Er staat een strakke noordoostenwind. De zon brand geleidelijk de mist weg. Onze gastheren sturen de wandelaars over de wallen van Retranchement. Heerlijk stappen in het groen rond de kleine dorpskern. De rustpost is een, veel te kleine, tent op een grasveld ergens achterin. We bemachtigen nog net twee stoelen en kunnen een poosje zonnen.

Stappen door de dorpskern met zijn kiosk en langs de windmolen terug de polder in. Aanvankelijk een graspad later grind met als horizon de witte huizen net benedendijks de kustlijn. We moeten door het stille dorp Cadzand tot bij cafeetje ‘in de buitenlust’ recht tegenover de dorpsmolen. Heerlijk met z’n allen terrasje doen. De derde etappe dan. Langs donkergroene tarwe en knalgeel koolzaad richting fietspad afgezoomd met knoestige wilgen. Recht naar Cadzand-bad en zijn knap vernieuwde dijk. We passeren een blits wit jachthaventje en zetten dan koers over tarmacjes de duinen in. Komen zo bij die heerlijke Zwinmonding uit. Hoog boven slikken en schorren lopen we landinwaarts, een prachtige strook parkoers. Pikken een schelpenpaadje op langs kanaaltjes en worden zo terug naar de tentrust in Retranchement geloodst. Heerlijk wandelen is dit bij een zomers weertje.

Laten de bewoonde wereld weer snel achter ons. Ik hoor een bekend geklepper. Juffrouw ooievaar is hoog en droog haar nest aan het fatsoeneren en stuurt manlief er op uit om takken aan te vliegen, prachtig ! Wij zoeken opnieuw een fietspad op dat ons door de polder en zijn aanplant van patatten stuurt. Vreemd gezicht dat de grenspalen midden de bewerkte akkers staan. Tarmac wordt gras en grind, we wandelen langs grachten en populieren. Een heerlijk briesje zorgt voor aangename temperaturen. Een strookje buitenwallen en we zijn terug bij sv Sluis. Hebben nog een stadslusje voor de boeg.

Wuiven de Grashoppers uit als we er aan beginnen. Voor de Wind negeert het shoppende volkje en stuurt ons over de binnenwallen naar de Damse Vaart. Strookje langs het water en dan langs zuid- en oostpoort over die prachtige, groene dijken rond het stadje. We genieten van het schitterende uitzicht over belfort, kerk en stadsmolen. Afsluiten doen we op een terrasje midden het shoppende volkje. Hebben een klein uurtje tot de bus naar Brugge. Rechtover de bushalte heeft een koppeltje ooievaars een woonst gebouwd op de schouw van een winkelgebouw. En of ze veel bekijks hebben ! Meer dan tevreden reizen we terug naar Hemiksem, dit was een heel leuke dag.  

Met de snelbus richting Herentals ben ik binnen het halfuur vanaf de Rooseveldplaats aan de kerk van Zandhoven. Er is een klein marktje van drie kramen. De visboer bakt voor mij een lekkere portie verse kibbeling, heerlijk. Maar door dat gesmikkel interpreteer ik de eerste markeringen van de StreekGR al meteen fout. Rondje door het dorp en dan kies ik de juiste kerkwegel. De markering was inderdaad een beetje bizar maak ik mezelf wijs. Aan de overkant van een drukke steenweg ben ik vrij snel het dorp uit. Een verhard fietspad slingert zich een weggetje door het groene landschap. Onder een grijze hemel ben ik binnen het halfuur in Pulderbos. Puur beton lopen nu vanaf een waterzuiveringsstation richting Pulle. Op een pleintje bij de dorpskom posteer ik mij op een bankje onder bomen. Hoog tijd voor een extra boterhammetje.

Ik blijk lichtjes fout gelopen te zijn maar pik de draad makkelijk op. Langs het stemmige dorpskerkje loop ik een wijk van recente signatuur in. Een dame loopt er op Aragon te roepen. Blijkt haar jonge hond te zijn die uitgebroken is. Ik kan de lieve knaap vinden en terug naar zijn bazinnetje sturen. Ben hierdoor voor de derde keer van mijn route afgeweken. Pik snel terug de roodgele markeringen op en laat de bewoonde wereld achter mij. Heerlijk onverhard wandelen nu door open terrein, gras- en hooiland, een paar prachtige dreven ook. Ben in Lovenhoek en zijn kapelletje. De roodwitte GR5 loopt hier samen met het parkoers dat ik volg. Duik donkere sparrenbossen in om te vervolgen door straten van de gegoede burgerij. Volg nog steeds roodwit en ben tot mijn verbazing in Heikant. Neem een pauze op een bankje en mijn wandelgids er bij want er klopt iets niet. Ja hoor, fout nummer 4 voor vandaag ! Ben al ver voorbij de splitsing van de beide routes en op de foute GR ! Heb gelukkig terreinkennis (met dank aan Theo) en besef dichter bij Grobbendonk dan het geplande Vorselaar te zijn. Maak een ommetje langs de watermolen en de vistrap op de Kleine Nete en zet dan koers naar het Grobbendonkse centrum. Heb ruim de Duvelse tijd tot de bus naar Berchem. Het was blijkbaar mijn dagje niet vandaag. Volgende week vertrek ik opnieuw van uit Pulle, wil persé weten waar ik de splitsing miste !  

Mijn huis- en thuisdokters komen met hetzelfde advies. De patiënt dient elke dag te wandelen om de neveneffecten van de cholesterol medicatie te neutraliseren. En dus stap ik heel dikwijls van Hemiksem naar het centrum van de Koekenstad wat algauw 15 km is. Onderweg pik ik dan her en der een voedingsmarktje mee op zoek naar onbekende smaakjes. Het is onwaarschijnlijk hoeveel heerlijke soorten kaas er bestaan !

Maar vandaag begin ik aan een vierluik dat mij naar andere oorden zal brengen. Het openbaar vervoer wordt vooral op zondag gedecimeerd. Dus pik ik een tocht in De Klinge op donderdag mee, want dan vlotjes bereikbaar vanuit Sint-Niklaas. De Gasthofstappers verwennen ons vandaag met drie lusjes in stijgende volgorde van aantal kilometer. Ik draai dit natuurlijk netjes om. Ben trouwens net op tijd in de Klingenaar om Rudy (Schelle) en Viking met hun respectievelijke eega’s uit te wuiven.

Begin dus met lus C over 8,3 km. Onder een loden hemel passeer ik een kapel passend versiert voor de meimaand en loop dan een stukje steenweg richting ’t Kalf. Met niet tot dat gehucht maar mag het Stropersbos in voor een lange groene omzwerving. Heerlijk flaneren langs weelderige ondergroei van frisgroene varens, gele brembloemetjes en nog niet actieve bramen. Een natte strook is van vlonders voorzien. Kan mij niet herinneren hier ooit geweest te zijn. Een vrolijke bende uitgelaten kinderen nemen op een grasvlakte pauze, tijd voor een boterham of een appeltje. Ik stoom door, doorkruis een jonger bos bij de drukke baan naar Hulst. Steenwegje naar De Klinge over en ik mag gaan Nederen. Ben nu in de Clingse bossen en stap langs diepe droog liggende grachten, al is dit een water win gebied. Finaliseer deze eerste lus over brede paden van het kabouterpad. Ook voor mij is het dan hoog tijd voor een boterham.

De tweede lus (B) van 7,4 km loopt samen met de eerste tot de ingang van het Stropersbos. Dan gaan we de oude spoorbaan op die vroeger van Terneuzen kwam. Berk en brem voeren er de boventoon. Draai opnieuw het Stropersbos in of toch langs de rand ervan. Halfopen terrein en stappend tussen donkere grachten. Een herder hoedt er een kudde schapen en de boswachter houdt een oogje in het zeil bij een prachtige groep wilde paarden. De zon komt intussen piepen zodat het nog aangenamer wandelen wordt. Bloesems geuren heerlijk. Opnieuw de steenweg over voor een korter stukje Clingse bossen. Passeer een monument ter herdenking van de Dodendraad uit WOI en uiteraard een witte grenspaal. De tweede opdracht zit er op en ik trakteer mezelf op een Klingse Kalsei, lekker blondje dat smaakt.

Blijft dus lus A over van 6,5 km. Heel andere richting nu langs een stukje steenweg in noordoostelijke richting. Ik loop de polder in over landbouwwegen, langs fruitbomen, melkvee en bloemenvelden. Stap de Rode Moerdijk op tussen rijen statige bomen. In de mistige verte de rookpluimen van Doel. Krijg plots een stekende pijn in mijn gehavende linkerknie. Het tempo moet naar omlaag. Langs Spaans Kwartier en Fort Bedmar, nu een kampeerterrein. Herinneringen aan vervlogen tijden. Wat straten lopen dan langs de Blauwe Hoefwegel en de Warandewegel, nieuwbouw aan de rand van het dorp en een ouder ogende dorpskern. De dorpskerk komt in zicht en ik heb nog een kwartiertje tot de bus. Laat mij van dorst en goesting een tweede Kalsei smaken en reis in het gezelschap van Rudy (Edegem) en Sylveer terug naar Sint-Niklaas. Heerlijk tochtje gelopen vandaag, dit smaakt naar nog.

Ik zit met een ei. De laatste tijd steekt telkens hetzelfde gerucht weer de kop op bij de vele wandelvrienden. Wandelsport Vlaanderen zou de lidgelden voor 2018 met 100 à 150 % optrekken ! Ik hoop van harte dat dit gerucht op een kwakkel berust en dat de dames en heren in Maldegem en Hasselt de essentie van de wandelsport in het vaandel voeren zijnde : een goedkope en gezonde ontspanning voor de meestal wat oudere Vlaming.

Met die bedenking in het achterhoofd gaan wij vandaag op stap. 3,5 km tot de Boomse steenweg en dan met bus 500 richting Mechelen. ’t Hofke van Lachenen op de Mechelsesteenweg bij Walem is ‘the place to be’. Aan de inschrijftafel een paar maatjes uit een vorig leven, medereizigers toen ik nog tot de werkende klasse behoorde. Euraudaxer Kim ook, fris en monter. Ook vandaag oogt het parkoers anders dan anders. Richting Duffel is vervangen door richting Waarloos. We zijn benieuwd.

Vanaf de Lazaruskapel gaat het meteen naar de mooie dreef Kapellenlei. Babbel met Louis Goossens terwijl wij de woeste natuur van de Oude Nete Arm in duiken. Raken even aan de vijver en het park van Rumst en stappen dan de blauwe Netebrug over. In de verte staat de Mechelse Romboutstoren stoer tegen de horizon. Wij gaan opnieuw onderaf de waterweg, puur natuur tot de Spildoornvijver, Mechelen Noord. De 30 km krijgt een extraatje aangeboden. Eerst langs de plas en vervolgens door een schitterend biotoop langs een gracht, denkelijk stilstaand water. We pikken de kortere afstanden terug op bij een kapel en stomen samen door naar de eerste rustpost in Walem. Een pareltje, deze eerste 8,7 km.

De bossen van abdij Roosendael komen nu aan bod gevolgd door de Beukendreef en zijn villa’s. Een ommetje over het graspad rond de plas van het Duffelse Fort mag natuurlijk niet ontbreken. Pauze bij Natuurpunt in de Mosterdpot. De Gageleer vindt er vlot afname. Ook Jacqueline laat zich het Kempens blondje smaken. Terugweg naar Walem dan. Door de Mosterdpot met zijn ondergroei van meiklokjes en jonge varens. Pinguïn François en zijn vrouwtje zullen zich deze uitstap vast niet berouwen. We wandelen verder langs een gracht van de Fermerijbeemden, deze tijd van het jaar nog zonder muggen. De Netedijk komt uiteraard ook opnieuw aan bod. Duiken een laatste keer domein Roosendael in tot bij de visvijver en stomen dan tot de laatste rust.

Alle afstanden zijn op minder dan 2 km van de finish behalve de 26 km. Stappen met z’n allen wel samen de Walembrug over maar 100 meter van de eindmeet trekken wij weer weg. Zijn verlekkerd op wat komen gaan. Eerst rustig tarmacje lopen door de Lazarusstraat tot Notmeir en dan … de Oude Sporwegberm. Een smalle strook puur natuur die er dit jaar droog bij ligt. Kievit en Koekoek zingen hun hoogste lied op de maat van ‘trommelaar’ specht. In de regenpoeltjes is het nog stil, te koud voor Kermit. Ons pad is bezaaid met hindernissen, recent omgewaaide bomen en dikke takken. Allerhande bloempjes in het gras zorgen voor kleur. Voorwaar de ‘moment suprème’ van deze tocht. Net voor Waarloos keren we op onze stappen terug. Gewoon tarmacjes lopen tot de finish. De Keizerenberg naar beneden tussen verspreide woningen en weilanden. Langs de Doornlaarlei en zijn groenten serres tot de Mechelse steenweg. Onze tocht zit er bijna op, koning Duvel laat zich smaken. Op bus 500 mijmeren we na, dit was weer een leuk wandelweekend met een prachtige afsluiter vandaag. Het nakende programma voorziet De Klinge (donderdag), Sluis (zaterdag) en Katelijne (zondag). Tot dan …

Met alle respect voor onze vrienden Pinguïns maar de Nationale Wandelgekte is niet aan ons besteed. Net als Rudy & Sylveer kiezen wij voor het Waals Brabantse Archennes waar altijd een leuk parkoers wordt aangeboden. Er wordt trouwens opvallend veel Nederlands gesproken in de kleine startzaal. Het parkoers oogt anders dan anders, zelfs een uitloper van Ottenburg wordt aangedaan.

Starten doen we langs de uit de kluiten gewassen kerk, althans voor zulk een klein dorp. We dokkeren over kasseitjes en langs een eerste prachtig geel koolzaadveld richting drukke Waverse steenweg. Vervolgen door akkers en weidse vergezichten over het golvend land. Geel van het bloeiende koolzaad voert de boventoon, tarwe is nog kort van was en donkergroen. Bij riviertje Le Pisselet weten wij het, stappen naar het piepklein zaaltje van Grez. Vermits we treintje lopen over de smalle paden zal er zeker geen plaats zijn om even te verpozen. We hebben trouwens slechts 3,8 km op de teller staan en lopen dan ook gelijk door. Passeren de Eglise Saint-Pierre en beklimmen een eerste holle weg die ons naar Le Bois de Bercuit loodst. Zeg maar het ‘Brasschaat’ van Waals-Brabant. Vlakke tarmacjes lopen langs landhuizen en het golfparkoers. Wat volgt is een pittige afdaling in een beukenbos en nog een passage langs het schitterend en geurend koolzaad. Wel plaats in het zaaltje nu en tijd voor de boterham.

Net als we opnieuw willen vertrekken komt een bekend duo uit de bocht. Immer goedlachse Sabine & Freddy uit het verre Ingelmunster. Krijg meteen een compliment voor mijn herwonnen slankere stroomlijn. Een gezellige babbel volgt, die verderop zijn vervolg zal krijgen. Wij moeten nu een kasseibaantje op en meteen weer dalen, langs een wijk in aanbouw, richting Waverse Steenweg. Aan zijn overkant dokkeren we richting treinstation van Gastuche. Stappen over de Dijlebrug (la Dyle Romane) een prachtige dreef van platanen in. Draaien rond een stevig bolle akker, net bewerkt en dus kaal. Dan stilaan klimmen richting dorpspomp en Losweg, we zijn in Ottenburg. Prachtige afdaling door een beukenbos. Een open grasplek ziet geel van de paardenbloemen. Een tarmacje loodst ons terug over de Dijle en recht naar het treinstation van Florival, zo’n twee kilometer van Archennes. Pauze in café Au Val Fleuri, terrasje doen in de zon. Zo denken Freddy & Sabine er ook over.

De 30 km gaat nu zijn eigen weg. We volgen een eind de spoorbaan richting Pécrot. Duiken dan onderaf en keren op onze stappen terug langs weilanden en populieren door de groene Dijlevallei. Klimmen vervolgens een tarmacje tot Wijmingen en zijn kampeerterrein. Stappen tot de steenweg bij het Rodebos. Jammer genoeg kiest de parkoersmeester hier niet voor bos en veld maar voor tarmac tot een diepe holle weg net na VK Rode. Mogen even dokkeren over van die heerlijke rosse kassei. Daarna helaas alleen maar tarmac langs de Ferme du Grand Pré en tot de étangs de Pécrot. Worden er begroet door een vriendelijke dame die een gezellig tweetalig praatje komt slaan. We krijgen ook een waarschuwing mee voor verderop, er blijkt een heikel punt te liggen waar meerdere wandelaars fout gelopen zijn.

Onze pauze loopt uit tot een halfuur omdat Sabine & Freddy en een koppeltje uit Kluisbergen ons gezelschap houden. Met de treinuren in gedachte gaan we weer op pad. Lopen één zijde van de vijver en daarna een prachtig nat biotoop tot het beruchte poortje bij ‘de voetbal’. Onder de spoorbaan door en vervolgens stevig klimmen, holle tarmacweg. Helaas geen pijlen meer we draaien met vier in het rond. Ik probeer het noodnummer maar bots op een antwoordapparaat. Heb terreinkennis en neem een Vlaming die hier voor het eerst komt mee op sleeptouw naar rechts. De Flandriens die achter ons aankomen zijn goed voorzien van elektronica en vinden vast hun weg wel. Na enkele honderden meter hangen de geelzwarte kleinoden er weer. Ze loodsen ons door een frisgroen bos naar de immense open akkers van Bossut. Heerlijk zonnig weer, een zacht briesje zorgt voor verkoeling, wat kan een wandelaar zich meer wensen. Afdaling dan, tussen bos en akkers. De kerktoren van Archennes komt tussen de bomen piepen. Wij passen het parkoers een beetje aan, willen persé om 17:00 binnen zijn en de minuten tikken genadeloos weg. Met een Chimay Blue in de hand waarschuw ik 4 leden van A.M.I. voor het probleem in Pécrot. Zij hebben helaas geen oren naar mijn verhaal. Hun wijsheid zit blijkbaar al in de kan. Onze Flandriens bereiken gelukkig tien minuutjes na ons ook de finish. Eind goed al goed, zij hadden de organisatie wel kunnen bereiken.  

Een tiental wandelaars zitten er op bus 52 komende van Brugge, slechts eentje heeft weet van een omleiding waardoor de halte Zerkegem Kerk niet wordt bediend. Ik loods mijn maatjes op het juiste pad. Onder hen Fillie (Hoboken) en Marcel & Annie (Lokeren). We zijn benieuwd wat het tweede bezoek aan deze tocht ons zal brengen, de tekening oogt totaal verschillend van onze eerste doortocht. Zijn vrij snel het dorp uit, de weidse akkers tegemoet. Paardenbloemen vormen witte velden van nog net geen pluis. Gaspeldoorn staat flink in bloei. Kouter blijkt het hier te noemen en wij lopen lange tijd rechtdoor door akkers van bloemenkwekers en zelfs ontluikende spinazie. Passeren vervolgens een molen zonder wieken en zijn fraai molenhuis. Stappen voorbij een bomenkwekerij en enkele schattige stokoude hoeves, nog steeds in bedrijf. Het Maskobos biedt ons een prachtige dreef aan en we horen de eerste koekoek van het jaar luidkeels de maat slaan. Na een uurtje onze eerste pauze in een tuinbouwbedrijf, genietend van het gratis drankje aangeboden door onze gastheren.

Terug op pad dan. Doorkruisen heel wat Jabbeekse straten en worden bijna van onze sokken gereden op een zebrapad door een chauffeur zonder manieren. De weidse vlakte in dan. Her en der een hoeve, nogal wat knotwilgen maar ook de E40 en een immense communicatietoren. Beetje beangstigend deze laatste, big brother is watching you ! Bereiken grondgebied Ettelgem en stappen door het groen aan de rand van natuurgebied Hoge Dijken tot de rustpost in een beeldhouwersatelier. Leuk zitten tussen de monumentale werkstukken van de Meester.

We hebben twee lussen voor de boeg. De eerste stuurt ons dwars het stille dorp richting brug onder de snelweg. We hopen op beterschap maar die komt er niet. We dwalen ettelijke kilometers door de straten van Oudenburg en zijn sportterreinen waar jongeren leren voor Eden Hazard. Passeren dan maar de tijd door een gezellige babbel met een koppel uit Wervik. Bij een oud Mariakapelletje passen we een trucje toe. Weten dat beide lussen door Ettelgem moeten tot aan dit punt. Vertrekken dan maar meteen op de tweede, kortere lus. Deze loodst ons door de polders tussen de twee takken van de E40 door (Calais & Oostende). Langs de Paddegatstraat bereiken we opnieuw onze beeldhouwer. Snappen niet waarom het Oudenburgse klooster, aangegeven op de parkoers tekening, niet werd aangedaan.

Nog een klein uurtje tot de finish. Krijgen meteen het hoogtepunt van de tocht aangeboden. Puur natuur rond de Roksemput en zijn watervogels. Schitterend biotoop dat zijn vervolg krijgt over landelijke wegen, langs akkers en hooiland. Eindigen doen we met enkele honderden meter steenweg. Tijd voor een Kasteelbiertje, het moet niet altijd Duvel zijn. Krijgen intussen de bevestiging van een fout in de uitpijling t.o.v. de parkoerstekening. Jammer, we zijn zodoende een denkelijk leuk strookje onthouden.   

Van 23 Juni 2015 is het geleden dat ik nog GR wandelde. Geen tijd, geen goesting, een beetje van beiden. Vandaag pik ik de draad weer op bij het busstation van Oostmalle. Duik meteen een stenen poortje in van bosdomein De Renesse. Het heeft flink geregend vannacht, paadjes en grassen liggen er nat bij maar goed begaanbaar. Ik geniet van een fris maar heerlijk lenteweertje. Passeer koetshuis en kasteel, een in bescherming genomen monumentale beuk ook. Mooie dreven, gras en grind, loodsen mij naar een steenweg en een zwarte metalen poort aan zijn overkant. De eerste blaadjes rode beuk komen stilaan tevoorschijn. Nattige ondergrond is omgetoverd tot Finse piste. Passeer een ronde plas met eilandje en vervolg door halfopen terrein, bos en weilanden. Salphen noemt het hier, een verzameling van verspreid liggende hoeves al dan niet omgebouwd tot riante gezinswoning. In een berm groeien wilde meiklokjes. Een koppel vandalen op leeftijd moet ze zo nodig plukken, foei. Stilaan gaat het landschap over in weidse akkers. Een tweedekker oefent vanaf het nabije vliegveldje blijkbaar ‘touch & go’, vliegt steeds weer hetzelfde rondje. Ik pauzeer bij de kapel van Vossenbos. Krijg het gezelschap van een stel uit Breda, cache-jagers. Even later worden ze gevolgd door een koppel uit Den Haag. Ook deze tak van de wandelsport blijkt enorm populair te zijn.

Ik vervolg mijn weg door het open land, de vallei van de Visbeek, richting de verweerde wandelpaal van Ginhoven. Bewoonde wereld stilaan en dus tarmacjes lopen tussen boerenbedrijven. Bij een Mariakapel kan ik schuilen onder een grote den voor een stevige plensbui, de enige vandaag. Dwars door Zoersel nu langs sportterreinen, de kerk en de lokalen van de jeugdbeweging. Daarna volgt een schitterende omzwerving door het natte Zoerselbos tot het kasteel Zoerselhof. Er volgt nog meer groen en zalige rust. Graspaden loodsen mij door gevarieerde bossen tot het … Boshuis. Hupsakee de brug over de autobaan en terug het boerenland in. Parallel met de snelweg ( met file vanwege defecte vrachtwagen) over lange rechte wegen. Finaal bereik ik de bebouwing van Zandhoven. Wandel voorbij de gegoede burgerij langs stille straten en achterafjes tot de dorpskerk. Er hangen warempel wandelpijlen. Denkelijk voor de Scherpenheuveltocht die hier morgen passeert.  Rep mij naar de halte want busje komt zo. De rit naar station Berchem is er eentje met veel fileleed. De verwachte 40 minuten worden er aldus snel 70. Geen nood, treintjes naar Hemiksem kennen geen file en ik ben voor de beoogde 18:00 terug thuis. Was een leuke erg groen en stille tocht vandaag. Ben nog 30 km van eindpunt Herentals verwijdert, programma voor de komende paar weken.