Archief

Met die twee van Hemiksem weet je het nooit. Dit weekend reizen we van het uiterste Oosten van ons landje op zaterdag naar het verre Westen op zondag. Moeten van station Adinkerke voorbij Plopsaland tot start De Boare wandelen en bereiken de bomvolle zaal rond 10:30. Een reisje van 4 uur ! Kiezen dan ook voor slechts 25 km wandelplezier.

Door straatjes voert de eerste lus naar het standbeeld van Koning Albert en de zeedijk van De Panne. Het is er niet echt druk. Duiken terug de binnenstad in van de villa’s naar het meer volkse centrum. Na 3 km al een rustpost in Trapegeer. Even Josée (Torhout) gedag zeggen en weg zijn wij in het gezelschap van heel wat Stroboeren op busuitstap. Moeten naar onze smaak te lang door stille straten lopen om finaal toch te kunnen genieten van die prachtige Houtsaegerduinen. Smalle zanderige paadjes en uitbundige witte bloesems laten ons genieten. Vervolgens zoeken we een bosje op en de groene rand van de Oosthoekduinen tot Trapegeer. Hebben 9 km in de kuiten en zoeken een paar stoelen om toch even te pauzeren.

Dwars door het rulle zand van de Oosthoekduinen nu en vervolgens door domeintje De Nachtegaal. We geven het parkoers een eigen invulling en vervolgen met een lange rechte strook Calmeynbos. Nog wat villa’s en we staan terug in De Boare, halverwege onze opdracht. Was het tot nog toe erg druk op onze wandelweg, daar zal dra verandering in komen. De tweede lus is alleen voorzien voor zij die 24 of 31 km stappen en dan wordt de spoeling dun. Ongelijk hebben de afhakers ! Een klinkerpad loodst ons door de bebouwing tot een strookje duinen en even verder het strand. Bij hoog water lopen we aanvankelijk op een betonnen rand maar zoeken dan toch het zand op tot de camping van Bray-Dunes. Het is lekker pittig op en neer tussen de vele caravans tot het klassieke Franse cafeetje. Picon-vin-blanc, tegen onze gewoonte in gaan we er deze keer voor. Een babbel met Lut & Luc, de tijd tikt ontzettend snel weg.

Het hoogtepunt van deze tocht begint meteen hilarisch. Een jonge deerne die uit het zand komt is duidelijk uit haar humeur, wenst ons cynisch ‘veel couragie’ ! Wij moeten erom lachen. Westhoekduinen of te Sahara daar gaan we nu van genieten. Brede zandpaden waar je lekker diep in wegzakt voeren ons op en neer terwijl we genieten van een magistraal uitzicht. Het spel van zonlicht en (soms dreigende) wolken vervolledigt het schouwspel. Dit is genieten ! Helaas verlaat onze gastheer puur natuur een beetje te snel om over te stappen op villaatjes kijken. Wij keren niet terug naar De Boare maar lopen door tot Moeder Lambik op zoek naar onze zondagse Duvel.

Hadden we de ganse dag bewolkt maar droog weer, de laatste kilometer tot de trein worden we toch nog verrast door hemels nat. De trein heeft meer weg van een kippenhok met kakelende studentinnen tot Gent. Daar lopen we 20 minuten vertraging op wegens een verstoorde overweg. Het is 23:00 als we in Hemiksem aanbelanden …

We stappen samen met de busreizigers van Nooit Moe Boezinge bij Mieke Pap binnen. De stoere knapen en meiden van de 60 km zijn dan natuurlijk al lang weg, wij kiezen voor de 36 km. Net voorbij de statige Poppelse kerk zijn we meteen alleen, wandelend over brede grind- en zandwegen door het halfopen terrein. Er staat heel wat wind waardoor de temperatuur in het zonnige Kempenland aangenaam blijft. Kasteeldomein De Schrieken dan en zijn laantjes met rododendrons in de bloei, een must als je hier komt wandelen. Het is het seizoen van de frisgroene varens ook, een heerlijk kleurenpallet dus. Terug in open land volgen we het klassieke fietspad naar de villa’s van Aarle. Een strookje bos, wat huisjes kijken en dan terug het open land met hooi, ontluikend maïs en patat. De mast van Radio Paloma komt in zicht, de eerste pauze bij Aarle ijs ook.

Tot onze verbazing de eerste stappers van de 60 km ook, Chris (Ingelmunster), de broertjes uit Waregem en Guy, het wandelmaatje van Martin. Deze laatste ontbreekt wegens te drukke beroepsbezigheden. Na de eerste pauze gaat het haast linea recta naar kerk en klooster van Nieuwkerk. Naar het schijnt hier neergepoot door een Waalse familie. Brede paden, soms stuk gereden door bosbouwers voeren ons dieper het halfopen land in. Aan de overkant van een drukke steenweg het bordje Gorp & Roovert. We lopen intussen al geruime tijd te Nederen. Landdijkje langs een droge gracht, een laantje met afwisselend gewone en rode beuk, intussen voor ons bekend terrein geworden. Tweede pauze bij de Nieuwe Hoef, gezellig met z’n allen op het terras.

De 60-ers moeten bij elke rust een extraatje lopen, wij voorlopig niet. Over de Paradijsbrug (Rovertse Leij) vervolgen we onze weg. We genieten van heerlijke bossen met grote stroken frisse varens, spar uiteraard maar ook jonge eik. Een landdijkje loodst ons door het unieke biotoop van Papschot, tussen twee vennen door en vervolgens de hei op. Rechthoekige, pas bewerkte akkers liggen ingesloten tussen de bossen. Tulderheide en zijn camping bij de (zwem)plas wordt onze derde rustpost. Zij die ons voorlopen zoals (facteur) Rudy prijzen ons de extra lus van 8,8 km aan. Waren we sowieso van plan. Minder bekend terrein meteen voorbij een pompcentrale van aardgas. Spar met een frisgroene ondergroei van loof stuurt ons over zandwegen richting Landgoed De Utrecht. We rondden er een aardig ven, wandelen te hooi en te gras achter Rendier aan. De wind heeft vrij spel waar we door een dreef tussen akkers stappen. Komen bij een ander ven in wording aan. Gastheer Leo maakt ons attent op een wild Gagelveld, daar brouwt natuurpunt een lekker biertje van ! We duiken opnieuw de Kempense bossen in voor een heerlijke omzwerving tot Tulderheide. Alweer een knappe lus in de kuiten !

De laatste loodjes, achter Paul Baestaens aan, loodsen ons langs meerdere akkers. Niet te geloven maar bij Overbroek moeten we zowaar beton lopen in het groen. Het is uitbollen nu door het landelijke Poppel met zijn vele hoeves en melkveestapel tot het terras bij Mieke Pap. Het is er de zoete inval met allen die de fraaie t-shirt verdiend hebben. Gastheer Leo komt even gedag zeggen en wordt overdonderd met een daverend applaus. Onze minzame Kempenzoon vlucht weg met de haast profetische woorden : ‘er volgt nog meer’ ! Op weg naar huis zijn Linda en ik het erover eens, zou wel eens met een R. of R.-E. kunnen beginnen ! Maar wie zijn wij …

Ook de zondag brengen we door in Brabant, ja zelfs in het Hageland maar dan wel in Vlaanderen bij Eddy en zijn team. Ook vandaag beslis ik het aangeboden parkoers lichtjes aan te passen. Een opwarmertje van 1,8 km vinden wij wat kort en dus kiezen we voor 3,4 km. We stappen vanaf de Orangerie (KTA) door een witte wijk richting werf bij de Diesterse Kaai. Langs de monumentale zandstenen kerk dan en de Grote Markt richting brouwerijhuis Cerckel (Gildenbier) en het gelijknamige parkje. Voorbij het AZ door een recent aangelegd ‘lattekes pad’ en zo naar de Saspoort en de Demer. Gewoontedieren als we zijn verslikken we ons in de bewegwijzering maar komen toch bij het bezoekerscentrum van het Webbekoms Broek uit.

Korte pauze, even bijbabbelen met Patsy en haar ventje en daar gaan we weer, voor een tien-tien-tien tocht. Tussen recreatiedomein de Halve Maan en de vijvers door. Even woest stukje wal en dan door ‘t stad. Langs werkman huisjes richting scholengemeenschap. De ring over en door de bewoning rond moderne kerk Sint-Jan. We zoeken het wilgenpaadje langs de Begijnenbeek op.  Opnieuw wat straten lopen achter de Carrefour door. Eddy gaat op zoek naar de Hagelandse heuvels. De eerste die zich aandient is de Kloosterberg. Langs nog kale, bruin bewerkte akkers meteen een fraai uitzicht over de Oranjestad, gehuld in nevelige regen. De bui bereikt ons tijdens de afdaling, is kort en krachtig in de holle weg. Langs de rand van een recente wijk zetten we onze weg verder, even wat villa’s en aan de overkant van de steenweg wacht het Webbekoms Broek. Dokkeren over een kasseitje naar puur natuur. Gele boterbloemetjes versieren overdadig de grasvlaktes. Bomen staan prachtig wit in de bloesems en zelfs de zon komt vanachter witte wolken piepen. Een heerlijk schouwspel en wij genieten ! Eddy stuurt ons een pas gemaaid pad langs de Demer op. Hey, komt ons niet bekend voor evenmin als het doorsteekje tot de rustpost, rusttent bij het bezoekerscentrum. Het is er beredruk.

Daar gaan we weer, door een gele wijk en nog wat straatjes tot de kerk van Webbekom. De steenweg over en terug de heuvels opzoekend. Door graanakkers klimmen we naar het hek van Toyota en vervolgen onze weg over brede grintpaden met meerdere vrolijk wentelende windmolens recht vooruit. We wandelen op het plateau bij de A2 genietend van prachtige vergezichten. De basiliek van Scherpenheuvel komt even piepen aan de einder. Rijnrodeberg (81,25 m) lees ik. Afdaling door een holle weg richting leuke rustpost in vierkantshoeve Elzenbosch, waar wijn wordt geproduceerd. Babbel met Kriske Haezenbosch, nog steeds de gedrevenheid zelver, vrolijke snuiter.

Het laatste tientje begint met een pittige klim langs wijngaard en zurige appelgeur. De Struikstraat wordt een op en neertje tot we onder de A2 passeren. Dan gaat het in gestrekte draf naar Assent centrum. Even verder een strookje Papenbroek en de drukke steenweg over. Het beton van Prinsenbos is nog steeds potig maar we hebben goede benen vandaag, elke hindernis wordt vlotjes overwonnen. In de verte de contouren van mijnterrils, Beringen en zelfs het Genker bekken. Ik wijs er een paar dametjes graag op, zij vinden het geweldig. Blijven een tijdje over een zandweg op het plateau lopen, kwestie van de omgeving diep in ons op te nemen. Dan komt de Galgenberg aan de beurt. Zakken tot een valleitje en klimmen tot Kaggevinne. Parallel aan de steenweg zoekt Eddy een rustig straatje op. Tovert een laatste venijn uit zijn mouw, pittige helling midden de villa’s. Genoeg denkt ie dan en stuurt ons randje bossen van de Citadel naar … den Duvel.

Ik feliciteer hem met zijn parkoers, het was weer eens een heerlijke Hagelandse wandeltocht, gelopen bij een lekker net koel genoeg weertje. Ziezo, deze twee klassiekers zitten er weer op … en of het leuk wandelen was !!       

Dit weekend plaatsen we in het teken van klassiekers. Op zaterdag wordt het een vlotte reis naar OLV ter Duinen in Ossendrecht. Drie busreisjes met tussenin telkens een kwartiertje wachttijd, ideaal dus. De 30 km blijkt een ietsje korter te zijn al weet je met Krabbende kilometers nooit. Toch breien we een extraatje aan het voorgestelde parkoers.

Starten doen we uiteraard door de zanderige bossen en stilaan ontluikende rododendrons. Pinksteren valt vroeg dit jaar. Een paadje met hoog opschietend fluitenkruid stuurt ons richting Hoogerheide. We bewandelen de rand van de Ossendrechtse Noordpolder over een paadje dat we zelden aandoen. Mooi begin van ons extraatje. Vanaf de statige kerk lopen we dan wel eventjes door de bebouwing maar het stoort ons allerminst. Fietspad op langs de steenweg naar Putte en even verderop de Postbaan in met zijn akkers van al haast volgroeide venkel. Terug de bossen in dan over smalle paadjes richting eerste rustpost, een loods van Natuurmonumenten aan de Groote Meer.

Het lusje dat we hier mogen maken is vast en zeker interessant. Een paar poeltjes regenwater in wording en dan opnieuw de bossen in over een maaipad. We vervolgen met landdijkjes door het groen. Er hangt een merkwaardige preigeur die we niet kunnen duiden. Een open plek dicht begroeid met heide en dan passeren we een camping. Op het fietspad voor ons loopt een bekend duo. Het duurt eventjes voor we ze inhalen, Geertrui en Jan (pijp). Zij zingen de lof over de Vierdaagse van Chantonnay. Moeten we toch ook eens doen. We trekken verder, tussen de nieuwe poeltjes door over weer een ander maaipad. Duiken opnieuw de bossen in en rondden een paar prachtige vennen. Huppelen op en neer langs spar en berk begeleid door wat zacht hemels gedruppel. De steenweg over, stukje Brabantse Wal voorzien van linten als was het een cross parkoers. De klassieke pauze bij Hoeks en daar hoort een reuze Bergense koffiekoek bij.

Staan voor de langste en ook een beetje gevreesde etappe van 8 km rondom Ossendrecht. Aanvankelijk inderdaad wat huisjes kijken maar dan toch weer een visvijver en bos. We wandelen richting polder met zijn groenteakkers en uitzicht over de Antwerpse haven en de stoomtorens van Doel. De lus voert richting Hageland met uitzicht op de bossen van Zandvliet, valt ons heus wel mee. Lopen Moleneind af tot bij autocarbedrijf Scheldestroom. Het is er al erg stil. Het is maar 3 km wandelen tot we terug bij Hoeks aankomen. Eerst wat achterafjes, verhard en onverhard. Nog een strookje bos en dan het fietspad langs de steenweg, voorbij de afspanning Puts Meuleke. We lopen gelijk door, de Brabantse Wal op. Passeren een prachtige vijver rood van ontluikende waterplanten en gaan dan heerlijk slingeren tot het domein van OLV ter Duinen. De Duvel wacht …

Moeten slechts 800 meter wandelen tot de bushalte maar krijgen toch nog een regenbui te verwerken. Deert nauwelijks, we hebben een heerlijke wandeldag achter de rug.  

Beducht voor de warmte verkies ik La Bruegelienne boven de Sinjorenstappers, het Brusselse Zoniën boven de Wilrijkse parken. Zoals we het van Jefke geleerd hebben nemen we de trein tot het station van Watermaal. Langs lanen weelderig versiert met kastanjekaarsen en een vijver gaat het tot metrostation Demey. Jeugdcentiment langs de Rue de la Petite Vignette tot het kruispunt Waversesteenweg en Boulevard du Souverain. We kuieren over de zondagse rommelmarkt tot startzaal Lutgardiscollege. Daniele, le permanent, begroet ons zoals altijd hartelijk. Ook Eddy, de fotograaf en vrouwtje Liliane zijn van de partij voor een kort tochtje. Je wordt ouder papa, geef het maar toe …

Gewoontedieren als we zijn lopen we bij de start al meteen fout. Moeten niet naar de Ravel spoorbaan maar over het kasseitje achter Hertoginnedal door ! De parkoersbouwer verrast met de lange klim langs Putdael gesierd met kasten van villa’s. Nogal wat straten om aan de overkant van de Tervurense Steenweg het parkje Parmentier aan te doen. Bepaald pittige start overigens. Vlak nu over de oude spoorbaan richting Stokkel. We delen de laatste meters tot Stade Fallon met joggende jeugd, aan een 15 km event bezig. Pauze in het schooltje van Malou zoals altijd. Wij blijven buiten zitten op een bankje. Er blijken erg weinig wandelaars present te tekenen vandaag.

De langere afstanden worden weggestuurd door een witte wijk recht naar het centrum van Stokkel. We stappen door de ellenlange Bosstraat richting Joli Bois. Uiteindelijk, bij tennisclub Orée duiken we het bos in, was niks te vroeg ! Maar nu kan de tocht niet meer stuk. Steken opnieuw de Avenue de Tervueren over en dan komen ze aan bod, de Verbrandedreef, de Vijfbeukendreef en vele andere. We duiken een eerste keer onder de Brusselse Ring door. Vervolgen onze tocht langs Olmenweg en Haagbeukendreef. De Prinsenweg stuurt ons, randje Jezus-Eik opnieuw de Ring onderdoor. We dokkeren over een bleek kasseitje en een fietspad tot de blokhut in Jezus-Eik. Hebben onderweg en over 12 km geen wandelaar gezien. Nicole en haar mannen zijn onze enige gezellen in de rustpost. 16 wandelaars op de 30 km zegt de helper minzaam.

Smeer je benen maar ik zegt Luk, ook de lus van 9 km is ‘goed gemeten’. Achter de kapel van Welriekende gaat het richting Groenendaal. De Terhulpsesteenweg over, onder de spoorbaan naar Namen door en dan door de ellenlange Bundersdreef. Het valt ons op dat de parkoersbouwer niet veel moeite doet, gewoon lange kaarsrechte paden door het bos kiest. Stoort niet maar er zit zodoende geen verrassing in het parkoers. Infantedreef, Sint-Hubertusdreef en Vankermdreef zetten ons af bij de American School. We stappen door de Bezemhoek waar de straten roos kleuren van de Japanse kerselaars in bloei. En dan terug het bos in voor de lange trage klim richting Jezus-Eik. Ook nu worden leuke kronkelende gemeden en voor lange rechte wegen gekozen. Het is al ruim 16:00 als we onze laatste pauze nemen in de Blokhut.

Ik weet wat komen gaat en besluit onze tocht in te korten. Krijgen nu wel de leukste bosstrook aangeboden met het Eikendal- en Caudaalvoetpad. Een keienpaadje ook tot de kasseitjes die naar Hermann-Debroux leiden. Het Rood Klooster laten we voor wat het is, redden toch de 17:00 van maître Daniele niet. We volgen gewoon het viaduct in Brusselse richting. Weten een leuk terrasje bij een vijver onderaf de woondozen Etrimo van de Berensheide. Gelaafd leggen we het laatste kilometertje tot station Watermaal af. In Antwerpen zullen we twee bussen missen daar zij niet stoppen aan de voorziene haltes. De grootse werken op de leien sturen alles in de war. Plan B dan maar met tram 24 en bus 295. Het is 21:30 als we de visschnitzels op het gasvuur zetten …      

Beetje langer geslapen vandaag. Het was gisterenavond laat en de boog hoeft niet altijd maximaal gespannen te staan. Toch weer een opwarmertje van 3,5 km deze keer tot de Boomse steenweg in Aartselaar. Bus 500 brengt ons naar een gewijzigde startlocatie op de Mechelsesteenweg in Rumst. We nemen enkele wandelaars op sleeptouw naar een rommelig hokje met geïmproviseerd terras. De Kleitrappers maakten van de nood een deugd. Het parkoers oogt als vanouds, Rumst – Duffel – Rumst.

We beginnen eraan langs de Kapellenlei en een heerlijke omzwerving door de bosrijke Oude Nete-arm. Strookje rivierdijk ook tot het park van Rumst en vervolgens de oversteek van de blauwe brug. In de verte staat de Mechelse Romboutstoren fier te wezen. De parkoersbouwer stuurt ons onderaf het water het weelderige groen in. Kikkers en zangvogels zorgen voor een zomerse symfonie. Langs bruinig water van rottend blad en met de haren vol pluis zetten we koers naar Walem en de rustpost in een schooltje aldaar. Tijdig drinken is ook vandaag de boodschap.

Koersen dan door langs abdij Roosendael en de villa’s van de Beukendreef. Heerlijk lusje rond de plas van Fort Duffel en we duiken de Mosterdpot binnen voor een terrasje bij Natuurpunt. Jefke loopt gewoontegetrouw zijn eigen parkoers zijnde Waarloos – Rumst - Duffel. Hij neemt zijn tijd voor een Duvelke, wij stomen gelaafd door. Opnieuw door de Mosterdpot met weelderig uitschietende meiklokjes, nog zonder bloem. Aan de overkant van de drukke spoorbaan Antwerpen – Brussel een aardig lusje door beukenbos tot de waterwinningsplas. Even twijfels bij de markering, we moeten wel degelijk de spoorbrug over. Luid gebarende ‘kanariepiet’ aan de overkant. Lucien blijkt in gezelschap van Patje Kloek zo zijn eigen interpretatie aan de markeringen gegeven te hebben. Heeft er een extraatje langs de Nete opzitten maar blijft goedlachs als immer. Schaterend om zijn verhaal in geuren en kleuren vervolgen wij onze weg richting centrum Duffel. Duiken dan bij de ruïne het park in voor een hele omzwerving door de heerlijke omgeving. Zijn getuige hoe een arrogante zwaan jacht maakt op alle kleinere vogels die het aandurven in de buurt te komen. Op een eilandje heeft moeder de vrouw haar nest, vandaar. Een strookje Netedijk, terug over de spoorbrug en dan onderaf de Ijzeren Weg richting Mosterdpot. Ik ben aan een korte pauze toe, lijk te verzuren in de beentjes. Passeren tussen gebouw Natuurpunt en de Nete. Het pad langs de grachten wordt dijk. We duiken terug onderaf, vervolgen onze weg langs de plassen van Roosendael met zonnende schildpadden op uitstekende takken. Oef, de zware etappe van 10 km hebben we tot een goed einde gebracht.  

Rustig uitbollen nu. Aan de overkant van de Walembrug wacht de Lazarusstraat. De dapperen van de langste afstand worden beloond met een prachtig strookje Oude Spoorberm. De Doornlaarlei leidt ons langs weilanden en serres naar de finish. Hebben ruim de tijd voor vriend Duvel, om het halfuur stopt er een bus voor de deur. De laatste 3,5 km van Aartselaar tot Hemiksem wegen in de kuiten. We hebben een heerlijke, warme zomerse dag achter de rug, nog eentje te gaan.

Het is alweer een paar jaar geleden en ik heb er echt zin in, Ieper en een uitstap door de zeer geliefde Westhoek. Eerste bus tot Antwerpen-Zuid, treinoverstapje in Sint-Niklaas en over Kortrijk tot Ieper, vlekkeloos. Ter plaatse beslis ik langs de Grote Markt naar de startlokatie te lopen, doet deze organisatie toch nooit de eerste dag. Tot vandaag dus … we kruisen vanaf de Lakenhalle tot voorbij de Menenpoort zij die voor ons op pad gingen!

Het is stil in zaal Fenix, wij maken ons klaar voor een ruime dertiger. Keer ne keer were dus, door een parkje en langs de Menenpoort tot de Lakenhalle. Een lusje door het stadscentrum en zijn vele huizen opgetrokken uit gele baksteen. Terug door die prachtige Menenpoort en dan wat huisjes kijken door de Ieperse buitenwijken om de magische kraan te bereiken. Rechtdoor langs de linkerzijde van Zillebeke vijver (vanaf het restaurant bekeken) tot het gelijknamige dorpscentrum, zijn leuke kerk en klassieke rustpost. Een eerste terrasje meteen, het lommer opzoekend want het is al behoorlijk warm.

Tijdje straten lopen nu, steenweg aan de overkant van de spoorbaan en verder over golvend beton met de Vlaamse heuvelrij als achtergrond. Speurend naar de mast van de Catsberg die hoog in het zwerk een oogje staat te pinken. De eerste koekoek van het jaar doet al dapper overuren. Wij pikken een drankje mee bij het bezoekerscentrum van de Palingbeek en vervolgen onze weg langs het graspad afgezoomd met meidoorn. Komen hoog door een wild bos en zakken dan naar het kasseitje langs de beek met weelderige plantengroei. Klimmetje tot het golfterrein waar we dwars door lopen met een statige kerk op de achtergrond. Loker denk ik dan, al ben ik er niet helemaal zeker van. We blijven hoog op het zonovergoten plateau lopen met een fenomenaal uitzicht over het Franse platteland voorbij Wervik en Mesen. En de boer … hij beerde voort … In een grote boog lopen we om Hollebeke heen om uiteindelijk toch in het plaatselijke schooltje een drankpauze te nemen.

Onder de bekenden Monique en Roger uit Boortmeerbeek, ook vaste gasten hier.  We lopen door het stille dorp richting Geluveld. Voor even maar want het fietspad langs de Komense vaart wenkt. Tussen spoor en in verval zijnde waterweg worden we begeleid door karekiet en andere rietzangers, hooiland is afgereden en gras ligt te drogen. Linea recta dus tot in Houthem, een voor Linda onbekende parkoersstrook. Pauzeren doen we op zijn Waals. De café lijkt meer op een bierwinkel met schragen en van elk merk enkele flesjes in de aanbieding. Wij houden het bij koel water gezeten op een bankje in de zon.

Lopen het dorp uit en krijgen een magistraal uitzicht op de zuidflanken van de Vlaamse heuvels cadeau. Links de kerken van Wijtschate & Mesen, recht vooruit die van Hollebeke en kilometers tussenin akkers en weilanden, patat en ploegende boeren. Het golvende tarmacje lijkt vervelend maar het uitzicht is zo schitterend dat wij lopen te genieten. Toch moet er regelmatig gedronken worden want het is warm, héél warm. Pauze in Hollebeke dus en vervolgens vrij snel de bossen in langs de spoorbaan. Zachtjes klimmend langs bommenkraters omgevormd tot vennetjes, ideaal biotoop voor kwakende kikkers. Hill 60 laten we rechts liggen, gaan op zoek naar de Komense weg. De afdaling naar Zillebeke is ingezet. Bij de spoorbaan het Larem Wood Cemetery en dan ons laatste terrasje. Willy ‘alias drinking team’ doet er de groeten aan Frans Staal, waar is die tijd gebleven ?

We hebben nog 4 km voor de boeg. Keren weer naar Zillebeke vijver die we ronden langs de andere prachtig groene oeverdreef. 23 °C lees ik onderweg. De parkoersbouwer schenkt ons een ‘grande finale’ over het brede graspad rond die prachtige Verdronken Weiden. Hebben wij in de loop der jaren zien veranderen van woestenij tot schitterend natuurgebied met vijvers en weelderige plantengroei. Bij de Rijselpoort weten wij de finish nabij. Nemen ruim onze tijd voor vriend Omer, was een heel leuk weerzien met toch wel onze favoriete wandelstreek waar het helaas toch zo moeilijk geraken is met het openbaar vervoer.

De langverwachte organisatiewijziging van de werkvloer is eindelijk aangekondigd. Ze lost de voorspellingen in maar creëert een lange hete zomer. Wat te denken van 16 werkgroepen bij een bezetting van nauwelijks 40 personeelsleden en een kick-off begin oktober 2016 ! Ik besluit dan ook even ‘foert’ te zeggen en vier dagen met Lindake op stap te gaan, zuurstof tanken. Er is schitterend zomerweer voorspelt.

De eerste opdracht is een reisweg uitstippelen tussen Hemiksem en Berg (Kampenhout). Ik kom aandraven met 3,5 km te voet, een tram, een trein en twee bussen. Het lukt ons wonderwel. De opdracht ter plaatse bedraagt 31 km en zal ons naar Perk en Kampenhout centrum voeren. Maar eerst stappen we een lokale lus van 5 km. Aanvankelijk wat tarmacjes lopen om van de bewoning verlost te geraken en dan de velden in met bloeiend koolzaad en nu toch wel snel opschietende graansoorten. Van op Zaventem stijgen grote grijze vogels op voor denkelijk verre bestemmingen. Leeuwerikjes heffen hun hoogste lied aan, tja het werd eindelijk zomer. De onverharde Molenwegel zorgt voor een eerste verrassing. Hij blijkt letterlijk tussen de aanplant van patatten door te lopen. We sluiten het lusje af met een bosje waar netels welig tieren en zin terug bij sporthal Torfbroek. Een meute honden, voornamelijk Bassett’s staan er vertrekkensklaar. We zullen ze pas ter aankomst weerzien.

Een booke een drankje en daar gaan we weer. Aan de overkant van een drukke steenweg wacht de Kaasdaversweg die ons door de velden loodst. De IJsetrippers zijn vandaag sterk vertegenwoordigt, Wilfried zal tevreden zijn. We maken een heerlijke omzwerving door het natte bos met zijn zachte geur van ontluikend daslook. De Ribeaucourtdreef loodst ons het groen uit. We blijven langs de rand van de bosstrook wandelen richting kerk van Perk. De mis van communicantjes in groot ornaat is er net uit, de klokken galmen vrolijk over het drukke dorpscentrum. Wij pauzeren in een goed beklante zaal bij een cafeetje, tijd voor een babbel met clubmaatjes. Wilfried zorg goed voor ons Nathalie dat ze snel weer letterlijk te poot kan zijn !

Wij hebben een lokale lus van bijna 9 km voor de boeg. Zwoegen ons na Mieke & Roland door de stoffige veldwegen, brokkenpaden, tot een gehuchtje randje E19. Kennen deze omgeving niet en verwachten niet veel. En toch … na het sjieke Chateau de Huyenoven duiken we plots een prachtig bos in, doorstroomt door meerdere beekjes. Passeren kapel OLV Vrede en een vijver om opnieuw het groen in te duiken. Waar we opnieuw Perk bereiken herken ik mijn dagelijkse avondlijke reisroute met bus 280 (tussen Vilvoorde en Mechelen). Zijn het tijdens de pauze in de nu stille zaal met elkaar eens, dit was leuk !

Terug het brokkenpad weg van voetballende jeugd op, deze keer tot de bosrand. Dokkeren verder over kasseitjes en de Snijsselbosweg richting beetje bewoning en even verder de ezels familie van de Kampenhoeve. Doorkruisen het Rotbos tot SK Kampelaar en zetten dan door een wijk in opbouw koers naar onze laatste rustpost. Hebben nog een uurtje stappen voor de boeg. Allen samen wandelen we door de laagbouw van het lokale rusthuis en zoeken opnieuw het stoffige Kaasdavers op. De langere afstanden krijgen nog een heerlijk groen extraatje aangeboden. Eerst de bosrand langs een diepliggende gracht. Vervolgens dwars door het Hellebos en het voor één keer vrij droog liggende Hellestraatje. We bollen uit richting steenweg en finish. Zoeken een plaatsje op het terras om met de meute Bassett’s als gezellen van ons Duvelke te genieten. Eén van de mooiste tochten die wij hier liepen zeg ik tegen de kassierster van dienst. Blijkbaar waren wij niet de enigen die deze opmerking maakten en de dame is duidelijk tevreden.

Voor de terugreis wordt één bus vervangen door een trein en de tram door weer een andere bus. Is 3,5 km minder stappen. We hebben nog drie dagen te gaan …   

 Vandaag gaan we een wit vlekje op mijn wandellandkaart opvullen, voor Linda is het bekender terrein uit een vorig wandelleven. Het is wat puzzelen welk nu de beste reisweg is, wij kiezen voor een Jefkes oplossing. Met bus en trein tot station Katelijne en dan 3 kilometer met onze eigenste 2pk dwars door een KMO-zone tot de startplaats in de groenteveiling aldaar. Zeer ruime startzaal opgesmukt in het kader van de Week van de Groenten.

32 km staan er op het menu vandaag verdeelt over twee lussen van zowat 10 en 20 km elk. Braafjes volgen we de parkoersbouwer en beginnen met het kleinere werk, 100-women Chantal achterna. Meteen een mooi ommetje langs een Fort plas en vervolgens door een stille villawijk. Moeten opnieuw de KMO-zone van daarstraks doorkruisen en passeren dan een leuk biotoopje tussen (vis)vijvers door. In het spoor van een meute Vaartlandstappers bekijken we de nog van activiteit gespeende Midzeelhoeve en zetten dan over stille tarmacjes koers naar de spoorbaan Antwerpen – Brussel. Strookje groen van het Heisbroek en vervolgen onze weg over een rood fietspad tot een bomenkwekerij. Meer bepaald potbomen, ofte bomen in immense potten, prachtexemplaren meteen. Even verder de rustpost bij een tuinder die sla kweekt in een gigantische serre. Het is er vochtig warm, we lopen gelijk door. Volgen tarmacjes in het groen langs weilanden met zowel boter- als paardenbloemen in bloei. Worden een pas gemaaid graspad opgestuurd, lekker wandelen langs een weiland met drie dartele veulens, elk dicht aangeleund tegen moeder. Nog een villawijkje en we zijn opnieuw bij het startpunt na zo’n 11,5 km. Ambachtslieden vertonen er hun kunde van naaister tot mandenmaker en groenteboer.

Lus 2 stuurt ons een heel eind over de Mechelse steenweg tot het dorpscentrum van Katelijne. Duiken vervolgens een nat biotoopje binnen, blijken de Hondsbossen te zijn. Helaas volgt hierna heel wat beton, naar ons verteld wegens wateroverlast. Landelijk beton dus over onder meer de Lierse Donderheide. De Berlaarsebaan stuurt ons naar de tweede rustpost bij een tomatenkwekerij. De bezoekers kunnen er zich te goed doen aan een barbecue met veel verse groenten. Wij houden het bij onze bammetjes maar kijken wel onze ogen uit op de schitterende stillevens gemaakt van veelkleurige groenten, kunstwerkjes.

Het lokale lusje wordt meteen het hoogtepunt van de tocht. We mogen een halfuurtje genieten van het frisgroene Brede Zeyp. Bosrijk en nat biotoopje bewandeld bij een stralend weertje. Korte pauze bij de geur van gebakken vlees en we beginnen aan de laatste loodjes. Doorkruisen hooiland dat wacht op de maaier en her en der een eenzame plant koolzaad in geel ornaat. Langs de Erfstraat lopen we OLV-Waver binnen met zijn immense klooster/school en prachtige kerk. Kerkwegels sturen ons de bebouwing uit. We lopen dwars door een oud boerenerf en laten de skyline van OLV met niet minder dan 9 torens achter ons. Landelijk beton wordt dra ingeruild voor zompig weiland, een leuk intermezzo. Zo bereiken we scholengemeenschap Hagelstein en even verder de laatste paar kilometer die we vanmorgen ook al liepen. Zwaluwen scheren over de velden, de lente is in ’t land ! In de zaal genieten we van ons klassieke Duvelke bij een wervelend optreden van een lokale dansgroep. Moderne dans opgevoerd door hupse jonge deernen tussen pakweg 10 en 20 jaar. Het leven kan aangenaam zijn …

Ik ben weer overgeschakeld naar de zesdaagse werkweek. Mijn enige professionele collega is op vervroegd pensioen gepest. Stuurde naar mijn baas de gepresteerde werkuren door met de melding ‘de zevende dag rustte hij’. Is niks van waar natuurlijk want ben ook op zondag voor 06:00 uit de veren. We rennen van de eerste bus naar de trein tot Mol … om vast te stellen dat er zo vroeg op zondagochtend nog geen bus is naar Sluis. Opwarmertje van ruim 3 km meteen langs onder meer een wel erg moderne kerk.

Het is rustig in de startzaal, ik heb ruim de tijd om de parkoersmogelijkheden te bestuderen en een eigengereide versie aan Linda te serveren. Ze is hare zot gewend, vind het voorstel best wel leuk. Op pad dus, meteen door het frisgroen tot de kerk van Sint-Antonius Donk. Dan langs een meer met elektriciteitscentrale. Vervolgens halfopen Kempens landschap bewandeld over grintpaden tot rustpost voetbalkantine Flurky’s. De zoete inval meteen want vele maatjes keren al were van de lokale lus van de marathon.  Ook wij beslissen deze lus van 9300 meter te lopen, net als een maatje wonende in Kontich maar afkomstig van het Nederlandse Heeze.

We duiken meteen het bos in, waarom zou deze tocht anders Boswandeltocht noemen ! Lange brede graslanen die we delen met zij die de hond uitlaten. Even halfopen terrein, een veld koolzaad staat prachtig geel te wezen. Over een fietspad en dan terug de sparren tegemoet. Het is hier de rust zelver, lekker na de drukte van kantoor. Afwisseling nu met een nat en begraasd biotoopje en vervolgens de dijk van het Kempisch kanaal. Dwars door een haast verlaten golfterrein tenslotte en stilaan terug naar het stille Flurky.

Tijd voor een bammetje en weer op pad de sparren tegemoet. Een enkel straatje met dreigend zwerk en dan door weilanden met dominerende paardenbloem. En de boer … hij beerde voort ! We duiken nog eens de sparren in voor heerlijk slingerende paadjes tot de straten van Achterbos en de volgende rustpost. Deze lokale lus slaan we over, kiezen voor de laatste loodjes, alhoewel met nog een laatste rustpost onderweg. Passeren vrij snel een pracht van een bidweg met zijn witgekalkte kapellen. Dan wordt het weer rollercoaster met kleine mastentoppen onder de voeten. Even door een stille wijk en opnieuw het frisgroen in vergezeld door een even frisse aprilse gril. Spar met een ondergroei van loof geurt nu heerlijk tot de laatste pauze bij Milleke Mol.

Martin laat ons weten dat hij een halfuurtje voorsprong heeft en ons opwacht ter aankomst. Wij stappen in het groen over zandpaden tot damesvoetbal Moldavo. Een tijdje huisjes kijken aan de overkant van de steenweg en dan weer door sparrenland tot een vaart. Meteen weer weg van het water en slingerend door het bronsgroen terug naar de steenweg. De laatste kilometer loodst ons langs een beek. April kent er zijn gril. Binnen de 60 seconden tovert hij ons pad winters wit van de hagelbolletjes, uniek vinden wij dit. Een wandelaar is sowieso een beetje gek ! Lachend gaan we met Martin aan het Duvelen. Hebben ruim de tijd tot busje 1 die uit een voor mij onverwachte straat komt. Gelukkig is Linda bij de pinken …