Archief

Vandaag ga ik op jaarlijks familiebezoek. Achter de toog bij de Trekplosters staat Nelly Vanderstukken, familie uit het 7^de knoopsgat weliswaar maar toch leuk. De startzaal wordt voor meer dan de helft bevolkt door IJsetrippers, we zijn met z’n allen paraat. Trekken ons op gang in de mistige morgen langs het klassieke achterafje richting brug over de snelweg naar de kust bij Groot-Bijgaarden. Dokkeren meteen door naar het gelijknamige kasteel en de gemeenteplaats met de mooie gebouwen. Passeren na nog geen halfuurtje wandelen rustpost Collegium, die niet voor ons voorzien is en lopen dus gewoon door. Rustige straten loodsen ons richting winkelcentrum Dansaert Park, mij volledig onbekend. Stilaan breekt de zon door het grijs en het parkoers open naar meer groen. Toch zullen we een ruim uur straten lopen in de omgeving van de snelweg, langs Kattebroek en Hof van Elegem. De bedoelingen van de parkoersbouwer ontgaan ons helemaal. Eindelijk komen we hoog boven de Dilbeekse Wolfsputten uit en mogen genieten van het natte biotoop en al heel wat ontluikend groen. We denderen Ketelheide naar beneden. Genieten nog van een wilgenpaadje en een schafelingpad langs een diepliggende beek. Dwars door een witte wijk gaat het naar Savio en de eerste pauze na 12 km !

Langs een verweerde muur zetten we onze tocht verder. De Kattenstraat voert nu hoog in het landschap, voorbij de Bruine Lieveheer. We laten de bebouwing achter ons, verlaten de 42 & 50 km voor een trage afzink door open veld, genietend van Pajotse vergezichten. Kwartslag om de majestueuze kerk van Sint-Martens-Bodegem en vervolgens een heerlijk pad langs een vrolijk klaterend beekje. Aan de overkant van de spoorbaan wacht rustpost 2, Castelhof. We nodigen Claire & Roland uit voor een extraatje maar ze gaan niet op ons aanbod in. Vort met de geit dan maar ! Zoeken het tarmacje op parallel met vallei en spoorbaan en verorberen als bonus de klimmende veldwegen van de Cauwenberg. Voorbij voetbalvelden wacht oranje geschilderd kasteel La Motte en de kerk als op een pedestal van Sint-Ulriks-Kapelle. Lijken op het hoogste punt van de omgeving te wandelen met uitzicht zowel in noordelijke als zuidelijke richting. Duiken tussen bebouwing opnieuw de vallei in en stappen met z’n allen langs de bosrand van Tenbroek terug naar Savio.

De laatste loodjes beginnen pittig met de klim voorbij Don Bosco en andere scholen. Slingeren ons vervolgens een weg langs achterafjes terug richting snelweg waar het al de ganse dag gezellig in de file blijkt te zijn. Aan de overkant van de brug wacht het Fabiolapark en prachtig houtsnijwerk aangebracht in dode bomen. Wie haben es wieder geschaft ! Nelly en echtgenoot zorgen voor een paar frisse Duvelkes en dan is het tijd voor de overvolle bus, zwart van ’t volk richting Brussel Noord. Vlot reisje naar Hemiksem, morgen zijn we weer paraat.   

De treinbegeleider wenst de wandelaars een fijne dag, klasse van die man. We zijn met zeker 30 stappers op weg naar de parochiezaal net achter de kerk van Kessel-station. Er heerst een drukte van belang en we komen vele bekenden tegen tot een koppel uit het Oudenaardse toe. Daar gaan we dan, voor onze klassieke dertiger, autochtonen Annie & Willy achterna. Een paar straten langs het spoor en dan feestelijk en waarvoor we gekomen zijn : de Kesselse Heide. Heerlijk wandelen langs knoestige spar en sierlijke berk, prachtige open plekken met rustige heide. Een schitterende opener ! Aan de overkant van het spoor een extra strook bos tot het Kesselse Fort. Rondgang langs het water en zijn luid misbaar makende Canadese ganzen, de eerste pauze in een bekend schooltje wenkt.

Gezelschap van Jef ‘sneus’ en even later Jean-Pierre (wsv Schelle). We gaan er vandoor maatjes, hebben nog maar 8 km op de teller staan. Voetweg noemt de straat die ons naar bos en wei voert. Krijgen een eerste buitje te verwerken, een vettig strookje grasland ook. Het landelijk beton tussen kale maïsakkers laat ons kennis maken met de eerste kieviten – de lente is in’t land !  Legebaan, die volgen wij op grondgebied Nijlen. Nog een paar jonge bosstroken maar vooral landelijk tarmac richting Bevel. Stevige haast 10 km tot de leuke volkse kroeg van Rozenland. De dames des huize serveren er heerlijke verse groentesoep en wij laten ons niet smeken. Annie & Willy hebben het gezelschap gekregen van Sir Gerard, die lefgozer van de Duintrappers. Ook hij is in zijn nopjes in de Stille Kempen.

We laten een stevige plensbui aan ons voorbij gaan en vervolgen onze route langs achterafjes door slaapdorp Bevel. Voorbij chirolokalen en landelijk tarmac wacht de Grote Nete. Zijn allebei fan van het zwerven langs de sierlijk kronkelende bruine rivier. Mogen hier dan ook nog genieten van uitzichten over fraaie kastelen en hun hoeves. Van een pittig hagelbuitje ook …Stukje steenweg, jong bos met veel klimop en een stevige plensbui bij RVT Sint-Jozef. Kletsnat bereiken we het centrum van Kessel en de laatste pauze. Kunnen we bijkletsen met clubmaatjes Christine & Noël.

Nog een uurtje te gaan. De Kapelweg loodst ons naar een wild bos en lekker wat zwarte smurrie. Extraatje voor de 30 km langs een prachtige dreef en een bijkomend bosstrookje. Blijkt Soldatenbos te noemen. Een paar drukke wegen, even ploeteren door de smurrie en dan wacht nog meer bos, de bekende Kromme Ham. De parkoersbouwer houdt het overwegend bij tarmac, denkelijk wegens onbegaanbaar. We kunnen nog net Kris Haesenbosch en zijn gezinnetje uitwuiven alvorens van ons Duvelke te genieten.

Moeten al snel naar de trein en de terugweg naar Heimisse. Hebben een heel leuk wandelweekend achter de rug met plaatsen waar we zelden komen. Meer moet dat niet zijn.

Toch handig zo’n rechtstreekse treinverbinding. 70 minuten relax reizen van Antwerpen-Centraal tot Tubize. Kilometertje wandelen door de grauwe Waals-Brabantse gemeente en we staan in de ‘buvette’ van de lokale voetbalclub, een topper ‘en D2’. Het is er kaal en stil, gelukkig brengen de roodgele clubkleuren wat leven. Net als ‘permanent’ van dienst Daniele, die mij als een echte Waal een kus geeft. Uit Herne zijn nog steeds kranige Willy en zijn vrouwtje paraat. Hij beseft niet hoe dikwijls ik thuis bovenaan de trap van de slaapkamer aan hem denk. Maar we gaan wandelen, een tochtje van ruim 28 km. Jaren geleden dat we hier nog waren. Starten meteen pittig langs de muren van een tot lofts in ombouw zijnde industriële site. What goes up must come down, vandaag tot de kale vlakte van wat ooit de Forges de Clabecq was. Nu niet meer dan een stationnetje vol graffiti en een platen frietkot. Brug over het kanaal naar Charleroi en dan langs de steenweg omhoog voorbij de dorpskerk. Onmiskenbaar Waals allemaal met typische werkman huisjes. Weg van de bebouwing, smal pad langs bolle akkers, ooit tarmac geweest. We volgen een klaterend beekje tot de ingang van een kasteel, nu privé universiteit domein. Wegdraaien het statige bos in, pittig klimmen tussen beuk met een ondergroei van bloeiende paasbloemen in het wild. Rustpost na 5,4 km in een cafeetje te Sint-Veroon (Halle/Lembeek). Le patron y parle uniquement la langue de Molière.

Bakje flauwe koffie (dirt water zou mijn Braziliaanse collega zeggen) en weer op pad. Hoog boven en parallel de vallei over een tarmacje dat duidelijk dienst doet als sluipweg. Voorbij een hoeve die er denkelijk vijftig jaar geleden eender uit zag. Kleine hokjes weerszijden de weg herbergen het vee, de mesthoop prikkelt onze reukorganen. Duiken de vallei in langs onverhard, zeg maar vettig, om meteen weer te klimmen. Een brede holle weg met overdaad aan klimop loodst ons naar het akkers plateau. Prachtige vergezichten meteen. De parkoersbouwer gaat wat spelen met de heuvel en onze kuiten, steeds weer op en neer golft ons pad. Een laatste duik, we pauzeren in een klein schooltje te Braine-le-Château onder meer met Jean & Liliane (Anderlecht).

Na de pauze stappen we door het dorp om vervolgens aan een stevige klim te beginnen. Mogen op adem komen in de Sentier du Hasard, rustig bospad, en dan terug een niveau lager tussen de woningen. Lekker vettige klim langs weilanden vervolgens, vlak komt in dit parkoers niet voor ! Om de lokale voetballende jeugd te bereiken moeten we weer een verdieping lager. Bois des Pochets, lees ik op het volgende bord voorbij een roze hoeve. Upstairs maar weer tot de rustpost in Sint-Veroon. Hé, hé, stevig werk tot nog toe maar wij vinden het prima. De nivellering neemt af. We stappen naar een mini watertoren en fraaie gedateerde woningen. Stilaan bergaf tot het kanaal en de brug van daarstraks. In de vallei werkman huisjes. Het begint ons te dagen. Hoog in de heuvel de woningen van het kader, in de vallei die van de werkman, allen Forges de Clabecq. We wandelen rond de kaalgeslagen industriële site en duiken langs een landelijk kasseitje, samen met een straatbeekje, terug naar beneden. Meteen terug upstairs natuurlijk langs woningen en akkers met laagstaand wintergraan. Laatste rustpost in cafeetje l’Egypte. Net op tijd om te zien hoe Spartacus de troepen van Lefevere te grazen neemt.

De laatste loodjes nu, enkele vlokjes sneeuw die smelten voor de zon. We wandelen een heen-en-weertje langs de spoorlijn richting Hennuyères. Nog één klimmetje en vervolgens door gehucht Stéhoux. Langs het kasseitje van le Pont du Diable terug tot een riviertje en dan … recht naar den Duvel. De opeenvolging van heuvels heeft zijn tol geëist, we nemen een ruime pauze. Ik heb een fout uur voor de trein in gedachten en we missen hem dus net. Halfuurtje wachten, geen ramp. Helaas zijn er ook werken rondom de Rooseveltplaats en missen we onze drie verbindingen naar Hemiksem ! Resultaat : pas om 21:30 thuis, het kan verkeren zei ene Bredero !

L’Amitié par la Marche maar dan op zijn Nederlands, daar genieten wij vandaag van. Martin gaf de aanzet met Borkel & Schaft als hint aan te dragen eerder deze week. Als een echte wandelmaat biedt hij aan ons op te pikken bij Neerpelt-station. Wij glunderen, een tochtje bij Ad en zeker in deze omgeving slaan wij nooit af. Peter Heesakkers verlaat net de startzaal als wij aankomen. Maakt gelijk rechtsomkeer voor kop koffie met de Belgen. Hennie sluit haar ‘zusje’ Linda in de armen. Altijd feestelijk thuiskomen zo’n Olat tocht.

Het duurt dan ook even voor we op gang geraken. Sorry Martin, 40 km is gezien het tijdszijn voor ons te hoog gegrepen. Vanaf camping Dommelvallei duurt het maar een paar natte veldwegen tot de schattige rivier. Ad zorgt voor afwisseling met enkele bosstroken, ook hier spar uiteraard. Bij een hondenclub heerst luidruchtige drukte, de zondagse training sessies. Terug de Dommel dan in open terrein met de eerste rustpost aan het water, een schitterende locatie. Koffie en Olat-bammetjes, heerlijk !

We nemen afscheid van Peter die de 20 km loopt en vervolgen onze weg langs …de Dommel uiteraard. Elke ‘pinnekesdraad’ dient overwonnen te worden middels een houten trapje, met galante Martin steeds weer paraat voor de ‘korte pootjes’. Schitterend biotoop dit inclusief rietkragen en al dan niet verzopen weilanden. We verlaten de waterkant en gaan een winderige landdijk op richting hoevegebouwen. Snel terug puur natuur met het Plateaux Hageven. Haast kaal terrein met wat vennen. Ik herken het van eerdere tochten van de Grenslopers. Een knuppelpaadje, dennen en sparren groot en klein, we maken een ruime boog rond grote stille plassen. Eigenlijk stappen we van de ene immense open plek naar de andere, nu met mosduinen en nog meer vennen, wuivende gele grassen ook. Schitterend doorsteekje over een rivier met brede rietkragen en middels een wiebelende hangbrug. Verstandige Europese investering. We gaan nu laantjes trekken, beschut door frêle boompjes tussen de akkers door en dit tot de sobere rustpost. Hebben er 15 km opzitten en genieten van koffie en ‘bookes’ op een bankje achter een ‘camionette’ die ons netjes uit de wind houdt. Goed gedaan mannen helpers !

Gesterkt doorlopen we nog meer laantjes, bereiken stilaan de eerste grenspalen. Tussen twee grachten lopend wordt ons pad wat Olatter (lees vettiger). Even wat tarmac als we langs enkele hoeves passeren maar snel terug een sparrenbos. Weg van de 40 km naar de Warmbeek en zijn prachtige, hoge gele kraag. De rustpost Achelse Kluis wenkt. Genieten van een patersdrankje van ’t vat en dan wil Martin daar graag een stukje kaas bij. Uiteraard zijn wij het met hem eens. We worden overvallen door een groepje veertigers, de Wilskes, Karin & Dirk, Zottemie & Bart, Denise & Patrick.Tja, we zijn echt wel in Bels hé !

Verlaten de abdij langs de grenskant en de Doodendraad. Zelfde Duitse fenomeen uit WOI dat we ook kennen bij Leo in Poppel. Hier wel heel expliciet aanwezig met wachthok en ‘pinnekesdraad’. De grens der Lage Landen is duidelijk op het asfalt aangebracht. Het bordje Leenderbos stelt onze kennis van aardrijkskunde bij. Wij lopen naar Groote Heide, drassig grasland omgewoeld door wilde zwijntjes die wij niet te zien krijgen. Adje op zijn best en ploeteren zullen we, door de zwarte smurrie van het natte woeste bos. Dan een eenvoudig graspad dat heerlijk mee slingert met de ruime meanders van de Tongelreep. In de verte wenkt de soeppost. Adje scherpt onze honger, laat ons in een weidse boog aankomen bij Willem en de dames bij de dampende ‘erweten’ soep. Komt Henri Floor zowaar de groep vervoegen, hé dat is een leuk weerzien !

Dirk geeft het laatste startsignaal. Blijkt dat Martin de enige Neder is tussen niet minder dan 12 Belgen. Alhoewel hij is ook een echte Nederbelg als het op wandelen aankomt. Nog even wat nattig bos, door Zottemie doorkruist als een Golden Retriever, pets … pets, ik heb toch geen natte voeten ! Het groepje is sneller dan wij of heeft grote dorst, ze lopen van ons weg over een landdijk die tot de achterkant van de camping voert. En … dan is er zowaar Duvel ! We genieten na van een magistrale tocht, echt weer Ad en Olat zoals wij ze kennen, de absolute top als het om wandelen in de Lage Landen gaat !

Martin zet ons netjes af in Neerpelt. Wij reizen met een gelukzalig gevoel terug naar Heimisse, half slapend, half lachend met de (liefdes)verhalen van de bakvissen die in Antwerpen proberen volwassen te worden. Bedankt lieve vrienden allemaal, wat zijn wij blij nog eens samen met jullie te hebben mogen genieten.  

We passen onze tocht vandaag aan volgens het weerbericht. Regen in de late namiddag dan is Lommel-Werkplaatsen gunstiger dan Kleine-Spouwen wegens dichtstbijzijnde bushalte. Rustig reisje meteen tot Lommel-station gelegen in the middle of nowhere. We gaan meteen het rode fietspad op midden het bronsgroen eikenhout. Ruilen het verderop in voor een industriële zone van recente signatuur. Vijf kilometer tot Werkplaatsen en tot ons aller verbazing clubmaat Jakke present. Jan Limburg gedoopt door Linda, wandelaars weten waarom …

Een paar honderden meter en we lopen over rulle zandpaden tussen berk & spar. Licht golvend terrein met de prachtige gloed van weelderige rustende heide op de open plekken. Steenweg over bij tuinbedrijf Pelckmans en dan opnieuw zanderige slingers trekken tussen honderden sparren. Een kleine zeven kilometer tot rustpost ’t Zand in Heeserbergen, net voorbij een hypermodern kerkgebouw.

En het feest gaat gewoon door. We ruilen de erg warme zaal voor de grijze koelte. Pas aangelegde steenweg over en terug de bossen in. Metershoge hulst, sparren natuurlijk ook met een ondergroei van weelderige mossen. Halfopen terrein dan met plukken berken. Er hangt een merkwaardige geur van ‘koken eten’ die we niet kunnen thuisbrengen noch naar smaak noch naar oorsprong. Her en der wat kaalslag, denkelijk om heide een nieuwe kans te geven, aanplant van eik ook. Mogen genieten van een heerlijk uitzicht over de Saharaplas en ploeteren ons dan verder een weg door het zand. In de verte razen de motoren op een permanent circuit. Wij naderen ze niet, duiken opnieuw tussen de sparren tot de witte huizen van Heeserbergen en onze tweede pauze.

Krijgen er het gezelschap van Milleke Mol. Trekken samen op voor de laatste etappe. Aanvankelijk opnieuw slingerend tussen de sparren door. Vervolgens over een immens open terrein bij wat een plas voor zandwinning lijkt. De wind heeft er vrij spel en, zoals Miel voorspelde, vallen ook de eerste regendruppels. Alle weersvoorspellers hadden het dus bij het rechte eind. Wij genieten van onze Duvelkes samen met Miel en Jef (Balen). Ondanks de regen besluiten we toch terug te voet naar Lommel-Station te trekken, zei het deels in het avondlijke donker. Willen toch zo graag onze 30 km in de kuiten hebben …   

Eindelijk wordt er stralend weer voorspeld. Ik waag het er op een dagje vakantie te nemen, de Euraudax van Gwy en zijn maatjes was vorig jaar toch zo mooi ! Mijn treinreis vanaf ’t Antwerpse Zuid tot Gent-Dampoort is zo voorbij. Heb dan ook het gezelschap van Linda & Kim, de Hobohemmers. Om 10:00 gaan wij aan de koffie, de stations cafetaria loopt druppelsgewijs vol. Met meer dan 70 zullen we de 25 km vol maken. Tot mijn verbazing zijn ook Diane & Rudy van de partij.

We starten in uptempo over het plein van de Vooruit naar het Groot Begijnhof van Sint-Amandsberg. Er volgt een pracht van een oud kerkhof en vervolgens volkstuintjes onderaf een spoorbaan. Meteen een sterke start dus. De reeds wat gerekte bende stapt stevig door de Gentstraat tot de basiliek en bedevaartsoord van Oostakker. Kort lusje rondom de bidweg en een eerste pauze, we zijn een uurtje onderweg. Langs straten met beloftevolle namen zoals Zingemkouter en Lijnmolen stappen we in een half uurtje tot waterrecreatie Rozebroeken. Hoog tijd om de schoofzak aan te spreken, klokslag 12:30.

We zetten onze weg verder door het gelijknamige park richting Gentbrugge. Pikken er een oude Schelde-arm op ruim begroeit met wuivend gelig riet. Terug richting stad nu langs een spoorbaan en gele flatgebouwen. Ik begrijp dat we in Gent-Zuid zijn. Onze kopman houdt van tempo, ik moet een tandje bijsteken om bij de voorwacht te blijven. Neem geen tijd voor nota’s, wel voor foto’s en goed rondkijken. Zeker in de Pieter Vanderdonck doorgang waar de ‘miekes’ lonkend hun koopwaar ten toon spreiden. De langgerekte bende stapt stevig door de winkelstraten tot Sint-Michiels en de Korenlei. Wat een prachtig uitzicht over de zonovergoten historische stad heb je hier ! Dit is genieten. Nog wat keren en draaien door smalle straten met tingelende trams. Gwy biedt ons zowaar een terrasje aan onder de toren van Sint-Baafs. We rekken het even langer dan gepland want het is hier zalig in het zonnetje.

De laatste etappe loodst ons voorbij het Justitiepaleis en langs de waterpartij en platanen van Coupure Rechts. Krijg onderweg regelmatig tekst en uitleg van Linda, de meest Aantwaarpse van alle Gentenoaren. We duiken een begijnhofje in met prachtig wit gekalkte muren.

Toen merkte ik dat Prinsenhof de naam was van de straat.

De straat waarin je woonde, de straat met jouw gelaat.

Ooh, ooh Rosanne (het zal mij de komende dagen niet meer loslaten)

Binnenwegjes langs Bachtenwalle en de omgeving van het Gravensteen. Afsluiten doen we langs de oevers van de vele waterpartijen die Gent rijk is. Vond ik de eerste helft minder geslaagd dan vorig jaar, de omzwerving door de binnenstad daar kan ik eindeloos van genieten ! Bedankt Gwy en zijn maatjes en tot volgend jaar, hetzij bij de Ghemalco Arena of misschien wel voor een heuse Wallydax …    

Vandaag kunnen wij wat langer slapen want ik heb het plan opgevat wat extra kilometers te wandelen ! Klink contradictorisch maar wij vertrekken van thuis uit richting wandeltocht in Wilrijk. Iets na 08:00 gaan we op pad. Dwars door Hemiksem naar de Moerelei en het Mastenbos. Vervolgens tussen Schoonselhof en wielerpiste richting A12. Deze volgen we een eindje in Antwerpse richting tot de kerk aan de Heistraat. Het eerste wandeluurtje zit er op. Een goed bezette startzaal met nogal wat buren uit Schelle.

Uiteraard gaan we op pad voor de volle afstand zijnde 28 km. Beginnen met villaatjes kijken langs de Acacialaan. Dan komen de laantjes van park Den Brandt aan bod. Er staan nogal wat bunkers herinnerend aan duistere tijden vorige eeuw. Opnieuw villa’s met onder meer het scherp bewaakte Nachtegalenhof. Frans laat ons een ommetje maken over winkelcentrum De Bist en kiest dan voor krakkemikkige voetpaden naar een oud verweert kerkhofje in het groen. De eerste pauze bij de KWB dient zich aan, wij laten de beentjes even rusten. Zandstappers vormen de hoofdmoot van de aanwezigen deze keer.

Hebben een lokaal lusje voor de boeg dat ons even door het aanpalende park loodst. Langs een studentenhome bereiken we Fort VI en gaan vervolgens zwerven door de stille, groene campus Drie Eiken van de Antwerpse universiteit. Een recent aangelegd park met nogal wat waterpartijen wordt uitgebreid aangeboden en dan is het straatjes lopen tot het Wilrijkse park rechtover rustpost KWB. Hebben zo’n 10 km van het parkoers in de kuiten, beetje anders dan anders opgebouwd.

Na de rust verlaten we Wilrijk. Stappen langs de Rizla fabriek naar het groene pad onderaf de E19, Sieke & Willy achterna. Opnieuw wat straten aan de overkant van de E19, bewoning voor de gegoede burgerij. De Prins Boudewijnlaan over en dan mogen we heerlijk gaan zwerven over de paden van Fort V. Maken een uitgebreide lus met doorgang door de fortgebouwen. Altijd bij onze favorieten deze forten en hun vijvers. De pauze ligt trouwens in een fort-lokaal, weer eens een bomvolle zaal.

Hebben ook hier een lus te gaan die zeer weifelend begint door straten met gekortwiekte platanen. Even grondgebied Mortsel en voorbij Mussenburg naar de basiliek van Edegem en zijn bidweg. Prachtig laantje verderop van de Edegemse gewone kerk naar kasteel Ter Linden. Langs de bijhorende hoeve gaat het vervolgens naar de seniorie, een klassiek parkoers. Zijn zo snel weer bij Fort V en onze laatste pauze.

Vertrekken bij een onaangename, natte atmosfeer al is dit gelukkig maar voor even. Mogen die prachtige landdijk op die Mortsel rijk is. Klein stukje maar en dan richting ziekenhuizen Sint-Augustinus en Middelheim. Heerlijk zwerven vervolgens door het gelijknamige park tot de uitgang bij de Dikke Mee, goed beklant op een grijze zondagnamiddag. Stappen de Eglantierlaan af tot de oudere woonkern van Wilrijk, de eindmeet is in zicht.

We nemen ruim de tijd voor ons zondags Duvelke en vatten de terugweg naar huis aan. Is al behoorlijk donker als we het Mastenbos bereiken. Moe maar voldaan komen we thuis aan. Hebben net een veertiger in de kuiten … daar zullen we morgen zeker nog deugd van hebben.

Busje komt zo, busje komt zo …. Busje komt niet ! Staan wij daar dan op een grijze zaterdagochtend vanaf 06:30. Om 07:00 keren we even terug naar huis voor een tas koffie en opgewarmde voeten. Om 07:30 kunnen we dan eindelijk op pad, plan B in het achterhoofd. De trein naar Diest en verder maakt een ommetje over Mechelen Nekkerspoel wegens ‘geplande werken’. Toch zijn we netjes op tijd voor de eerste bus richting Heusden, klokslag 10:00. Een bonte bende wandelaars uit het Antwerpse en de Kempen, de twee Jefkes op kop. Met deze van Borgerhout hou ik meteen krijgsraad. Zullen ‘ergens’ het parkoers verlaten om te voet terug naar station Diest te wandelen.

Door wegenwerken trekken we ons op gang, langs stille straten richting spoorbaan. Van ‘den ijzeren weg’ gaat het richting eerste strook sparrenbossen. Ze voeren naar de straten van Zelem. Een strook door overstroomde weilanden en we bereiken de eerste rust, een bomvolle zaal na 6,7 km. Na de boterhammetjes vort met de bok & geit. Bij de Van Zurpeledijk vliegt een pracht vaan witte reiger traag en sierlijk door het donkere zwerk. Dancing Astrid en vervolgens de Oude Schansstraat richting volgende bosstrook. In een weilandje worden we vertederd door de eerste, nog frêle lammetjes van dit jaar. Dit splitsing met zij die terug naar Zelem keren blijft erg lang weg. Komt er toch en moederziel alleen stappen wij door sparrenbossen naar de voetbalkantine van FC Polyte. Alleen Jefke zit er nog van een klappeke met de helpers en Duvelke in de hand te genieten.

Wij komen tot de conclusie dat de dag al te ver gevorderd is om de plaatselijke lus nog te stappen en volgen dus braafjes het parkoers van de 30km. Er komen nogal wat straten aan te pas alvorens we de kerselaars in delicate bloei van de Wijerstraat bereiken. Oep ’t Schunaar volgen we de spoorbaan die alleen nog gebruikt wordt door Tessenderlo Chemie, richting Diest. Duiken zodra het kan het Webbekoms Broek in en wandelen langs de vele armen van de Demer. Volgen een kaarsrechte, onverharde dijk puur natuur tot bij een kasseibaantje in de buurt van Webbekom-dorp. Stilaan druppelt de eerste regen over het land. Volgen nu een fietspad, nog steeds in het Broek tot waar we de drukke baan Diest – Hasselt oversteken. Stappen langs een oude spoorbaan, nu fietspad en dan stille, natte straten van Zelk tot de rust in het Duivenlokaal. Vrijwel alle dapperen van 42 & 50 km zijn er al vandoor.

Het is heel onaangenaam winderig en nat als we aan onze laatste etappe beginnen. Voorbij het stemmige kerkje van Zelk en dan onder de A2 door. We verlaten het parkoers en duiken opnieuw het Webbekoms Broek in. Zullen zodoende het langgerekte gebied doorkruisen in de vorm van een ‘8’. Krijgen het vettigste pad van de dag onder de sloffen geschoven. Op een paar plaatsen zelfs net overstroomt. Reeën bekijken ons argwanend. Eerst twee bokken, verderop een vijftal vrouwtjes met die leuke witte kontjes. Een verfrommelde fazantenhaan vliegt met luid misbaar op. Alleen wandelend krijg je altijd meer te zien. Al behoorlijk nat gaan we bij Webbekom opnieuw het kasseitje op en kiezen dan voor tarmac richting Diesterse Halve Maan. Lopen nog een mooi stukje hoog boven de plassen en zijn zo bij het station. Jefke is er dan al lang vandoor, wij hebben nog de tijd voor een Duvelke en reizen op ons gemakje terug naar Hemiksem. Jammer van het slechte weer, was best een aangename wandeling.

Ja beste lezer, dit weekend wandelen we nog eens twee dagen ! Plan A was Zondereigen maar het Waasland lijkt ons droger te zullen uitvallen en dus kiezen we voor Sint-Pauwels. Voor Linda na 20 jaar wandelen zowaar onbekend terrein. Ik twijfel aan vroege bussen en Google dus een alternatief bij elkaar. Station Antwerpen-Zuid is bevolkt met het jonge volkje dat wiet rokend naar lawaai luistert dat uit de smartphones komt. Op de trein vinden we een stilte coupé tot Sint-Niklaas. Hier start onze tocht vandaag. Wat stille straten en dan een oude spoorzate : Mechelen – Terneuzen. Is nu een fietspad parallel aan een diepliggende gracht en door (verkaveld) akkerland. Eén straat en we bereiken het parkoers en de Sterrenwegel, een aangenaam en ook al groen pad tot haast bij de startzaal. Leuk opwarmertje van zo’n 5,4 km.

Voorbij de fraaie dorpskerk moeten we even de steenweg op richting het Zeeuwse Hulst. Dan draaien we de natte velden in en onverharde paden. Terug naar de dorpskern via een leuke Kruisputwegel en zijn wilgen. De rustpost na 3 km in schooltje Pieternel slaan we over. Stappen voorbij de Roomanmolen (1847) en volgen even de 20 km om niet opnieuw de Sterrenwegel te moeten stappen. Via de Ettingestraat verlaten we Sint-Pauwels. Passeren Kasteel Van Voorde, blijkbaar reeds bekend in 1263 en trekken over betonbaantjes de weidse landerijen in richting Belsele. Moeten helaas de lange Marktstraat volledig aflopen tot voorbij de kerk van Puivelde en de tweede, kleine rustpost. Raymond (cravatte) gaat ons hoofdschuddend voor.

Ik ben er gerust in, weet dat de komende paar uur veel goed zullen maken. Het duurt even voor we het kasseitje van de Waterstraat bereiken, lopend langs een diepliggende gracht. Bij het 5-gemeentenpunt gaat de 30 km er alleen vandoor. Heerlijk wandelen wordt het nu op de dijken van de Molenbeek, Kangaal en de Fondatiebeek. Het zonnetje komt regelmatig piepen en het is rustig in het zwerk. We genieten van de waterkant met zijn dunne rietpartijen en de vergezichten over weilanden, wilgen en kerktorentjes. Boudelo noemt het gebied hier, één van de leukere wandelplaatsen in het Waasland. We lopen weg van het water, stappen over vettige paden tussen weilanden, verderop akkers van wintergraan en maïsstoppels. Kort door Sinaaise straten en vervolgens langs een kerkwegel voorbij een waterzuiveringsstation. Pauze in een ‘voetbal café’ op Den Dries, zeg maar het grote marktplein van Sinaai.

De terugweg naar Puivelde is kort en krachtig. Voorbij voetbalterrein en Chiro heem naar de Belselewegel en zijn gracht. Vanaf de Boskapel wisselen bosjes, rododendrons en open gebied elkaar voortdurend af. De Weduwe Vos wegel is voor Linda intussen ook al een begrip geworden. Laatste pauze in Puivelde, we hebben nog een uurtje wandelen voor de boeg. Terug tot het 5-gemeentenpunt en dan tarmac lopen rechttoe rechtaan meteen overstappend van Stekene over Kemzeke naar Sint-Pauwels. Oudere, nog in uitbating zijnde en dus geurende hoeves wisselen af met moderne huiskamers. Het Bagoniestraatje wordt onze laatste brede veldweg. We bollen uit over stille tarmacjes genietend van een prachtige zonnekroon, een uniek exemplaar van lichtstralen. Hebben ruim de tijd om te Sloeberen ter aankomst en nemen dan de bus die van Hulst komt. Even bijtanken in station Sint-Niklaas en dan huiswaarts. Wij vinden dit een leuke tocht al moet gezegd dat je er wel de 30 km moet lopen om te kunnen genieten.

Ziet er naar uit dat ook volgend weekend wandelend zal doorgebracht worden, tenzij de (weer)goden er anders over beslissen. Linkhout en Wilrijk komen vast aan bod en op dinsdag de Euraudax van Gwy vanuit Gent-Dampoort want dat was vorig jaar een parel van een tocht.

Het uurtje wachttijd in Antwerpen-Centraal brengen we door met het slurpen aan een grote kuip Starbucks koffie. In Geel bedraagt de pauze nauwelijks tien minuutjes. Een ontdekking toch dit knooppunt van streekvervoer. Op de bus krijgen we het gezelschap van Irene, Dora en Jacqueline. Het vijftal twijfelt welke richting uit te gaan op Vorst (Laakdal) Markt. Ik neem schoorvoetend het voortouw langs kerk en gemeentelijke administratie. Ben maar wat blij als Luc (Kessel-Lo) de leiding overneemt, knooppunten kaart in de hand. Het ongevraagde koude voetbad nemen we er maar voor lief bij, het is tenslotte bijna Pasen. Puur natuur tot haast bij de start in Schoot zo’n drie kilometer verder, een leuke opener.

Deze locatie is ons volslagen onbekend, het parkoers is dat niet want in 2003 mijn trainingsgebied na de openhartoperatie. Dankzij de deskundige begeleiding van Jeanneke was ik indertijd binnen de drie maanden opnieuw topfit, ik denk er nog dikwijls aan terug. Maar nu de orde van de dag. Enkele straten richting FC Belta en Gerhees. Wat asfalt lopen door kale, natte akkers. Dan trekken we de bossen van Gerhagen in. Zandgrond en dus ten allen tijden goed begaanbaar. Hoofdzakelijk spar maar toch ook een prachtig ven op de heide. Langs een visvijver die Deurne Sport nogal eens als rustpost gebruikte en het nog steeds aftands lijkende Jagershuis. Stilaan lopen we naar de bewoning van Okselaar, onder meer Kareltje voorgaand. Het lijkt of ik hier nog nooit weg geweest ben al woon ik intussen toch al 12 jaar in Hemiksem.

Verrassing in het overvolle want te kleine zaaltje van de fanfare. Nijmeegse Iris is er zowaar paraat. Daar hoort een uitgebreide babbel bij, al hebben de dames ook contact via Facebook. De wandelopdracht bestaat hier uit twee lussen. Wegens tijdsgebrek zullen wij alleen het langere werk van 10 km tot ons nemen. Meteen weer de bossen in. Prachtige planten hulst, stroken rosse varens, glimmend witte berk want het is bijwijlen zonnig, reeds groene twijgjes van ‘klokkebeezen’. Heerlijk wandelen is dit ! De parkoersbouwer is er trouwens eentje van het betere soort. Hij laat ons ter afwisseling genieten van een schitterende strook rustende heide. Een bankje voert ons over een omheining en dan stappen we richting Engsbergen, meer bepaalt het lekker golvende terrein van de Houterenberg. Slingerende paden sturen ons door het gevarieerde bos tot bij een witte hoeve. Bosrand nu, langs kale akkers om bij Heuvelken terug op Okselaars grondgebied aan te komen. We doen net twee uur over de lus, babbel met onze naamgenoten uit Halen inbegrepen.  Zij gaan op pad voor een extra 10 km, wij pauzeren voor de laatste keer bij de fanfare.

Terug Gerhagen in dan langs Streekbossen. De alom gekende tavernes worden vakkundig vermeden. In ruil daarvoor een mij vrij onbekende strook met heide en hoog opgeschoten witte, winterse grassen, verkleurend in het zonlicht. Samen met Waaslander Lucien gaan we vettige paadjes op die ons rond drassig weiland voeren. Nog een leuk slingerpaadje en einde oefening wat de bossen betreft. Uitlopen dus, langs de stille straten van Gerhees. Napraten bij een Duvelke met Lucien, later Geertrui & Jan. Bij valavond vatten we de terugweg aan. Hij zit nog vers in het geheugen en de plas, net voorbij prachtige vijvers is nog steeds even diep. Luc trekt richting Diest, wij bussen naar Geel. Vlotte reis huiswaarts met een extra stop in Cafe Royal van het Antwerpse Centraal station. Hebben genoten van een heerlijke tocht die zeker de volgende jaren nog op ons programma zal staan.