Archief

In Puurs stapt een klein frêle dametje op de bus, plastiek kapje op het hoofd. De chauffeur blijkt haar te kennen en start een gesprek. Binnen de paar minuten zitten alle passagiers te grinniken. Het dametje blijkt 91 jaar jong te zijn en dagelijks naar Dendermonde te reizen. Ze noemt de buschauffeur, zelf 51 jaar, smalend ‘snotneus’. Een heuse waterval aan woorden wordt over ons uitgestort, Bijbelse en wereldse verhalen worden door elkaar gehaald. Geweldig vinden wij het. Vanaf station Bornem loopt de bus stilaan vol, bij de kerk van Branst helemaal leeg. Een vijftiental wandelaars reppen zich naar de startzaal waar Kadee zijn ontvangstcomité heeft klaar zitten. Knalgroene t-shirt en knalgroene appeltjes voor de dorst.

Willy (Mortsel) en zijn vrouwtje gaan ons voor langs tarmacjes en zandpaadjes. Hooiland geurt heerlijk bij een zomers aandoende zon en een heerlijk verkoelend briesje. We stappen een eerste keer het domein van Marnix van Sint-Aldegonde binnen, zwervend door het natte gebied. Een fietspad, een kasseitje, na drie kilometer al de eerste rustpost bij Den Appeldijk en zijn fraaie vijver. Te vroeg om te pauzeren, we dokkeren opnieuw het kasseitje af en stappen het achterland in. Negeren de hangmatten aan de rand van het natuurgebied. Dametjes achter ons testen ze wel even uit. Komen bij de Slijkneuzen uit ook bekend als De Weert. Nu wel pauze op de gezellige binnenkoer van het gemeenschapshuis, terrasje doen.

Er wacht een ruime etappe van 8,6 km. Autochtoon Rik wordt onze gezel. Lopen meteen de Scheldedijk op, in de verte roept de koekoek. Bij het gemaal duiken we opnieuw de natuur in over een door tractors stuk gereden pad langs een gracht. Gaan dan een slingertarmacje op door het groen tot voorbij het kasteel van Marnix. Lopen een stoffig zand- en keienpad op langs de Oude Schelde. Zes kilometer lang is deze afgesloten arm, weet Rik te vertellen. Grote oppervlaktes lelies in wit en roze liggen er te schitteren. We draaien van het water weg en vervolgen langs het tarmac van Binnendijk, voorbij de kapel van de Heilige Theresia tot ’t Sas, de sluis tussen Oude en Actuele Schelde in Temse. Duiken onder de Temsebrug door en vervolgen onze weg door het groen. Kadee stuurt ons over smalle paadjes door bos en hoge gras. Compleet onbekend terrein waar we achter gids Rik aan lopen. Een laatste wilgendreefje en tot onze verbazing staan we voor cafeetje Sinte-Vadde. Heerlijke oude afspanning met terras na een prachtige nieuwe strook parkoers, we zijn in onze nopjes.

Rik neemt ons na de koffie terug op sleeptouw langs de statige landgoeden van Reek. Hooiland aan de overkant van de weg geurt weer heerlijk. Zo bereiken we Buitenland en zijn Reuzenhuis. Rik weet te vertellen dat dit gebouw een overblijfsel is van de Antwerpse wereldexpo ruim 100 jaar geleden. Leuk als je zo gegidst wordt, we steken heel wat van hem op over mandenvlechters en andere vervlogen activiteiten uit de streek. Stappen even langs de spoorbaan tot Temsebrug en nemen er afscheid van ons maatje, hij volgt en binnenweg naar huis. Wij gaan de Scheldedijk op tot het gemaal waar we daarstraks al passeerden. Opnieuw over de kuitenbreker en dan langs de Oude Schelde terug naar De Weert en onze laatste pauze.

Wij hebben nog vijf kilometer voor de boeg. Tot mijn ergernis zijn deze in één woord samen te vatten : de Scheldedijk. We stappen het tarmac op in Weert om er in Branst terug af te komen ! Mooi zijn de slingers wel met doorkijkjes over de statige stroom, prachtige vijvertjes en een paar kuddes schapen. Maar ik had liever benedendijks door het zand gelopen ! Heb dan ook nog hinder van de linkerknie en beide kleine tenen.  Wordt er zowaar humeurig van wat Linda aan het lachen brengt. Ze is niet gewend dat ik loop te grommen. Na een klein uurtje wordt ik uit mijn lijden verlost en kan een koele Duvel wonderen doen. Twee busreisjes verder staan we weer in Hemiksem. Toch wel een mooie tocht die Kadee ons vandaag aanbood.

Afspraak met Martin om 09:00 in Niel, we zijn alle drie klokvast. Ons maatje komt zijn weerbarstige knie testen, wij hebben er dan al een uurtje stappen opzitten. Na de koffie steken we meteen van wal via een groen doorsteekje tot de Rupeldijk. Kim zit op zijn terras te ontbijten en wandelaars te kijken. Door de nieuwe Nielse wijk en dan die onvolprezen Walenhoek opzoeken. Zo hebben we het graag. Zwerven over bospaadjes en langs visvijvers tot bij ‘de banaan’ in aanleg, ontsluiting van dit deel van de Rupelstreek richting E19. Stappen dwars door centrum Niel tot de eerste pauze in Den Tighel. Terrasje doen in de ‘slimste gemeente 2014’.

De tweede etappe stuurt ons meteen opnieuw de Rupeldijk op met uitzicht over Wintam en Rupelmonde aan de overkant. Wederom zoals wij het graag hebben duiken we de natte bosjes van het Niels Broek in. Met de jaren worden de paadjes droger en dus beter begaanbaar. Heel mooi stukje natuur dit. Terug de dijk op tot het Tolhuis en dan de steenwegen af richting Laarhof. Ik neem de tijd voor een gezellige babbel met clubmaatjes Mia & Roger. Lopen het betonnen fietspad rond Interescaut tot de monding van de Vliet. De boer keert er zijn hooi dat heerlijk geurt. Wandelen langs het diepliggende water tot de scheve kerktoren van Schelle en pauzeren in het Schuttershof. We delen de ruimte met wielertoeristen die hun fietsen warempel in de gelagzaal zetten !

De 28 km krijgt een lokale lus aangeboden. Onder de spoorbaan door en dan richting Vliet. Heerlijk graspad langs de meanders van het riviertje, een bosstrookje en een immer nat pad tot Zinkval. Onvoorstelbaar hoe landelijk het hier is, geprangd tussen de A12 en de Schelde. Komen zodoende in Hemiksem uit, meer bepaald het Kerkeneind. Kennen het parkoers haast uit het hoofd. Achterlangs bij de voetbalterreinen en de oude watertoren terug naar de spoorweg. Nog een paar straten en het Schuttershof wordt weer bereikt. Martins knie doet het meer dan behoorlijk, hij zal de dag vlot vol maken.

Fiets- en graspaden loodsen ons onderaf Interescaut tot de kapel van de Boerenkrijg. Hier gaan we een oude spoorbaan op huppelend van het ene balkje naar het andere om de rollende stenen te vermijden. Een paar straatjes bij de scheiding Schelle/Niel loodst ons naar een rondje door open land, bij de grootste melkvee kudde uit de streek. Wandelen door het park van het rusthuis, vervolgens door een prachtige platanendreef tot het Nielse gemeentehuis, we bereiken de laatste rustpost. Ik plof neer op een stoel, heb om een onverklaarbare reden plots lood in de benen. Hoop dat een boterham wonderen doet.

Nog 4,5 km voor de boeg. We zoeken nog eens de ‘bricallion’ van de spoorbaan op bij een tweede oude watertoren. Stappen vervolgens langs het station van Niel recht naar de Walenhoek. Onderaf de spoorbaan is het heerlijk wandelen langs de oude kleiputten, nu prachtige vijvers waarin de zon zich weerspiegeld. Ter aankomst stelt Martin een terrasje in de schaduw voor. Zijn wederoptreden blijkt succesvol afgerond. Hij rijdt richting werkplek in Leuven, wij moeten een kwartiertje bussen tot thuis. We maken de bedenking dat deze tocht wel erg leek op hetgeen …. André hier vroeger voor wsv Schelle uittekende. Toeval zei U ? 

Rik (Bornem) wordt tussen Berchem station en Herentals onze gezel. Daar wacht hij op bus 210, ik heb een knooppunten route uitgetekend tot Poederlee, ruim 7,5 km lang. We passeren voorbij het huis van Jeanneke, de kruisweg en de Toeristentoren. Duiken aldus de Kempense sparrenbossen in, de zandgrond nog nat van het onweer gisteren. Het grijze zwerk trekt langzaam open naar blauw en zonneschijn las we de groene akkers instappen, weilanden en ontluikend maïs. Brugje over de AA en dan terug de bossen in. Kruisen hierbij een paar keer het parkoers en begroeten hen die reeds op pad zijn. Het is erg rustig in het Mollenhof, weinig deelnemers blijkbaar. Het parkoers blijkt uit drie lussen te bestaan waarvan we vermoeden dat ze elk zo’n 8 km lang zijn.

 De eerste etappe voert langs de voetbalterreinen van VC Poederlee en dan de bossen in die wij op onze heenweg al bewandelden. Aan de overkant van de steenweg, in Zittaart blijven we bospaadjes lopen, open plekken zijn bewerkt met maïs en patatten. Finaal lopen we langs de nieuwe wijk Rooyaerde terug de dorpskom in. Zijn anderhalf uur onderweg geweest.

Lus twee stuurt ons langs Biezenhoek richting Lille. Is redelijk lang huisjes kijken tot de Boskapel. Ze doet haar naam eer aan, we lopen vanaf dan terug door sparrenbossen. Graspaden en wat beton laten ons landelijk wandelen langs enkele hoeves. Bij Zittaart lopen we even parallel met de eerste lus alvorens nog eens een bos in te duiken met prachtige frisgroene varens. Sluiten af met een lange rechte baan : Heikant tot de kerk van Poederlee. Nog één etappe te gaan.

Met de geur van hooi in de neusgaten stappen we richting Zielehoeve. Kaarsrechte landelijke betonbanen worden ons deel. Eén huisgevel is versierd met wel 15 zwaluwnesten, jaren geleden dat ik dit nog mocht aanschouwen.  Mogen een breed zandpad op ‘in the middle of nowhere’. We hebben geen idee waar we zijn tot plots het naambord Poeyelheide verschijnt. Is warempel de controlepost van de tocht die uit Gierle vertrekt ! Zo zien we ook deze plek eens vanuit een andere hoek. Langs camping De Brem keren we terug richting Lille en Poederlee. Steken daarbij de van frisgroen voorziene AA over. Hebben ter aankomst ruim de tijd om ons Duvelke te savoureren. Nemen bus 429, sneldienst naar de Koekenstad en zo terug naar Hemiksem. Lekker wandelweertje vandaag, we hebben er van genoten.  

Opstootje op de trein deze ochtend. Twee ‘gekleurde’ passagiers die in Berchem opstappen blijken geen vervoerbewijs te hebben.  De jonge begeleidster is kordaat. Uw reis eindigt in Morstel zegt ze. De ‘heren’ pruttelen tegen en krijgen te horen dat de ordediensten zullen opgeroepen worden. Die taal verstaan ze en stappen uit. Prachtig sober werk van de jonge dame, zo zien we het graag. Verder verloopt onze reis met het boemeltje tot Wezemaal volgens het boekje. We moeten een ruime 2 km stappen tot het Montfortcollege in Rotselaar, tocht die ik nog nooit wandelde. Halverwege, parallel aan de spoorbaan pikken wij het parkoers op … althans de laatste kilometer ervan.  Een prachtige dreef loodst ons naar de startplaats, een monumentaal gebouw omringd door vijvers. Het is er behoorlijk druk.

De opdracht oogt stevig met drie etappes van 9 km. Maar eerst een aanloopje van een half uurtje wandelen. Dwars door een bedrijvenzone en dan in het groen langs de A2 snelweg. We lopen Wezemaal binnen langs tennisvelden en poeltjes met kwakende kikkers. De vierkante toren van Sint-Martinus doemt op, we bereiken de controlepost die we vandaag drie maal zullen aandoen.

Linda opteert om lus twee genaamd Wijngaardberg eerst te lopen. We stappen de bebouwing uit tot een fraaie kapel en mogen even verder, bij knooppunt 62, stevig klimmen, trappekes op van de Wijngaardberg. Op de top van het duin immer gerade aus langs appelen en peren. De kortere afstanden hebben ons al verlaten als we bij Stenenmuur een  verdieping lager duiken de vallei in en parallel met de A2 lopend ter hoogte van het tankstation. What goes down must come up, denkt de parkoersmeester en hij stuurt ons door het bos terug de heuvel op. Stappen over van die heerlijke slingerpaadjes tot we weer in de open vlakte zijn. Delen het parkoers met mtb-ers maar dat valt best wel mee. De uitzichten zijn net als gisteren magistraal. Krijgen begeleiding van wat hemels gedruppel, maar veel meer dan plaagstoten stelt het niet voor. De holle afdaling van het Waterloospad lopen we opnieuw met de kortere afstanden. Onze gastheer gaat nu spelen met de bospaden onderaf de Wijngaardberg, stuurt ons meerdere keren op en neer langs fraaie beuk. Duiken tenslotte Wezemaal binnen bij de miniatuur Wesemeulen. Leek ons een lange 9 km zeggen wij tegen Roger. Het wordt ons tegengesproken door andere wandelaars. Tja, we zijn de heuveltjes niet meer gewend !

Lus 1, Beniksberg wordt dus onze tweede opdracht. Een wat langere aanloop aan de overkant van de A2 en dan voorbij de laatste huizen een kasseitje op. Tony en vooral Chris hebben het zwaar met de nijdige klim naar de top van het duin. Lopen dan weer een hele poos vlak over graspaden in het groen. Doorkijkjes laten steevast een prachtig landschap bewonderen. Een kort klimmend tarmacje en we zetten een lang, trage afdaling in langs de rand van de heuvel over zandpaden bestrooid met ijzerzandsteen in brokken. Witte bloemen vanuit de bomen zorgen bijwijlen voor een sneeuwtapijt.  Linda heeft er zin in, schakelt een versnelling hoger, ik moet op de tanden bijten om te volgen. We duiken opnieuw de bebouwing in aan de overkant van de A2. Lopen een pad dat aantoont hoe zinloos geluidsmuren zijn en kunnen dan een laatste keer pauzeren.  Nog 9 kilometer hebben we voor de boeg langs onder meer over de Middelberg.

Het Marktwegje loodst ons het centrum uit. Zodra we de bebouwing verlaten krijgen we regen en wind te verduren. Lopen gelukkig met de smurrie in de rug onderaf de Wijngaardberg. Wippen de steenweg over en gaan dan stevig klimmen langs tarmac richting villawijk. Het is er muisstil. We duiken tenslotte terug naar beneden, naar achterafjes en de huizen van de gewone burger. Zijn nog steeds in Wezemaal en pikken de kortere afstanden op. Het regent bij tussenpozen. Stappen door speelbos ‘t Waterdraakje, een alleraardigst biotoopje. Een paar straten verder bereiken we de spoorbaan en de laatste kilometer die we vanmorgen al liepen. Drinken ons Duvelke bij de organisatoren en keren langs dezelfde weg terug naar Wezemaal. Het is erg stil op de trein, we kunnen rustig een tukkie doen. ’s Avonds blijkt de computer nukkig te zijn, hij wil niet opstarten. Ga dan maar vroeg naar bed, ‘technieker’ Linda heeft morgen weer een kluif …

Vandaag reizen we nog eens met de trein. Vanaf Antwerpen-Centraal is Patje Kloek onze gezel. Is nauwelijks meer dan een halfuurtje tot Aarschot …als er niks fout loopt. Tussen Booischot en Begijnendijk rijden we echter stapvoets omdat een onverlaat een bareel in winkelhaak gereden heeft. Neen, de vertragingen zijn niet altijd de schuld van de NMBS.  Een aantal wandelaars laten zich afhalen door de organisatie, wij hebben met dank aan Google Maps een extraatje van drie kilometer voorzien. Jefke muist er alleen vanonder, heeft nog een ander lusje op zijn stafkaarten ontdekt. De Papenakkerstraat blijkt een pracht van een donkere, diepliggende holle weg te zijn en onze eerste klim van de dag. We staan inderdaad binnen het halfuur in de zeer bekende startzaal te Gelrode. Het is er redelijk stil.

Patje vat zijn looptraining aan, wij wandelen aan een rustig tempo de heuvel op richting A2. Onder de snelweg door en dan verder door granenakkers afgezoomd met prachtige klaprozen. Het parkoers golft zachtjes, vanaf elke heuveltop mogen we genieten van fraaie vergezichten over het Hageland. Lopen langs Kraaikant onder meer door een donker paadje dat we niet kennen en zakken dan naar Nieuwrode en rustpost De Losting. Kunnen er ons een geïmproviseerd terras veroorloven, het is heerlijk lenteweer.

Vertrekken in een andere richting dan we gewend zijn, de Bennenberg op en de drukke steenweg over. Onverharde paden loodsen ons door het groen. Bij Grootveld gaan we een prachtig kasseitje op, holle weg met weelderige knalgroene varens aan beide kanten, heerlijk ! Donkere holle wegen en zelfs vlondertjes gaan we lopen rondom de Sint-Jansberg tot het Houwaarts Gat. Door de open velden nu tot de kerkwegels van Sint-Denijs Houwaart, stemmig kerkje met een rommelmarkt in zijn tuin. Het kleuterschooltje er net naast dopen wij om tot ‘bij Irène en Roger’ onze tweede rustpost van de dag. Opvallend hoeveel nieuwe stroken wij al liepen vandaag !

De lokale lus zetten we in bij wat hemelse dreiging. Lopen dan ook nog eens fout bij een doorsteekje tussen huizen. Correctie dus en dan het veld in richting Walenbos. Ik weet dat het hier erg nattig kan liggen maar dit jaar blijken alle paden er goed begaanbaar. Bij Motbroek verlaten we het bos, ruilen het in voor wat tarmac en graspaden langs graanakkers. Weer is het genieten van prachtige vergezichten. Bij de kapel OLV Roeselberg wordt de afdaling ingezet. Er wacht nog een strook Walenbos, leuke paden langs rossige waterloopjes. Veel ijzer in het grondwater waarschijnlijk. Nattige paden zijn beter begaanbaar gemaakt door het aanbrengen van stukjes boomstronken die echter op hun beurt wel eens glad kunnen zijn. We zijn algauw vijf kwartier onderweg voor nauwelijks 5,7 km. Ik jen er Roger wat mee maar je hoort ons niet klagen want dit is een prachtig parkoers.

Terug naar Nieuwrode nu. Langs weilanden en een bosrand over tarmac tot een drukke steenweg. Aan de overkant wachten vers gemaaide graspaden langs de waterkant. Ze zetten ons af bij het kasteel van Horst (de Rode Ridder). De parkoersmeester laat ons de burcht van alle kanten bewonderen en trekt dan weg langs waterloopje De Losting. Weer heerlijk flaneren door bos en wei. We denken alleen te wandelen maar worden plots ingehaald door Carine & Dirk. Lang geleden dat we die nog gezien hebben en keuvelend lopen we samen tot Nieuwrode, hebben heel wat te vertellen.

We posteren ons weer op ons terrasje van deze ochtend en slaan een praatje met een koppeltje met duidelijk Brusselse roots. We trekken alleen verder voor onze laatste etappe. Stilaan weer de heuvel op, stevig klimmend door een prachtige, donkere holle weg. Hebben nog een omzwerving door de akkers te goed tot de A2. ’t Hellegat laat ons nog eens genieten van een prachtige holle weg en dan wandelen we langs appelen en peren in wording. De laatste paar kilometer zijn nog behoorlijk pittig, bergop langs Klarenbos en stevig dalend langs de Groenenweg. C & D zijn ons dan al lang weer voorbij gestoven.

In de zaal zitten Hennie & Theo ons op te wachten, onze meisjes lijken wel twee zussen zo hartelijk gaan ze met elkaar om. De broertjes De Keyser worden ook onze tafelgenoten. We zijn het er allen over eens … dit was weer eens een schitterend parkoers vandaag. Van waar blijven zij toch al die nieuwe paden halen ? Een goede verstandhouding met Natuurpunt blijkt te helpen. Tja, we zijn weer eens bij de laatsten om de zaal te verlaten. Zullen pas om 21:00 thuis zijn. Het was genieten met een grote G. 

Lekker tot 08 :00 geslapen, de boog moet niet altijd maximaal gespannen staan. Bus 290 laat op zich wachten en dus missen we de verbinding met bus 500 in Boom. Geen probleem even later kunnen we op pad met de 287. Side-seeing over Willebroek, Heindonk en Battel tot in Mechelen. Aldus treden wij dezer dagen in de voetsporen van wijlen Fikske uit Vosselaar, een bevlogen busreiziger. Mechelen station wordt ons vertrekpunt. Langs het Arsenaal, enkele winkelstraten en de Brusselpoort stappen we GR tot het Vrijbroekpark. Daar pikken we de knooppunten van Rivierenland op voor een tocht van zo’n 24 km tot Boom markt !

Maken een ruime lus door het prachtige Vrijbroekpark en zijn waterpartijen tot bij de fabrieken van Procter & Gamble. Duiken onder de E19 door richting Zenne en de Emelgemvijver . Is voor Linda onbekend terrein, ik leerde het kennen dankzij de grote Routepaden.  Minneke vind het schitterend terwijl we de Zennedijk in alle rust volgen tot de achterkant van de grote plas. Vissers doen er stilletjes hun ding, hebben grote groene tenten opgeslagen van waaruit zij naar hun dobbers turen.  We verlaten de GR-markeringen en ronden het water helemaal, goed voor zo’n 3 km wandelgenot. Lopen dan dwars door Hombeek, bij de spoorbaan en pikken wat achterafjes en vergezichten mee. Ik heb de route uitgezet met een minimum aan verharde wegen. Tussen punt 280 en 290 raken we even het spoor van de route bijster. Een koppel dat de omgekeerde weg blijkt te volgen heeft net als wij een markering gemist. Zo kom je nog eens iemand tegen ! We wijzen mekaar de te volgen weg en elkeen volgt zijn pad. Lopen dwars dor weidse akkers en weilanden al is de spoorbaan nooit ver weg. Rustig en stil dat het hier is, zonnig ook, heerlijk wandelweer. Op grondgebied Leest improviseren we een bankje bij een serre, zijn toch al twee-en-een-half uur onderweg.

Er volgen wat achterafjes waarbij we soms over het erf van bewoners lijken te lopen. Bij een waterloopje is de begroeiing echt wel uitbundig, Linda verdwijnt haast in het groen en de wilde bloemen.  Groenten velden komen nu aan bod, wortelen, spinazie en uiteraard kolen. We raken een tweede keer het spoor bijster. Een markering lijkt verdwenen bij een nieuwbouw. Gelukkig hebben we de kaart bij en kunnen corrigeren richting grens Heffen/Leest. Zijn intussen steeds meer verbaasd over de veelheid aan onverharde wegels die in deze omgeving te bewandelen zijn. Een tweede bankje in de zon en we lopen opnieuw langs de spoorbaan. Dit is de eerste kilometer echt letterlijk te nemen tot we Blaasveld bereiken. Zijn nu op bekend terrein. Stappen de dreef van domeinbos ’t Broek in en lopen vervolgens langs die vele mooie plassen van datzelfde Broek. Ook hier roept de koekoek uitbundig het tijdsein.

Een laatste korte pauze, we stappen het Broek uit en passeren bij de kerk van Blaasveld het befaamde Broekventje. Het volgende strookje weilanden zet ons af bij Hazewinkel. We houden het eenvoudig en wandelen langs het fietspad tot de jachthaven van Klein-Willebroek en zijn tientallen prachtige boten. Hebben nog de Rupeldijk en het uitzicht over de skyline van Boom-City te goed. Een gezellige taverne en ons Duvelke dat hebben we nu wel verdient. Hebben een heerlijke driedaagse achter de rug , twee klassiekers en een toch wel verrassend mooie derde dag. Volgende tocht wordt denkelijk Gelrode maar dan wel met de trein. 

Kwart na zes zijn we al op pad. De bushalte bij de Boomse steenweg is zowat 3500 meter van huis weg. Willen de 500 van zeven uur halen. Een kwartiertje wachten bij het Raghenoplein in Mechelen en we zijn onderweg naar Leuven. Is meteen ook een rit van exact één uur. Nog 10 minuutjes met stadsbus 4 en we zijn bij de Hemptinne kazerne in Heverlee, onze startlocatie voor vandaag. Het is er behoorlijk druk.

Rond de klok van tienen gaan we op pad. Hebben eerst een lokaal lusje van 7 km voor de boeg. Een leuke eerste kilometer door de natuur van het militair kamp en dan stuurt de Milsebaan ons richting vijvers van Abdij van Park. De parkoersmeester stuurt ons over de binnenkoer van de prachtig gerestaureerde gebouwen en dan het heuveltje op met uitzicht over de Philipsgebouwen. We keren ze de rug toe en volgen een paadje in het groen. Kikkers kwaken er de maat. Open veld nu, een klimmetje langs een bietenakker. Voorbij het Sint-Albetuscollege worden we beloond met een uitzicht over de flatgebouwen en kerken van Leuven. Bij een sporthal waar Nederlanders een muziekfeest bouwen duiken we opnieuw het militair domein in. Raken in de war bij een pijl die recht de afgrond in wijst. Linda is bij de pinken, merkt aan de andere kant een paar linten op. Daar moet het ook naartoe, gewoon vlakke baan tot de startlocatie. Ik waarschuw meteen de organisatie voor de verdraaide markering zodat zij kunnen ingrijpen, hier moeten nog heel wat wandelaars langs !

We vatten het grotere werk aan. Stappen, zoals ook WSP dat doet richting militaire kerkhof. Een prachtige dreef van rode beuk voert ons naar Heverleebos. Kunnen genieten van magistrale beukendreven tot we in Vaalbeek aankomen. Het kasseitje van de Grezstraat voert ons een verdieping hoger, weiland en de rand van de volgende bosstrook. Zijn op grondgebied Haasrode en gaan pauzeren in het piepkleine en dus overvolle zaaltje van Dovo. Hebben de keuze uit twee lussen en kiezen voor de langste van 8,4 km. Volgen een heel eind de steenweg die naar Hamme-Mille voert. Brugje over en dan genieten van eindeloos flaneren door deze uitloper van Zoniën. Licht golvend parkoers, een schitterende beukendreef met donkere spar op de achtergrond. We zwerven langs lange rechte paden door het groen, bij een echt clemente temperatuur. Heerlijk wandelen is dit.

Terug in het kleine zaaltje is het al wat rustiger, kunnen op het gemakje een boterham ‘soldaat’ maken. Weten wat er komen gaat. Een prachtige lange dreef richting grens van Blanden en Vaalbeek, langs een moderne abdij ook. Licht golvend is deze brede Prosperdreef tot we smalle paden onder de voeten geschoven krijgen. Meteen de laatste kilometers en bospaden voor vandaag. Vanaf het kerkhofje zijn we zo aan de finish. Samen met een bonte bende van Hanske De Krijger op bus uitstap doen we een terrasje op het grasperk, zonovergoten. Met bussen 4 en 285 reizen we over Leuven terug naar Mechelen. Het is zo heerlijk weer dat we er nog een terrasje meepikken tot de komst van bus 500. De laatste etappe voor vandaag wordt bus 295 die aan de late kant is. Het gaat al naar 21.00 als we terug thuis komen. Was een lange dag maar zeer zeker de moeite waard. Morgen stappen we een eigen creatie van knooppunten.  

Vandaag mogen we nog eens Nederen. Een kort ritje vanaf de Moretuslei in Putte voert ons tot Volksabdij ter Duinen in Ossendrecht. Medereizigers wijzen ons de weg vanaf de bushalte. Behulpzame mensen die Ollanders ! We prutsen een beetje aan het voorgestelde parkoers. Kwestie van de langste etappes te mijden en toch aan onze kilometers te geraken. We kennen ze de elastisch gemeten afstanden van onze gastheren !

Duiken voorbij een poeltje de zandwegen van het frisgroene bos in, rododendrons zorgen voor een mooie paarse kleur. Is elk jaar weer het hoofdthema van dezer tocht. Naderen Hoogerheide tot zowat één kilometer en moeten dan over het fietspad van de Putsebaan tot de Postbaan en Groene Papegaai. Hier wordt voor A.H. (nu ook in België welbekend) ajuin en venkel geteeld. Kortenhoeff is het verlengstuk van de Kalmthoutse Heide. Het halfopen terrein is doorsneden met prachtige vennen. Een kudde schapen houdt het gras kort. Jerome stoomt voorbij, Linda pikt haar wagonnetje aan. Het tempo ligt mij een ietsje te hoog en ik volg op respectabele afstand. Fraaie dreven van beuk en uiteraard rododendrons voeren ons naar Huijbergen en rustpost Vaeders Hoefke. Wij hebben 7,4 km op de teller staan. Volgden tot hier het parkoers van de 30 km en pikken voor de rest van de rit de 36 km op.

Voorbij Johanna’s molen wacht een fraaie dreef, een strookje bos op de Brabantse Wal ook. Dan gaan we de weidse akkers in langs enkele hoeves. Wat hemels gedruppel begeleid ons hierbij. Kooiheide en zijn trimparkoers, opnieuw zandpaden in bos met heel wat fiere varens. Wandelen een eindje langs de hoge afspanning van legerkamp Woensdrecht. Vervolgens smal bochtenwerk tussen sparren door. De verkorting voert ons langs aspergevelden en een ellenlange straat terug naar Huijbergen. De laatste kilometer of zo leggen we af bij steeds fellere regen. Geen terrasje dus deze keer maar diep weggedoken in Vaeders gelagzaal. Tijd voor een gezellige babbel met Jan (‘pijp’) en zijn Geertrui.

Langs een klooster verlaten we de dorpskom, nog steeds bij niet aflatende regen. Een dreef van hoge beuk voert ons naar de Staartse Heide. Gemengd bos, pal op de grens der Lage Landen. Lange rechte stukken zandpad voeren ons naar de Groote Meer. Een koekoek lijkt op hol geslagen, geeft minutenlang van jetje zijn droomprinsesje lokkend. Groote Meer dat zijn prachtige vennen en een licht golvend landschap, denkelijk bij het mooiste uit de omgeving. Pauzeren doen we aan de overkant van de hoofdbaan traditiegetrouw in de hangar bij Hoeks. We kunnen er terrassen met Patje Kloek en Waaslanders Denise en Patrick. Jerome adviseert ons de extra lus niet te lopen, maar we zijn koppig en wagen het er dus toch maar op.

Moeten inderdaad nogal wat straten lopen om Ossendrecht uit te geraken en zicht te krijgen op de weidse polder en de Antwerpse haven. Komen Patje Kloek nog een paar keer tegen omdat hij zich van route vergist. Lijkt ons erg verstrooid vandaag ! In gestrekte draf lopen we een lange rechte baan af met uitzicht over intussen zonnige groenten velden en  de bossen van Zandvliet. Een kort bosstrookje en we zijn terug bij Hoeks. Inderdaad een tegenvaller deze gelukkig korte etappe van goed gemeten 6 km. We besluiten niet terug te keren naar Ter Duinen maar rechtstreeks koers te zetten naar Putte. Gewoon over het fietspad in het groen van de Groote Meer. Bij het joodse kerkhof Machsike Hadass weten we de eindhalte vlakbij. Kunnen een winderig terrasje doen op Hollands grondgebied want het Vlaamse cafeetje waar we normaliter stoppen blijkt aan renovatie toe te zijn. Busje komt zo …voert ons terug naar de Koekenstad. Morgen kiezen we voor een heel andere richting.

Neem de eerste de beste bus die richting Hoogstraten voert. Wordt een sight-seeing tours langs de scholen van Schoten. Ben zowat de enige Belg ondanks een propvol voertuig. Wij hebben geen vaderland meer Sire, lijken wel vreemden op eigen bodem. Maar verder geen gezeur, vader gaat op stap ! Vertrek aan de monumentale kerk, langs het kerkhof en een fraaie dreef. Een paar straten verder wenkt puur natuur. Loop in een weidse boog om de gevangenisschool. Nog maar eens over de Mark en dan letterlijk door weilanden. Runderen stappen loom richting mals ontbijt. Kom op een kasseitje uit dat mij naar het kleine stemmige kerkje van Wortel brengt. Ook hier stap ik dwars door het kerkhof en moet wat straatjes lopen met open bebouwing. Laat de bewoning achter mij, mag spoedig genieten langs magistrale dreven mij haast vergapend aan het spel van zon en witte wolken, gejaagd door de wind. Eik en spar wisselen elkaar af, in het bos prachtige frisgroene varens in volle ornaat. Jonge vogeltjes piepen in de bomen maar ik krijg ze niet te zien. Hoog in de lucht voeren drie buizerds een fraai ballet op. Heerlijk wandelen is dit. Kom haast geen mens tegen en vindt op de Peedijk een bankje om even te pauzeren.

Wandel dan verder door het weidse Kempenland, langs Wortel Kolonie en op grondgebied Merksplas. Her en der is een hoeve ingepland, veelal met ruime veestapel. Maïs steekt voorzichtig het kopje boven, trekt groene lijntjes over verder nog kale akkers. Pauzeer een paar keer op een bankje in de zon, neem ruim de tijd om van de dag te genieten. Langs Bolks Heike en Keirschot nader ik stilaan terug de bewoonde wereld. Een vlucht jonge patrijzen zit op een kluitje in het veld, veilig ver weg van de grote tweevoeter. Moet een lastig graspad op en kom zo in een nieuwbouw wijk van Rijkevorsel uit. Ben al meer dan 4 uur onderweg voor nauwelijks 19 kilometer. JPD kartonnen meetlat lijkt ook vandaag van toepassing. Besluit dan maar te stoppen bij de bushalte aan de kerk. De terugreis verloopt erg stroef. De autobaan richting Breda blijkt afgesloten en het vrachtvervoer moet dwars door Loenhout. Midden in het centrum heeft er eentje dan ook nog eens motorpech. Chaos troef dus en een busrit die algauw tot 1:45 uitloopt. Ach het hoort erbij zeker !  

Zaterdag bezoeken we kapster Marina, gevestigd tussen het Deurnese sportpaleis en de Bredabaan. Linda heeft een idee. Zou dit ver van het Rivierenhof zijn ? Neen dus en we zijn al om 08:00 op pad. Fietspad in het groen tot de Stenenbrug en we duiken het prachtige park rond de Schijnbeek in. Pikken er de verbindings-GR tussen routes 12 en 5A op. Een heuse parkentocht van ruim 28 km lopen we, met als onderbrekingen de schitterende wijk Zuremborg en wat huisjes kijken in Hoboken. Omstreeks 14:00 zijn we terug thuis. Het was een grijze, wat miezerige dag maar een heel leuke wandeling die voor herhaling vatbaar is.

Voor zondag plan ik Elewijt wegens erg lang geleden. De website van De Lijn geeft nog steeds geen kik maar ik vind een alternatief bij Google Maps –knop Openbaar Vervoer. Glasheldere routebeschrijving zowaar met indien gewenst nog wat kaartjes erbij. Moeten twee keer overstappen in Boom en Mechelen en hebben daar telkens 6 minuten de tijd voor. De bussen rijden echt volgens het boekje en binnen de twee uur zijn we ter bestemming. Net op tijd om clubmaatjes Viviane & Danny ter begroeten die al in de startblokken zitten. Drie lange etappes staan er op het programma, respectievelijk 9,5 – 8,6 en 10,1 km. Stevige kost dus.

Beginnen erg matig met één dreefje en dan een reeks stille straten tot een tunneltje onder de E19. De fraaie Steendreef die herken ik van eerder gelopen GR. Hij leidt ons voorbij een kasteel waar Rubens nog zou verbleven hebben. Dan stappen we voorbij een hoeve de weidse akkers in richting kronkelende Zenne. Even maar langs het water en terug een lange rechte zandweg tot station Eppegem. De 30 km steekt weer een drukke steenweg over en een rustig tarmacje wordt gedeeld met de fietsende medemens. In de verte de ‘frietketels’ van Verbrande Brug. Linksaf nu door een alleraardigst biotoopje langs de diepliggende Zenne. De achterkant van winkels aan ene kant, rijen populieren aan de andere kant. Net voor Vilvoorde keren we op onze stappen terug langs de andere oever, een jaag- en fietspad. Prachtig uitzicht over het water met de witte kerktoren van Eppegem als baken. Zo ver moeten we niet  terug lopen. Steken bij Hoge Buizen de verkeersader over en lopen Houtem binnen voor onze eerste pauze. Improviseren een terrasje bij cafeetje met zaaltje De Kring.

Komt Jefke aangewandeld. Hij heeft de tweede etappe al in de kuiten en doet er onheilspellend negatief over. Toch willen we het zelf meemaken, zo zijn we nu eenmaal ! Stappen een stuk Damstraat richting Peutie en duiken dan de weidse akkers in. Het grindpad wordt tarmac langs de Grensstraat, ons toertje rond de ruime legerbasis van Peutie. Een moderne metalen brug loodst ons over de Woluwelaan. Je hebt er een mooi uitzicht over de woontorens van Brussel. Lopen nu de Perkstraat in door de Vilvoordse wijk Faubourg. Ben op zowat één kilometer van mijn werkplek. Net voor het station slaan we rechtsaf en wandelen onderaf de spoorbaan. De pas gegoten betonnen muurtjes zijn versierd met schitterende graffiti aangepast aan de omgeving : treinen, vliegtuigen, planten en dieren zijn afgebeeld. We passeren dan ook de grote tuinbouwschool. Terug de weidse velden in, een tweede brug over de Woluwelaan en dan in gestrekte draf naar Houtem. Nog een leuk ommetje langs moeilijk begaanbare voetwegen. Hoog tijd voor onze tweede pauze. Spreken Jefke en Den Tast tegen, vonden deze lus helemaal niet slecht. Zeer aanvaardbaar voor deze omgeving.

Nog 10 kilometer voor de boeg. Lopen langs een witte wijk puur natuur tegemoet. Schitterend dit Houtemsebos met zijn smalle paadjes, open plek met een zee van boterbloemen, vlonders door natter gebied ook. De Boektsesteenweg loodst ons dan over de E19 en de 30 km gaat er weer vandoor. We zijn intussen op grondgebied Perk en stappen een lange rechte weg langs enkele hoeves, graanvelden en bloeiend koolzaad. In de verte landen de grijze vogels op Zaventem. Steenweg oversteken een bosje en opnieuw akkers. Het volgende boslaantje geurt heerlijk naar daslook. Snijsselsbosweg en Hoofdbos, dit kennen we van Kampenhoutse tochten. Genieten van een schitterende, donkere dreef in beukenbos die we inruilen voor een aanplant van populieren. Zijn opnieuw in de bewoonde wereld. Elewijt lijkt erg uitgestrekt want het duurt een hele poos voor we de startkantine terug bereiken. Hebben een halfuurtje voor ons Duvelke en dan begint de terugreis.

Binnen de twee uur staan we in de Hemiksemse woonkamer met glunderende snoeten. We hebben een schitterende wandelvierdaagse achter de rug. Heel leuke parkoersen gelopen en met haast perfecte ondersteuning van De Lijn. We hopen het volgend weekend over te doen in Ossendrecht en Heverlee, met een eigen creatie op maandag. Tot dan …