Archief

Ik neem de trein tot Aarschot zoals Jefke mij geleerd heeft. Stap richting begijnhof en monumentale kerk. Rechtsom langs de Demer dan, stroomopwaarts. Meteen een heerlijke opwarmer van net geen 4 km en ik ben niet de enige wandelaar met dat idee. Heerlijk wandelen over het graspad langs weilanden en bosjes tot het lieflijke kerkje van Langdorp met zijn zandstenen toren tevoorschijn komt.

Druk in het startzaaltje natuurlijk met vele bekenden die ik vandaag omdoop tot Bart & Co., hij was nu eenmaal de eerste die ik zag. Zoals wel meer het geval is tegenwoordig valt de lange afstand uiteen in een korte en een lange lus. Klim meteen aan de Grote Muer omhoog en kruis daarbij Peter Snipper en Hobohem Linda. Vanop de Bosberg een eerste magistraal uitzicht over de hier brede Demervallei. De rivier krijgen we voorlopig niet te zien en nochtans dalen we terug af naar zijn niveau. De wandelpaden zijn goed begaanbaar zelfs waar weilanden herschapen zijn in gigantische vijvers. Immer gerade aus tot dansclub Lado en de Wildenbergweg. Het parkoers wordt een beetje pittiger. Wat huisjes kijken ook en achterafjes met wit bepoederde planten. We bereiken de spoorbaan en mogen dan stevig klimmen, de Bosberg op. We dansen een paar keer op en neer soms over blubberpaden. Toch niet evident voor mensen die slechts 8 km lopen. Bij het uitkomen van de heuvel verslik ik mij bijna in een ‘heen’ pijl zonder extra markering. Mede-wandelaars houden mij op het rechte pad. Tijd voor pistolet en koffie.

Een groet aan JPD en ik maak een ommetje door akkers om tot aan de Demer te geraken. Mogen met z’n allen schaatsen tot achter het kerkje en dan de brug over. Achter Schoonhoven noemen de rustige landelijke paden. De parkoersmeester laat ons watertanden, loopt aanvankelijk onderaf de Wijnberg. Ik laat er Linda & Dirk achter en mag dan toch pittig klimmen. Sta plots hoog boven de bewoning van Rillaar. Konijntjesberg noemt deze flank, meteen ook de naam van de tocht. Duik voorzichtig naar beneden en vervolg mijn weg langs Roth richting rustpost.

Een babbel met de Jakke en weg ben ik weer. Toch een beetje bevreesd voor de lange etappe van 9,5 km, de linkerknie durft te protesteren tijdens zulke lange stukken. Langs de kerk en vervolgens dwars door het dorp de weilanden … en de volgende helling tegemoet ! Driebunder blijkt het gebied hier te noemen. We lopen een licht golvend ommetje door het achterland genietend van bosrijke vergezichten. Linda & Dirk samen op één foto, een uniek gegeven. Bij Kapelhof dwarsen we opnieuw de Rillaarse bewoning. De Kerkvoetweg gunt ons terug groen langs een gracht. De volgende heuvel dient zich aan, woonzone Rommelaar. De Hompelstraet is een vettig pad richting Demer. Ik ben nu weer alleen en geniet van de oorverdovende stilte. Heerlijk wandelen is dit, ben nochtans steeds beducht voor een uitschuiver. Klimmen maar weer, terug naar Rommelaar en over een modderig pad tot boven op de heuvel. Schitterende vergezichten aan beide zijden, ik blijk weer op de Konijntjesberg te staan. Afdalen naar de laatste rustpost en de klok aandachtig bekijken. Heb net de tijd voor een Duvelke en de 7 km tot de trein.

Achterom de dorpskern voert de Molenstraat ons terug hoog in de heuvels. Het volgende voetwegje is herschapen in een klein beekje, de vele wandelaars van de dag maken het de laatkomers niet makkelijker. Aan de overkant van de drukke steenweg herken ik de voetwegen. Ze voeren ons naar Meyerveld en zijn tarmacje langs een overvolle beek. Een laatste keer het bos in, de Mottebemde, met zijn net begaanbare paden. Afsluiten doen we met de Demeroever tot de kerk. De klok kleppert net 16:00, ik heb een klein halfuurtje voor een ruime kilometer. Mag weer de Grote Muer op en zak aan de overkant van de heuvel tot het station. Bewondering alom bij wandelaars uit Ingelmunster en Oudenaarde. Deze wandeldag was weer een voltreffer. Drie treinen neem ik over Leuven en Puurs tot Hemiksem. Ik haspel het traject af zonder vertragingen. Soms haalt de NMBS dus toch niveau ! 

Lekker lang slapen vandaag want de wandelpijlen hangen in onze straat. Parkoersbewakers met de fiets komen net voorbij als wij vertrekken, we slaan even een babbeltje. Besluiten als opwarmer de tweede helft van de 7 km te lopen. Gewoon onze straat uit en dan de duik naar de visvijver van Terlocht. De ondergrond ligt er uiteraard drassig bij maar nog goed begaanbaar. Terug een verdiepje hoger stappen we richting veer van Callebeek en dan langs de Schelde stroomopwaarts voorbij nieuwbouw Hemixveer en de ruïnes van Bekaert. Het zwerk is nat, guur, onaangenaam. Zijn blij de warme startzaal Depot Deluxe binnen te duikelen voor broodje en koffie. Jakke en Den Tast zijn onze eerste clubmaatjes van de dag.

Na een verhelderende babbel met onze parkoersmeester gaan we op pad. Langs de prachtige Sint-Bernardusabdij tot de monding van de Vliet. Het lijkt er zeer laag tij maar wij schaatsen bedachtzaam richting steenweg. Even een ommetje door een Schels wijkje en we zoeken opnieuw de Vliet op, stroomopwaarts. Intussen is het gaan sneeuwen maar dat kan voor ons de pret niet bederven. De diepliggende rivier maakt hier heel brede kronkels door een wild groen gebied en dit is als wandelaar dus genieten ! Makkelijk begaanbaar zei de parkoersmeester en gelijk had hij. Zelf waar een pad met de sikkel werd uitgehakt tussen frêle berkjes. Dan volgt andere koek. Wandelaars aan wie ik vertelde dat er in Hemiksem geen modder zou zijn zullen mij later op de dag vervloeken. Met Patje Kloek zoeken we ons een weg door meterslange plassen en diepe stroken papperig goedje. Vergeleken hiermee liepen we in Olen een boulevard ! Ons talent als tweevoeters wordt enkele tientallen meter duchtig op de proef gesteld maar we slagen met glans. Patje kan terug snelwandelen over het tarmacje van de Zinkval, wij bekomen op een drafje van de geleverde inspanningen. In het Cleydaelbos is de gastheer clement, gewoon over het asfalt tot de prachtige gelijknamige waterburcht. Meer van het domein krijgen we dit jaar niet te zien en dus lopen we tarmacjes vanaf de Groenenhoek en zijn statige villa’s voorbij de Witte Hoeve en zo terug naar Hemiksem. Pauzeren doen we in een leuk retro zaaltje van de school net ‘achter onzen hoek’.

Even de innerlijke mens versterken, de bekenden bij de club groeten en weg zijn wij. Sneeuw is intussen vervangen door regen, het weer wordt alsmaar slechter. Door kletsnatte straten reppen we ons richting Mastenbos. Bij de ingang van domein Klaverblad een extra controle, de ambtenaar van dienst kan gelukkig in zijn autootje blijven zitten. We wandelen de prachtige dreven rondom het kasteel richting Moerelei en Wilrijk. Maken een ommetje om een glimp op te vangen van het Schoonselhof en stappen dan met Micky richting park van Hoboken. Gezellig keuvelend lopen we voorbij de mooie rode gebouwen van Zorgvliet, door het park richting rustpost bij de vissers van Fort VIII. Het is er opvallend rustig met slechts 6 wandelaars. Linda & Dirk (Nijlen), M & M en wijzelf, die als laatsten zullen vertrekken.

Stappen tussen de woontorens van de Jacques Brel laan door gevolgd door gewone burger rijhuizen. Duiken dan de bosjes in bij de spoorbaan en rechtover de Umicore fabrieken (Hoboken dus vandaag, gisteren Olen). Moeten daarbij enkele keren over beekjes springen, onze gastheer houdt van avontuurlijk. Bij Villa Marina stappen we domein Fort VIII binnen. Liepen al zo dikwijls rond deze plassen maar blijven bewonderend genieten van de platanen met takken als grillige dracula’s, de roerloze reigers en … deze keer de modderige paden. We wandelen er moederziel alleen, geen hond kom je tegen. Nochtans is de lucht uitgeklaard, blijft de regen achterwege. Het lage zonlicht speelt met gevallen, winters ros beukenblad. Het lijkt de omgeving in brand te willen zetten. Een paar straatjes en we bereiken het Macadammeke en de statige dreef voorbij het permanente zigeunerkamp. Rechtsaf langs het Mastenbos pikken we M&M op en wandelen samen door de nieuwe wijken van Heimisse tot de rustpost. Linda, Charles & Kim verbroederen er bij een frisse pint.

Kim loopt nog een extraatje, de zes anderen maken de reis samen vol. Een andere reeks Hemiksemse straten en achterliggende garages zetten ons af bij de vijver van Terlocht. De omloop blijft er beter begaanbaar dan wij verwacht hadden. Aan zijn overkant duiken we een jong, verwilderd bosje in. Heerlijke omzwerving meteen over smalle kronkelende baantjes langs vooral jonge berk. Eindigen doen we met de Scheldekaai tot Depot Deluxe. Moet het gezegd dat wij de zaal sluiten, net op tijd voor dat Kim, die ons vervoegd aan zijn nachtrust begint. Het was weer leuk beste geburen maar … krijgen we volgend jaar nog eens het fiat van de kasteelheren voor het volledige domein ?

Het ochtendlijke Olen ligt erbij als een suikertaart, wit bepoederd en toch schijnt de zon als wij vanaf het station richting grote witblauwe tent stappen. Zijn later dan de vorige jaren, ik raak niet zo makkelijk mijn bed meer uit de laatste tijd. Clubmaatjes Jakke en Roger zijn ook al paraat. Ijsetrippers kan je overal ten lande tegenkomen dezer dagen.

De langere afstanden gaan al meteen hun eigen richting uit, een landschap van weiden en akkers tegemoet. De ondergrond varieert van sneeuw en ijs tot donkere modder en plassen. We stappen langs de Sluizenweg richting Albertkanaal, zijn vrijwel alleen op dit deel van de omloop. Meeuwen zitten op rijtjes te verkleumen op draden boven het water. Wij pikken de vroege vogels onder de marathonstappers op, of beter nog zij ons. Duiken via het Sluizenpad opnieuw bosjes en weilanden in. De parkoersmeester bedenkt een eigen weggetje door een bos vol bramen. Behoedzaam slaan we er ons doorheen. Op de volgende veldweg stormt snelstapper Rudy ons voorbij. Op al respectabele afstand volgen we hem terug naar het kanaal. Er hangt een merkwaardige geur van kokende rijst of deegwaren, alhoewel er alleen maar fabrieken in de buurt zijn. Terug in bosrijke omgeving lopen we een besneeuwd en soms glad bmx strookje. Zeker Linda’s favoriete ondergrond niet. Terug in de sparrenbossen kan er opnieuw normaal gewandeld worden. We herkennen het Bulepad van eerdere omzwervingen in deze omgeving. Lopen tussen woonkernen door richting Ukkenpaadje en zo verder naar Beilen. De rustpost van OLV-Olen is dan vlakbij. We genieten er van heerlijke vers gemaakte soep geserveerd met een dubbel boterham. Bij Gedoviba is de verzorging altijd optimaal en aan heel democratische prijzen. Kunnen vele verenigingen een lesje van leren.

Na een kwartiertje naar het wereldkampioenschap veldrijden gekeken te hebben gaan we weer op pad. Lopen niet zo gek ver van de startlocatie en pikken bij een witte kapel uit 1956 de kortere afstanden op die nog maar net op pad zijn. Volgen een tijdje den ijzeren weg over een strook natuur die er soms bepaald ‘vettig’ bijligt. Na de voetbalterreinen van AC Olen volgen statige huizen van wat vroeger denkelijk de cité voor het hogere kader van Umicore was (Hoboken – Olen in die tijd). Moeten even echt ploeteren door een strookje gras dat onder water staat. Voor Dirk en ikzelf geen probleem, Linda en een andere wandelaar maken er zich behoorlijk druk om. Passeren de mooie muurschilderingen bij Umicore en gaan dan proberen rusten in zaal De Vrede. Aan consumpties geraken blijkt er een onmogelijke opgave en dus spreken we de eigen voorraad aan.

De lokale lus begint met wat huisjes kijken. Dra volgen berk en spar, een zanderige ondergrond ook, zeer goed begaanbaar. Tarmacjes voeren ons dan langs Zonnedauw richting Vaart, de natuur wenkt weer. Ben beducht voor de doorgang van die onvolprezen Mosselgoren maar dat valt best mee. Nattig ja natuurlijk maar het echte ploeterwerk blijft beperkt tot één strook. Paul Baestaens toont ons hoe het moet. Het echte moeras overwinnen we middels vlonders voorzien van ‘kiekendraad’ en dus helemaal niet slipperig. Wel moeten de grote jongens tijdig ‘kop in kas’ om geen ‘tek op hun dek’ te krijgen. Na een ruime omzwerving ruilen we de natuur in voor een jaagpad langs de vaart. Moeten de brug over terug naar De Vrede. We doen tientallen minuten over dat kleine stukje gewoon van de ene naar de andere bekende schuifelend. Gezelligheid troef ! Aan tafel zitten we met Geertrui en Jan Met De Pijp. Deze laatste heeft de glimlach van een schooljongen op het gelaat. Hij geeft mij een prachtig cadeau waar ik toch wel stil van wordt (zie mijn wandelblog).

We vatten de laatste etappe aan met een strook langs het plots erg winderige kanaal. Zijn blij zand en grillige sparren te kunnen opzoeken. Een leuke parkoersverbetering zet ons puur natuur, behalve een stortplaats, af bij Langendonk. Zottemie stoomt voorbij, wil wat snelheid trainen. Bart zal een eind verder volgen. Zwerven door de minst natte gebieden van het Olens Broek en zetten koers naar de bruggen over het kanaal en onder de spoorbaan door. Zijn in Gerheze en dan is de finish in zicht. Een landelijk tarmacje, wat bosjes en immer groene weilanden, wir haben es wieder geschaft ! Gedoviba trakteert op een gratis Duvel of Hopus naar keuze. Onder leiding van Ria bouwen een groep afstandenwandelaars uit alle windstreken een feestje. Wij reppen ons naar de trein, just in time ! Reizen met een gelukzalig gevoel terug naar Hemiksem, Het was weer eens heerlijk wandelen bij deze nog jonge maar zo talentvolle vereniging.  

Perron 5 in Antwerpen-Berchem deel ik onder meer met Rudy, Xavier en een wandelmaatje van Club 76. Heb me voorgenomen dit jaar twee midweekse wandeltochten per maand te stappen. Linda geeft forfait, vreest de modder van de Wijngaardberg, maar dan ben ik net in mijn sas, hoe vettiger hoe prettiger. Het perron in Wezemaal ligt er gevaarlijk glad bij, we zijn gewaarschuwd. In de startzaal, onder de prachtige en sobere Wezemaalse kerktoren waarschuwt ook Hugo voor gladheid op het parkoers.

Zoals de meesten spreek ik de parkoersbouwer tegen en loop de kleine lus van de 27 km eerst. Ze voert mij langs de markt en het Marktsteegje naar de Langestraat, die ik al liep komend van het station. Grijze vogels zetten de westelijke landing op Brussels Airport in, de wandelaars moeten oostwaarts langs de Olivierstraat. We stappen door een vallei tussen de Rotselaarse Middelberg en de Wijngaardberg in, tot aan de grens met Gelrode. Verrassing bij het Waterloospad en zijn fruitgaarden. De organisatoren bieden ons een jeneverke aan. Diegenen die de 27 km vol maken kunnen er zelfs twee keer van genieten, klasse toch ! Ik wordt bijgehaald door Annie & Willie (Kessel). Hier loopt trouwens schoon volk rond vandaag. We ploeteren samen door de modder onderaf de Wijngaardberg in onze retour naar de startlocatie. Mijn maatjes lopen door, ik ga voor een broodje met koffie, snel Yvan Le Terrible groetend. 

Het is zowaar zonnig als ik mij terug op gang trek, geen Bibbertocht dus vandaag. Achterafjes en een tarmacje loodsen mij naar de A2. We lopen parallel de snelweg en de Wijngaardberg tot de brug over de verkeersader. Even kasseitjes van het Poellekenspad en dan klimmen, de Beniksberg op. Wordt kilometers lang genieten van heide, berken, bosjes, grasvlaktes en magistrale vergezichten. Ook Viking heeft er zin in, stoomt mij vrolijk voorbij. Paar ‘vettige’ strookjes richting Hellegat, clubmaatje Jakke wordt mijn gezel. Langs de Donkerstraat, deels een holle weg gaat het verhard richting klassieke rustpost in Gelrode. Er komt nog meer bekend volk op ons af, heerlijk gezellig.

De Jakke is in Gelrode gestart en loopt samen met mij de lokale lus van 8 km, ik zal uit mijn pijp moeten komen ! We beklimmen de Liedeberg en gaan dan heerlijk zwerven door de bossen van ’s Hertogenheide. Zijn open plekken zijn dicht begroeid met hoge heide. Het parkoers is vrij technisch na Schaapsvijver, inclusief een paar natte oversteekjes. Golft bijwijlen ook lekker op en neer. Mijn maatje moet geduld hebben, ik wandel een versnelling trager dan hij. We genieten allebei van de rustende natuurlijke pracht en keuvelen er verder gezellig op los. Ruilen de bosrijke omgeving in voor veldwegen in de buurt van de A2. In het dal zien we de kerk met zandsteentoren van Gelrode al liggen. Een pittig technische holle weg voert er ons naartoe. Samen nog een borrel, de Jakke gaat naar huis.

Ik heb nog een kleine 7 km te gaan. Bij een frisse wind stap ik van de kerk richting kasseitjes en Moedermeule. Passeer Nestor hoog in de akkers, fruitgaarden eigenlijk. Het terrein ligt er nattig, slijkerig bij. Duik het Waterloospad naar beneden … recht naar de jeneverstand ! Mmm dat smaakt. Mag de brandstof meteen aanspreken voor een eerste klim van de Wijngaardberg. Tussen appelen en peren of althans zij die ze voortbrengen gaat het stevig omhoog. Over het duin is het genieten van prachtige vergezichten met in de onmiddellijke nabijheid wijngaarden. Het bosstrookje wordt terug een klim tot een beukenbos. Even zakken en dan blijven we een eind op het kruin lopen. Technische afdaling en een weidse boog om het magistrale kruisbeeld. De finish komt in zicht een paar straatjes verder.

Even tijd voor een drankje en dan wacht de trein samen met de maatjes van deze morgen. Tjonge, die gepensioneerden beseffen niet wat een mooi leven ze hebben … Bedankt lieve mensen van wk Werchter, het was een heuse top wandel dag vandaag.

NIEUWE TOCHT : Op zondag 28/06/2015 biedt Olympic Deurne voor het eerst de 50 km van de AA- en Netevallei aan vanuit Vorselaar !!

Maar terug tot de orde van de dag. Zaterdag brengen wij wandel loos door, althans ik toch. Om 05:00 uur gaan boven Hemiksem de hemelsluizen wagenwijd open. Een paar uur later ligt de Rupelstreek er maagdelijk wit bij. Wij slapen lekker uit. Linda gaat nog te voet tot het fitness centrum … om snel terug te keren want insijpelend sneeuwwater zorgt er voor steeds weerkerende stroompannes !

Zondag zijn we weer paraat. De beoogde vroege bus missen we van zo’n 30 seconden, de auto moet dus van stal. Binnen het halfuur staan we in Sint-Job-In-‘t-Goor bij Guido en kompanen van Olympic Deurne. Zitten aan tafel onder Stroboeren met onder meer Patje Kloeck en ons aller Herman. Elkeen kiest zijn eigen afstand, wij gaan zoals altijd voor de 30 km.

Beginnen er aan met een lokale lus van 7,5 km. Langs de dorpskerk en een paar druk beklante bakkerszaken tot bij restaurant Dikke Mee en scholengemeenschap Kristus Koning. We duiken de sparrenbossen in. Het pad langs een gracht is een mix van ijs, sneeuw en zanderige modder. Het is kwestie er het koppetje bij te houden. Ook hier opvallend veel gesneuvelde sparrenkruinen. Ruilen de zanderige ondergrond voor brede lanen van aangestampte aarde. Een specht tokkelt er vrolijk op los, op zoek naar zijn ontbijt. Bij het uitkomen van het immer groen stappen we langs villa’s en een stille camping. Er hangt wat nevel en toch zingen de vinken er duchtig op los. Een roodborstje laat zich van zijn mooiste kant bewonderen, inderdaad rondborstig. Zoeken een kanaal op met een paar woonboten. De oever is ijzig en glad, we blijven zo ver mogelijk weg van het water. Het ongeval van Max zit nog te vers in het geheugen. Na sluis 3 lopen we opnieuw villaatjes. Achterafjes met weelderige klimop brengen ons terug in het dorpscentrum en bij soep en koffie.

We gaan er weer vandoor, langs voetbal en hockey terreinen. Moeten een eindje het fietspad langs de Sint-Jobsesteenweg volgen tot aan het antitankkanaal en zijn verzameling haantjes. Zijn intussen op grondgebied ’s-Gravenwezel. Weg van het bruine water volgen we de Krommedreef door sparrenbossen. Open plekken liggen er wit en ijzig bij. Stappen een breed pad rondom een goed verborgen kasteel, onze voetweg afgeboord met rododendrons in de dikke knop. Het onverharde Kwikaardstraatje stuurt ons door paardenweiden, asfalt zet ons af bij de Botermelkbaan. Dwars door het dorpscentrum stappen we naar scholengemeenschappen. Het kerkhofje van de nonnen met zerken in cirkels rond een kruisbeeld, ligt verscholen achter bruine beukenhagen. Hoog tijd voor een tweede pauze, gezeten in een overvolle en nochtans ruime zaal.

We praten bij met Liliane & Eddy (de fotograaf) en vatten de langste etappe aan van zo’n 9 km. Lopen prachtige dreven rondom een waterkasteel met hoeve. Dan wachten statige landhuizen in het groen. Het is er opvallend stil. Aan het huisjes kijken komt een einde bij uitspanning Hertebos. Een mooie dreef voert ons stilaan naar riviertje de Kleine Schijn. Prachtig meandert het watertje langs de rand van het bos, wij ploeteren ons een weg door de gitzwarte modder. Terug villa’s dan in de Schotense Della Faillelaan. Een ommetje bij de Botermelklaan en we bereiken opnieuw onze rustpost. Hebben nog een uurtje wandelen voor de boeg.

Een strookje bos, wat witte villa’s, we stappen terug het groen in langs een ons onbekende gracht. Bereiken het antitakkanaal opnieuw en volgen het eventjes. Herman zijn we intussen alweer voorbij gelopen. Volgen nu een lange, vrij nat liggende dreef dwars door een golfterrein. Ondanks de ‘greens’ vandaag ‘whites’ zijn wordt er toch tegen de balletjes geklopt. Een laatste zanderig pad langs weilanden, onze kilometertjes staan weer op de teller.

Zagen we niet echt veel bekenden vandaag daar komt tijdens de après-wandeling snel verandering in. Keuvelen gezellig bij met Guido als Chris (Ingelmunster) plots komt aanzetten. Even later volgen clubmaatjes Christine & Noël. Tja, we hebben net niet de zaal gesloten …

Het kostte Hennie en mezelf heel wat talent maar Linda stemt finaal toe om nog eens een bezoekje te brengen aan Adje en Olat. De routeplanner doet ons gekke capriolen maken langs bedrijvenzone De Run, maar met de hulp van onze intuïtie vinden we startzaal Het Klooster al met al vrij makkelijk. Zijn net op tijd om Martin voor 40 km te zien starten, wij spreken af tot later ergens op het parkoers. Prachtige startzaal trouwens, haast luxueus en natuurlijk met Hennie prominent aanwezig. Zo rond de klok van negenen is het er overigens behoorlijk druk.

We maken een ommetje door het mooie dorpscentrum met kiosk en zetten dan koers naar sparrenbossen. De stormschade is hier toch wel groot. Heel wat boomtoppen van een arm en meer dik zijn genadeloos naar beneden gehaald. Elke open plek in het bos is meteen ook de ruimte voor heide en, soms dicht begroeide, vennen. De adrenaline stroomt door onze aderen, dit is echt Olat en daar zijn we echt wel dol op. Het begint dan ook nog stilletjes te sneeuwen, een echte wintertocht dus. Lopen een paar straten villa’s, kasten zeg maar, landhuizen eigenlijk. Maar snel terug de bossen in zoals we het graag hebben. Delen de paden met MTB-ers waarvan meerdere vrolijk goedemorgen roepen. Schitterend toch ! Met de modder valt het voorlopig nog mee, zandgrond. Passeren meerdere fantastische vennen, al dan niet met rietkraag. Ontwaren zelfs een witte reiger in de verte, roerloos vissend. Langs weilanden volgt een pittig stukje, zompig graspad ,enkeldiep. Erik (WS’78) & vrouwtje zeilen ons voorbij richting koffiepost. Op de bankjes zitten is er niet bij, kletsnat zijn ze. Een drietal jonge dames kijken vertwijfeld naar de  uitgestalde boterhammen. De helpers nodigen hen uit ‘ten aanval te gaan’. Aarzelend stemmen ze in. Ons hoeft men zulks niet meer te vertellen, koffie en ‘bammetjes’ met salami gaan er gretig in.

We steken de Leenderweg over bij De Wetering, lopen een dreef langs een kaarsrechte gracht. Het riviertje in de buurt blijkt de Tongelreep te zijn. Laten het water achter ons en duiken het Leenderbos in. Her en der zijn gras en vegetatie omgeploegd, denkelijk door wilde zwijntjes. Bij een ven is ons pad haast overstroomt, we vorderen behoedzaam. Zijn verdorie blij een eindje verhard fietspad te kunnen lopen. Dat ploeteren daar wordt je toch wel moe van. Schitterend toch, die heerlijke vergezichten over rustende heide en geelkleurig pijpenstrootje. Een sparrenbos heeft een ondergroei van frêle felgroene dennetjes. Stilaan wordt het parkoers hobbelig, beetje op en neer tot we bewoning bereiken. Blijken in Strijp te zijn. Lopen door een klinkerstraatje langs prachtige langgevel hoeves en vakantieverblijven. In deze streek vind ik nu echt eens alles mooi, zeg ik tegen Linda. Ze moeten lachen met de opmerkingen van haar oude dwaas. Fietscafé Hospes daar hebben we rust halfweg onze opdracht. Men serveert er bonensoep met spek, echt wel naar onze bek. De Wilskes kiezen voor eten-en-drinken, La Trappe van ’t vat. ‘ritser’ Dirk is er dan al lang vandoor. Stapt op weduwschap vandaag en wil vroeg thuis zijn. Tja, zijn Linda weet blijkbaar hoe het moet …

Wij stappen het dorp uit net na Ger. Lopen over een brede zandweg langs kapel en molen weer de bossen tegemoet. Boswachterij Leende is weer eens een zaligheid om door te lopen. Achterop komen onder meer Chris en Zottemie, neofieten hier vandaag en vast in hun nopjes. Stappen voorbij een stuifduin richting drukke wegen … die we bij Spinsterberg vrij snel achter ons laten. Adje heeft prachtige doorgangen gevonden. Hoog opgeschoten heide langs brandgangen tussen sparrenbossen door. Wat een schitterend biotoop ! Dan de open ruimte in met zijn steeds weerkerende vennen. Stilaan lopen we terug naar Valkenhorst en de meer bosrijke omgeving. Toch wacht nog een verrassing …wij noemen het ‘de waadplaats’. Het pad is onbegaanbaar overstroomt, door gele graspollen langs beide kanten is er doorkomen aan. Ad op zijn best dus. Een paar keer ploeteren we ons door puur natuur om drogere slingerpaden door de bossen op te zoeken. Lopen parallel de drukke autobaan maar steeds in het groen verscholen. Een brede zandweg door akkerland, enkele hoeves … de soeppost is vast in de buurt ! Mmm, heerlijke tomatensoep met basilicum en natuurlijk de ‘bammetjes’. Theo kondigt Martin aan en die wachten wij dus op. Intussen passeert ook Chris de twee duimen in de lucht. Die zullen we hier vast en zeker meer zien.

 Martin en Hein genieten ook van hun soepje alvorens  we verder trekken. Vormen al snel twee duo’s die gezellig keuvelend de laatste graspaden tot Waalre tot zich nemen. Nog wat villa’s, een bosje met veel klimop, de finish daagt al snel op. Kunnen we Frans Staal nog eens begroeten en Peter Heesakkers. Samen met Martin en deze gabber sluiten we de zaal. Onderweg naar huis krijgen we bakken water over de auto heen. Hebben we effe geluk gehad vandaag met nauwelijks een uurtje sneeuw en verder een vrij zonnige dag. Olat, het blijft een mythische wandelvereniging…

Het feestvarken ontwaren we niet meteen in de Gildenzaal. Wel het spitse snoetje van Hennie dat meteen zonnig wordt bij het zien van Linda. Ze verstaan elkaar opperbest deze twee. Het is ook traditie dat ik hier op weg naar de inschrijftafel de zaal afdweil, vele bekenden groetend. De befaamde Schaffense smos laat ik mij nadien smaken, kan aldus gesterkt op pad.

Het asfalt is gladjes als we aan de lokale lus van net geen 9 km beginnen. Stappen voorbij de Schaffense molen het plateau op met zijn weidse, nu zonovergoten akkers. Verderop wachten de boomplantages van Kelbergen vanaf Berre3. Voorbij het gelijknamige voetbalterrein duiken we sparrenbosjes in op een heuvel aangelegd. Redelijk vettig daar bij Steenkot ! We genieten bij het uitkomen van het immense groen van een prachtig uitzicht dat tot de witte rookpluimen van Tessenderlo reikt. Pikken een volgend bosstrookje mee alvorens weer het landbouw plateau op te gaan. Een holle weg stuurt ons een verdieping lager en samen met de andere afstanden stappen we langs een gracht terug richting Schaffense kerk en een lekkere kom soep in de Gildenzaal.

Onze naamgenoten uit Halen staan er in de startblokken. Zullen wij niet de laatsten zijn vandaag ! De lange lus van ruim 20 km begint met de Vroentestraat en over de heuvel met kasteel langs de holle weg die Molenstraat noemt, klassiek. Bosrijk wordt deze etappe langs onder meer de Oude Schansstraat. Veel spar uiteraard want zandgrond, toch ook wel mooie delen wit glimmende berk. Lang achterafjes, tussen bebouwing en natuur worden we naar de Kalendries in Zelem geloodst, meer bepaald in de overvolle kleine zaal van het complex. Hebben er de tijd voor een babbelke met Jefke en Marleen, Anwerpse wandelvrienden.

Ook hier een lokale lus van ruim 8 km. We lopen ze samen met clubmaatjes Mieke & Roland. Beetje tarmac en dan een prachtige holle weg waar het ploeteren is door het nat. We vorderen behoedzaam. Lopen vervolgens rustige betonbaantjes in het groen, langs hoeves en schaarse bebouwing. De Venusberg lonkt. De parkoersmeester is clement. Loodst ons twee keer op en neer voorbij ruiterzaak Equitom en de minst steile kant van de heuvel. Afdalen doen we door een pracht van een heidelandschap met een stralend vergezicht als extraatje. Langs Langeheide bereiken we haast ongemerkt opnieuw de Kalendries, waar onze maatjes meteen doorlopen en wij even pauzeren.

Het wordt al frisser als we terug op pad gaan voor ons laatste uurtje wandelplezier. Wat stille straten om terug aan bospartijen te geraken. Het lijkt er wel een hindernissenloop van plassen en gesneuvelde boomstammen. We bereiken de Postbaan en gaan die een heel eind volgen tot net voorbij de woonst van Dre Symons, bij VOS ooit een bevlogen parkoersenbouwer. Dwars door de bomenkwekerij nu naar de drukke steenweg Diest – Paal. De laatste kilometer is dezelfde van daarstraks. Bij ons Duvelke nog even een babbel met feestende Hugo en dan is het tijd om weer het station van Diest op te zoeken, ruim 2500 meter verder. De Vossen zijn al naar huis als wij nog een pintje drinken in lekker een warm cafeetje en tenslotte kunnen we een tukkie doen in een rustige treincoupé. Mooie tocht Hugo, zo hoort het ook bij jou.

Het voelt koud aan vanmorgen, bijna 10 graden minder dan gisteren ochtend. Binnen het uur brengen twee busritjes ons naar het Deurnese Ruggeveld. We worden er verwelkomd met een heuse hagelbui ! Corrie is paraat aan de controletafel, ook zij meldt sneeuw en ijs komende vanuit het noorden. Het wandelparkoers diende trouwens te worden aangepast wegens de overvloedige regen van de laatste dagen. Daar hebben we alle begrip voor.

De langere afstanden trekken door het sportcomplex en langs de begraafplaats Ruggeveld richting winkelcentrum en Makro. De parkoersmeester kiest voor een alternatieve route door domein Ertbrugge. Over graspaden gaat de reis, een tarmacje ook en een strook bos. Zo bereiken we de weidse graslanden achter The Great Old, de Bosuil. Kunnen er leuke dijkjes lopen, slingerend tussen dunne boompjes met grillige vormen. Het grasland zelf ligt er erg zompig bij. Enkele straatjes en we kunnen pauzeren in het Silok. We weten, hier hebben ze lekkere verse soep. M & M volgen ons voorbeeld, Rudy houdt het bij een koffietje.

Kom de Jakke binnen vallen, hij zal de rest van de dag onze gezel blijven. De parkoersbouwer neemt een voor ons vreemde beslissing door de volledig Schneiderlaan af te lopen tot aan het Rivierenhof. Bij de hoeve stappen we de Antwerpse groene long bij uitstek binnen. Zwerven over de paden langs vijvers en de Schijnbeek, de stormschade opmetend. Lopen een extraatje langs de drukke, lawaaierige Antwerpse ring en de Deurnese volkstuintjes. Jammer dat we het geklasseerde kerkhof bij de mooie Sint-Fredeganduskerk niet aandoen. Steegjes sturen ons terug naar het Rivierenhof en langs het zilvermuseum. Nog een kilometertje of zo zwerven door het park en het is tijd voor onze tweede en tevens laatste pauze. Ook Roland & Claire komen hun kennis van het Vlaamse land verruimen.

We hebben nog 8 km voor de boeg. Aanvankelijk langs een moerassige strook, over vlonders en bruggetjes ook. Ik bots haast tot mijn stomme verbazing op Krist & Gina. Ook zij komen een zwarte vlek op hun wandelkaart inkleuren. Krist is zeer te spreken over de omgeving van De Bosuil. Ik nodig hem dan maar meteen uit voor de tocht van de Stroboeren later op het jaar. Wij lopen verder langs de centraal gelegen taverne om bij de Schranshoeve het domein te verlaten. Gaan een fietspad op voorbij korfbalclub Catba en middels een tunnel onder de autobaan door. Het parkoers verwordt tot een stratenloop langs onder meer een golfterrein. Een rood fietspad loodst ons door de sportterreinen en langs de skipiste. Weinigen zien de pijl hangen die ons rond de tartan looppiste loodst. We zijn erg vroeg terug binnen naar onze normen. Net op tijd om Wandelend Paal  te zien vertrekken voor hun tweede daguitstap, zij komen al van Heist-aan-Zee.

Nog een gezellige babbel met de Jakke en dan is het tijd om tram en bus terug op te zoeken. Hadden wat meer van deze tocht verwacht, al begrijpen we dat de weergoden de parkoersmeester in zijn kunnen danig zal afgeremd hebben.

We twijfelen erg lang na het kappersbezoek of we zullen wandelen gaan. Modder en wind schrikken ons niet meteen af, een grote dosis vers gebrouwen hemelvocht wel. De laatste weersvoorspelling lijkt op een droge dag aan te sturen en dus rijden we naar Herselt. Enkele maatjes die met het openbaar vervoer gekomen zijn vallen de zaal binnen. Samen met Rik (Bornem) gaan we op pad. Hebben drie lussen vanuit de startzaal voor de boeg. De eerste is opgemeten als exact 12 km met een rustpost een ietsje voorbij halfweg. Langs een witte wijk gaat het richting sporthal en meteen de eerste modderstrook. Onze oudere gabber toont hoe het moet en loopt met korte trippelpasjes van ons weg ! Op het asfalt komen we terug samen. Lopen parallel aan de baan naar Olen maar wel achteraf. Voorbij een discotheek volgt een strook sparrenbos, eerder een hindernissenpiste waarbij talloze horden dienen genomen te worden. Bij ’t Kempisch Pallet pikken we de Grote Nete op. Het bruine water stroomt snel, de rivierbedding is net niet tot aan de nok gevuld. Moeten weg van het water en naar de overkant van een andere steenweg, deze naar Westerlo. Elke landweg is herschapen in een papperige bedoening, zeker waar we langs grachten lopen. Tarmacjes dan maar weer, de Suikerberg op tot Toons Boerderij, een rustpost die wij nog nooit eerder aandeden. Kunnen er zowaar genieten gezeten op een overdekt terras.

Rik gaat er vandoor, een paar babbeltjes verder volgen wij ook. Mogen vrij snel de bossen van Hertberg in. Boswerkers zijn er druk in de weer met het aanleggen van vennen en open plekken, denkelijk om de heide terug een kans te geven. Richting Kleine Hees is het bijwijlen ploeteren. Linda vordert behoedzaam, nog steeds het pootje indachtig. Modder is trouwens nooit haar favoriete terrein geweest. Zoals het tijdens deze tocht de gewoonte is bezoeken we het roofvogelcentrum. Een vale gier uit Spanje blijkt de laatste prominent aanwezige gast te zijn. Wij hebben vooral oog voor een collectie uilen met een sneeuwuil en bril uil als absolute toppers. Prachtig om deze diertjes van dichtbij te kunnen bewonderen. Nog een strookje bos met weelderige klimop en we bereiken opnieuw het centrum van Herselt. Hoog tijd voor een lekkere kom soep. Een babbel met Kareltje ook die altijd wel wat nieuwtjes te vertellen heeft.

We krijgen meerdere waarschuwingen voor een moeilijk begaanbare strook tijdens het parkoers van de 8 km. Langs de kapel van Sint-Servaas gaat het richting weilanden van Asbroek en Goor. Voorbij rosse varens bereiken we de fameuze strook. Naar schatting 20 à 30 meter lang en inderdaad een waadplaats waar we toch makkelijk doorheen komen. Hebben al erger meegemaakt. Naar de overkant van de steenweg op Aarschot nu en wat straten lopen tot een leuke, niet zo hoge, holle weg. Het parkoers wordt landelijk met weilanden en verspreide bebouwing. Beningstraat en Mottaart loodsen ons naar de bossen van de Kapittelberg. Nog maar eens een steenweg oversteken, deze naar Averbode nu. Lopen een ommetje over tarmac en half verhard bij Vuldershoek. De eerste regendruppels begeleiden ons tot de zaal.

Clubmaatjes Ghislaine, Roger, Jakke & zijn madame ook, houden het voor bekeken. Wij wagen het er op, de hoeveelheid regen valt best wel mee en dus snijden we de laatste 5 km aan. Langs de kerk nu en dan door het Orgelstraatje. Mogen lekker zwerven door de bossen van de Molenberg. Aanvankelijk bij de watertoren, na Schom snijden we een tweede stukje aan. Leuk parkoers voor een 5 km. Van hoog op de berg krijgen we een prachtig uitzicht over Herselt cadeau en dan wacht de laatste kilometer die we voor de derde keer lopen. Het is toch wel druilerig als we onze opwachting maken voor het eerste Duvelke. Even regent het pijpenstelen, we waren net op tijd droog en binnen. Rijden op het gemakje terug naar huis, tevreden dat we het er toch op gewaagd hebben de weergoden te trotseren.

Geen andere wandelaars op de eerste trein naar Turnhout deze ochtend. Daar komt snel verandering in als wij de bus richting Herentals opwachten. Autochtoon Jules is er natuurlijk maar ook ‘Rendier’ uit het verre Eindhoven en nog een klad anderen die wij niet kennen. Ook in de startzaal te Gierle lopen wij vele bekenden tegen het lijf voor de eerste Nieuwjaarswensen. Zelfs Sabine & Freddy komen uit het West-Vlaamse Ingelmunster afgezakt, beducht voor de Pamelse modderbaden.

Het parkoers bestaat traditiegetrouw uit een korte en een lange lus. Wij hollen onze West-Vlaamse gasten achterna door weidse zonovergoten landerijen. Trekken vervolgens domeinbos Grotenhout binnen. Bij een plas speuren we naar de witte reiger die Denise & Patrick voor ons zagen. Ja hoor, de knappe blanke knaap staat er weg in een hoekje te vissen. We lopen zowat ¾ rond het water en mogen dan genieten van prachtige dreven afgezoomd met spar en beuk. Her en der liggen nog plukken sneeuw. Na de boszone gaan we betonbaantjes lopen bij Lozijde. Aanvankelijk langs hoeves, dichter bij het dorpscentrum door stille straatjes van een villawijk. De eerste 8,6 km zitten er op, tijd voor een heerlijke dampende kom soep. Kwaliteit, hetgeen we hier aangeboden krijgen !

Er valt wat ijswater uit het grijze zwerk als we terug op pad gaan en … net als onze voorganger uit Bladel een pijl missen en onverrichterzake rechtsomkeer moeten maken. Ik had nochtans beter moeten weten, was duidelijk niet bij de les. Onder een boog van beukenhaag stappen we een villawijk binnen om deze even later in te ruilen voor de Kempense polder. De 30 km krijgt een ruim extraatje van fietspaden langs riviertje de AA, duidelijk aangezwollen na de regen van de laatste dagen. De Mazelhoeve is de start van meer bebouwing, langs Kwakkels gaat het richting OLV kapel en de fabriek van IJsboerke. De overkant van de steenweg noemt ook hier Loozijde, maar met dubbele ‘o’ deze keer. De betonbaantjes zetten ons af bij de Tielense watermolen op de AA. Een paar grote hoeves en we duiken de sparrenbossen in met hun chalets en caravans. De meesten hebben duidelijk betere tijden gekend. Heel wat stormschade kunnen we ook opmeten, afgebroken kruinen van sparren,  stronken soms meer dan een arm dik. Pauzeren doen we een tweede keer, letterlijk onder zeil op de Poeyelheide. Yvonne & Albert (Borgerhout) zijn er onze gezellen.

We stappen elk aan onze eigen snelheid, maken het korte lusje door de bossen aan de rand van Poederlee en Tielen vol. Mossen zorgen er voor een helgroene kleur. Verkenshoek lees ik op een bord in de open ruimte. Blijkt te kloppen wan de boerderij is een zeugenbedrijf. We pauzeren een laatste keer in Poeyel. Hebben nog een kleine 8 km voor de boeg. Eerst langs de voetbalterreinen van Gierle en dan door de sparrenbossen. In de bewoonde wereld zondert de 30 km zich weer even af voor een ommetje langs kmo-zone Brulens en landelijk beton. De ganse groep komt weer samen en wandelt gezellig over lange rechte zandpaden door de halfopen ruimte tot de kerststal van Hemeldonk, met echte ossen en ezel. De schaapjes hebben hun eigen stal. Lopen het dorp binnen en maken een ommetje langs de prachtig gerestaureerde windmolen In Stormen Sterk. Ons wandeldagje zit er op, we genieten van Duvel en andere geneugten met onze vrienden uit Borgerhout. Om 17:45 gaat de bus, twee uur later staan we alweer in de Hemiksemse huiskamer. De eerste werkweek van 2015 wenkt …