Archief

Verrassend verwelkomingscomité in Schaffen vanmorgen. Zowaar ons aller Hennie geflankeerd door Peter (Mol). Dol weerzien met Linda meteen. Ik zorg voor koffie en thee, ga dan op pad. Dweil zowat de ganse Gildenzaal af want hier liggen mijn wandelroots. Het duurt dan ook ruim drie kwartier voor we op pad kunnen. VOS doet mee met de nieuwste wandeltrends en verdeelt de 30 km route in een korte en een lange lus. Ruim 9 km is de eerste opdracht. Langs onder meer de Waterstraat laten we vrij snel de bebouwing achter ons. Door een eerste vallei en dan een zacht klimmetje langs een bomenkwekerij. Door de akkers moet je hier erg letterlijk nemen, het jonge gewas ondervind er nauwelijks hinder van. Smalle poortjes of wat er voor moet doorgaan loodsen ons de weilanden in. We genieten van prachtige landelijke vergezichten ten oosten van Schaffen. Wat bebouwing rond het voetbalterrein van Kelberg Sport en dan komen de bomen plantages terug aan bod. Zijn van Berre zo blijkt. Zou het die goedlachse kerel van de Vleugt zijn ? We volgen slingerende tarmacjes voorbij de Witte Hoeve en een veld zonnepanelen. Even ploeteren tussen jonge bomen en dan over een rustig grindpad tot we weer de bewoning van Schaffen bereiken. Langs De Reydt, een strookje spoorbaan (van Tessenderlo chemie) en de Vroentestraat gaat het terug naar de Gildenzaal. Aangenaam lusje meteen.

Komen uiteraard nog meer bekend volk tegen maar helaas ook een domper op onze uitstap. Marleen weet te melden dat De Max overleden is. Blijkt gevonden te zijn op enkele honderden meter van zijn deur in de vaart. De enkele regels in Het Nieuwsblad laten een ongeluk uitschijnen. Wij zijn toch de kluts kwijt, de altijd vrolijke rakker zal een tijdje ons enige onderwerp van gesprek zijn. Ook Jean-Pierre Declerck kijkt somber. De kaak is genezen maar nu wacht een ziekenhuis opname. We wensen hem sterkte en een voorspoedig herstel.

Gaan op pad voor het grotere werk. Langs de dorpskerk en de Postbaan richting Hezestraat en dan de bossen in met overwegend spar. Hoe dikwijls liepen we hier niet met tochten van alle naburige clubs ! Voorbij FC Polyte gaan de paden slingeren en een beetje golven, hier zijn we allebei thuis. Een klimmetje tussen weilanden wordt bij lekker zonlicht overwonnen. Een afdaling later staan we bij de Zwarte Beek. Net als tijdens de eerste etappe is het parkoers net iets anders dan anders. Stappen voorbij modderige koeien en een grote hoeve naar de spoor overweg (Diest – Hasselt) en dan door de Pastorietuin richting kerk van Zelem, zijn dorpsplein met kiosk en de rustpost ‘bij Mariette’. Het is er behoorlijk druk. We nemen de tijd voor een babbel met ‘cowboy’ Luk en Jefke, Marina & René ook.

Hebben een lokale lus voor de boeg van ruim 8 km. Ze voert ons naar de Donkelhoeve van boer Coene en de Sint-Jansberg. Er komen nogal wat straten van Linkhout aan te pas rondom een drukke autobaan. Plots toch weer een groene en bosrijke strook. Passeren enkele prachtige boerenpaarden in muisgrijs en zwart, schitterende dieren. Gaan dan golvende slingerpaadjes lopen, iets wat wij maar al te graag doen. Onder de autobaan door dan maar weer terug de bossen in van Kambergen. Uitbollen doen we langs straten en de spoorweg van daarnet. Er worden duchtig bladeren geveegd, de meeste bomen zijn stilaan kaal. Het is nu stil in het parochiecentrum en dus keuvelen we wat met ons Mariette. Hebben nog een uurtje wandelplezier voor de boeg.

Het gaat linea recta naar Dancing Astrid en even verder over de spoorbaan. Ben verrast door redelijk wat tarmac tot de Oude Schansstraat ons hiervan verlost. Heerlijk zwerven door de Brabantse bossen nu tot bij een scoutsgebouw. Halfopen terrein en de bewoning bij Hezerheide. Lopen tussendoortjes zoals Groenhof tot een parel van een holle weg bij een kasteel. Heerlijk op en neer over deze trage weg tot de steenweg die Diest met Paal verbindt. Een strookje Vroentestraat en onze tocht zit er op. Tijd voor een paar Duvelkes en ons hier klassieke babbeltje met Jos. Tja, we zijn weer eens de laatsten die van de parkeerweide af komen. Was een leuke dag als die domper van De Max daar niet was geweest …

Mijn zondagse trip begint al op donderdag. Heb de opdracht op mij genomen drie afstanden van pijltjes te voorzien, 18 km, 7 km en 4 km. Zal in totaal denkelijk zo’n 25 km wandelen zijn, gespreid over 2 dagen. Tja, ik doe het graag hé ! Reis dus op donderdag met de trein van Hemiksem over Brussel-Noord tot Hoeilaart, met nauwelijks wat vertraging. Het zwerk is wel niet echt aangenaam, beetje mistig maar al stappend krijg ik het algauw warm. Verwarming en water zijn in orde voor zondag, wuift de klusjesman van de startschool mij uit. Ik ga vrolijk op pad door park en straatjes richting Zoniën (Groenendaal) bij de groen kroosvijvers. Vanaf de splitsing 18/7 km ben ik aangewezen op mijn Google Maps verkenning. Lukt mij wonderwel, zelfs dwars door het Hoeilaartse centrum. De tweede etappe loodst mij vanaf de voornoemde splitsing richting Jezus-Eik. Bij een ‘drietand’ in bos slaat de twijfel toe. Herinner mij alleen nog dat ik een modderstrook moet vinden. Na twee pogingen heb ik het juiste pad te pakken en loop de etappe netjes uit. Bus, metro en trein brengen mij na het Duvelke in De Bosuil terug naar huis. Vrijdag hervat ik in Jezus-Eik. Ken de omloop daar veel beter en stap dus de lokale lus en de terugweg naar Hoeilaart ook in kortere tijd af. Laat ons hopen dat mijn werkstuk van vandalen gespaard blijft.

Zondag spreken we af met Martin omstreeks 08:30. Ons maatje zit al aan het ontbijt als we Den Bosuil binnen komen. Scouting jeugd ruimt er nog steeds op van de vorige fuifavond, Roland bekijkt het gebeuren met argusogen. Met pijl en lint in de vestzak gaan we op pad. Hebben met voorzitter Wilfried afgesproken de laatste 12 km eerst te lopen als parkoerscontrole. Zoniën ziet er fantastisch uit. Oker spant de kroon waar niet verdrongen door immer groene spar. Gezellig keuvelend lopen we met z’n drietjes te genieten. Na de tweede koffie vatten we de terugweg naar Hoeilaart aan. Een verharde etappe ja, maar ook met kasseitjes en prachtige vergezichten bij Koedaal. Een Limousin stier stelt zich strategisch op, laat zijn ijdelheid door de vele wandelaars bewonderen. Rond de middag zijn we in de startzaal. Nemen er ruim de tijd voor babbels met de vele werkende clubmaatjes. Wensen langs deze weg Jack en Lisette een spoedig herstel en veel doorzettingsvermogen.

Terug op pad dan, langs het Gemeentepark en Zoniën in richting Groenendaal, dan rechtsweg de heuvel op naar Welriekende en zijn blokhut. Pauzeren bij den John en Christine, terrasje doen eigenlijk. Ondanks het redelijk late uur willen we toch de volle afstand lopen en pikken de lus van 24/30 km mee. Diep het Zoniënwoud in dus tussen de driehoek van gemeenten Hoeilaart, Bosvoorde & Oudergem. Golvende, slingerende fietspaden, verweerde rechtlijnige tarmacjes waar nu nog nauwelijks een auto komt, prachtige diepliggende voetpaden ook. Op de hoogtes voert oker en haast horizontaal zonlicht de boventoon, zelden het woud zo mooi gezien als vandaag. Christine wacht ons op voor een laatste pauze, de schat.

We hebben nog ruim een uur te gaan tot Juzekes-Eik. Dwalen daarbij nogmaals door het woud richting Leonard kruispunt en dan met een ommetje tot de Willeriekende dreef, de juiste naam voor deze omgeving. De Ijsetrippers zitten haast door hun voorraad Duvel heen, zo verdient de cafébaas ook nog iets aan ons.

Maandag is stakingsdag in Belgenland en dus halen we koning auto al om 06:00 uur van stal. De drukte op de E19 valt mee en we bereiken Jezus-Eik omstreeks 07:00 in het donker. Moeten een halfuurtje wachten tot de klaarte in de lucht komt om pijltjes te verwijderen. Linda heeft er zin in. Met breekmes en plasticzak in aanslag is ze mij ruim de baas. Lopen de volledige afstand van zo’n 25 km binnen de 7 uur, twee café pauzes in Hoeilaart inbegrepen. Een schitterend einde van ons weekend wandelen meteen, met een gezonde vermoeidheid ook. Dinsdag gaat Linda’s pootje ‘in de plaaster’. Moet dat nog wel, vragen wij ons af, het lukt nu ook al wonderwel.

Vorige maandag werd Lindake chirurgisch onder handen genomen. De gebroken en fout vergroeide pols moest worden gecorrigeerd. De volledige behandeling verliep vlekkeloos en het personeel van AZ Bornem verdient een dikke pluim voor de fantastische opvang van de patiënte. Een heuse aanrader, deze verpleeginstelling. Intussen recupereert Linda voorbeeldig. Ze heeft nauwelijks pijn ondanks een implantaat van zo’n 15 cm in de linker voorarm. Wandelen en zelfs fietsen kan al. Het is ook een taaie tante hé ! Wij dus met de bus op reis zaterdagochtend. Tussen twee ritjes in laten we ons ‘oep de Rooseveldploats’ verleiden tot een heuse verwenkoffie. Vanaf het Moretusplantsoen stappen we door het Belgische Putte richting Nederlandse buur. Wandelen zodoende de laatste kilometer van de Krabbentocht als eerste, de Grensstraat tot de startschool. Laatste tocht van de Wandelende Krabben onder de vlag van Aktivia trouwens. We krijgen dan ook een prachtige, kleurrijke folder aangeboden met omschrijving van de tochten van 2015. Zullen trouwens ook nog steeds te vinden zijn in de kalender van Beneluxwandelen.eu.

Veel bekende Vlamingen aan de start, Tiny & Dany, de Hobohemmers Linda & Charles, Willy en vrouwtje uit Mortsel en ga zo maar door. Een kennerspubliek dus. Het parkoers lijkt klassiek en begint ook zo met de lange rechte lijnen van de zanderige Oude Postbaan tot de Ossendrechtse Heide. Het weer is stralend, zonnig. De vennetjes en het geel wordende pijpenstrootje liggen er prachtig bij. Schitterend deze open natuur. Na wat zand baggeren ruilen we het in voor sparrenbossen. Lekker wandelend en genietend gaat het naar de camping van Heusche Bollaert en zijn onvermijdelijke snert. Traditie in het winterse Nederland die wij nooit afslaan.

De langere afstanden duiken meteen weer de bossen in van Groote Meer. Een fraaie dreef loodst ons terug naar Putte en het Joodse kerkhof Machsike Hadass. Aan de overkant van de steenweg naar Hoogerheide wacht nog meer bos en onvermijdelijk de hoge draad van de militaire afspanning. We doorkruisen kort een open terrein met heideduinen, duiken dan de Stoppelbergen in. Ik vermoed grondgebied Stabroek & Zandvliet, opvallend meer bos tijdens deze etappe dan de vorige jaren. Loofbomen kleuren prachtig oker, nog versterkt door het invallende zonlicht. Opnieuw de open ruimte nu met paardenweiden en preivelden, uitzicht op de Antwerpse haven ook. Krulkolen worden manueel geoogst. We pikken onze Waaslanders uit Nieuwerkerken op en stappen dwars door een erf en langs een paar straten tot de klassieke rustpost Hoeks, bij het Puts Meuleke.

De Sint met vele Zwarte Pieten zijn er op bezoek, hier wordt de traditie gerespecteerd. Jammer dat één van de medewerksters het nodig vind ons aan te porren door te lopen al is het dan nog maar 14:30 en hebben we nog slechts 12 km voor de boeg. Doet mij onwillekeurig denken aan het ‘tang-tang’ verhaal in Vlissingen van jaren geleden. Wij laten het niet aan ons hart komen, lopen vrolijk verder langs enkele velden terug richting bos. Passeren eerst een ondergroei van rododendrons in de knop en stappen vervolgens door wit & groen, pijpenstrootje en spar. Een eindje langs de bosrand, afgeplagde heide ook en dan volgt de zandbak. Hoog op het duin genieten we van een magistraal vergezicht alvorens de zware piste aan te pakken. Ze voert ons naar het sparrenbos van daarstraks en de laatste pauze bij de camping. Het is er al erg stil, Nederlanders zijn vroege starters.

Lopen nu een paar steenwegjes geborduurd met eik en vervolgens achter een voetbalveld door. Aan de overkant van de steenweg wacht dra het Moretusbos, een landdijkje, een maison de plaisance en het Ravenhof. Net als tijdens de tweede etappe een opvallend geslaagde vernieuwing aan het ons bekende parkoers. Waait er een verfrissende wind door de Krabben geledingen ? Pal op de grens zit onze tocht er op. Aan de Belgische kant van de gemeente genieten wij heerlijk van ons wekelijks Duvelke en zoeken dan terug bus 720 op. Prachtige tocht, schitterende zonnige dag en Linda zonder ook maar enige hinder in de arm. Natuurlijk zien wij er beiden stralend uit !

Vandaag kiezen wij opnieuw voor een streekderby. Weten dat de parkoersbouwer van de Schorrestapper een bevlogen iemand is en gaan er dus graag wandelen. We zijn duidelijk niet alleen deze mening toegedaan want de bekenden stromen toe onder leiding van Diane & Rudy die bij zowat de ganse zaal een klappeke gaan doen.

Auwe Klaretocht en dus mag het jeneverke bij de koffie niet ontbreken, we laten het ons smaken. Vrolijk gaan we van start, recht naar de hockey terreinen van Braxgata en dus meteen De Schorre uit langs een tunneltje onder de steenweg door. Meteen de Rupeldijk op, de langere afstanden richting Terhagen, de kortere richting Rupelbrug. Onze gastheer verrast een eerste keer. Loopt niet lang over het asfalt maar duikt het groen in, langs smalle paadjes tussen jonge bomen en een open ruimte die wij kennen van de buren uit Terhagen. Heerlijk zwerven is het hier. We verlaten het groen bij het Hof van Requi en de moderne bewoning van de Waterkant. Bij de dijk en de steenbakkerij Wienerberger wordt Gunther onze gezel. Vrolijk keuvelend stappen we door het park van Rumst en vervolgens over de onvermijdelijke blauwe bruggen van de Nete en de Dijle. Pauzeren doen we gewoontegetrouw bij de Cartelvissers. Gunther stoomt door, wij genieten van soep en koffie.

De lokale lus van zo’n 8 km voert aanvankelijk langs het tarmacje van Kleine Bergen richting Heindonk. Links van de bebouwing slaan we de weilanden in, inclusief strookje ‘vettig’. Komen aldus bij de hoofdingang van Hazewinkel en mogen genieten van de pracht van vijvers en loofbomen in herfsttooi in het Broek van Blaasveld. Heerlijk toch, deze parkoersopbouw. Nu volgen er wat straatjes aan de rand van Heffen. Nochtans een strook onbekend terrein voor ons langs de mooi opgewerkte kapel van OLV Ten Doorn. Dan gaan we polderen over een slingerweg door de weilanden richting Zennehoeve. De dijk van de Zenne op richting Zennegat en dan verder langs de Dijle tot de blauwe bruggen en de Cartelvissers. Best aardige variant op een thema dat we goed kennen, deze etappe.

Na de pauze gaan we snel een slingerende landdijk op. Ex-collega Benny fietst ons voorbij. Wandel nooit dicht bij huis zegt hij lachend. Heeft een toertje van 30 km richting bakker achter de rug ! Op grondgebied Willebroek duiken we de Hamerdijk in, verder richting het hinterland. Is eens een ander ommetje om opnieuw Hazewinkel te bereiken, aan de kant van de fit-o-meter. Genieten van onze wandeling langs de roeibaan en duiken vervolgens Biezenweiden in. Altijd een feest deze drassige, beboste omgeving die we ruim mogen verkennen tot de visvijver van Klein-Willebroek. De rustpost ligt één huizenblok achter de jachthaven. Het is nog vroeg, onze vrienden uit Borgerhout lopen hier een lusje van 5,7 km en zodoende wij ook. Is een extraatje om boven de 30 km uit te komen. We passeren het donkere dorpskerkje en stappen de hele lengte van de jachthaven af tot de container opslagplaatsen. Vanaf een fietspad kunnen we het Broek Denayer in met zijn vele jonge berk. Halverwege het lusje zijn we weer in Biezenweiden en kunnen een tweede keer genieten van deze schitterende biotoop. Zijn voor 16:00 terug in Klein-Willebroek met nog een uurtje wandelgenot voor de boeg.

Onze gastheer heeft nog een vettig strookje in petto tot de veerboot. Varen hoeft voor ons niet, wij lopen wel het kilometertje extra over de Rupelbrug en terug. Ik posteer mij daarbij angstvallig voor Linda, één armbreuk is meer dan te veel, hoef het noodlot geen tweede keer. We zijn net gelijk met de bootmensen bij taverne De Kaai. Moeten even zwerven door Hoek om terug bij De Schorre te geraken, ter hoogte van het circus. Lopen eigenlijk de startzaal voorbij, er hoog boven door zeg maar. Zijn verrast zo laat in de tocht toch nog door Putteveld en de andere recente Boomse wijken in het groen te stappen. De parkoersmeester wil ons nog en laatste keer verwennen met een zwerftocht door Domeinbos N, nu reeds bij valavond. Geslaagd dit initiatief ! De Kerkhofstraat loodst ons dan richting visput en De Schorre. Voor het eerst lopen we over de nieuwe loopbrug en een merkwaardig monument, ter ere van Tomorrowland denken wij. Goed bestede inkomsten dit, waar de ganse omgeving wandelend kan van genieten. Lopen vrolijk ‘het apekot’ in, beiden de duim omhoog naar Jos. Een tocht vanuit De Schorre tekenen waarbij het domein nauwelijks aan bod komt en toch een heerlijke omzwerving, je moet het maar durven en kunnen ! Tja, samen met de Borgerhouters sluiten we de tent. Binnen de week stapten we bij wsv Schelle en De Schorrestapers, dankzij hen is de Rupelstreek een paradijs voor de gefedereerde wandelaar …

We hebben nog eens zin in een reisje, nemen de trein naar Ieper. Wegens werken aan het spoor hebben we een extra overstap in Gent-St-Pieters van doen. Als we maar ter bestemming geraken zonder vertragingen, dan is het voor ons al lang goed. En dat lukt deze ochtend wonderwel. Was er voor het westen van het land droog weer beloofd dan zal dit vandaag tegenvallen. Het is druilerig als wij naar startlokatie WZC Zonnelied stappen. Fraaie nieuwbouw voor zorgbehoevenden, de prijzen zijn niet bepaald wandelaar vriendelijk maar ja, dit is een sponsortocht voor het goede doel en dus kankeren we niet.  Wel vinden we het jammer dat de aangekondigde 30 km er maximaal 25 blijken te zijn. Zou niet mogen, de afstandenstapper blij maken met een dode mus. Krijgen wel een routebeschrijving toegestopt zoals we dat in Nederland kennen.

Moeten meteen na de start al bij de les zijn want worden steegjes ingestuurd die je er als leek nauwelijks verwacht. Komen zowaar bij het Minneplein uit en stappen even verder voorbij het eerste oorlogskerkhof met zijn opvallend witte graven en kruisteken, Het Yper Reservoir Cemetery. De langere afstanden gaan dan vrij snel hun eigen weg voor een extraatje langs het nooit gebruikte kanaal Komen – Ieper. Een strook ervan die wij nog nooit bewandelenden. Er volgen wat straatjes en een strook van de drukke N369 die naar Diksmuide leidt. Wij bereiken het Essex Farm Cemetery en het paadje ter ere van John Mc Crae, de dichter van ‘In Flanders Fields’. Keren were  richting Ieper langs het kanaal Ieper – Ijzer tot de groenige Hoge Wieltjesgracht. Onze eerste etappe zit er op. Kunnen na zes toch wel best leuke kilometer genieten van een koffietje in Residentie Ten Vesten, een tweede kraaknet verzorgingstehuis.

Hebben nu een etappe van 9 km voor de boeg. Stille straten loodsen ons richting Sint-Jan. Krijgen een mooi stukje langs de Bellewaerdebeek cadeau alvorens een eind de Brugseweg, een hoofdader te moeten volgen. Even ploeteren door wegenwerken en we zoeken het landelijke en de wat troosteloze, grijze vergezichten op. Het uitzicht over de Ieperse torens is er even mooi.  Oxford Road Cemetery, Aeroplane Cemetery en tenslotte de Franse Militaire Begraafplaats ‘Charles de Potyze’. Deze tocht is duidelijk opgedragen aan de herdenking van oorlog 14-18. De Begijnbossen laten we links liggen, is net te ver weg vandaag. Licht golvend gaat het langs akkers terug naar de Ieperse bebouwing. De parkoersbouwer loodst ons netjes langs achterafjes door een stille woonwijk. We hebben onze pauze in WZC Sint-Jozef meer dan verdiend.

Zijn trouwens merkwaardig genoeg geen van beiden in al te beste doen vandaag, de kilometertjes kosten moeite, geen idee waarom. Gesterkt gaan we weer op stap. Vrij snel duiken we het groene Rondeelpad in dat ons afzet bij de Jeugd- en sportterreinen die we kennen van de Driedaagse. Mogen heerlijk over de vesten gaan flaneren. In eerste instantie onderaf aan de waterkant voorbij de Rijselpoort richting station. Een rij treurwilgen staan er nog mooier bij dan in de zomer. Hun bladertooi lijkt wel ‘peper en zout’, nu groen en geel. Waar de kortere afstanden de finish opzoeken keren wij nog ‘ne keer were’ langs een kerkhofje en over de Rijselpoort lopend. Blijven nu hoog boven het water de vesten volgen tot bij die onvolprezen, prachtige Menenpoort. Even verder komen we opnieuw aan bij onze eerste rustpost. Het zwerk is opgedroogd, er zijn wat meer wandelaars aanwezig.

Wij hebben nog zo’n 4,5 km voor de boeg. Passeren weer de Menenpoort, aan de buitenkant van de vestingen deze keer. Wandelen door het groen van Hoornwerk richting Vaubanstraat en rustpost nummer twee. De laatste drie kilometer zijn dezelfde als daarstraks, langs Jeugdterreinen en Rijselpoort. Deert ons allerminst want is een leuke strook. Tegen onze gewoonte in stoppen we bij 25 km, hebben geen zin in een extraatje. Geen Duvel in de startzaal, we trekken naar de Markt. Rechtover de Lakenhalle vinden we een volks cafeetje met het beoogde gerstenat, al gaan we dan voor Omer en Brugse Zot. Nemen de trein van 16:38 en zijn zodoende rond 20:00 terug thuis. Tja, een lange reis voor slechts 25 km stappen maar we vonden het een leuke afwisseling in ons wandelmenu.

Feestdag in de week en een lekker lang weekend van 4 dagen, de werkman is tevreden. Heb gisteren dankzij de inzet van Lindake ‘beneluxwandelen’ kunnen bijwerken en dus gaan we vandaag stappen. 30 km kan alleen in Olen en dus twijfelen we niet. Busvervoer is er nauwelijks en dus wordt het een autoritje tot de ruime parking van Teunenberg. Het is nog frisjes in het ‘platen kot’ maar de koffie en de babbel met ‘facteur’ Rudy maken veel goed.

Door het kleurrijke, herfstige domein gaan we op stap richting E313. Het halfopen weiland van de Kempen wenkt. We duiken onder de autobaan door en vervolgen langs de huizen van Moleneinde tot voorbij het Albertkanaal. Boskant, letterlijk te nemen voert ons naar de voetbalkantine van SK Hezewijk, de centrale rustpost.

Twee lussen zullen we hier lopen, de Wilskes achterna. Duiken een eerste keer de sparren achter de voetbalkantine in, dra in het gezelschap van de Jakke (Boechout) en Berreke (Vleugt). Langs vers geploegde akkers en bosjes gaat het richting spoorbaan bij OLV-Olen. Het parkoers blijft lekker landelijk met zo af en toe en beetje bebouwing. Ruim de tijd dus voor een gezellige babbel met onze twee gelegenheidsmaatjes. Bij het Bulepad weten we de rustpost nabij. In de overvolle kantine zoekt elkeen zijn weg. Helpers komen handen te kort. Het is middag, het gild heeft honger !

Wij spreken de eigen knapzak aan en gaan weer op pad. Passeren cafeetje ’t Oud Zot en zoeken een sparrenbos op. Veldwegel Verbrande Kant zet ons vervolgens af aan de rand van OLV-Olen. We doorkruisen Gerhagen en Goorkens. Nogal wat tarmacjes die geleidelijk terug landelijk worden bij de spoorbaan. Nog wat straten tot de watertoren. Ukkenpaadje is weer landelijk en laat ons een laatste kilometer gelijk lopen met de eerste lus. Het is al heel wat stiller in de gelagzaal van de voetbal.

De laatste etappe zoekt nadrukkelijk het Albertkanaal op, zij het een hele poos door het landelijke groen. Dan lopen we recht naar de Buulmolen en de weilanden in, zijn hinterland. Moeten uiteraard weer onder de E313 door om via de Schommenstraat terug domein Teunenberg te bereiken. Met Lange Jan raken we aan de babbel over geo-caches, reden waarom we zowat de tent sluiten. Hebben samen met meer dan 1300 wandelaars genoten van een knappe zonovergoten wandeltocht. Staat volgend jaar vast weer op ons programma.

Ja, wij zijn chauvinistisch, er gaat niets boven de tochten van onze buren wsv Schelle. Het is een uurtje wandelen van het echtelijk dak tot de startschool in de Nielse Wirixstraat. Onderweg stellen we vast hoe snel onze omgeving verandert en zeker de aanwezigheid van de kleine zelfstandigen. Het gaat niet goed met commercieel Vlaanderen, wij stellen het de visu vast. Bij de koffie mogen we onze eigenste clubmakkers op busreis verwelkomen alsmede 4op1rij Zedelgem onder leiding van Wim. Voor ons een gezellig onderonsje meteen.

Toch stappen we onder ons tweetjes bij een stralende herfstdag en aangename temperatuur. Meteen feest en we verwachten niet anders van deze parkoersmeester. Langs de boer en dan het Niels Broek in. Drassig maar net niet te vettig onderaf de Rupel. Een strookje dijk om zicht te hebben op het parkoers waar Sven dinsdag zijn duivels kan ontbinden, dan terug onderaf in het groen. Klassiek ook door het park van het Nielse rusthuis, waar Linda zowaar haar eerste schreeuw liet. Dan over de grote, nog rustende kermis, de jaarmarkt dat is morgen pas. Terug naar het water nu, langs CBR betoncentrale, Kim’s place ook en een leuk biezenhoekje. Pauzeren doen we dit jaar in De Cirkel, onder de donkere kerktoren van ’t Hellegat.

De lus voor de langere afstanden oogt aanvankelijk mooi groen tot bedrijvenzone Krekelenberg. We hebben het even moeilijk met de strook langs werkman huisjes tot station Boom en dan weer terug tot scheepswerf Belgica. Op de Rupeldijk passeren we leegstand van bedrijvenunits, Noeveren eigenlijk. Dan duiken we een echte ruïne van een steenbakkerij binnen, ruw en magistraal. Vervolgen met het museum ’t Geleeg, uniek zicht op hetgeen hier vroeger het leven van de werkmens moet geweest zijn. Stukje Noeveren nog en we kunnen weer rusten in ’t Hellegat. Heerlijk nagenieten ook van het gebodene eigen aan de Rupelstreek.

De terugkeer naar Niel wordt een feest en dat wisten we op voorhand. Gaan dwalen door die onvolprezen Walenhoek. Aanvankelijk bosrijk met glimmende witte berk. Dan langs de vele zonovergoten vijvers, puur natuur langs rietkragen en heerlijke bosjes. Feestelijk is dit ! Bij de visvijvers verlaten we het prachtige domein. Lopen langs de sporthal en ons onbekende achterafjes door het Nielse tot de rustpost. Wat is onze parkoersmeester weer bevlogen vandaag !

De 28 km heeft nog een lusje te goed. We stappen voorbij d’Aa Statie en langs de spoorbaan. Dan langs wat huizen, een bomenkwekerij en wat weilanden. Het is moeilijk ‘weg’ geraken in de omgeving van de Pierstraat. Er werd ons wat beloofd en er wordt woord gehouden. Duiken bij een vijver het wilde groen in. Wordt een pittige omzwerving van ruim 1500 meter. Linda pikt een stok op, ze lijkt wel een pelgrim. Is ook wel nodig om deze pittige, niet te technische en oh zo mooie wulpse strook te temmen. Geweldig wat onze gastheer hier weer als nieuwigheid uit zijn mouw schudt. Samen met een maatje uit Polderstad lopen we de laatste loodjes tot de rustpost. Langs de spoorbaan ja, maar door het groen waar het kan. We genieten van een drankje bij Jef ‘sneuss’ en zijn dame. Tof dat zij er ook weer bij is na een tijdje van weerbarstige knoken.

Nog 3 km hebben we te goed maar in Schelle houden ze van pit. We mogen nog ettelijke honderden meters dokkeren over een verlaten spoorbaan, stappen langs de Boerenkrijg kapel. Die Duvelkes, die hebben we toch echt wel verdiend ! We wuiven Zedelgem en Tournai uit, keren dra per 2pk terug de ‘berg’ op naar Heimisse. Het was prachtig mannekes … tot in februari …in Heimisse !

Enkele keren per jaar bekruipt mij die ‘goesting’, wil in Zeeland gaan wandelen. Weet dat de parkoersen en het landschap er niet altijd ‘super’ zijn maar toch waai ik er graag uit. Startplaats Domburg weet ook Linda te bekoren en we halen de auto dus nog eens van stal. Volgen een vlotte tarmac van Middelburg-Oost tot de kustgemeente en moeten daar even advies vragen aan wandelaars die reeds op stap zijn. Parkeerruimtes blijken gratis vanaf 01 November, hebben wij even mazzel. Startlocatie Tramzicht kennen we als rustplaats van Vlissingse tochten, leuk cafeetje overigens.

Het parkoers van de 30 km bestaat uit een korte en een lange etappe. We lopen netjes aan de hand van de parkoersbouwer eerst de lus van 7 km. Het weer is zuur, winderig maar wel zonnig. We komen de frisse ochtend vast wel door. Schelpenpaadjes achteraf loodsen ons voorbij een bosje naar zee. We mogen een golvend tegelpad op met fraai uitzicht over de Noordzee, heerlijk ! Zakken af naar het achterland bij een golfterrein. Lopen door een ruim bungalowpark met nogal wat Belgische gasten. Langs grachten stappen we naar de Schansstraat en de polder. Het volgende schelpenpad en de volgende gracht dienen zich aan. We koersen terug naar de Zeeuwse bebouwing en de startlocatie voor het volgende koffietje. Leuk lusje dit.

Beginnen de lange etappe al snel met foutlopen, verkeerd geïnterpreteerde pijl. Hervatten langs de juiste kant van een kerkhof en wat straatjes tot het gemeentehuis. Gaan dan een ellenlang fietspad op, recht de polder in. Merken niets van de plaats waar de 10 km ons zou verlaten, lopen gewoon door tot de volgende markering bij Aagtekerke. Een klinkerpad loodst ons voorbij een monument 1943 herdenkend. Koolzaad zorgt voor wat kleur in het verder doodse landschap. Via Kalfhoek gaat het naar Oostkapelle waar een strookje natuur ons afzet bij de lokale voetballerij en hun kantine. Kunnen we effe bijtanken.

Hebben een lus van 10 km voor de boeg die meteen fout begint. Wederom interpreteren we de markeringen niet letterlijk genoeg. Twee heren die van de lus afkomen wensen ons veel geluk, zijn duidelijk fout gelopen en dit meer dan één keer. Een gewaarschuwde Belg is er twee waard, we gaan er voor ! Lopen door het dorp en vervolgen onze weg over een slingerend fietspad. Dan een tijd niks meer, zelfs niet op kruisingen van fietspaden. We lopen koppig rechtdoor tot het volgende naambord. Bij de Zwanenburgseweg wijst de pijl naar links en de tekst naar rechts. Vrouwtje met honden brengt soelaas. De gezochte Oostkapelseweg ligt links. Met knikkende knietjes lopen we een kilometer of zo pijlloos verder tot … de volgende markering. Wat zijn we toch goed vandaag ! We gaan eenzaam en eindeloos polderen langs Lepelweg e.a. tot een hoeve. Moeten over zijn erf en dan dwars door een weiland. We kiezen voor het foute weiland en lopen op het gevoel naar waar ‘Green & White’ zou moeten liggen. Tja, feilloos weer hé ! Langs de Noordweg gaat het nu vlot en op het gevoel tot de voetbalkantine. We deden twee uur over de afstand, zijn niet eens verbaasd.

De voetballers tanken na de wedstrijd calorieën bij dankzij Heineken. Wij houden het bij een colaatje en vatten de laatste etappe aan. Eerst wat villa’s maar dra door de duinenbossen. Heerlijk flaneren is het in het groen al delen we ons pad met nogal wat fietsers. Markeringen zoeken we niet echt meer. Toch vinden we er nog eentje die ons de duinen en zijn brede zandpaden op stuurt. Beetje pit voor de kuiten, prachtige vergezichten over het water bij ondergaande zon, dit is toch weer genieten. In Domburg doorkruisen we de wandel- en winkelstraat met terrasjes goed bezet. Dan wenkt de finish, we zijn er haast alleen. Kunnen rustig genieten van ons Duvelke of Triple d’Anvers tot het donker wordt. Tijd om terug naar huis te rijden, we hebben ons Zeeuws tripje met zijn beperkingen weer eens gehad.

We zijn al enkele dagen pc-wezen en dus kies ik voor makkelijk, de auto. En gelukkig maar. Was er van overtuigd dat de Korhoenen vanuit Oud-Turnhout vertrokken vandaag terwijl de markeringen ons naar Oosthoven loodsen, daar toch wel enkele kilometer vandaan. Onbekende startplaats voor ons al zullen we er ons meteen thuis voelen. Hennie zit er zowaar knutselend aan tafel en Martin komt ook, niet heel onverwacht, binnen vallen.

De Witte Pet  moeten we in de zaal achterlaten, Martin trekt met ons op zodat we nog eens kunnen bijpraten. Betonbaantjes loodsen ons de bebouwing uit. Onverhard door halfopen gebied worden we langs een bruine gracht geloodst. Stiltegebied lees ik op een bord. We gaan lekker ploeteren door gitzwarte modder. Waar het te drassig wordt nemen vlonders de taak over. Pijpenstrootje wordt al stilaan geel. Tenslotte voeren brede grintpaden ons naar de eerste rustpost Ansarat na 5 km. Een fantastische opener was dit ! We doen zowaar een eerste terrasje, frisjes toch nog wel bij lekker hete koffie.

We vervolgen onze wandelroute door bosjes en akkers, een gebied dat De Laks blijkt te noemen. Nauwelijks een huis te zien. Stappen een eindje langs een kanaal, nog steeds afgezoomd met bomen in herfsttooi. Langs betonfabriek Stradus vervolgens, een brug over en nog een strook kanaal. Dan draaien we de Stille Kempen in met lange rechte paden door weilanden en bosjes, de absolute rust en lekker 7 km lopen tot een blokhut ‘in the middel of nowhere’. Tijd om weer eens een terrasje te doen.

Alfred zoeft voorbij, krijgt van de Kwikskes met busreis net de tijd om 30 km af te dweilen. Wij doen het rustig aan langs ven en bos tot de open ruimte, akkers met een stevige wind op kop. De 50 km gaat in het zand van ons weg, wij houden het bij 40km. Lopen keilang rechtdoor over de Baalse Heide, akkerland en kampeerterrein. Dombergheide wordt dan weer een prachtige bosstrook. Aan zijn overkant, bij een kanaal pikken we de 50 km terug op. Annie & Willy, thuis marcheerder Leo ook. Niet langs de dijk deze keer maar over de ‘bumps’ van een grillig bospad langs het water. Heerlijk vinden wij dat ! Moeten even door wat behuizing van Oosthoven en komen voorbij een watertoren weer bij Ansarat aan. Vol huis en plaats zoeken na een stevige 10 km. Het is nog steeds terrasjesweer en daar genieten jong en oud, twee- en viervoeter uitgebreid van.

Martin besluit af te haken en met 2 km terug naar de finish te lopen. We maken ons toch wel zorgen over onze gabber, ‘trop’ is ook voor hem te veel zo blijkt. Wij hebben er nog zin in, vatten een tweede etappe van 10 kilometer aan. Een brede grintdreef loodst ons weg van de hoeves terug de natuur in. We mogen weer langs de vaart lopen, ingekapseld in schitterende herfstkleuren. Wij genieten ! Weg van het water wacht open terrein, grasland en zandpaden. Wat chalets en een hoeve, we gaan de Arendonkse Heide op. Althans een project om opnieuw variatie aan te brengen in overigens bosrijkgebied. Het zwerk trekt dicht, het zal toch niet waar zijn hé ! Gelukkig blijft het bij een dreiging. We stappen terug de open ruimte in, worden bijgehaald door Katrien ‘alias Zottemie’. Samen stappen we de laatste, lange en zanderige kilometer tot de rustpost van Natuurpunt. De meesten leken dicht tegen de 2 uur gestapt te hebben over de 10 km. Mijn linkerknie protesteert, Hans (van Kathy) heeft het meteen gezien. Gelukkig is het zonder erg, gewoon de ‘oude dag’.

We hebben nog 8 km voor de boeg. We kijken vertedert naar een paar nesten jonge ‘chippekes’ bij een boerderij. Zijn toch wel laatkomers. Stappen door de Brembergh Dreef de open ruimte richting Oud-Turnhout in. Tellen niet minder dan drie kerktorens aan de einder. Voorbij de dorpskerk wordt het parkoers terug landelijk. Net voor de finish treitert de parkoersbouwer ons nog en stuurt ons weg richting Turnhoutse ring. We snellen Marion achterna tot waar we een laatste keer voor bos & gras kiezen. Linda maakt een ongelukkige tuimelperte maar kan gelukkig de broze pols sparen. Ter aankomst nog vele bekenden. Onze Borgerhouters zijn er weer, Christine & Noël ook. Er wordt duchtig over de politieke actualiteit gedebatteerd. Gebeurt ons wel meer, wandelaars zijn van deze wereld.

Het is al donker als we ons karretje terug opzoeken. Zijn vandaag aangenaam verrast geweest door een schitterend parkoers en de prima organisatie van de Korhoenen. Hier komen wij zeker weer … maar dan graag zonder de aanslag op onze portemonnee van flitsende blauwhelmen op de Turnhoutse ring …

Allerheiligen is de dag dat wij in Wuustwezel gaan wandelen en ons lidgeld bij De Stroboeren vernieuwen. Traditie moet er zijn. De busverbindingen zijn slecht en dus wordt Koning Auto van stal gehaald. We zijn al vroeg paraat en komen vele bekenden tegen. Het Kempense wandelgild laat Wallonië links liggen zo blijkt en kiest voor een ‘thuis’ weekend. Wij vertrekken met Marij & William, zoon van de vader die in de lappenmand ligt. Spoedige beterschap gewenst Willy ! Linda maakt van de gelegenheid gebruik om onze pc problemen aan te kaarten. Ik hou mij afzijdig, een keuken verdraagt maar één chef-kok ! De prachtige Gasthuisdreef wordt ingeruild voor een strookje tarmac. Dan passeren we de militaire vijvers en zwerven door een paar sparrenbossen. Verderop wachten de landerijen van de Lange Laarweg tot de eerste pauze in de Bellekeshoeve. Zijn toch algauw een uurtje onderweg. Kunnen ons een terrasje permitteren, het weer is zonnig en aangenaam.

Hebben een lokale lus voor de boeg die ons meteen laat genieten van een natuurlijk kleurenpallet, loofbomen in hun mooiste herfstkleed. Zwerven vervolgens door bosjes, al dan niet bezoedeld met oude menselijke bouwsels, ook wel chalets genaamd. Ik ga er even ongewild bij zitten, mijn twee hielen schuiven gelijktijdig onder het lijf vandaan. Gelukkig zonder verder letsel. Bij Bleken zoeken we betonwegen, hoeves en zonovergoten akkers op . Stappen voorbij de 18^e eeuwse Sint-Willibrorduskapel terug naar de rustpost. Jefke komt er zijn babbelke doen, altijd gezellig.

Lopen Dirk (Nijlen) achterna langs een ezelweide richting Zavelbergen. Passeren een crossterrein en dan komt het zwaardere werk. We hadden ‘cowboy’ Luc verwittigd, deze tocht bevat nogal wat beton. Lange rechte stroken door het polderlandschap volgen nu, langs de Wolkenveldweg, Moleneind en Tolberg. Bij het Stokerstraatje wordt we uit ons lijden verlost. Langs achterafjes bij voetbalterreinen gaat het naar sporthal Kanaal 10 en een verdiende rust na 9 vermoeiende kilometer.

Na de pauze lopen we naar het lokale Gemeentehuis en zijn parkje. Duiken vervolgens weg in het groen langs een verweerde muur, laten daarbij het fietspad voor wat het is. De langere afstanden draaien weg over de Donkweg bij een aardbeien plantage. Ons aller Herman stapt er op zijn gemakje de 18 km af. Moeten door een KMO zone en vervolgens langs de villa’s van de Hofdreef om Loenhout binnen te lopen. Gemor bij het gild in cafeetje Onder den Toren. Ik kan ze gerust stellen, wat komen gaat doet alle betonleed vergeten.

Voorbij het kerkplein en een wijkje wachten een reeks hoeves, nog steeds betonpaden, inderdaad. Maar Stapelheide begint net voorbij een boomkwekerij. Kunnen we heerlijk zwerven over een pad getrokken door weilanden, langs een gracht en over de Kleine AA. Prachtig stukje natuur dit ! Stilaan komt de kerk van Wuustwezel in het vizier. Door een bosje, langs een witte wijk en de Kleine Beek stappen we richting finish. Kunnen we rustig een Duvelke consumeren alvorens huiswaarts te keren. Tja, is niet de mooiste tocht van De Stroboeren, maar bij hen ligt de lat inderdaad erg hoog. Toch vonden wij het weer een leuke, gezellige dag en meer moet dat echt niet zijn.