Archief

Zondagmorgen en Linda is alweer paraat. Binnen het kwartier rijden krijgen we een plaatsje aangeboden in bedrijvenzone Krekelenberg op de grens van Boom met Niel. De Schorrestappers organiseren er hun Pompierkestocht, uiteraard in de kazerne en met de medewerking van de spuitgasten. Komen er weer heel wat bekenden tegen waaronder Lucien (Kruibeke), Rudy (Edegem) en nieuwbakken Antwerpenaar Jerome. Deze laatste met de fiets zoals het een Noorderling past.

De langste afstanden (tot 28 km) worden via de bedrijven weggestuurd naar de overkant van de spoorbaan, voorbij café De Wandeling. Even tussen Boomse woontorens door, vervolgens over de snelweg A12, het park van Boom wacht. Vreemd hoe drie duo’s zich verslikken in dezelfde pijl bij de tennisterreinen. Hij is nochtans vakkundig op een paal aangebracht en wijst naar links en niet rechtdoor. Samen met Legion Flanders en zijn maatje uit Schelle maken we een lange zwerftocht door het prachtige park. Bij de waterkant al meerdere nesten jonkies, altijd een vertederend zicht. Terug aan de overkant van de snelweg gaat het achterom het Boomse station richting Belgica scheepswerf en verderop Noeveren met zijn steenbakkerij archeologie. Hier pauzeren we een eerste keer in zaal De Koophandel na breed uitgesponnen 6,7 km.

Linda’s knie doet het goed en we vervolgen monter onze weg. Dwars door Noeveren, langs de kerk van Hellegat en Kim’s Place op de Rupeldijk. We duiken de onvolprezen Walenhoek in langs de bosrijke zone. Op de eerste vijver zowaar een broedende fuut, toch wel zelden zo zichtbaar. Bij de gemeentelijke sporthal zijn we meteen in Niel. Doorkruisen het dorp tot rustpost Den Tighel in het centrum. Menigeen doet er al een terrasje, al vinden wij het toch nog wat frisjes.

Hebben een lange lus van 8,0 kilometer voor de boeg. Meteen de Rupeldijk op net voorbij het Nielse rusthuis. Aan de overkant van het water de kerk van Wintam en de gelijknamige zeesluis. Waar het even kan duiken we het Niels Broek in. De slingerpaadjes in het moerassige terrein zijn verrassend goed begaanbaar. Dit is genieten ! Waar de 21 kilometer weggaat, moeten wij terug de Rupeldijk op tot bij het Tolhuis. Weg van het water nu en het brede beton van Laardijk opzoekend tot de Boerenkrijgkapel, allemaal grondgebied Schelle. Wat komt dit parkoers ons bekend voor, vermoeden er de hand van A. nadrukkelijk in. Dokkeren over de keien van een verlaten spoorbaan verder tot de steenweg naar Niel.  Biesaerdeweg is voor ons een nieuw paadje, daarna wordt het weer routine in onze omzwerving van de weilanden die Broeklei noemen. We pikken de 21 km weer op en koersen allen samen naar het rusthuis en zijn park. Zijn één platanenlaantje van Den Tighel verwijderd.

Het is nog vroeg en dus lopen we de verkorting van de 21 km, zijnde 4,3 km als extraatje. Na de laatste pauze in Den Tighel gaat het dan richting watertoren en opnieuw de kiezelige spoorbaan, voetmassage. Bij de nog in gebruik zijnde spoorbaan en d’Aa Statie van Niel krijgt de 28 km nog een extraatje. Gaan wat achterafjes lopen in de wijken van Niel & Schelle. Een lusje door paardenweiden zet ons af bij de Pierstraat. Even verder bereiken we opnieuw de spoorbaan en duiken opnieuw Walenhoek binnen. Wordt een pracht van een omzwerving langs de vele vijvers, oude kleiputten. Een gebied dat je nooit beu wordt ! Bij het uitkomen van de natuur wacht het kasseitje voorbij een voetbalterrein en een laatste strookje natuur bij ’t Geleeg. We presteren het fout te lopen op nauwelijks 200 meter van de meet. Zijn toch net op tijd binnen om die andere meet te zien … in Roubaix. Bij onze Duvelkes praten we na met een wandelaar van Police de Jette. Eh ja … we hebben de tent nog eens gesloten.

Ik voel mij hondsmoe op vrijdagavond. Besluit onze reisplannen voor dit weekend op te bergen. Wat langer slapen en dichtbij huis wandelen wordt de boodschap. Vanmorgen dient Linda dan ook nog eens de handdoek te gooien wegens een dikke knie waar ze geen kracht kan op zetten. Ze brengt mij met de wagen naar Battel bij Mechelen. Deze tocht van de Vaartlandstappers wandelden wij nog nooit al is de omgeving ons natuurlijk niet onbekend.  Veel bekenden in de startzaal onder de kerktoren met onder andere Linda (Nijlen), Cois (Aartselaar), Lisette & Johan (Meerhout) en clubmaatje Roger. Het parkoers blijkt uit drie lussen te bestaan variërend van 6 tot 13 km.

Ik volg gedwee de adviezen van de parkoersbouwer en start met de kortste afstand. Door nog stille straten zet ik koers naar de Dijle-oever, de rivier gehuld in een dicht mist. Brr, het is nog frisjes. We worden over een grasdijk in wording gestuurd, er zijn grote infrastructuur werken aan de gang, Sigma plan genaamd. Kievitten laten zich horen dollend over een aanzet tot vijver. Zo bereiken we het kanaal dat Leuven en Mechelen met de Rupel verbindt. Even een heen-en-weertje tot rustpost op boot Wilford. Ik keer zonder stoppen op mijn stappen terug. Wandel een heel eind langs het water, langs vele aangemeerde bootjes van allerlei slag. Deze oever doet dienst als museum. Seringen staan in bloei waar ik tussen de huizen een bosje in duik. Even verder ben ik weer aan koffie toe. Sla intussen een babbeltje met Rik (Bornem) over het wedervaren van de treinreiziger in het algemeen en wandelaars die wij niet meer tegen komen de laatste tijd.

Ga op pad voor lus 2, zo’n 8,5 km lang. Moet Battelbrug over en de andere oever van het kanaal volgen, in dezelfde richting als daarstraks. De zon komt piepen, de pullover kan uit. Voorbij een voetbalterreintje duik ik de natuur in. Kan zwerven over een graspad in de open ruimte. De parkoersmeester stuurt ons onderaf de Zenne door een gelukkig droog liggende beek. Risicovol dit strookje in de tocht opnemen. Maar de beloning is navenant. We duiken de vettige paadjes van natuurgebied Den Battelaer in. Heb net geen natte voeten al is het even schaatsen door de zwarte blubber. Aan de overkant van de steenweg naar Willebroek wacht het groen van Vorendonk. Stille tarmacjes voorbij een manege en langs populieren in het frisgroene blad loodsen mij richting Leest. Rechttoe, rechtaan nu langs een steenweg tot een witte wijk en opnieuw Battelbrug. De tweede opdracht zit er op. Even bij babbelen met clubmaatjes Ghislaine, Cowboy Luk en Jack. Linda (Nijlen) waarschuwt dat op de grote lus de rustpost niet is aangegeven. Luk blijkt dan weer fout gelopen te zijn. Een verwittigd wandelaar is er twee waard.

Ik stap opnieuw voorbij Den Biechtstoel. Zijn terras doet gouden zaken aan zonnekloppende wandelaars. Terug over Battelbrug en vervolgens een stille straat in, de Oude Leestsebaan. Duik Robbroek in, vooral bestaande uit weilanden en knotwilgen. We wandelen letterlijk door de wei en langs grachtjes tot op grondgebied Hombeek. Ik weet, de lange Stuivenbergbaan is even saai maar vrijwel de enige oplossing om onder de E19 door te komen. Wandel vlotjes voorbij de splitsing van lus 3 & 4, die Luk denkelijk miste en zo naar het Mechelse park Vrijbroek. Heerlijk wandelen is het hier langs vele waterpartijen en stille laantjes. Sommigen vormen een roos tapijt van afvallende bloemetjes Japanse kerselaar. Het wordt een lange omzwerving. Het advies van Linda indachtig stop ik bij het eerste cafeetje ’t Park net als menig ander wandelaar. Na een lekker drankje vervolg ik mijn weg langs de tweede uitspanning met ruimer terras en … bord ‘rustpost’. Nog niet goed wakker vanmorgen Linda ? Ik loop uiteraard gelijk door, dwars door de rozentuin. Heel wat kleur al, maar nog geen rozen. Stap vervolgens langs prachtige kastanjes, hun kaarsen fier rechtop. Bij het Vissershuis verlaat ik het park en loop door een stil laantje richting Stuivenbergvaart met zicht op de Brusselpoort. Verlaat vrij snel het water en ga zwerven langs achterafjes met uitzicht op tuintjes en ‘bergplaatsen’. Loop dan langs recente woningen van meer gegoede burgers. Bij patattenvelden komen lus 3 & 4 weer samen. We stappen allen naar de vaart, onder de E19 door en recht naar de finish.

Linda komt er ‘just in time’ aan en we genieten samen van een paar Duvelkes. Het gaat beter met de knie na wat losfietsen, meldt ze triomfantelijk. Ik heb een best aangename tocht achter de rug. Morgen is een andere dag.

Ik ga woensdag in Nieuwpoort wandelen, wist Rudy (de facteur) ons vorige zaterdag te vertellen. Het deed bij ons een ideetje rijpen. Ik neem een snipperdag (ja, nog één) en dinsdagavond zetten wij de routeplanner in werking. Tekenen een parkoers uit van De Panne tot Nieuwpoort. Nemen om 07:00 de werkmensen trein in Hemiksem. Een kwartiertje later zitten wij op de De Panne via Brussel Luchthaven. Drie uur duurt de reis maar het kan ons allerminst deren, we gaan wandelen ! Eén factor hebben we over het hoofd gezien. Het is Paasvakantie en dus opent Plopsaland zijn deuren, het laatste halfuur reizen we tussen het onrustige grut dat elk station weer vraagt – zijn we er al mama ? Maar zie, vanaf het eindpunt keert de rust weer en gaan we op pad. Het is even zoeken naar knooppunt 12 bij Moeder Lambik onder de watertoren. De houten wegwijzers staan er wel maar de nummerplaatjes zijn niet meer volledig. Waakzaamheid is dus geboden. Het zwerk is intussen stralend blauw, de temperatuur aangenaam, tussen fris en zacht, we hebben er zin in. Het Artiestenpad voert ons tussen duinen en polder door naar verdere bebouwing. We duiken dra het Kerkepannebos in met zijn bomen overwoekert door klimop. Verderop volgen die heerlijk Noordduinen, de stekelige zandplanten stilaan in het blad. Een familie ezels gunt ons nauwelijks een blik waardig. We bereiken de Zuiderabdijmolen in Koksijde en gaan vervolgens wat villaatjes bewonderen tot de monumentale kerk van dezelfde gemeente. Stappen dan het drukkere centrum in en zoeken de zeedijk op voor een eerste pauze na zowat 8 km wandelplezier. Hoog tijd voor een soepje en een ‘stutte’.

De tweede etappe hebben we gepland als strandroute. Het water is terugtrekkend zodat we lekker kunnen wandelen op het nog natte zand, vordert vlotjes. Duiken vervolgens terug de duinen in voor een paar kilometer stevig zand baggeren rondom Ter Yde. Pittig stukje dit. Berggeit toont zich een prima zandkliever en ik kan nauwelijks aanklampen, heb niet echt mijn dagje. Ter hoogte van het vroegere Pays de Charleroi verlaten we de zandbak en stappen twee tarmacjes ver tot Sunparks en cafeetje Paldy. Hoog tijd voor een tweede pauze na 15 km.  Nu volgt de lange Louisweg, tarmacje voorbij Ter Duinen en langs majestueuze villa’s tot de IJzermonding in Nieuwpoort. Vanaf de Jachthaven stappen we over de houten dijk richting binnenland. Het is er niet echt druk ondanks de vakantie periode – wat te fris voor de modale toerist ? We maken een ommetje van een kilometer door de jachthaven en zoeken dan de vismijn op. Even vragen waar de startzaal is van WTC Nieuwpoort, blijkt in de mijn zelf te zijn. Het is te laat om nog in te schrijven voor de wandeltocht, dan sponsoren we maar middels twee Duvelkes. Babbelen wat bij met Rudy die het een mooie tocht vond.

Besluiten een extraatje aan onze dag te breien en lopen nog 4 km langs het wandelparkoers richting Lombardsijde. Bekijken een baggerboot die behendig rechtsomkeer maakt op de IJzer. Stappen dan voorbij het standbeeld van Albert I richting Jachthaven. Verderop ligt de oude kazerne van het Belgische Leger. Er net voor stuurt een kaarsrecht tarmacje ons naar de steenweg en aan de overkant naar het dorpscentrum. Komen net op tijd bij een cafeetje aan om Herr Kittel een magistrale spurt te zien ‘placeren’. Hij staat alleen op de finishfoto. Een Duvelke later nemen we de overvolle tram tot Oostende. Een spiesje warme zeevruchten en we kunnen de trein op, terug naar Hemiksem. Hebben genoten van een prachtige, zonnige dag aan ’t Zeitje, voor herhaling vatbaar.   

Ik ben nog maar net uit bed als Linda al op pad gaat, op zoek naar wandelpijlen en andere indicatoren. Ze komt triomfantelijk terug naar binnen. De parkoersmeester van Alcatel Bell hing net splitsingsborden op aan café ’t Nief Perdje (nu ’t Keverke genaamd), zo’n 100 meter van ons echtelijk dak. Wordt dus onze start en eindmeet vandaag. De 30 km maakt er een extra lus van 7 km door Hemiksem en daar beginnen we mee, netjes door onze straat lopend. Oranje pijlen op oranje verkeersborden, we hebben het er in eerste instantie moeilijk mee. Stappen rechtdoor richting Callebeek tot het eerste bosje. Gaan we uiteraard verkennen, het al hoog opgeschoten ‘pannenkoekenkruid’ tot aan de enkels. Vervolgens de Scheldedijk op, genietend van een heerlijk zonnige lente ochtend, wandelend tot de Sint-Bernardus abdij, ons gemeentehuis. Zwerven door zijn tuinen tot randje Schelle en de monding van de Vliet. Stroomopwaarts de diep ingesneden beek volgend nu tot de kerk van Schelle en zijn scheve toren, prachtig toch ! Aan de overkant van de steenweg de Bosstraat, de brandweer kazerne en het zwemdok. Paardenkastanje staat zowaar al in bloei, de kaarsen fier rechtop. Een zachte Finse piste loodst ons tot de oude watertoren en dan lopen we binnendoor langs straatjes waar we anders nooit komen tot de Hemiksemse gemeenteplaats. Pauzeren doen we thuis in de keuken met de koelkast inhoud binnen handbereik.

Jacqueline gaat er net vandoor, de lus op, als wij onze tweede etappe aanvatten. Langs de Putteman gaat het door nog steeds stille straten richting Mastbos, zigeunerkamp en Macadammeke. Draaien deze keer rechtsop rond de vijvers van Fort VIII en duiken dan het park Zorgvliedt binnen. Ook het kleinere Hobokense parkje komt aan bod. Dan volgen stille straten naar de spoorbaan en even verder rustpost De Schorren, een uit de kluiten gewassen buurthuis. Zijn al zowat halfweg onze daguitstap. Na de koffie lopen we het kleine lusje van zo’n 3 km. Linea recta station van Hoboken-Polder, ons verwonderend over twee poezen met drie poten. Duiken het groen van Polderstad binnen en genieten er van in twee lusjes rondom bedrijf Procap, gespecialiseerd in de productie van doppen voor petflessen. Moet kunnen. Slaan de pauze bij De Schorren over, lopen gelijk door naar start en finish. Polderstad en zijn groen komen nu uitgebreid aan bod. Het hemelse gedruppel nemen we er maar voor lief bij. Kowalski paarden storen zich niet aan de tweevoeters, blijven midden op de wandelweg staan en laten zich zowaar gewillig aaien. De 30 km krijgt nog een extraatje langs een verweerd spoor. De natuur heeft de mens hier haast volledig terug verdrongen, Natuurpunt zorgt voor bewandelbare paden. Bij het verlaten van het groen gaan we de kassei op van Nafta- en benzineweg, de oude petro-haven van Antwerpen. Hoe groot kan een contrast zijn ! Q8 en BP hebben hier nog kleine productie eenheden aan de rand van het moeras. Voorbij de Scheldedijk dokkeren we een eerste keer de kasseitjes van Nele & Patrache op. De parkoersmeester kent zijn vak en wisselt af met onverharde bospaden en zowaar een prachtige vijver. We duiken binnen in de Jachtclub, startplaats van dienst en doen een terrasje bij een lekkere Ommeganck.

Het is nog te vroeg om naar huis te wandelen en dus beslissen we de 6 km mee te pikken. Terug het kasseitje op dus en even door de wijken van Polderstad. Zullen twee keer bij De Schorren passeren zonder stoppen, behalve om even Linda (Nijlen) te plagen. Toch wel een mooie groene lus door de Polder voor de kleinste afstanden vandaag. Na een tweede Ommeganck op het toch wel winderige terras is het tijd om naar huis te wandelen. Bepijling is er niet meer en dus doen we ons eigen ding. Lopen langs Maccabi en tot Fort VIII nog wel ongeveer het parkoers maar kiezen dan opnieuw voor Macadammeke en Mastbos, waar een fazantenhaan over zijn harem van 4 ‘pullen’ regeert. Wat binnendoortjes tot de Lindelei en ’t Keverke, we zijn vroeg thuis vandaag. Hebben heerlijk genoten van toch weer een prachtige Alcatel tocht die meer dan 1.000 wandelaars mocht begroeten. Meer dan verdiend wat ons betreft.    

Na het kappersbezoek reppen we ons oostwaarts. Ons autootje rijdt opnieuw haast geluidloos nu de band met fout vervangen is, geen schudden en beven meer. Krijgen centrum Kasterlee een parkeerplaats aangeboden op een braakliggend terrein dicht bij de startlocatie. Hans & Kathy zijn al onderweg voor hun extra lus van de marathon. In de startzaal nog meer bekenden met Tiny & Dany, Rudy de postbode en zowaar cowboy Luk. Deze laatste op praktijkles voor een cursus wandel initiator. Heb ik in een vorig leven ook nog gedaan samen met Jules, onze gastheer van vandaag. Heb er helaas nooit iets mee aangevangen.

Gezien het nog redelijk vroege uur kiezen we voor 35 km en moeten zodoende onze vrienden uit Deinze achterna. Aan de overkant van de steenweg naar Geel wandelen we voorbij de lokale voetbalhelden richting Oosteneind. Lopen langs bosjes en weilanden meestal onverhard tot bij de Nete die we een tijdje volgen. Keren terug naar centrum Kasterlee langs Keeses molen die blijkbaar maar niet gerestaureerd geraakt. Onderaf het Kabouterbos gaat het dan terug naar de startzaal. Hebben een leuk opwarmertje van 5 km gelopen. Tot onze niet geringe verbazing voert Colette een team van een zestal Waalse wandelaars aan met zelfs ‘pater fotographe’ Claude in de rangen. Het doet ons echt plezier ze hier te mogen begroeten.

Door stille Kastelse straten volgen we hen richting nieuwe expresweg ten noorden van de gemeente. Langs pril groen stappen we voorbij een KMO zone en dra volgt de eerste bosstrook bij Hazenberg. We lopen hier haast moederziel alleen. In de wijk Lage Rielen wordt een paartje dat 50 jaar getrouwd is bloemrijk gevierd, leuk toch ! Onverharde paden slingeren ons langs weilanden waar de paardenbloem in alle glorie floreert. De eerste patatten steken ook in de bewerkte akkers. Bij Hoge Rielen wacht de tweede pauze bij een voetbalterreintje. Hebben er een kleine 13 km opzitten.

De zon breekt door de wolken als we een fietspad opgaan dat voorbij een moeras overgaat in onverhard. Onbekend terrein voor ons, dit uitgestrekte landelijke gebied doorsneden met grachtjes. Tot bij ‘Volkers’, daar weet ik het plots, we lopen het omgekeerde Sniederspad richting Grote Caliebeek en de kazerne van ‘onze jongens’ in Tielen. Prachtig stukje overigens, deze strook langs de beek en even verder visvijvers. Wandelen achterom de Gailly kazerne richting jonge, moerassige bos en zijn vlonders met ‘kiekendraad’ overspannen. Nog een strook door de velden en we zijn weer bij de rustpost van Hoge Rielen. Jefke zit er van een Duvelke te genieten. Hij loopt een alternatief parkoers richting Tielen station.

Betonbaantjes loodsen ons nu rondom het Tielense vakantie domein richting Rielenkapel en gehucht Zandhoef. We stappen richting dezelfde expresweg van daarstraks … die we ook meteen weer achter ons laten. Langs een moestuin in wording stappen we de bossen van Rulheyde binnen. Er wacht ons dat prachtige paadje langs een diep ingesneden beek. Dacht Linda eerst aan inkorten ze heeft weer moed gevat en we blijven op het voorgeschreven 35 km parkoers. Brede zand- en grintpaden worden nu ons deel tot we weer in de bewoonde wereld aankomen van ’t Goor en zijn rustpost bij de Lindekeshoeve.

Hebben nog een kleine 5 km voor de boeg. Deze wordt opgevuld door die typisch Kempense bossen. Beetje heuvelend deze keer met afwisseling tussen naaldbomen en statige beuk. De drukke baan is hier ondertunnelt en dus ploeteren we ons een weggetje over zijn zanderige rug. Dra komt de scholengemeenschap in zicht en wacht ook voor ons … den Duvel. Even een hilarisch moment als een wandelaar prompt van zijn stoel valt. Heeft duidelijk wat te veel van het sterke vocht genoten. Wandelaars helpen hem naar huis waar hij zal kunnen recupereren. Bij de laatsten zoeken ook wij ons karretje weer op. Het was nog maar eens lekker wandelen bij Jules en de Pompoenen, bedankt voor de goede zorgen.  

Er kan bij mij eindelijk nog eens een snipperdagje af om met Linda te gaan wandelen. Van onze voordeur tot Herentals station is nauwelijks een uurtje reizen. Toch hebben we er dan al twee treinritjes opzitten. Ons eerste wandeluurtje wordt ingevuld door de Streek-GR van de Kempen. Los door de Looyse stad tot standbeeld ‘Potteke Vol’ en het kasseitje in het begijnhof. Strookje bos nu tot de vistrap op de Kleine Nete. Vervolgens langs ziekenhuis en watertoren naar de volgende groene strook. De klim van de kruisweg tot de Toeristentoren die liepen we al tientallen keren. Het is opletten voor de markering maar we komen er feilloos doorheen en stappen monter door de Kempense bossen in noordelijke richting. Denken we toch … want we spelen de roodgele markering even kwijt. Kunnen ze invullen met de pijlen van de Herentalse Wandelclub, onze gastheren voor vandaag. Zij blijken trouwens verderop netjes aan het handje van de GR route te lopen. Het terrein wordt meer open, landerijen eigenlijk, doorkruist door zandpaden. We stappen middels een bruggetje over rivier de AA. Duiken verderop de Kempense sparrenbossen in tot de Heggekapel en zijn bidweg. Startzaal De Kouter ligt dan vlakbij, we zijn anderhalf uur onderweg.

Uit informatie die we onderweg van wandelaars oppikten hebben we al een kleine helft van de 10 km lus afgelegd. De tweede helft sparen we op voor de terugweg. Rest dus twee lussen van respectievelijk 7 en 5 km, zoals door de parkoersmeester aangeboden. Wij pikken er eerst de 7 km uit. Na de dorpsachterafjes stuurt onze gastheer ons richting Heikant en Lille. Elke hoeve heeft hier zijn naam, Willaerthoeve, Hessehoeve etc.. Blijven vertedert in het landelijke staan bij een pasgeboren kalf. Schattig toch, die prille natuur ! Na de akkers en weilanden volgen stille straten, de werkmens is niet thuis. Landelijke lentegeur prikkelt onze reukorganen. Bij de dorpskerk van Poederlee weten wij de pauze vlakbij. Wegenwerkers zijn vriendelijk maar we hinderen elkaar, ik meld het aan de organisatie, die meteen op pad gaat voor de nodige aanpassingen aan het parkoers. 

Hoog tijd voor een soepje. Komt Jeroen daar niet aan, heeft net als ik een goed gekozen snipperdagje. We gaan samen op pad tot de splitsing van 5 en 7 km. Bij Schrieken ‘genieten’ we nog eens van de landelijke geuren. Leuk kort lusje trouwens met heel wat groen en onverhard. Het kan hier.

Tijd voor de terugweg met de groeten van Jo en Lowie. Bij haast zomerse temperaturen stappen wel langs het voetbalterrein richting sparrenbossen. Het terrein gaat over in tarmac en landelijk. Bij een steenweg zoeken we rivier de AA op. Ruilen hem in voor jong bos, Den Haert genaamd. Op de velden laat de boer zijn beer los. Ploegend door de diepe voren getrokken door zijn tractor houden wij de adem in. Paadjes langs rossige grachten sturen ons het open land in. Tarmacjes volgen langs enkele huizen tot het volgende bos. Ik herken plots de GR route van Lichtaart naar Herentals en dus pikken wij deze op. Kruisen nog een paar keer de wandelroute maar volharden langs de spoorbaan en de chalets van het Hermelijnpad in onze boosheid. Komt dus goed. We ‘pakken’ de bulten rond de Toeristentoren, dalen af bij de Kruisweg en doen een terrasje in centrum Herentals. Omstreeks 18:00 zijn we terug in Hemiksem na een heerlijke haast zomerse wandeldag. 

Zomeruur of niet, wij laten ons door bus en premetro reeds om 07:00 afzetten op Linkeroever. ‘de parking’ zeggen rasechte Antwerpenaren oneerbiedig en de Stroboeren zullen ook vandaag hun ongelijk bewijzen. De temperatuur scheelt met vorig jaar zo’n 20 °C, de dikke sneeuwvacht is vervangen door prachtig in bloei staande paasbloemen. Van een contrast gesproken. Ondanks het vroege uur heerst er een gezellige drukte in de ruime startzaal. Wij gaan vandaag nog eens uitrukken voor een marathon. Ik heb er zin in na een dagje binnen zitten tijdens de open deur dagen van de baas.

De langste afstanden zonderen zich al meteen na de koffie af van de anderen. We stappen voorbij de flats van de Charles Decosterlaan en andere brede wegen richting Van Eedeplein en zijn Sint-Annatunnel. Voor het eerst mogen we tijdens deze tocht 31 meter onder ’t Scheld door wandelen tot bij de rommelmarkt van Sint-Jansvliet. Kiezen er voor de nog stille Kloosterstraat en zijn antiek- en meubilair winkeltjes tot bij de Vlaamse Kaai. Uiteraard geen foorkramer te bespeuren en de restaurantjes zijn ook nog gesloten. Linea recta lopen we naar en voorbij de Waterpoort. Dokkeren langs de kasseitjes van de oude Schelde kaaien tot de andere, kleinere voetgangerstunnel. Trappekes af en door de witte pijp met het geronk van koning auto die door de Kennedytunnel raast als achtergrond. Jef ‘sneus’ uit Wilrijk komt met de fiets, is op weg naar de start. We nemen samen de lift tot de begane grond bij ’t Galgenweel. Blijkbaar lopen heel wat wandelaars hier fout wegens een 1x en 2x. Misschien wat dun bepijld maar voor ons wel duidelijk. Gewoon de steenweg af tot de eerste huizen van Sint-Anneke en dan door stille straatjes tot de eerste rustpost. We hebben een lekkere aanloop van zo’n zeven kilometer in de kuiten.

De tweede etappe loodst ons over de Blancefloerlaan en zijn weelderige paasbloemen. Langs wat volkstuintjes gaat het naar korfbalclub Sikopi, waar de kortere afstanden rust hebben. Samen gaan we de erg ruime hondenweide op richting Middenvijver. Patje en zijn Denise stappen met de clubmaatjes een kortere afstand vandaag. Hangen een verhaal op van de zware tocht in Treignes gisteren, met afpijling en kilometers die erg relatief waren. Het zal ons later bevestigd worden door Kathy & Hans. De Middenvijver dus, één van de meest recente parkcreaties van ’t Stad. Vorig jaar in de sneeuw, nu met een reeds broedend waterkieken. ’t Kan verkeren. Bij ‘de Frut’ (Gazet van Antwerpen) pikken we de brede steenweg op die ons aan de overkant van de expresweg afzet. Bij een fitness centrum gaan we met z’n allen ’t Rot in. Voor slechts een klein stukje dit jaar want de parkoersmeester stuurt ons over het Vredespad, langs pril bloeiende fruitgaarden, richting Zwijndrecht. Een prachtig ommetje langs kerselaars in witte bloei, we bereiken De Trechter en de tweede pauze na net 15 km wandelgenot.

Heel veel bekenden hier met zelfs een ruime delegatie uit Waalwijk en dat vinden wij super leuk. Na het soepje en de boterham vervolgen wij onze weg door een witte wijk en een steenweg langs nog meer zurig geurende fruitbloesems. We stappen over een landdijkje voorbij de terminus van tram 3. Weten dat deze etappe wat minder zal zijn. De Fortstraat slingert zich tussen spoorbanen door de polder, grondgebied Melsele. Opmerkelijk veel paardenbloemen zorgen voor een helgele achtergrond. Snelstapper Rudy raast ons voorbij. Wij volgen hem langs vele achterafjes door recent gebouwde wijken van Zwijndrecht, nieuw voor ons. Bij het station kunnen we een terrasje doen in café Borrelbabbel, uitnodiging waar alle wandelaars gretig op ingaan. We zijn net over halfweg.

Moeten nu langs burgerhuizen met allen platte daken tot bij het sportcomplex van Turk Sport. Kunnen vervolgens opnieuw genieten van een strookje natuur tot de spoorweg die Antwerpen met het westen verbindt. Trappekes op en trappekes af, we lopen traditiegetrouw naar de bedrijfsgebouwen van de Baarbeek. Twee tunnels veder wacht een waterzuiveringcentrale en het Burchts Weel. De langere afstanden maken er een lange omzwerving langs schorren en slikken, de getijden van de Schelde ter wille. Pauzeren doen we zoals altijd in de hondenclub. Het aangeboden Patrache biertje vindt er gretig aftrek. Wij wachten nog een beetje voor het sterke vocht, hebben nog 13 km voor de boeg.

Stappen opnieuw het Burchts Weel binnen, kuierend over een zandpaadje met opvallende duinplanten, messcherpe doornen incluis. Achter het hoekje wacht een verweerd betonbaantje langs het prachtige Galgenweel. Het uitzicht over de witte bebouwing van St-Anneke en de torens van de Koekenstad is er fenomenaal. Telkens weer is dit mateloos genieten ! We stappen terug tot de GVA en wandelen nog een stukje Middenvijver en hondenweide. Dolen nog wat door de straten aan de overkant van de Blancefloer en pauzeren een laatste keer onder de moderne kerktoren.

Linda mag dan wel moe zijn, ze zal de volle afstand uitlopen op karakter. Ik heb verrassend veel energie vandaag, van de rugpijn is niks meer te merken. Zoeken nu meteen de Scheldedijk en zijn kasseitjes op in de buurt van de Sint-Annatunnel. Kunnen nog eens genieten van het magistrale uitzicht over Boerentoren, OLV toren, MAS en andere. Zelf lopen we gewoon rechtdoor langs de jachthaven tot de windmolen. Linksom wacht het Sint-Annastrand. De terrasjes zijn er beter bezet dan de opgespoten zandbank. We laten het gewoel achter ons en lopen door tot clubhuis Sint-Anneke met uitzicht op de petrochemie aan de overkant van ’t water. Terugkeren doen we door een strookje Sint-Annabos tot een immense speeltuin ingepalmd door de gekleurde medemens en zijn barbecue stellen. Nog even en we bereiken de finish … waar we nog net de laatste Duvelkes kunnen inpikken. 3653 wandelaars, tja die hebben dorst bij zo’n prachtig lenteweertje.

Bij wijze van afscheid weet voorzitter Ludo ons te vertellen dat hij zo blij is dat we samen huiswaarts keren. Laat ons hopen dat hij zulks binnen een maand in Maria-ter-Heide ook kan zeggen …      

Ondanks een paar regenbuitjes verliep de verkenning van de IJsetrippers Paasmaandagtocht vanuit Ottenburg in de beste stemming. Gewoontegetrouw is Nathalie het centrum van de plaagstootjes. Ze laat het zich welgevallen met giechelende lach en geveinsde verontwaardiging.

Vandaag zijn we terug gewoon te gast bij wandelvrienden. Ondanks lichte rugklachten kies ik voor Paradijske Bertem. Lang geleden, makkelijk bereikbaar en altijd leuk. Vanaf Berchem station is Jefke onze gezel en dan worden er heel wat nieuwtjes uitgewisseld. Het wat aftandse startzaaltje is goed beklant met ondermeer heel wat IJsetrippers onder aanvoering van Lydie. Is haast een thuismatch voor ze.

De 30 km bestaat uit twee lussen. Wij vatten eerst deze van ruim 9 km aan. Eén straat ver dienen de eerste golvende akkers zich al aan. Witte bloesems zorgen voor kleur, het is fris maar zonnig deze ochtend. Kort door een recente woonwijk, we zoeken de eerste kinderkopjes op. Prachtige holle weg meteen, stevig klimmend tot de radar bakens van luchthaven Zaventem. Op het plateau prachtige vergezichten bestaande uit akkers en plukken bos. Voorbij een speeltuin in en van puur natuur lopen we langs een beukenbos met bloeiende anemoontjes. Hun hartjes zijn nog gesloten, het is een te frisse ochtend voor uitbundigheid. Wij vinden het heerlijk verderop door akkers te wandelen, als een gras corridor tussen stroken donker bos. Ruiters remmen hun beestjes en stappen rustig de wandelaars voorbij, joggers vormen een kleurrijke bende, sportend Vlaanderen is hier wel degelijk actief. Vele zangvogels zorgen voor een spetterend lenteconcert, wij zijn in onze nopjes. Het parkoers golft pittig op en neer. Bij Bovenberg even een paar woningen, dan wenkt het bos terug en voorbij een steenweg randje Veltem het volgende kasseibaantje. We stappen stevig door voorbij de Watertoren en het Boshuisje. Krijgen nog een schitterend vergezicht cadeau bij het uitkomen van het bos. Stilaan dalen we terug af naar de vallei en de startzaal. Prachtig toch deze lus rondom Bertembos !

Na de koffie trekken we met de andere afstanden mee. Meteen weer de rosse kassei omhoog van een holle weg. What goes up must come down, denk Piet, en hij stuurt ons meteen terug de vallei in. We moeten onder de E40 door en gaan dan een half betonbaantje lopen richting stemmig dorpskerkje. Wilgenbeemden en helder, klaterend riviertje de Voer liggen op ons te wachten. Stroomopwaarts gaat de reis tot het kasseitje bij het prachtige kasteel van Leefdaal. Wandelaars die hier voor het eerst komen staan vol bewondering voor het monumentale gebouw. We lopen door de dreef die kasteel en kerk verbindt, even verder wacht de rust in een zaaltje dat wij niet kennen, het Pallekeshof.

Claire & Roland weten te vertellen dat de lokale lus de moeite loont, we hadden niet anders verwacht. De Nollekensstraat is een betonbaantje dat ons tergend traag klimmend hoog in de heuvels voert. Het keerpunt biedt meteen het zoveelste fantastische vergezicht over de Brabantse heuvels. Door een deels holle weg zakken we naar de Voer … om meteen weer te klimmen tot het kapelletje van Puttebos. We zijn in Vossem, er komt weer kassei aan te pas. Twee wandelaars voor ons lijken het zwaar te hebben in de holle weg. Meteen het sein voor Linda om ‘vol gas’ te geven. Moet de eerste keer zijn in tien jaar dat ze mij klopt op dit terrein ! Lachend monsteren we vanaf de top het vergezicht dat reikt tot de Leuvense woontorens. Over onverhard golvend terrein zetten we onze weg verder door de zonovergoten akkers. Bij de Voer weten we de rustpost nabij. Het is er al erg rustig rond de klok van 15:00.

De laatste etappe loodst ons dwars door de Leefdaalse dorpskern. Een holle kiezelweg zet ons af in de akkers. Als een slang slingeren de wandelaars zich door de nog maar deels bewerkte velden. Het is een lekker weertje, zonnig, koel, ideaal wandelweer. Stilaan komen er donkere wolken opzetten, het lijkt niet meer dan een plagende dreiging. In de verte ligt enerzijds Leuven, aan de andere kant de militaire mast van Duisburg en de Bertemse radars. We duiken onder de autobaan door bij de splitsing E40/A2. Mogen dan een laatste keer het kroosrijk en helder water van de Voer volgen. Een kort en nijdig klimmetje brengt ons naar de finish. Ja ik haal er mijn gram ! Met clubmaatjes uit het Brusselse drinken we een glas en dan … komt busje zo, al laat het op zich wachten. Tijdens de terugrit langs Gasthuisberg, hevige regen en hagel. Pakken ijs druipen van de ruiten, je voelt de koude binnen komen. We zijn net op tijd voor het moderne boemeltje terug naar de Koekenstad. Hebben vandaag een prachtige tocht gelopen – ja het was Paradijske wandelen in Bertem !     

We zijn naar onze normen vroeg op pad vandaag. Ik wil toch nog eens zo graag 40 lopen bij Adje. Vanaf Turnhout volgen we netjes de oranje omleidingspijlen over Oud-Turnhout naar Retie … om na een kwartiertje weer op de brug in Turnhout uit te komen ! Verdomde rot Belgische signalisatie ! Ik rij door naar Kasterlee, pik er de N123 op die ons over Retie en Postel naar Weebosch loodst. De kerkklok slaat er net 08:00 als we een verdoken parkeerplaatsje vinden.

Hennietje vormt ons ontvangstcomité. Zij brieft over wie er zoal weg is op de 50 & 60 km. Haar eigen Theo natuurlijk, maar ook de Wilskes, Jacqueline en zowaar Colette & Alain uit het verre Waalse Durbuy. Mijn pr activiteiten lonen, ben benieuwd naar hun reactie later op de dag. Klokslag 08:30 gaan we op pad. Het eerste tarmacje loodst ons meteen het dorp uit langs typische streekboerderijen naar de eerste berken & sparren. De zandgrond ligt er opvallend droog bij. Stormschade is duidelijk zichtbaar. De Kempen noemt dit gebied hier. Enkele ‘bumps’ loodsen ons naar een open plek met rustende heide en droog strootjesgras, altijd een lust voor het oog. Vrij snel bereiken we de eerste wagenrust, zeg maar tentrust. De legendarische Olat boterhammetjes gaan vlot van de hand. Ik geef even uitleg aan dametjes uit Diepenbeek die hier voor het eerst lopen. Wij zijn weer thuis !

De tweede etappe loodst ons naar de Cartierheide. Lopen met een weidse boog om het open terrein waar meeuwen in de verte krijsend ‘bal populair’ houden. Ik ben dol op die prachtige vergezichten met wuivende gele gras, glimmend witte berken en donkergroene grillige naaldbomen. Stilaan stappen we richting E34 bij afrit Reusel. Lopen parallel met de snelweg en merken een ziekenwagen op het zandparkoers. Een medewandelaar heeft hartfalen. Wij kennen hem niet, hij lijkt mij stabiel en rustig, we laten het medische team zijn werk doen en lopen stilletjes door. Zijn toch wel onder de indruk, een beetje van de kaart. Wandelen verder door de bossen met opvallend veel jonge den en fel groene mossen tot de tweede pauze, tevens de soeppost. Een Olat wandeling die smaakt altijd …

De langere afstanden nemen de brug over de autobaan, we lopen er even parallel mee.  Stappen vervolgens door het bos rond een vakantiepark. Tussen bos en grasland wordt de route verder gezet. Even wat bebouwing en dan wacht het dijkje langs de Goorloop. Wij delen Adje’s voorliefde voor waterloopjes. Landgoed Ten Vorsel komt nu aan bod, nog meer hooiland en bossen met spar en jonge den prominent aanwezig. Ook de ‘klokkebeesen’ staan al volop in het frisse groen. Bij een langgerekt ven moeten we een fietspad op. Hardlopers doen er hun ding over 21 km in omgekeerde richting. Jong en oud geeft ook bij deze sporters het beste van zichzelf, zwoegend of soepel, elk naar eigen inzicht en vermogen. Anderhalve kilometer verder zijn we weer alleen in het groen. Er daagt een uitkijktoren voor ons op. De eerste caférust wenkt, wordt een terrasje voor ons samen met Anneke en Rudy van wijlen het Palmclubke.

We zullen een eindje samen lopen tot 30 en 40 km uiteen gaan bij weer zo’n prachtige open ruimte met hoge gele grassen en afgeplagde percelen. Voorbij de Reuselse kei, eeuwenoud, passeren we akkers en hoeves. Steken de Postelsedijk over en lopen winters ogende bossen in. Moeten rond de moerassen van de Reuselse Moeren. Dat doen we aanvankelijk door een gracht te volgen, daarna ook een strook steenweg in aanleg, in grintvorm eigenlijk. Even enkele meter Olat pad, lees zompige grond, dan wordt het weer zachte, onverharde ondergrond langs schrikdraad. Linda vind de vooropgestelde 9 km extra lang, ik merk niets bijzonders. Adje stuurt ons letterlijk door de boer zijnen akker richting rustpost bij de Postelsche Hofstee. We spreken er een laatste keer de Olat ‘bammetjes’ aan.

Een strookje steenweg loodst ons terug over de snelweg. Zo snel mogelijk kiest Ad voor een karrenspoor, door bosbouwers getrokken in de sparrenbossen. Het zet ons af bij een monument uit WO II verwijzend naar een gevallen Lancaster 1. We trekken de weidse akkers in over stoffige paden. Stroken bos begrenzen de vergezichten. De volgende bosstrook zet ons af bij een café pal op de grens. We doen er een, zei het fris, terrasje. Moeten lachen met het mini thuishondje dat zijn territorium beheert en beheerst als een grootmeester tegen alle mogelijke indringers die veel groter zijn dan zij. De loebassen wijken zowaar ! Het laatste uurtje wandelplezier blijft bosrijk, met talrijke ‘bumps’ om de laatste jus uit de kuiten te persen. Met een merkwaardige natuur speeltuin ook. Bij een voetbalveld weten we de strijd gestreden. Een paar drukke straatjes en we staan bij kerk en zaal. Hennie wordt ons maatje, geduldig wachtend op Theo. Zijn verbaasd ook Iris nog eens te kunnen ontmoeten, uiteraard de Wilskes maar ook Bea & Jerome, onze nieuwbakken Antwerpenaren. Zouden ze wat heimwee hebben ? Colette & Alain vallen binnen, krijgen ons in de mot en zijn wild enthousiast. In geuren en kleuren bewieroken zij de organisatie, parkoers, markering en catering. Ja, dit vonden zij een voltreffer. Mijn dag is goed, Olat heeft er weer wat vriendjes bij die vast en zeker hun verhaal gaan vertellen in Wallonië. Voldaan rijden we terug naar huis, zonder omleidingen die volgens Rudy pas morgen maandag van kracht gaan. Olat, het blijft een feest !!          

De veelvuldige werken aan het spoor maken onze keuze moeilijk. Finaal gaan we voor een makkelijke oplossing zijnde Oostkamp en de startzaal 1 km van het station. Google Maps leert ons dat we richting Moerbrugge en zijn kanaal dienen te stappen en niet naar Oostkamp zelf. Onze Turnhoutse gezel op de trein zweert bij station Brugge en bus 20. Wij kiezen voor Gent-St-Pieters, een Einstein koffietje en het boemeltje over Aalter. Het witte duo uit Holsbeek deelt onze mening. Vanaf station Oostkamp trouwens meteen marspijlen, tien minuutjes en we staan in het kleine startzaaltje van Cultureel Centrum Zuidleie.

Kennen al een paar jaar de andere tocht van deze organisatie maar dit wordt nieuw. Langs Lettenburg stappen we over slingertarmac het polderlandschap in. Wilgen zuigen het overtollige water uit de landbouwgrond. De boer parfumeert zijn akkers, de meeuwen kunnen er genieten van een uitgebreid ontbijt. Bij de kapel van Beverhout gaan we onverhard. Lange rechte dreven loodsen ons door het graasland. Dra volgen ook grachten en een vettige strook tussen verdroogd riet. Verrassend mooie strook parkoers in de Assebroekse Meersen. Rond de kerk stappen we een alleraardigste bidweg. Steken het kerkplein met zijn vele paasbloemen over. Even verder, midden een werf ligt zaal Patria. Het eerste wandeluurtje wist ons zeer te bekoren. Lut is er zonder Luc, die de administratie van de Globetrotters probeert onder controle te houden. Antwerpse Ivo en Marleen hebben een lusje voorsprong op ons, zijn zeer te spreken over het geboden en we kennen ze als betrouwbare waardemeters.

Stille werkmanstraatjes loodsen ons naar onverharde achterafjes. We komen uit bij Gemeneweide Zuid. De naamgeving doet oude gemeenschappelijke weilanden voor het vee vermoeden. De parkoersmeester geeft ons gelijk. Bij een frêle zonnetje zwerven we over graspaden door weilanden, langs wilgen en waterpartijtjes. Heel leuk biotoop dit. Er volgt een uitgedund speelbos, enkele villa’s ook. De volgende onverharde dreef zet ons af in de polder, bij landduin Schobbejakshoogte en Domein Ryckevelde. Langs akkers in bewerking zoeken we opnieuw zaal Patria op, net voorbij een mooi opgeschilderd kapelletje. Ik heb er zin in, ondanks de vermoeidheid van drukke werkweken. Stel Linda voor de lus een tweede keer te lopen, idee waar zij volmondig mee instemt.

Temperatuur en klimaat zijn echt ideaal voor een stevige wandeling, wij genieten met volle teugen van het mooie werk van de bevlogen parkoersmeester. Terug in Patria is ook autochtoon ‘speedy’ Monique aanwezig. Ze zal een tijdje voor ons uit lopen. De terugkeer loodst ons gedeeltelijk over een eerder gelopen GR-pad richting half verharde fietspad achteraf het Sint-Lukas hospitaal. Langs bosjes en weilanden zetten we terug koers richting Moerbrugge & Oostkamp. Dat we daarbij over enkele honderden meter een drukke baan dienen te volgen deert ons allerminst. De vaartdijk komt aan de beurt tot Moerbrugge brug. Aan de overkant pauzeren we een laatste keer in schooltje De Vaart. Hebben nog een uurtje stappen voor de boeg.

Het eerste lusje van ruim drie kilometer stuurt ons langs de spoorbaan. Voorbij een buxus kwekerij terug het onverharde op tot de kanaaldijk en langs het water weer naar De Vaart. We lopen gelijk door voor de ‘grote finale’. Aan de overkant van de steenweg wachten de Warandeputten. Een heerlijk wandelfestijn van moerassen, vlonders, witte bloesems, vrolijke zangvogels. Ja, deze apotheose mag er best wezen. We stappen dan ook met een meer dan voldaan gevoel het zaaltje van Zuidleie binnen. Hebben ruim de tijd tot de trein. Feliciteren de organisatoren met hun prachtige prestatie. Noteren alvast in ons wandelboekje : ‘keernekiwere’.