Archief

Dag 8 Bukittin

Na een prima ontbijtje zijn we om 08.45uur vertrokken voor de tocht door de Ngarai canyon . Dit is behoorlijk spectaculair geworden. Eerst afdalingen naar de canyon, daarna een keer of zeven de rivier overgestoken. Toen weer omhoog geklommen langs een zeer smal, glibberig pad en ditmaal zonder hulpjes. Voorop liep een gids om de takken weg te hakken die in de weg hingen. We zagen ook prachtige orchideeën en andere bloemen. Na een zware klim aangekomen bij het huis van de gids, daar zouden we soep gaan eten. Maar natuurlijk hadden ze daar ook handel we hebben het zilverwerk winkeltje bekeken . Ringetje en armband gekocht en voor yvon een armband. gekocht. Ook een klompje zilver gekocht. Voor de souvenirkast. Daarna nog even een paar zilverwinkeltjes bekeken want we zijn hier in het zilverstadje Kota Gadang. Daarna weer afgedaald door de bamboe jungle. Leuk om die gigantische bomen te zien. Daarna een lange wandeling over de dijkjes van de sawa’s. Rijst in alle soorten, pas gepland tot rijp die geoogst moest worden. Daar ben ik ook nog even uitgeleden en op m’n buik in de modder gevallen. Alleen m’n knie deed een beetje pijn.Gelukkig viel ik voorover en daar lagen wat plankjes dus ik was niet zo ernstig vies. Na de tocht met een busje terug naar het hotel snel gedoucht en naar het centrum gelopen. Het was erg druk in het centrum. Ik denk dat men cadeau’s aan het kopen was voor het suikerfeest. Het loopt n.l. tegen het eind van de Ramadan. Er rijden hier ook erg veel, wat groen links van Amsterdam en Nijmegen, aso-bakken noemt. Schitterende auto’s, die zie je bij ons nog niet eens. Bij Kentucky Fried Chicken (KFC) wilden we een frietje eten. We konden het wel kopen maar mochten het niet binnen opeten dit ivm de ramadan Beetje hypocriet. Wel verkopen maar verbieden het daar op te eten. Nog even de grote klokkentoren bekeken waarvan de wijzerplaat een verkeerde Romeinse 4 heeft, n.l. llll ipv lV. Dit is trouwens door de Hollanders gedaan in de periode dat men daar de baas was. Terug naar het hotel om via daar met de gids naar het panoramapunt te gaan om naar de vliegende honden te kijken. Deze komen in de avond naar de fruitplantage’s toe om daar te eten. Ze hebben toch een vleugel wijdte van ongeveer 90 centimeter, dus behoorlijk groot. Daarna naar het huis van de gids om daar te eten. Het was een supermaaltijd. Zo’n 21 verschillende gerechten, bereid door zijn vrouw en familie. We zaten op de grond en dat was niet makkelijk want we waren helemaal stijf van het klimmen van die ochtend in de jungle. Na het eten zijn we gegaan naar het Minangkabau dansen. Het duurde 1½ uur. We hadden zoiets: Hoe houden we dit vol maar het was erg mooi. Een show vol vaart, schitterende kledij, leuke dansen, kortom, de tijd was zo om, geen moment hebben we ons verveeld. Na het dansen terug naar het hotel en slapen.

Dag 9 Omgeving Bukittingi

Vannacht veel last gehad van de muziek en de toespraken die vanaf een uur of drie via de luidspeakers van de moskee de lucht werden ingestuurd. Maar ja ieder zijn meug. Vandaag gaan we een excursie maken naar onder andere het gereconstrueerde koninklijk paleis.We reden door de hooglanden bij Bukittingi. Dit behoort tot de landschappelijk mooiste gebieden van Sumatra. Op de vruchtbare grond wordt een grote verscheidenheid aan fruit en groente verbouwd en de grond is ook nog geschikt voor natte rijstbouw. Wee hebben weer diverse planten bekeken zoals kaneel, kruidnagel, doerian, koffie en cacao. Bij een koffiefabriekje koffie gedronken. De fabriek zelf was gesloten ivm met ramadan. De vroegere residentie van de Minangkabau-koninginnen was erg mooi met prachtig bewerkte en met felle kleuren beschilderde houten panelen. We hebben daar nog foto’s gemaakt in de originele klederdracht. Na deze mooie tocht waren we in de middag weer terug bij het hotel. We zijn naar een internetcafé gegaan . Ging niet echt vlot. Na 90 minuten drie berichtjes gelezen en er eentje getypt, zijn er maar mee gestopt. We zijn toen maar uit armoede bij Novo hotel een biertje gaan drinken wat voor daar schandalig duur was, 24000 rp voor een glaasje. Maar ja we hadden geen keus want in de rest van Bukittingi kon je niets te drinken of te eten krijgen. Dit alles door de ramadan. Hier wordt trouwens nergens in de reisgidsen voor gewaarschuwd dat je dit tegen kan komen tijdens de ramadan in sommige landen.Het is eigenlijk best wel irritant als je onderhand gedwongen wordt om ook te vasten. Wij hebben daar in Egypte tijdens de ramadan overigens geen last van gehad

Dag 11. Jakarta

Vandaag een dagje Jakarta gedaan zonder de groep. We zijn met Annemarie & Andy gegaan en hebben ons met een taxi naar de oude haven, Sunda Kelapa, laten brengen. Hier in de haven is de geschiedenis van deze stad begonnen Dit was erg leuk met al die zeilschepen ( Boeginese schoeners) die daar “geparkeerd “lagen. Een van ’s Werelds laatste vloot van zeilende vrachtschepen die nog met mankracht geladen en gelost wordt. Deze kade, waar de schepen aanliggen is ongeveer 2km lang. Het gebied van de oude haven Sunda Kelapa heeft een rijke historie. Er staat een 19^e-eeuwse Nederlandse uitkijktoren. Zag er een beetje krakkemikkig uit . Er kwam nog iemand vragen of we naar boven wilden maar dat hebben we maar niet gedaan. Er staat daar ook nog een twee verdiepingen tellend pakhuis uit de tijd van het VOC (1652) Het werd gebruikt voor opslag van koffie, thee enz. Het is nu een museum. We liepen daar ook nog even over de Pasar Ikan (vismarkt) We kwamen heel toevallig een klein straatje tegen wat deel uit maakte van een kampong. Aan heel smerig water stonden heel armmoedige huisjes. Ook in de smalle steegjes was het heel armoedig met veel rotzooi. Op de achtergrond zag je twee grote torenflats staan. Ook twee verschillende werelden. Het was heel interessant om te zien. De mensen waren allemaal erg vriendelijk. Gelopen naar de wijk Kota, deze herinnert nog aan het oude Batavia. Talloze gebouwen herinneren aan het Nederlands verleden en zijn of worden weer in hun oude glorie hersteld. Het uit 1710 stammende stadhuis dat als museum is ingericht, met voor de deur één vierkante meter originele klinkers weggehaald van voor het paleis op de dam. Het wajangpoppenmuseum dat gevestigd is in een soort Amsterdams grachten pandje. Het was gesloten ivm het suikerfeest. Er waren veel openbare gebouwen gesloten ivm met dit feest. We zagen er ook nog een oer-Hollandse ijzeren ophaalbrug. Je kon er niet meer overheen. Het was meer een soort museum stuk dat buiten stond. Het trendy restaurant Café Batavia was door de festiviteiten ook gesloten. We zijn hierna gelopen naar de Chinese wijk Glodok. Hier zie je, in tegenstelling tot andere Chinese wijken in andere landen, heel weinig Chinese tekens . Het gebruik van deze tekens werd verboden na de bloedige staatsgreep in 1965. De tekens mochten wel blijven zitten op de twee Chinese tempels in dit wijk. Deze wijk was ook heel leuk met veel steegjes en veel eettentjes. Na het bezoek aan de Chinese tempel, met veel kaarsjes, olielampjes en wierrook dat allemaal op je keel en ogen sloeg, hadden we het oude Nederlandse historische deel van de stad wel gezien.Taxi terug genomen naar het hotel. Daar de rugzak met bepakking achtergelaten, videorecorder, handreisboek, plattegrond, flesje water enz. Want we gaan nu het Jakarta anno 2005 bekijken. Met de taxi 30 minuten naar Blok “M”gegaan. Hier doet de middenklasse van Jakarta haar inkopen. Deze wijk is een wirwar van stalletjes, honderden winkels en 7 moderne winkelcentra waaronder Blok M, Plaza en Blok M Mall. Daar in het warenhuis gelopen. Gigantisch groot, in de kelder allerlei kleine eetgelegenheden van Mc Donald, KFC, tot pizza hut maar ook Japans, Koreaans, noem het maar op. We hebben daar toen we aankwamen en weggingen bij de Japanner gegeten. Bij twee verschillende . Het was heerlijk en goedkoop. Voor zeven euro hebben we samen gegeten. Verder was er op iedere verdieping veel van alles, veel schoenen, alle soorten maten en merken, ook veel sportkleding. Nog op de sportafdeling mijn bloeddruk laten meten,168/95 met hartslag 117. Veel te hoog allemaal. Bij Peter was alles in orde. Daarna nog 15 minuten in een massagestoel gezeten. Deze masseerde echt je hele rug, schouders, benen en nek. Echt heerlijk Daarna nog op een voetenmassage geval gezeten die elektronische impulsen door je benen stuurde. Voelde niet echt lekker aan maar toen we weg liepen merkte je wel dat het geholpen had. Daarna was het weer etenstijd. Het was inmiddels gigantisch druk geworden. Het is einde ramadan en iedereen heeft zo beetje vrij. Het warenhuis is morgen en overmorgen ook gesloten en de banken gaan gewoon 10 dagen dicht. Kan je je niet voostellen. Ben benieuwd voor welke gesloten deuren we morgen komen te staan. We gaan maar weer slapen want morgen loopt de wekker weer af om zes uur.

Resumé: Jakarta is een bruisende, moderne miljoenenstad. Met de taxi is alles makkelijk bereikbaar. Ons hotel lag centraal, in de buurt van de Monas, waar o.a. ook het Presidentieel Paleis, de overweldigend grote Istiqlal-moskee en het Indonesisch Nationaal Museum lagen. Jakarta heeft diverse musea, die het verleden tot leven brengen, maar ook ultramoderne winkelcentra.

Dag 12 Jakarta – Bogor – Bandung

Vandaag staat de busreis naar Bandung op het programma. We gaan via het koele Bogor. (ofwel Buitenzorg). Dit ligt ongeveer op 200 meter. Op zo’n uurtje rijden via de snelle Jagorawi-tolweg. Voorheen was het een geliefd weekend- en vakantieoord voor de Nederlanders en de Britten, nu trekken de rijkere inwoners van Jakarta er graag naartoe. In Bogor legde kolonel Raffles tijdens de Britse bezetting een schitterende botanische tuin aan met meer dan 15000 soorten planten en bomen uit bijna de hele wereld. Waaronder meer dan 400 verschillende palmen. We hebben deze mooie tuin bezocht. I.v.m met de vakantie na de ramadan was er geen gids te zien om enige uitleg te geven. Dat was wel spijtig. In deze tuin ligt ook het stijlvolle witte landhuis ”Istana Bogor”, dit is in 1856 gebouwd als officiële residentie voor de gouverneur-generaal Van Nederlands-Indië. Ook de beroemde orchideeën kas die in deze tuin aanwezig is met ongeveer 5000 verschillende soorten ging pas later open door voornoemde reden. Daarna naar de hoge Puncak-pas, 1500 meter, met zijn uitzicht over uitgestrekte theeplantages. Daar hebben we gegeten, in een groot restaurant, bar slecht eten en bediening en nog duur ook. Het smaakte naar niks en was nog koud ook. Zal wel gekomen zijn door de vakantie drukte ivm met: juist, weer de Ramadan. Vanaf vanmorgen is het op de weg overal gigantisch druk met auto’s en brommers/motoren. We hebben bijna de hele dag file gereden. Al dat verkeer moest zich persen door de Puncak-pas, een normale twee baansweg. Ik vraag me af hoe ze dat over 10 jaar zullen doen. Maar goed, om 1900 uur bereikten wij het hotel in Bandung. Dus er was geen tijd om Bandung te bezoeken en het was natuurlijk al donker. . Dat was wel jammer want de stad was voor de tweede wereldoorlog een typisch Nederland bestuurs- en universiteitsstadje. En het stond bekend als “Het Parijs van Java” dit ivm met de brede en schaduwrijke boulevards met stijlvolle huizen Tegenwoordig in de volksmond Kota Kembang genoemd, “Stad van Bloemen”. We zijn bij een Chinees restaurant gaan eten, het was heerlijk, wel iets duurder als wat we gewend waren maar het was het wel waard. Bij elkaar 16 euro. Voor hier niet veel, voor daar wel veel. We kregen vooraf rauwkost met pittige saus en een bordje pinda’s. Daarna heerlijke bami met veel vlees en garnalen, sweet en sour chicken en tjap tjoy speciaal. Dit laatste bestond alleen uit vis maar dan een grote schaal vol, allerlei soorten. Een heerlijk toetje met fruit in kokosmelk en ze kwamen steeds maar je glas vol gieten met thee als het bijna leeg was. Bij het weggaan liepen we nog langs een grote verjaardagstaart. We kregen nog een stuk aangeboden van de Chinese jarige. Was ook weer zalig en toen zaten we echt vol. Ze zongen ook nog verschillende verjaardagsliederen waaronder lang zal hij leven.Echt in het Nederlands. Dat klinkt toch wel vreemd daar in Indonesië, door Indonesiërs gezongen van Chinese afkomst. Terug gelopen naar het hotel, een bad genomen en naar bed want we moeten straks weer om 05.45u op.

Dag 13 Bandung - Pangandaran

De rit naar Pangandaran over het platteland, palmbossen en sawa’s noden uit tot veel fotostops. Het is weer een lange busreis geworden. Er waren weer ellenlange file’s. Een zomerdag richting Scheveningen is er niks bij. Erg veel motoren met gezinnetjes erop. Pa – Moe+ 2kindjes of drie.Het is maar te hopen dat papa goed uitkijkt en goed stuurt want anders is gelijk het hele gezin wijlen. Dit file rijden heeft geduurd tot een uur of twee. Daarna ging het beter. Rond 1800 uur kwamen we aan in het hotel in Pangandaran.Dit is een strand- bestemming aan de Indische oceaan. Hotel met zwembad(je). Nog even gezwommen. Het hotel bestond uit verschillende gebouwen die globaal gegroepeerd waren rond het zwembad. Wij zaten op de eerste etage. De kamer was wel aardig, de badkamer ging ook wel, een beetje gedateerd want er was niet eens een spoelbak op de w.c.Dit spoelen moest dus gebeuren met een emmer en een bakje water. De wastafel bevond zich in de kamer, naast de badkamer. De airco deed het gelukkig prima en we hadden een soort terrasje voor de kamer met twee stoeltjes. Thermoskan met warm water en koffie en thee in zakjes. We zijn rond 19.30 uur gaan eten bij Ali B(each) hotel/restaurant. Leuke zaak, eigenaar een Indonesische homo, erg aardig en gezellig. Er liep ook nog een oude Duitser rond van Een jaar of pakweg 62. Woonde al 10 jaar hier en getrouwd met een Indonesische. Aardige kerel. Heerlijk gegeten, verse garnalen met knoflooksaus, lekkere oma frieten dus door de kok zelf gemaakt, biertje er bij, ananas toe, kortom een heerlijke maaltijd,15 euro met een paar biertjes erbij. Wat willen we nu nog meer. Terug naar het hotel, even de masseuse erbij voor een massage, nog wat drinken en je leeft als god in Frankrijk o nee als in Indonesië. Het was wel erg druk in het plaatsje ivm: je raadt het al: de vakantieperiode na Ramadan. Er reden brommertjes af en aan. Deze maakten een vreselijke een rot herrie doordat ze iets aan de uitlaat hebben gedaan..We vroegen ons af waar ze allemaal naar toe gingen. Het waren niet alleen brommers maar ook auto’s,de laadruimte volgepropt.Later kwamen we er achter dat ze rondjes reden. Dit ging 24uur door, 3 dagen lang.Voor hun blijkbaar de manier om de vakantie door te brengen.Het is natuurlijk wel lekker koel (niet cool maar in de zin van niet warm) om zo lekker op je brommertje, in je airco-auto of achterop de vrachtwagen de dag en een gedeelte van de nacht door te brengen. De temperatuur was daar geweldig, ongeveer 27 graden om een uurtje of acht s- ávonds.Ook op de kamer hoorde je deze herrie. Toch in slaap gevallen na al deze geweldige indrukken.

We hoefden eens niet vroeg op dus wakker om 06.30 uur omdat de plaatselijke toeristen (kinderen) al in het zwembad lagen en schreeuwden. Toch nog wat blijven liggen. We hadden vandaag ook weer een jungle tocht kunnen doen daar hadden we geen zin in want we hebben er al verschillende gedaan. Na het ontbijt maar even gaan internetten. Ook ditmaal was het weer geen succes. Alles gaat zo verschrikkelijk langzaam. Telefoonlijn en klein geheugen in de Pc. Daarna over het strand gaan wandelen. Vreselijk druk en behoorlijk warm. Ook hier net als in Puri, India, ging men met kleren en al de zee in. Jong en oud, hoofddoekje of niet, schitterend om te zien. Iedereen had veel plezier.Dat gekleed het strand op gaan en de zee in heeft veel voordelen: je verbrandt niet en als je nat bent blijf je lang koel in de hitte. De kleren worden van het zeewater misschien ook nog wel schoon. Je hebt ook geen ergernis als je broekspijpen of iets anders nat wordt van een grote, onverwachte golf.Er was een woeste branding. Als je die zee zo zag moest je wel terugdenken aan kerst 2004 en hoe iedereen toen werd weggevaagd. Het was wel niet hier maar je denkt er toch aan. Bij Relax, dat is een restaurant van een Zwitserse mevrouw, geluncht. Een lekkere kom met fruit met yoghurt en een vruchten sapje erbij Toen weer over het strand teruggewandeld. Het is nog steeds vreselijk druk op de weg, beide kanten op. Het schijnt hier normaal, dus niet in vakantie periode’s, heel erg rustig te zijn. Nou, dan is er helemaal niets te doen c.q. te zien. Je kunt nu nog naar al die mensen en bedrijvigheid kijken. Dus naar de mensen op het strand en de mensen die tussen de palm bomen zitten te eten of liggen te slapen of weet ik veel wat ze allemaal aan het doen zijn. Iedereen gooit ook de rotzooi van zich af dus als ze allemaal weg zijn dan zal het wel weer een zooitje wezen.Volgens ons zou je het wel met 1 dag hier bekeken hebben (als het dus rustig is). Ons inziens hadden we beter een dag langer in Bandung kunnen blijven.

Dag 15 Omgeving van Pangandaran

Vandaag gaan we een becaktourtje(spreek uit:bedjak) maken. Was heel grappig en gezellig. Iedereen in z’n eigen becak met mannetje. Eerst zijn we naar de plaatselijke markt gegaan. Zo’n markt die er in ieder dorp wel is. Daarna naar een kampong gereden. Daar hebben we wat rondgelopen en gereden en gekeken hoe men bruine suiker maakte, hoe men de buitenste schaal van de kokosnoot afhaalde, hoe men de wajang poppen maakte ook hoe men Tahu maakte en nog meer van dit soort dingetjes. Erg gezellig. Ook de jeugd zwaaide en als we in de becak zaten deden we highfive’s als ze hun schone hand opstaken, dus hun rechter want de linker is de vuile hand waar men z’n achterwerk mee afveegt. Dus even opletten. Daarna met z’n allen in de bus naar een ander strand om te gaan lunchen op het strand. Men had even vergeten dat iedereen vrij is ivm met: juist, weer de R. Dus was het hartstikke druk en hebben we geluncht in het restaurant dat vlakbij het strand was en ondertussen reden de brommertjes hier ook weer af en aan. Zal wel een soort afwijking van de mensen van hier zijn. Na de lunch naar Green Canyon. Dat moest eindigen in een grot. Dit moest in een bootje want de rivier stroomt hierdoor heen. Het was hier ook weer druk, dus veel bootjes (eigenlijk veel te veel )op het water, net de wild waterbaan in sixflags maar dan zonder wild water. Door de Green Canyon gevaren. Het was groen en had een steile wand van een paar meter hoog. Het was een canyon maar niet echt spectaculair..Had veel steiler en hoger verwacht. Je leest er over in de boeken en hebt dan bepaalde verwachtingen. Eigenlijk net zo iets als de Ngarai canyon bij Bukittingi. We dachten dat we een echte kloof of grot in zouden varen(zo leek het omschreven te staan) maar dat viel iets tegen. Het was wel een stukje grot waar al die bootjes aan het eind moesten draaien want daar kan je niet verder omdat daar een waterval naar beneden kwam. Eerlijk gezegd vonden we er niet zo veel aan. Daarna weer de bus in en terug naar het Hotel. Ik vond het vandaag niet zo erg opwindend. ’s Avonds weer lekker gegeten bij Ali B(each) Daar na weer wat drinken en naar bed.

We waren weer vroeg wakker. De kinderen waren alweer in het zwembad om half zes.Ditmaal was niet zo erg want we gingen toch vroeg weg. Vandaag weer een busdag. Ongeveer de helft van de groep ging eerst een paar uur met een boot. Je kon kiezen. Het traject per boot of per bus afleggen. Tegen lunch tijd hebben we hun opgewacht. We hebben daar bij die aanleg steiger we gelijk geluncht. De lunch hadden we in lunchboxen mee genomen. Die waren gemaakt door die Zwitserse mevrouw van restaurant relax uit Pangadaran. Smaakte lekker. Sommigen hadden bruin brood met KAAS daar midden in Indonesië. In de middag begon het te regenen maar we zaten gelukkig hoog en droog in de bus. Om ongeveer 16.45u kwamen we aan in ons overnachtings hotel in Wonosobo . Het regende nog steeds. De chauffeur vond dat zielig voor ons en reed de bus achteruit de parkeergarage van het hotel in. Want dan bleven we droog. Alleen stond er achter in de garage een flinke stenen pilaar en ondanks het feit dat er een stuk of vijf mannetjes aanwijzingen gaven, tikte de bus de paal aan en hadden we ook in deze bus een mooie deuk. Tevens ging de achterdeur niet meer open . Zonde . ‘s Avonds met de meeste van de groep gegeten bij een Chinees restaurant "ASIA” Prima gegeten, behalve de Vietnamese spring- rolls waren niet zo geweldig. Dat moeten ze nog leren. Daarna nog een biertje en slapen Want we gaan morgen weer vroeg op pad

Na het ontbijt in twee busjes naar het Dieng plateau gereden om de hindoe-tempels te bekijken. Onderweg mooie vergezichten gezien met berghellingen waar van alles groeide zoals aardappelen bloemkolen en andere soorten kolen en groente’s. Deze Hindoe tempels zijn de oudsten van Midden-Java, zijn van eind 7^de eeuw. Het waren meer ruines dan nog echte tempels. We bezochten er ook nog een vulkaantje dat borrelde en stonk dat het een lieve lust was. Zwaveldampen. De omgeving van die vulkaan was erg mooi, het leek een beetje op een maanlandschap maar dan gekleurd. Daarna nog naar het Telaga Warna (het gekleurde meer) Hier moesten fluorescerende kleuren zijn, veroorzaakt door de zwaveldampen. Wij hebben die fluorescerende kleuren niet gezien maar het was een leuk meer met een kleine wandelingroute er om heen. Op andere dagen is het misschien wel erg mooi. Daarna geluncht en weer de grote bus in door naar de Borobudur. We kwamen de parkeerplaats op rijden van de Borobudur en daar zagen we al dat we vandaag daar niet alleen zouden lopen. Je stapte de bus uit en je stond midden in de kermis. Allerlei verkopers die je iets wilde verkopen en als je niet geïnteresseerd was riepen ze al maybe later. Maar ze waren niet vervelend. De eerst indruk was een groot kolossaal indrukwekend bouwwerk. Want het is geen gebouw of berg maar eigenlijk een opgestapelde boedistische school. Eerbiediger gezegd: een Tempel. Deze enorme Stoepa is volgens de kenners het grootste boeddhistische monument op deze aard kloot. Gebouwd tussen 788 en 856 . Na zo’n honderd jaar is men door een of andere reden daar weg getrokken. Men denkt dat de uitbarsting van de in de buurt gelegen vulkaan Merapi daar mee te maken heeft. Dus dat de Borobudur jaren lang onder het vulkanische stof heeft gelegen. Maar goed, omstreeks 1900 werd de Borobudur gerestaureerd door de Nederlandse regering. Dit onderleiding van Dr. Theodoor van Erp. Maar dit was toch niet optimaal. Men ontdekte ook dat de fundering van de Borobudur niet goed was en dat het na verloop van tijd toch gevaar zou lopen. Men heeft toen Unesco verzocht een reddingsoperatie in te zetten. In 1973 is dat gelukt en werd er financiële hulp toegezegd. Een team van 700 deskundigen heeft de hele Borobudur afgebroken, schoongemaakt, behandeld en alles weer op z’n plaats gelegd. En gelijk een nieuwe fundering gemaakt voor deze Stoepa. Als ik goed geteld heb zijn er z’n 1.300.232 stenen blokken gebruikt. De kosten waren zo’n beetje 25 miljoen Amerikaanse dollars. Maar goed, ik mocht daar nu naar kijken en was verbaasd. Als je naar boven gaat moet je eigenlijk van terras naar terras lopen met de wijzers van de klok mee. Dan is het een lang verhaal tot dat je in het Nirvana bent. Dit is me allemaal uitgelegd . Het is een mooi kolossaal geheel met veel boeddha beelden en allerlei wereldse afbeeldingen in de onderste lagen. Kom je hoger dan laat je het aardse steeds meer los totdat je in het Nirvana bent en daar bestaan ook nog drie lagen in volgens de leer van Boeddha. We zijn zo gelopen zo als het moest en zijn uiteindelijk helemaal boven aangekomen. Er was zoveel te zien dat je de helft al weer vergeten bent als je de top bereikt heb. Boven had je een mooi uitzicht over de omgeving. De zon begon al iets te zakken en dat gaf ook weer een mooi effect. Na al dit moois doorgereden naar Yogyakarta waar we om ongeveer 19.00 aankwamen. Na ons wat verfrist te hebben zijn we gaan eten bij TANTE LIEN. Dat is een Indonesische dame die op een of andere manier contacten heeft of heeft gehad met Nederland. Er hingen ook kranten in het restaurantje met wat artikelen over deze vrouw. Ze heeft een klein restaurantje met 1 pan denk ik. We kregen het eten een voor een maar het was wel gloeiend heet. Na het eten nog even ergens een biertje gedronken en toen maar weer een paar uur gaan slapen.