Berichten van 9 januari 2006 tot 15 januari 2006

een huis als een kasteel
tussen groene weiden
en dikke bossen
een kleine heuvel
een bed van bloemen
een kronkelend beekje
het geluid van vogels
runderen die roepen
een paard een ezel
een schaap een geit
de wind die de stilte
geluid geeft
hier is er groene geschiedenis


maar toch hier niet ver van daan
hoor ik vele vreemde geluiden
de blauwe lucht krijgt een grijze baard
zie je een zon met bruine wangen
hoor je toeterende auto's
enorm veel lawaai
is de reuk van de bossen verdwenen
het zijn nu rechte asfaltwegen
een beetje meer naar links
rook van fabrieken
het geluid van een trein
hier boven mij
een vliegtuig met witte strepen
en in de verte luide muziek

hier hoor ik en zie ik alles
ik wilde anders gaan leven
voor de stilte was ik gekomen
ik droomde van een hemel op aarde
een landerij waar ik kon vertoeven
ik woon hier al vele jaren
heb veel kunnen ervaren
mijn wens was te groot
wanneer ik mijn ogen sluit
kan ik nog luisteren naar de natuur
wanneer ik recht voor me kijk
dan lukt het even
van uit mijn balcon
had ik een stille wens
van een buitenmens

de tijd die niet stil wilde staan
sprak een man aan
nog op wandel man
ja zei de man , dat doe ik elke dag
in zo een warmte , in de volle zon
ja zei de man , dat geeft mij een goed gevoel
dat houdt mij jong en fit

de tijd keek verwonderd de man aan
hij kon dit maar niet geloven
zo iemand te ontmoeten
maar , hoe oud ben je man , vroeg de tijd
heel oud zei de man , heel oud
ik hou van mijn leven
mijn pleziertjes , zijn alleen van mij

maar man toch zei de tijd
ge gaat tijd te kort komen
ge gaat plots stil vallen
ik zei de man , nooit of nooit
gij tijd gaat mij nooit inhalen
ook al wil niet blijven staan
ik ben hier op tijd gekomen
ik zal hier op tijd vertrekken

de man wandelde verder
hij zong een vrolijk deuntje
stapte de vrije natuur tegemoet
stak de hand in de hoogte
en wuifde de tijd terug
naar de plek waar hij kon verder tikken
beiden hadden veel gemeen
vooral zij wilden niet blijven staan

deel ik je leven
geloof je mijn doel
ben ik wel trouw genoeg
luister ik wel naar jou

ik kan maar groeien
ik sta niet waar ik wil
de natuur laat mij leven
ik ben altijd wit als ik bloei

voor de mens ben ik zuiverheid
de muziek van de vrede
hij staart mij aan
ik ben zijn symbool

een bloem als de witte roos
heeft veel geheimen
dus zet ze voor Uw deur
zij geeft je gans het jaar , haar witte kleur

het was koud , de sneeuw lag heel dik
een mens liep verloren
hij wist niet waar naartoe
hij had honger , hij had zorgen
hij stapte altijd maar verder
in het donker , nu op een smalle weg
waar alleen struiken woonden
hij had het koud , zijn handen deden pijn
zijn weinige kleren , waren vuil en oud

deze man was bang , hij kon alles horen
hij moest een plaats zoeken , om te kunnen slapen
uit de koude wind en een beetje warmte
hij keek naar boven en vroeg om wat hulp
opeens zag hij een ster , haar licht raakte de grond
hij zag een heel klein huisje , met een strooien dak
het was nog ver , er kwam rook uit de schouw
hij voelde al de warmte , daar kon hij overnachten
de geur van lekker eten , kwam hem tegemoet

hij stapte nu wat vlugger
die ster had hem de weg gewezen
hij stond nu voor de deur ,van het huisje
de ster verdween , het kwam nu helemaal donker
hij opende de deur , met een krakend geluid
binnen was het warm, heel stil en donker
toen de mens een stap binnen zette
begonnen vele kaarsen te branden
er stond één tafel en één stoel

de mens ging op de stoel zitten
de tafel die nog leeg was
bedekte zich , met allemaal lekkere dingen
de mens had veel rondgelopen
hij had angst - honger en koude moeten doorstaan
hij gaf het niet op , hij bleef verder doorgaan
hij geloofde in zijn lot , in zijn toekomst
een god , heeft zijn ster gezonden
deze mens beloond , omdat hij geloofde
dat het morgen , beter kan zijn