Archief

"The American Oystercatcher", "The Marsh Sandpiper", 'The Great Egret", The Northern Harrier", en uiteraard, de trots van Amerika : "The Bald Eagle', zijn geen ruimtetuigen, maar enkele van de meer dan honderd vogelsoorten die we op KSC geobserveerd hebben (9qwerty klqvierem hebbem geem u'lqut0  ) En allemaal starten ze zonder countdown, schieten sierlijk het blauwe zwerk in en ontploffen zelden.
"'t Waor e graptsje" en toch weer niet. Want KSC is in de eerste plaats een paradijs voor de vogelaar. Het is een enorm stuk schorrengebied, waarvan maar 5% gebruikt wordt door de NASA, de overige 95% door vogels en alligators, die de ongebraden "Double Crested Commorants" in hun opengespalkte bek laten vliegen.
Op KSC word je per autobus rondgevoerd, met begeleider-bewakers, die je af en toe eens uitlaten op plaatsen waar weinig of geen activiteit te bespeuren valt, en waar je volgens de begeleider-bewaker geen voet buiten het omheinde perkje mag zetten of hij wordt opgepeuzeld door een alligator. Ik heb het een keer geriskeerd en werd onmiddellijk teruggefloten, weliswaar met intacte voet, maar toch licht bescheten door de "Black Tailed Godwit"
De assemblagehall, waar gemakkelijk 3 Amerikaanse footballstadia in kunnen (en die zullen wel groot zijn zeker) is ook vanop afstand indrukwekkend en alomtegenwoordig in het landschap. De driveway en het gigantische voertuig dat de verticale raket van hall naar startplaats moet rijden, stonden er wat zielig bij, in afwachting van een volgende lancering in juni. Dat te mogen meemaken zal natuurlijk wel boeiend zijn. Maar in afwachting kies ik beslist voor vogelen...

St Augustine is een schatje. Gelegen aan de oostkust van Florida, straalt het de Spaanse glorie van weleer uit.  Het is de oudste nederzetting in Amerika, gesticht door Pedro Avilés in 1565 (volgens de voetnoot op zijn standbeeld) Er is nog een aanzienlijk deel van het stadje bewaard gebleven, of heropgebouwd na een felle brand in 1702. In het "Spanish quarter" voel je perfect aan hoe zo'n Spaanse garnizoensstad er in de 16e eeuw moet hebben uitgezien. Mooi, echt mooi en St Augustine bewaart zijn Plaza de la Constitucion en zijn Basilica zorgvuldig. We liepen er weeral langer rond dan oorspronkelijk gepland en kregen er zowaar honger van.
Uitstekend geluncht : als voorgerecht, opgerolde pannekoekjes, gevuld met kreeft in een licht belookt botersausje. Ons hoofdgerecht : voor mij een shrimpschotel , dit keer gemarineerd in bier (het huis heeft een eigen brouwerij) en gefriteerd in een manteltje van cocosbloem, met rijst gebakken met zwarte bonen. Succulent!!
Dien at geroosterde zwaardvisfilet, in een gorgonzola-wijnsaus met jonge spinazieblaadjes.  Nog succulenterder !
Als dessert een lime-cheese cake, luchtig en fris en alles overgoten met een Californische Pinot Grigio van een iets hogere prijsklasse.
Als ik ooit nog eens terugkom naar Amerika, dan land ik ook in St Augustine...

We hebben onze route moeten wijzigen omwille van de bosbranden in Georgia.  Het zijn  de grootste die de staat ooit gekend heeft en de rook en de geur hangen tot boven de staat Florida. Op bepaalde plaatsen rij je precies door een zonsverduistering.  Maar niet aan de kust, daar merk je dankzij de zeebries niets van de branden. De branden zijn ondertussen (na 2 weken) min of meer onder controle. Heel Georgia roept om regen : voor ons mag het, we zitten ondertussen toch al in Florida.

Het was niet gepland, maar we zochten een library waar we konden Wifiën en kwamen terecht op Amelia Island, ooit een berucht piratennest. De f... library had geen Wifi, dus zijn we als sluipschutters, met de laptop in aanslag door het dorp gereden, tot we aan de jachthaven, Fernandina Beach,  waar we een uitstekend Wificontact kregen. We zijn op het terras van de jachthaven uit eerlijke schaamte een ijskoffie gaan drinken en maakten direkt de mooiste zonsondergang van deze reis mee. (Luxe)vissers kwamen binnen gevaren, de vissen als trofeeën opgehangen aan de achtersteven, een sliert pelikanen in het kielzog, klaar om de ingewanden  op te smikkelen. Een wandeling door Main Street onder de verkoelende eiken en in een Taco Bell fastfoodketen nog een gratis Wifi meegepikt (staande op de parking, vanuit onze woonkar); Ook dat heeft iets leuk, opletten dat ik niet verslaafd geraak aan mijn dagboek; meer dan 1 uur om de drie dagen kan ik er niet voor uittrekken. Dus afsluiten maar...

Een aangename wandelstad, met 24 squares (pleintjes), die in mekaars verlengde liggen en oorspronkelijk bedoeld waren om indringers te verschalken.  21 ervan zijn omgevormd tot mooie schaduwrijke parken, met in het midden telkens een beeld van een belangrijk historisch figuur.
Savannah was ook de katoenhoofdstad bij uitstek en de "Cotton Exchange" was de katoenbeurs, waar de katoenprijs voor heel de wereld werd vastgelegd. Het gebouw staat temidden van een lange rij katoenpakhuizen aan de rand van de rivier (de Savannah). Al deze pakhuizen zijn omgevormd tot lofts, hotels, winkels en restaurants. We kozen er eentje uit en aten shrimps, op een totaal andere wijze klaargemaakt.  De witte wijn was weer een Californische Sauvignon Blanc.
Enkele prachtige tot musea omgevormde herenhuizen bezocht (o.a. het Juliette Gordonhuis, stichtster van de Amerikaanse Girl Guides.
Ook de City Market is gezellig om af te wandelen. Ergens in het midden staat een grote klok, die bij brand werd geluid. Eén keer voor brand op square 1, 2 keer op square 2 enzoverder.  Als je toevallig op square 24 woonde, dan kon je het wel vergeten.

Toen we de tweede dag op Hunter's Island ons kampement mochten verplaatsen naar de zeekant, werden we keurig door de bomen geloodst door onze nieuwe buren, een sympathiek koppel, John en Gail uit New Hampshire, die ons prompt uitnodigden op een glas wijn, na het diner.
John's moeder zou ook op bezoek komen. Ze woonde tijdens de wintermaanden hier, in haar villa iets buiten Beaufort en de zomermaanden 1300 km meer naar het noorden in New Hampshire. Eind april was het moment van migratie.
Doreen, zo heette ze, was een echte Amerikaanse Lady met klasse : sportief gekleed, piekfijn verzorgd en duidelijk welgesteld, wat ook wel bleek uit haar splinternieuwe Buick (Bjuwik) full options, waar ze geruisloos mee kwam aangereden.
Het werd een uiterst gezellige avond rond het kampvuur, waar we graag enkele Belgische bieren aan opofferden.  Toen ik terloops vertelde over mijn gemiste kans om PARRIS ISLAND (Marine Corps) te bezoeken, zei John:
"Ik zal eens aan moeder vragen of ze dat voor jullie wil regelen"
"Spreek ik nu zo slecht Engels? " vroeg ik aan Dien, "die man heeft me niet begrepen"
Moeder kwam erbij staan en ik deed mijn verhaal opnieuw.
"Cool" zei moeder Doreen, "ik zal jullie morgen persoonlijk op Parris Island rondleiden"
Nu zijn er tegenwoordig ook bij de marines al vrouwen in dienst, en Doreen zag er nog wel smakelijk uit, maar zo'n zware training op die leeftijd??
Voordat ik de juiste formulering had gevonden om dit op een beleefde manier gezegd te krijgen zei Doreen :
"My late husband was a general in the US Navy, he fought in the Pacific"
Bleek dat zij op iedere Amerikaanse basis van de land-, zee- en luchtmacht zomaar vrije toegang heeft.
Amerikaanse legerbases zijn niet direkt te vergelijken met Leopoldsburg of Brasschaat.  Het zijn volwaardige steden, volledig afgeschermd van de buitenwereld, met supermarkten, theaters, concertgebouwen, meubelmagazijnen en woonwijken voor officieren met gezin enz..., eigen sportterreinen en verschillende golfclubs (waar Doreen trouwens regelmatig een balletje gaat slaan). Je kan er alles kopen aan sterk gereduceerde prijzen, op voorwaarde dat je militair bent of vrouw (weduwe ) van.
Allemaal goed en wel, toch kon ik maar niet geloven dat Doreen ons zomaar op Parris Island kon binnenloodsen.  Maar de volgende morgen kwam John ons vertellen dat we een lunchafspraak hadden met zijn moeder in de "Common Ground (leuk adresje - alle soorten shrimps) om daarna met haar naar de Marines te rijden.
En jawel, we lunchten met Doreen, stapten in haar Buick en reden in sneltreinvaart naar Parris Island ; Doreen stoorde zich niet het minst aan de toch wel strenge snelheidswetgeving.
"Geen enkele politieagent in Amerika zou mij durven beboeten" verklaarde zij laconiek.
"Erg handig" dacht ik, "waarom heeft mijn vader het niet tot generaal geschopt?"
En dan kwam het : de wachtpost met enkele gewapende marines, de gesloten bareel. Ik hield mijn hart vast en mijn reispas klaar. Maar niets daarvan !
Doreen reed ontspannen verder, op 20 meter van de gate sprong het groepje marines in de houding, groette voorbeeldig, de bareel vloog omhoog en Doreen stoof, luchtig wuivend naar de versteende marines, het kamp binnen.
We hebben er een paar uur rondgereden, aan een slakkengang van 25 miles/uur, want hier kon zij wel beboet worden door de militaire politie.  We hebben alles gezien : de brullende sergeanten, de stram in de houding (en in de brandende zon) staande recruten, de slijkvelden, het arsenaal, de dormitories, de militaire stranden, de woonkernen en uiteraard ook één van de "officers bars" en het uitgestrekte golfterrein waar Doreen in clubverband speelt.
Het was fantastisch, zelfs al mocht ik geen foto's nemen. Niet van Doreen, en niet van de MP's (buiten enkele onschuldige standbeelden).
Toen we een paar uur later werden afgezet aan onze huifkar, vroeg ik terwijl we uitstapten :
"Can I ask you an indiscrete question Doreen ? How old are you?"
"Old" zei ze een beetje verlegen "I'm ninety years, I was born back in 1917"
We bleven minutenlang verbauwereerd staan, terwijl het stof van haar optrekkende Buick zachtjes over ons neerdwarrelde...

De "State Park Campsite" had een natuurmuseum en enkele leerrijke projectjes. Eén daarvan was "Pier fishing", maar daar was ik in Dubai al semi-prof in geworden. Een ander was "Crabbing" en een blik op de folder deed me al dromen van "bisque de crabe", met room en een flinke scheut Jack Daniels Tennessee bourbon : een nieuw recept !
We kregen een halve rauwe kip en een net en mochten daarmee voor $2 zoveel krabben vangen als we wilden of beter gezegd konden, maar niet vooraleer  we uitgebreide instructies hadden gekregen van de krabbenvangende ranger van dienst.
"Any questions?" vroeg zij na haar uitleg.
"Can you eat them?" was het eerste wat in mij opkwam.
Ze bekeek met met uitpuilende ogen, moest een paar keer goed slikken en zei :
"Euh... yes, they seem to be delicious, but of course we DO NOT do that. We throw them back "
"... Of course" mompelde ik zwak, "of course..."
En we hebben krabben gevangen, blauwe met groene scharen (mannetjes) en blauwe met rode scharen (vrouwtjes) en Dien heeft zelfs een zeldzame zwangere krab opgehaald met tussen haar achterpoten een oranje bol met meer dan 10.000 eitjes.
Die moest met de grootste omzichtigheid terug te water worden gelaten ; stel je voor : 10.000 krabben meer riep de ranger in extase.
En zo hebben we de hele voormiddag een twintigtal liter bisque terug in de zee gekieperd. Al goed dat er geen Jack Daniels in zat...

Het bestaat dus echt, het paradijs, de "Garden of Eden, het stuk strand uit LOST, waar de eiken, de dennen en palmbomen tot in de zee groeien, waar pure stranden wit zand met lagunes worden onderbroken door een ruwe kuststrook, waar dode boomstammen aanspoelen en verdrogen tot bizarre creaties. Waar je bij lage tij uren kan wandelen in een fascinerend stuk natuur en waar je bij hoge tij bepaalde stukken moet zwemmen om terug te kunnen. Waar strandvogels van diverse pluimage een stapje opzij zetten, terwijl een aantal herten op een paar meter afstand nieuwsgierig met je meewandelen : HUNTER's ISLAND : zaaalig !!
Toen we ons bij de "State Park Campsite" wilden registreren bleek alles volgeboekt.  Met lede ogen keken we naar de prachtige sites  onder de palmbomen, die uitgaven op een schitterend stuk strand...
We wilden juist teneergeslagen afdruipen, toen er een ranger(es) uit haar bureeltje kwam gelopen en, zwaaiend met een papiertje, riep :
"We've just got a cancelation ! You can have the site, but it ain't at the beach"
Het kon ons geen fluit schelen, al lag de site achter de toiletten, dan nog hadden we volmondig "yes" gezegd.  Het was een site voor één nacht, een 50 meter van het strand af, volop in het bos met herten in de voortuin en eekhoorntjes op de rand van onze ontbijttafel.
De volgende morgen kregen we een telefoontje van de rangers dat we naar hun bureeltje moesten komen   Daar aangekomen stonden ze met drie enthousiast te springen en te applaudiseren : ze hadden weer een cancelation, en dit keer vlak aan het strand.
We hebben 3 dagen (2 nachten) gezwommen, gewandeld, krabben gevangen en gelezen vlak aan de waterlijn.
Het was voor de volle 100% genieten.