Archief

Voor zover ik weet heeft Seattle geen metro en toch bezit het een unieke underground.  Toen het stadscentrum, in volle bloei, in 1889 volledig in rook opging bouwden de handelaars hun stad zeer snel terug op, op de gronden van hun afgebrande panden, maar groter, rijker en in steen.  Het stadsbestuur, iets trager reagerend koos ook voor een grondige aanpak en besloot om de straten een 3tal meter te verhogen. Ondertussen waren de hotels, cafes met terrasjes langs de nieuwe voetpaden en winkels met weelderige etalages al volop in gebruik, 3 meter lager dan het straatniveau.  Dus om van je stamcafe naar het restaurant aan de overkant te wandelen moest je  een ladder op, de straat oversteken en daar terug een ladder af.  Voor winkelende naaisters werden de ladders gretig vastgehouden door een rij aanschuivende mannen, maar zatlappen vielen geregeld met ladder en al naar beneden. ( Vandaar ladderzat).  Toen ook regelmatig paarden met kar en koetsier 3 meter lager op de trottoirs donderden werd het gaanpad 3 meter hoger overkoepeld en kon je de etablissementen binnen langs de eerste verdieping.
Later, toen bleek dat de ondergrondse trottoirs erg in trek waren bij clochards, hoeren en miljoenen ratten, werden ze hermetisch afgesloten.  Maar ze bestaan nog en nu kan je in de omgeving van "Pioneer Place" onder begeleiding door die underground wandelen. Je ziet er nog de oorspronkelijke ingangen en etalages  en soms  zie je door dikke glasramen mensen winkelen, want in vele oude huizen blijft het originele gelijkvloers behouden en kom je nog altijd binnen langs de eerste verdieping....

Neem een stad aan de stroom, met een waterfront, een museum aan de stroom, historische gebouwen, een wandeling in de ondergrond en gezellige terrasjes en leuke eethuisjes. Neem de mensen die er wonen, een beetje chauvinist, maar zeer terecht,  fier en extravert.  Mensen die de stad doen leven, die de stad een ziel geven en er verliefd op zijn.

Natuurlijk is die stad Antwerpen... centrum van de wereld.

Gisteren en vandaag hebben wij nog zo’n stad ontdekt : Seattle

Het moet gezegd, het weer zat ongelooflijk mee en we hadden een van de beste gidsen die Seattle rijk is : Sarah ! ; de dochter van onze goeie vrienden Maurice en Jeanine, die we 3 jaar geleden begeleid hebben op haar huwelijksfeest met Ankur (Amerikaan) en sindsdien in Seattle woont en studeert.

De geschiedenis van Seattle is niet oud, maar berucht.  Gestart als handelspost rond 1850 en spectaculair uitgebreid als houtcentrum door zijn uitstekende ligging trok de stad enorm veel pioniers. Allemaal mannen, die het niet nauw namen met de wet.  Er waren ook 2000 naaisters ingeschreven, maar bij nader inzien vond men maar 3 naaimachines : de dames leverden hand- en andere diensten.  Het stadsbestuur besloot dat de dames oinmisbaar waren, maar liet ze wel belasting op hun inkomsten betalen.  En meteen waren de enorme, door stoom aangedreven houtzagerijen niet meer de grootste inkomstenbron van Seattle.

Twee belangrijke feiten bepaalden mee de verdere ontwikkeling van de stad : in 1889 verwoestte een enorme brand het volledige stadscentrum, dat zeer snel en veel degelijker werd heropgebouwd (meer daarover later).

Een tweede belangrijk feit kwam in 1897, toen in Klondike (Alaska) goud werd ontdekt. Duizenden goudzoekers veroorzaakten de “Klondike Goldrush” en vertrokken allemaal vanuit Seattle naar Alaska. Materiaal en levensmiddelen voor 1 jaar werden in Seattle aangekocht.

Vandaag is Seattle hoofdkwartier van Boeing, Microsoft, Starbuck’s, Amazon.com en andere belangrijke bedrijven.

Maar ondanks enorme inspanningen van de diverse stadsbesturen zijn er nog altijd veel meer mannen dan vrouwen in Seattle.

Misschien daarom dat het zo’n gezellige stad is??....

Dien en ik hadden alletwee dringend nood aan een stad en besloten het uiterste uit onze woonwagen te halen en in een trek naar de grote stad Seattle te rijden.  Dat lukte wonderwel want precies om 17 uur stonden we op de enige stadscamping die Seattle rijk is : de Trailer Inn Campground in Bellevue (Belvjoe), een voorstad.  Sarah en Ankur verwachtten ons eerst morgen, maar toen we belden kregen we een enthousiaste Sarah aan de lijn die ons voorstelde om 's avonds al direct de stad in te trekken : hapje eten, glaasje drinken, zodra haar man terug was van een visjacht op zalm.
Twee uur later pikten ze ons op voor de "deur". De avondzon liet Seattle op zijn mooist zien : enorm veel groen, moderne gebouwen en de verlichte "Space Needle" als een kompasnaald het centrum overschouwend, zo'n beetje als onze kathedraal (een heel klein beetje hee).
We aten Indisch - spicy en very spicy - en gingen daarna, onder wild gejuich van Dien, Belgisch bier drinken in de "Stumbling Monk".  Een schitterend praatcafe, met alle Belgische trappisten (Chimey van t' vat), Liefmans Kriek en alle Belgische klassiekers, plus nog enkele waar ik nog nooit van gehoord had.
De sfeer, het lekkere bier, maar vooral Sarah en Ankur maakten dat we ons echt thuis voelden in een stad, die op deze reis het verst verwijderd was van Antwerpen.
Toen we naar hun appartement wandelden keek ik naar de Space Needle en ik meende echt de beiaard te horen.  Maar dat kan van de laatste trappist geweest zijn...

Niet lachen Iris, maar in Coeur d’Alene heb ik een onooglijk klein pietluttig botsingetje gehad. En dan nog wel tegen een lege trailer van een motorboot.  Die gasten met hun motorboten denken dat ze zich alles kunnen permiteren : ze parkeren hunne vette jeep binnen de lijnen van een parkeerplaats en dan hangen ze d’er nog 5 meter oud ijzer op wielen achter, buiten de parkeerlijnen wel te verstaan. En dan moet die sukkelaar van ne gepensioneerde, die zijn laatste centen aan een Arvke heeft besteed en reglementair binnen de lijnen stond geparkeerd achteruit manoevreren om op tijd op zijn primitieve camping te gaan staan, terwijl meneer en madam moteurboot bierdrinkend zalm liggen te vissen.

Met andere woorden, ik ben in fout en ik heb een briefje op zijn windshield geplakt met mijn cell phone.  Want wachten kunt g’op dat volk niet : die zitten op een of ander eiland vuur te stoken, vis te bakken en heelder nachten te lullen.

( Nota :  als ik dit schrijf is het 4 dagen later en ik heb nog altijd niks gehoord, dien trailer is waarschijnlijk weer niet verzekerd hee)

Toch nog even iets over Coeur d’Alene :  een bonbondozenstadje, keurig verzorgd en volledig ingesteld op rijkemensentoerisme  (met moteurboten enzo) Er is een schitterend *****Coeur d’Alene Resort met overdekte jachthaven en boardwalk tot ver in het meer. Volgens de brochure  ligt hier ook de enige vlottende golf ter wereld. Daar moesten we meer van weten en uiteindelijk bleek het enkel de 9^de green te zijn die een eindje van de kust lag te dobberen.  Maar toch, iedere golfer weet dat een waterpartij voor een green aanleiding geeft tot frustrerende resultaten en dat zal hier zeker het geval zijn, vooral als er schuimkopjes op het water staan.

Coeur d’Alene was wel een lunch waard, op een terrasje langs de “m’a tu vu” laan : voor Dien een echte pizza, voor mij pannini met 3 soorten vlees en bijna Belgische frietjes. Maar de ontdekking was een Pinot Noir uit Oregon : duur, maar de beste Pinot Noir die ik heb gedronken. Onthouden dus...

De Rocky Mountains werden snel kleiner toen we langs een scenic drive zuidwaarts naar Missoula reden, om daar de Interstate 90 op te pikken die ons uiteindelijk, binnen een dag of drie,  naar Seattle zou voeren.

Tijdens de afdaling naar Missoula reden we verschillende keren door afgebrande, nog rokende bossen, zagen in de verte bosbranden en de helicopters erboven met grote waterzakken en passeerden langs de weg rust- en bevoorradings-kampen van de “fire fighters”.  Die mensen blijven dagen, soms weken  de branden volgen en overnachten in mobiele tentenkampen.

Maar het kan nog straffer.  In Missoula hadden we de gelegenheid om een basis van de “Smoke Jumpers” te bezoeken.  Dit zijn ook brandweerlui, die per parachute gedropt worden op de vuurlijn van een beginnende brand. Elk van hen heeft 85 kg materiaal bij, inbegrepen slaapzak, tent, drinkwater, kettingzagen en radio-apparatuur. Zij trachten de brand te beperken, ontsteken soms een tegenbrand en geven nuttige info door aan blusvliegtuigen en “gewone” pompiers. Geen koorknapen die mannen, vorig jaar zijn er 17 in een brand gebleven

Verder dan St Regis zijn we die dag niet gekomen, maar we troffen een camping met alles erop en eraan.

We hebben wijselijk toch maar geen vuur gemaakt die avond. Stel je voor dat je een paar Smoke Jumpers op je dak krijgt...

Langer dan 2 dagen zonder water en electriciteit is moeilijk, voraal als je geen generator mag gebruiken, want stilte is heilig op zo’n primitieve campings. Dus langs de westkant woonden we 2 dagen even buiten het park, op West Glacier KOA, met zwembad, hot tub, full hook-up en wasserij.

Van daaruit beklommen we per free shuttle de westelijke “going-to-the-sun road”, langs Lake McDonald,  The Loop, Triple Arches ( spannend : de weg kleeft gewoon aan de vertikale rotswand, ondersteund door drie bogen) tot aan de Logan pas.  Op die manier hebben we op de 4 dagen de volledige route 2 keer afgelegd, met diverse korte wandelingetjes naar de meest markante punten.

We deden nog 1 spectaculaire wandeling : de “Highline Trail”. Zoals de naam zegt vertrekt dit pad op het hoogst berijdbare punt en blijft op die hoogte doorlopen, terwijl de bodem onder je van 2000 meter naar 1000 meter zakt. Het is een gevaarlijk pad, dat soms niet meer is dan een richel van 30 cm  langs een verticale rotswand van 300 meter diep. ( Er liep wel een touw langs de rotswand waar je je kon aan vastklampen)

Het heeft me enorm veel overtuigingskracht gekost om Dien zover te krijgen. Maar het heeft haar veel meer moed gekost om, met de tranen in de ogen en twee handen aan het touw, de gevaarlijkste stukken  te overbruggen. Maar ze heeft het gedurfd.  Het pad was 26 mijl lang, waarvan we 5 mijl hebben afgelegd, hoog boven de rivieren, de bossen en de “going to the sun road”

Wij konden ze bijna aanraken....

Vertrekkend vanaf Sun point is het een wandeling van 6 mijl,  licht dalend door gezond geurende  dennebossen tot aan de eerste waterval: St Mary’s fall. Niet direct de meest spectaculaire die we gezien hebben, maar wel een mooie ; het water springt zigzaggend van rotsblok naar rotsblok,  als een berggeit naar het dal, om daar even tot rust te komen in een diepblauwe kuip om dan als een volwaardige bergrivier te verdwijnen tussen de dennebossen.  Even rustgevend als een openhaardvuur !

Virginia fall is gelijkwaardig en toch anders, directer, rechttoe rechtaan naar beneden, met meer lawaai en minder charme, maar duidelijk krachtiger.

Op de terugweg namen we na de watervallen een andere weg ; veel korter, maar veel stijler omhoog naar een andere halte van de free shuttlebus, waarin we ons half kapot lieten vallen tussen de andere vermoeide, met stokken en rugzakken beladen trekkers.

Heerlijk, zelfs ons gemeenschappelijk zweet rook lekker....

Het trailhead begint op de Logan Pass, (2100 meter) en het pad klimt vandaar lichtjes naar 2600 meter, langs Zwitserse alpenweiden vol kleurrijke bloemen, wilde berggeiten (met babietjes), gemzen, herten en zeer schattige geelbuikmarmotten, die je vrij en vrolijk aanstaren, rechtopstaand op hun achterpootjes voor hun holletjes onder een rots.

Je passeert kleine watervalletjes die hangende tuinen besproeien  en smeltende sneeuwpartijtjes, waar het berengras welig groeit (van de beren zelf was weer geen fluit te zien).  En dit alles binnen een grote cirkel van hoge toppen, gedeeltelijk bedekt met sneeuw en afbrokkelende gletsjers.  Puur natuur!

Het meer zelf ligt inderdaad verborgen in een dal, is volledig natuurlijk en wordt uitsluitend gevoed door smeltwater. Het is volledig omgeven door dichte dennebossen en heeft een bijna lichtgevende turquoise-groene kleur.  Het pad dat ondertussen veel moeilijker begaanbaar is daalt naar het meer, waar een fijn grintstrandje is. Maar zwemmen kan en mag niet : veel te koud. Je kan ook rond het meer, maar dat is een meerdaagse tocht, enkel voor backpackers met permit.

De terugweg is dezelfde, maar verveelt geen seconde ; je krijgt andere vergezichten,  andere dieren, maar wel regelmatig dezelfde zwoegende mensen....

Onze site op St Mary was weer zo’n droomkampplaats, waar je op je eigen stukje grond gemakkelijk een cowboyfilm kan draaien. Spijtig genoeg was het nog altijd extreem droog, met een absoluut kampvuur-, houtskool- en rookverbod over heel het nationaal park. Dus van de rangers mocht ik enkel maar roken in de RV, van Dien mocht ik overal roken, behalve in de RV.

Maar de site was prachtig, met overal rondom ons struiken met perfect gerijpte bosbessen. Op 10 minuten een “trisee” vol, en leeg ook trouwens, samen met een stukje Zwitserse gruyere en een Jack Daniels on the rocks.

Van hieruit hebben we 2 belangrijke hikes gedaan : hidden Lake en Virginia Falls, twee topwandelingen van ongever 6 mijl,  die we verbazend goed hebben doorstaan, dankzij de diverse hoogtestages die we de voorbije weken hebben ondergaan....

"Wat vind jij nu het mooiste stuk natuur dat we tot nu toe gezien hebben?" vroeg ik aan Dien terwijl we op de oever van Lake St Mary de zon zagen ondergaan achter de besneeuwde Rocky Mountains.
"Dit!!" antwoordde ze zonder enige aarzeling, "Dit is het!"
En ze had gelijk.
Het is bijna niet te geloven, maar Glacier is een juweel van een park.  Het is geen gril van de natuur, geen wonder van erosie, maar een stuk pure natuur, ongerept, met geweldige naaldbossen die omhoogklimmem tot halverwege de bergtoppen en daar overgaan in stoere rotspartijen, naar de top toe bedekt met eeuwig ijs. Het park telt nog 42 gletsjers : het waren er ooit veel meer en ze waren veel groter:

Glacier National Park strekt zich uit over  405.000 ha  en loopt vanaf het stadje “Two Medicine’ noordwaarts tot aan de Canadese grens, waar het overgaat in het “Waterton Glacier Park” In dit park ligt het spectaculairste deel van de Rocky Mountains, en het staat geklasseerd als een van de mooiste ter wereld.

Er loopt maar een weg door het park, langs het smalste deel, van oost naar west, over de Logan Pas op 2100 meter : 85 mijl lang scherpe bochten, steile hellingen, angstwekkende afgronden, watervallen en bergmeren : dit is de  beroemde  “Going-to-the-sun  mountain road”,  helaas onbereidbaar voor RV’s, en terecht.

Maar daar komen de Rangers dan weer met hun free shuttles. Er zijn er twee : een vanuit het oostelijke Lake St Mary naar de Logan Pas en de andere vanuit West-Glacier naar de Logan Pas. Ze sluiten min of meer op mekaar aan en je kan in- en uitstappen aan elke campsite, trailhead of lodge. Het zijn ultamoderne busjes voor 15 personen, met glazen dak en tv camera vooraan, zodat je op een scherm kan meekijken met de chauffeur (als je durft).

We verbleven in totaal 5 dagen en 4 nachten in Glacier Park. Twee overnachtingen langs de oostkant, op de primitieve St Mary Campground, binnen in het natuurpark,  en twee overnachtingen aan de westkant, in West Glacier, iets buiten de westelijke ingang van het park. We moesten dan wel in een grote zuidelijke bocht rond het natuurpark rijden langs route 2, maar zelfs deze weg bood ruim voldoende panoramische topics en angstaanjagende afdalingen.

Oh ja, nog even vermelden dat de veiligheidsmaatregelen omtrent een ontmoeting met beren even streng en alomtegenwoordig zijn als in Yellowstone. Maar het resultaat was helaas al even bedroevend, alhoewel er volgens de rangers ongeveer 175 grizzly’s en 400 bruine beren moeten rondlopen.

Maar niet wanhopen, het berenpark bij uitstek moet nog komen : Yosemite National Park, maar dat is voor volgende maand...