Bang
Ik was ook bang voor de chemo en alle ellende die daarbij zou komen. Maar niet zo bang als dat ik ben voor de onzekerheid of ik wel/niet gezond blijf. Het valt me enorm zwaar om hier mee om te gaan.
Misschien nog wel het zwaarste van alles. Zwaarder dan de ellende van alle onderzoeken, de chemo en de bestraling. Toen kon ik iets doen, wist ik hoe ziek ik zou worden en wist ik precies hoe lang het zou duren en wanneer ik weer in het ziekenhuis moest verschijnen voor de volgende dosis kanker-dodend-gif.
Nu weet ik niet hoe lang dit gaat duren, of mijn angst voor het terugkrijgen van kanker realistisch is of niet, of die angst ooit voorbij zal gaan. Of het verdriet ooit voorbij zal gaan. Ik weet niet of een dag huilen genoeg is, of dat ik er tien of misschien wel honderd nodig heb om het te laten slijten. Ik weet niet hoe lang of hoevaak ik boos moet zijn, of duizend keer klotekutkanker roepen genoeg is om alle boosheid uit me te laten verdwijnen. Ik weet het niet..... niemand weet het...... en daar kan ik niet tegen!





