Hoop
Geef ze hoop
Kanker ontziet niemand. Jong of oud, sportief of niet sportief. Iedereen wordt ermee
geconfronteerd in zijn of haar naaste familie of omgeving. Iedereen kan eraan ten prooi
vallen. Je kan er je niet op voorbereiden. En iedereen denkt dat het hem of haar niet
overkomt. Tot op zekere dag…
In mijn eigen familie en bij naaste vrienden heb ik helaas de gevolgen van kanker
gezien.
Dat is zo dikwijls gebeurd dat ik me afvroeg: wie wordt de volgende? Allenhebben ze ongelooflijk moedig gestreden. Met ups en downs. En soms zaten ze
compleet in de put. Sommigen hebben het gehaald, anderen hebben de strijd verloren.
Lang geleden overleed mijn dooppeter aan longkanker. In vier maanden was hij weg.
Zoiets laat je nooit meer los, als je dat meemaakt op jeugdige leeftijd. Begin de jaren 90
verloor ik een zeer goede vriend. Hij was zeer sportief. Toen hij zich voorbereidde om
een marathon te lopen, kreeg hij pijn in de knie. Overbelasting dacht hij – de dokters
stelden botkanker vast. Nadat een stukje bot operatief was verwijderd, werd hij
gedeeltelijk invalide. De zware chemokuren maakten hem onherkenbaar en putten
hem compleet uit. En hij bleef maar hervallen.
Acht jaar lang heeft hij onbeschrijflijkepijnen geleden. Maar hij is moedig blijven vechten.
Alles heeft hij geprobeerd – vanheel speciale diëten tot bedevaarten naar Lourdes. Hij was nauwelijks 45 jaar toen hij
overleed. “Unreal”, maar o zo reëel! Moed dat die man en zijn entourage heeft gehad!
Vier jaar geleden werd bij de echtgenote van een zeer goede vriend eveneens
borstkanker vastgesteld. Net op het moment dat zij haar laatste chemokuur verwerkt
had, stelden de dokters bij een routine onderzoek slokdarmkanker vast bij haar man.
Hij was 57 jaar. Hij bleef hopen, want ‘hij was er toch vroeg bij geweest.” Binnen de
twee jaar is hij overleden. We hebben hem zien aftakelen tot hij nog slechts een schim
van zichtzelf was. Zijn vrouw heeft haar kanker overwonnen maar nu is bij haar
kersverse schoonzoon (net getrouwd!) tijdens een onderzoek voor het bekomen van
een levensverzekering chronische leukemie vastgesteld. De dokters denken dat hij nog
zeven of acht jaar kan leven.
Hoeveel ellende kan kanker één familie brengen ??De vrouw van een andere goede vriend heeft haar borstkanker ook overwonnen. Nu al
zes of zeven jaar. Maar de vrees blijft. Twee jaar geleden is mijn eigen schoonzus
geconfronteerd met eierstokkanker – moeilijk te genezen. Na haar eerste chemokuur is
zij hervallen. Nu wordt zij opnieuw behandeld. Iedereen duimt voor haar.
De klap die al deze mensen te verwerken kregen is verschrikkelijk. Iemand zei me: “We
kijken niet meer vooruit. We plannen niets meer. Er valt zoveel weg.” Je staat op en
gaat slapen met dat hatelijke woord voor je.. Je hele omgeving lijdt eronder. En de
vrienden hebben het ineens moeilijk om je op te bellen – want ook zij weten niet hoe
ermee om te gaan.
Het enige wat er voor kankerpatiënten en hun omgeving overblijft is hoop.
Zezeggen: “De geneeskunde gaat er toch op vooruit.“ Wat ik vraag is: Geef hen die hoop.
