Berichten van 21 mei 2012 tot 27 mei 2012

Als je partner kanker krijgt kom je zelf gelijk aan de zijlijn te staan. Het was dan ook niet een van de mindere varianten. Maar slokdarmkanker ,kwaadaardig en agressief. Na een totale ineenstorting van de wereld van ons en onze kinderen en kleinkinderen vogde er toch een periode van hoop.Dini haar conditie was optimaal en er kon geopereerd worden. Het AMC was de beste plek. Wij zijn er  beiden voor gegaan 23 bestralingen en 5 chemo,s. Dan een rustperiode en de perfecte operatie. Tijdens de kerst slaat het noodlot opnieuw toe . De kanker keerde terug met uitzaaiingen in de botten van de heup ,schouder  en de lever. Tijdens het gesprek over het verloop van de volgende fase verlenging en kwaliteit van leven laat het AMC zijn tweede gezicht zien, onmenselijk. Jn een persoonlijk gesprek worden we op een keiharde  mensonvriendelijke manier met ons rug tegende muur gezet. Door tussenkomst van onze dierenarts komen we terecht bij het UMC ( Utrecht) Na een scan blijkt dat de plek in de lever geen kankeruitzaaiing is.Van de oncoloog mogen we op vakantie. Later blijkt datdat onze laatste vakantie zal zijn.Na 3 weken moeten we terug keren omdat sondevoeding en conditie problemen gaan geven. Na een nieuwe scan komt de genadeklap. Uitzaaiingen in /op het buikvlies en in de Lymfen kleren. de plek in de lever is groter geworden. Tijdens een opname wordt nog geprobeerd Dini  een chemo kuur te geven maar dat lukte niet meer.De laatste dagen van haar leven is Dini thuis op de boerderij waar zij uiteindelijk op 21 Mei na een keiharde strijd sterft. Tijdens haar ziekte worden op allerlei  manieren gesteund  door de mensen om ons heen met bloemen. gebeden en en brandende kaarsen. Ook de vele gespreken met onze cursisten hebben haar en mij goedgedaan.
Daarvoor wil  ik jullie bedanken.l