Archief

Beste lezer,

Wij hebben 77 km gefietst en Donau overgestoken. Wij zitten in een pensionnetje in Ruse. De Bulgaarse parel aan de Donau. Die parel wilde wij ontdekken. Maar zitten nu wat vastgekluisterd, het regent pijpenstelen. Dus straks wellicht meer wanneer de zon terug is.

Wij wilden de oversteek ook doen om hier in Ruse een groet te brengen aan het geboortehuis van Elias Canetti. Vrienden raadden het ons aan om hem te lezen. " De behouden tong" is een meesterwerk. Hoe meedogenloos hij zijn jeugd beschrijft en ook de relatie met zijn moeder. Zonder scrupules. En tegelijkertijd onthou ik dat nooit iets absoluut mag/kan zijn, hoe overtuigd dat je van je eigen gelijk kan zijn. Geen stelsel, geen godsdienst, geen goeroe, geen methode. Wees altijd de eerste dissident van jezelf, zou mijn broer zaliger zeggen.

Canetti meer dan de moeite waard. Canetti was een Sefardische jood.

Hij kreeg ook de Nobelprijs voor de literatuur.

De tocht vandaag was lastig. Iedere voorspeller had gezegd : zeker geen regen voor 12 uur.

Om 8u45 een stortbui van jewelste en niet direct een schuilplaats gevonden.Even toch een afdakje gevonden. En hop terug de fiets op. De druppelregen vergezelde ons ettelijke kilometers. Even een koffiepauze en alleen de dreigende wolken bleven boven ons hangen.

Toegkomen in Giurgiu. St Georges is de patroonheilige van Genua. De man die de draak overwon met zijn lans. Sint Joris plegen wij te zeggen. ( twee jaar geleden een mooie tentoonstelling over Genua en de kunst in Bozar Brussel)

En Genua was ook een handelsdrijvende stadsstaat die net als Venetë zijn handelsmacht  wou vestigen overal waar het kon. En zijn naam vestigen. Dus hier ook in Giurgiu. Georgia on my mind, Georgia. Dat is nog Roemenië.

En dan de brug over van 2km800. Na de Romeinen, die wel een brug hadden tussen Roemenië en Bulgarije, is die brug pas in 1954 tot stand gekomen. Lange tijd de enige brug tussen die landen met de Donau als scheidingslijn. Maar heerlijk is haar naam :" de brug van de vriendschap"

Gegroet

Joos en Frieda

P!S. Het zonnetje is er nog niet. 

Beste lezer,

Wij sliepen en aten in een aards paradijs. B&B Vila Guilia. De afgesloten grote tuin met schaduwboompjes en prieeltjes met bankjes en tafeltjes. Beelden van Romeinse jongelingen, venusvrouwen, keizerlijke koppen. Een helblauw zwembad.En er speelde zachte jazzmuziek( Ella Fitzgerald)  of licht klassiek. Wij lui in een zetel, het gouden lepeltje werd net niet bij onze Lavazza-koffie mee opgediend. " Pluk maar de vruchten in de boomgaard, daarachter." zei de vrouw des huizes. De blozende appelen. Wij begrijpen Eva dat ze er niet kon aan weerstaan. De volhangende pruimenbomen. Je moet niet jantje heten om ze te plukken. De perenbomen in volle dracht. Ertussen de kruiden. Een lange serre met kleurrijke tomaten(zelfde kleuren op onze csa boerderij in Puurs), courgettes, paprika's , alles gegarandeerd bio. En bij valavond wordt ons een Italiaanse pasta en visschotel geserveerd met een lekkere frisse rode wijn. Een fles Grappa werd op de tafel gezet en de kan wijn gevuld. Wij hebben lang van de avond genoten èn van de wijn èn van de Grappa. 

Het ontbijt werd geserveerd op de verdieping met open ruime ramen zicht op de hof. Deze ruimte een waar museum met schilderijen en beelden. Ook in het huis waar ze zelf  woonden, stonden antieke beeldjes en kunstwerken. Wat doet een zo rijke Italiaan hier in dat paradijs?????wij durven niet verder te denken.

Het was lekker fris om te vertrekken. Luchtig fris windje. En de Grappa en de wijn waren snel verdampt. Het was bewolkt en soms kwam de zon ons een beetje teveel verwarmen. Maar goed tussen 21 en 27 graden hebben wij geen reden tot klagen. Het parcours hetzelfde patroon als de voorbij  dagen. Maar opvallend veel gele zonnenbloemvelden, alsof Van Gogh terug tot leven komt.

De kerken domineren in de dorpjes met hun gerenoveerde zilveren koepels, drie of vijf. Na de communistische jaren een revival.

Het communistisch regime heeft in deze streek ook de economie op gang weten te trekken. Chemische bedrijven, textielbedrijven, metaalbedrijven. Daarnaast ook boerderij- coöperatieven. Maar de aftakeling is totaal : overwoekering, kapotte ruiten, spoorwegbeddingen ( die naar de fabrieken leidden) ongebruikt en overgroeid. Ineenstorting. De  bevolking in de dorpen ging op zoek naar werk en verhuisde. De achterblijvers berooid. Hun toekomst bedrogen. De fles brengt vertroosting.

Wij zien dorpen die te lang getwijfeld hebben om te zien welke hun toekomst was.

De Europese commissie steunt hier de plattelandsontwikkeling. Wij zien mooie ontmoetingspleintjes en speeltuintjes voor de kinderen. Wij zien de grote zilveren silo's voor de verwerking van de landbouwproducten. Wij zien de fruitopslagplaatsen. Wij zien de grote zware vrachtwagens af en aan rijden. Ja, dat zien wij.

Wij volgen nu al zeer lange tijd de Donau met aan de overkant Bulgarije. Vandaag deden wij 79km.  En slapen in Zimnicea. De eerste keer wat problemen gehad om het juiste slapen te vinden vandaar de 79.

In totaal fietstten wij al 1247 km. De kmstand in ons boekje, de gids die wij volgen  1156,5 km.

Gegroet

Joos en Frieda

P.S. Wij leven sinds Roemenië een uur vroeger dan jullie in België. 8 uur bij jullie is hier al 9 uur.

Beste lezer,

Gisteren sliepen wij in Bechet. De lange, lange tocht ....een zalige douche en een zalig hotelletje.

Vandaag zou de tocht maar 72 km duren. Weer een eindeloze weg. De uitgestrekte velden verbinden de dorpen. Af en toe een wat grotere gemeente.

De mensen wuiven en roepen ons na. Wij brengen op zijn minst even blijdschap in het hart.

Kinderen staan langs de kant van de weg om handje klap te doen. Zoals de volwassenen bij de jeugdvoetbal hun handen uitsteken voor de spelertjes die dan in looppas op de uitgestoken handen slaan. Kindergeluk.

De paarden staan aan een touw gebonden te grazen, ook op de meest afgelegen, plekken; ezels vastgebonden aan hekken; schapenkuddes met hun herder; koewachters liggen in de wei; geitenhoeders  met hun kudde op de open velden; mannen met hun stok achter een hoenderkolonie; ganzen kwakkelend op de dorpspleintjes, krijsend als wij te dicht komen aangereden.

Een dorp Garcov, de serres in plastiek, tomaten, paprika's , ..... Het beeld van de vroegere serres in Hoeilaart/ Overijse komt in ons op....in het zelfde glooiende landschap. Overal serres.Glas vervangen door plastiek, druiven door groenten. En je ziet hier dat ze goed boeren. Grote huizen in aanbouw.

Er moet ons iets van het hart.

Wij beschrijven wel de mooie dingen. Maar sluiten onze ogen niet voor de mindere zaken.

Neem nu de afval. Overal, maar werkelijk overal ligt er afval, alle mogelijke plastieke flessen, plastiek tout court...soms echt letterlijk grachten vol. Aan de rand van de dorpen ongecontroleerde vuilnisbelten, walgelijke storten; "vuurke stook" in de dorpen van gedroogd gras en andere zaken uiteraard.

Zestig jaar terug in ons dorp...ook dat was het tuinpad van mijn vader.....

Wij zagen hier en daar toch wel van die sorteerbollen, splinternieuw. Hoop.

Wij slapen nu in Islaz. In een B&B van topklasse. Zit hier mooi een burgermannetje te wezen.

Ooit was het hier anders. 1848. Het jaar van de grote revoluties. Marx schrijft  zijn communistisch manifest. Hij wordt  ons land uitgezet. ( Indien je de kans krijgt ga zien naar "Marx" gespeeld door Johan Heldenberg, grandioos).

Goed 1848. De "Proclamtie van Islaz". Gelijke rechten voor iedereen ongeacht ras of religie, ongeknecht tegenover buitenlandse machten, emancipatie van de boeren...met 150.000 mensen trokken ze van hieruit in betoging  naar Craiova. De regering in Boekarest viel. De machthebbers ( Ottomanen en  Russen/ Hongaren) sloegen de opstand neer. 70 jaar later werden de eisen gerealiseerd.

Vandaag : een vuistje

Joos en Frieda

Beste lezer,

De weg is eindeloos. Wij weten niet waar onze weg eindigen zal. Ieder gaat zijn eigen weg en weet niet waar die eindigen zal. Daarom is de weg ook eindeloos. Want het einde zullen wij niet weten.

Onze weg vandaag was ook eindeloos. Wij reden op een plateau zo'n dertig meter boven de waterspiegel van de Donau. Tussen ons en de Donau een alluviale vlakte, soms zeer breed dan weer versmallend. Aan de linkerzijde uitgestrekte velden van voornamelijk zonnenbloemen, tarwe  en de Maïzena. Kilometers ver kan je zien. Tussen de dorpen die op een afstand van vier, vijf, zes, zeven kilometer van elkaar liggen. Langgerekt zijn ze. De voortuintjes goed afgesloten met hekken allerhande , maar binnenkijken lukt niet. En daarvoor staan banken in het lommer. En vandaag , zondag, zit iedereen buiten op de bank te keuvelen, vooral de moeders en de grootmoeders ( met hoofdsjaal en schort). De mannen rond een tafel buiten bij een café ( bezwaarlijk een café te noemen, maar ze drinken bier). En iedereen steekt zijn hand op en zwaait naar ons. Wij zijn een bezienswaardigheid.

De typische boerenkarren met hooi en hout, met paard of ezel steken wij gezwind voorbij. Zwaaien. Vriendelijke woorden roepen, die wij niet verstaan. Zestig jaar geleden zaten wij ook op een boerenkar vol met hooi. De Jozef en Reimond van Jules Maeses duikelden mee in het hooi op den Amer, waar de mensen bij zomeravond buiten op het "placier" zaten, de vrouwen te keuvelen, de mannen te kaarten met bier in aanslag. Elk heeft zijn eigen weg te gaan; wie zal oordelen over geluk?

En weet je, de straten van het dorp zijn dreven van fruitbomen. De pruimen, de mirabellen, de appelen rijp te plukken. Iedereen kan plukken. Een plukfruitstraat.

Wij kunnen ervan leren: een fruitplukbos-straat in onze gemeente. Zo eenvoudig kan het zijn en het hoeft niet veel geld te kosten en iedereen wordt er beter en gezonder van. Of hoe gratis wel eens kan werken . Het park waarin wij thuis wandelen is toch ook gratis.

Eindeloos waren ook de ooievaarsnesten op de electriciteitspalen. Bevolkt met vader en moeder en èèn of twee jongen. Eindeloos, honderden. Niemand kijkt ervan op, tenzij wij. Roemenië zal zo wel overbevolkt raken.

Ook ontelbaar en eindeloos zijn de waterputten. "Twee emmertjes water halen twee emmertjes pompen". Boven elke waterput staat een dakje/ huisje. De katrollen zijn nog intact. En bij dit warme weer(33°) putten wij ook al eens een emmertje.

Dus als wij toponiemen  zouden moeten bedenken : de streek - het ooievaarsnest 

Het dorp - het waterputteke - de straat- fruitplukstraat.

En tenslotte onze weg was ook eindeloos mooi. Wij wisten dat wij een lange tocht voor de boeg hadden, de kleine dorpjes geven niet te slapen. Een camping/ rudimentair onderkomen was door onze gids gesignaleerd op 115 km. Camping noppes. Eindeloos nog 13 km moeten bijdoen. Afgeklopt op 128 km.

Gegroet

Joos en Frieda

Beste lezer,

Radio1 weet ik veel? Wat weten wij van Roemenië en de zijnen?

Dat de Donau er uitmondt in de Zwarte zee. O.k.

Dat  Ceausescu een autoritaire leider was die zijn volk minachtte. O.k.

En Nadia Comaneci,het tenger turnmeisje dat als eerste van allemaal een tien kreeg op haar tunoefening. Volle bewondering.

En Ile Nastase die langharige tennisser die op onze volle sympathie kon rekenen.

En de beeldhouwer Brancusi de modernist die in alle,zich respecterend musea, een plaats heeft.

En Elie Wiesel die de jodenvervolging en uitroeiïng tot op het bot uitgespit heeft. Nobelprijs voor gekregen.

En de andere nobelprijswinnares Herta Müller! "Ademschommel" is een meesterwerk."elk woord weet iets van de vicieuze cirkel."

En wat te denken van Eugene Ionescu. Hoog geschat in artiestenmiddens. De koning sterft. Heb niet altijd begrepen wat hij bedoelde, maar dat lag misschien aan ons.

Zo toch al een beetje Roemenië.

Gegroet

Joos en Frieda

Beste lezer,

Starten met klimmetjes van 7% en een forse tegenwind. Onze tong tussen de spaken en onze benen verzuurd. Aai aai aai. Maar wij laten ons niet kennen en Donau, onze vriend, brengt troost door zijn schoonheid. Wij zullen tenslotte 98 km fietsen.

En ondertussen genieten op de mooie kalme landelijke asfaltwegen. Om de zes à zeven kilometer een langgerekt dorp. De uitzichten rondom om magistraal landelijk. De gouden schijn van de zon op de Donau. Ruimte, open golvend landschap. Bij onze stops verstaat ons niemand, Engels helpt niet. Maar Hazard, Lukaku, Courtois... De duimen gaan omhoog, de lach op hun gelaat.

En langs het tuinpad van mijn vader ......ik zag de boerenkarren op de straat, ..ik wist niet dat het voorbij zou  gaan .....hier nog inderdaad....de moeders met schort en hoofdsjaal ..... Ik zag ze touwtje springen....de zijkantwegen nog van aarde........ De moderne tijd wat je zegt....... Kar met paard/of ezel .......is dit te idyllisch om het geluk te noemen.

Getuut, getoeter, uitgelaten autokarvaan van wel vijftienauto's. Quoi?? Belgische nummerplaten. Wat gebeurd? Tijd voor een break. In een aftands cafeetje : "parlez le Français". Wij wonen in Brussel en het is mijn nichtje dat trouwt. Er wonen hier vele Roemeense Belgen en wij komen hier onze vakantie doorbrengen in ons geboortedorp. Het Belgisch dorp in Roemenië met de naam Garla Mare.

WOI heeft hier ook zijn slachtoffers en de gedenkteken doen ons denken aan Ieper, de Marne en de Somme. Zelfde structuur en symboliek. 

Wij besluiten om te slapen in Cetate Port. Even van de weg. Maar wij zijn verleid.

Aan de haven stonden grote pakhuizen om het graan naar Oostenrijk te vervoeren langs de Donau. Na WOII moest dat graan  naar Moskou, maar daar loopt de Donau niet. De spoorweg werd het vervoermiddel. Daarna... de pakhuizen verloederd.

Een verlichte kunstenaar knapt ze op en het wordt een kunstenaarsenclave. Denk aan een verzorgde Verbeke foundation in Kemzeke. Kunst in het  park. Wij zijn op onze plaats en wij mogen in het Graanpakhuis slapen. Hemels. Een aantal kunstwerken reiken naar de hemel. Panamarenko's ?

Gegroet 

Joos en Frieda

Beste lezer,

Gisteren sliepen aan het Fort dat de Ijzeren Poort beheerste.

Vandaag deden wij klimmetjes van 10% om hoog de gouden poort te ontdekken.

Daarboven in de hemel zagen wij de gouden kloof. De Donau op zijn smalst, op zijn  mooist. 120 m breed. De krachtige stroom die rotsbergen splijt.  Beneden schitterde de stroom tussen de hoge stijle kliffen! De kleine ketelkom gevolgd door de grote ketelkom. De ene "Mirador" na de andere. Plezier om te zien. Het schattige klooster Mraconia daar klein op de oever in Roemenië; de koning Decebalus , door twaalf beeldhouwers in 2004 op de klifflank aangebracht. Decebalus,koning van de Daciërs, werd verslagen door Trajanus. Maar door deze beeltenis krijgt hij zijn plek in de geschiedenis. Trajanus krijgt hier ook zijn ereteken.

Wij genieten en geven onze ogen de kost. Wij zullen ons leven lang dit niet uit ons geheugen krijgen. ook bij het afdalen knijpen wij onze remmen dicht om zolang mogelijk te genieten. 

Gezwind en met meewind stevenen wij af op de grens met Roemenië. Vaarwel Servië. Wij weten nu een beetje wie jullie zijn. Wij kijken nog even om : Servië ? Joegoslavië ? Wij zien een grote Joegoslavische vlag op de rotswand en erboven in mangrote letters: TITO. Uiteraard in het rood.

De grens streken wij over  op de afsluitdam tevens waterkrachtcentrale. De dam zorgde voor de bevaarbaarheid.

Op Roemeense bodem. Een "helse" tocht naar het eerste stadje. Een tweevaksbaan met het verkeer van pakweg A12 / N16. Fietspaden? ?? Enfin, wij schrijven deze blog nog.

De stad Drobeta-Turnu Severin biedt in zijn park volkomen rust. Drobeta was de nederzetting van de Romeinen. De toren voor Severius bouwden de Byzantijnen. De stad kent zijn geschiedenis.

103j. na Christus liet Trajunus een houten brug bouwen 19 m boven de Donau, 1km lang, 15 m breed. Een belangrijke stad met een forum, badhuizen, theater, tempels....... Een huzarenstukje van jewelste.

Wij volgen de Donau tot onze slaapplaats in Hinova. 76 km zitten erop.

Gegroet

Joos en Frieda 

Beste lezer,

Wij logeren bij mensen thuis. Hun eenvoudig huis staat op de oplopende oever van de Donau. Wij werden verwelkomd met zelf gestookte  Slivovitsj en Turkse koffie op een terrasje alsof wij boven de Donau zaten. Ons nestje is een verdieping hoger. Allemaal door de eigenaar zelf gemaakt. Eenvoudig, niet perfect. Maar wij vallen voor zulke huizen en mensen. Wij zitten nu dit verslagje te maken op het terrasje van onze kamer. Nog hoger boven de Donau. Het zicht op de bergen aan de overkant, Roemenië. Geen enkel vijfsterrenhotel kan het opnemen tegen zoveel schoonheid. De baas gaat voor ons straks een visje uit de Donau klaarmaken en wees ons een tafeltje aan helemaal aan de Donau. Hij spreekt geen Engels, maar maakt zich als een ware mens verstaanbaar. Mensen kunnen broeders zijn.

Wij zijn na 68 km hier beland op advies van het Info buro. Anders moesten wij nog 30 km verder vooraleer er slapen was. Wij zijn hem dankbaar.

Wij vertrokken deze morgen in de druilregen aan het Fort Gobulac. Een gerenoveerde vestiging met  tien prompte torens. Oorspronkelijk een Hongaarse vestiging(14de eeuw) Maar later door andere overheersers overgenomen. Want alle waterverkeer kon hier beheerst worden omwille van de versmalling van de Donau.

De Donau moest zich en weg zoeken door de Karpaten  en het Balkangebergte. Er zijn verschillende kloven- gorges geslagen. Uiteindelijk heeft de Donau een kloof geslagen van meer dan 100 km  lang als een rotsachtige stroom. Keizer Trajanus, die het Romeinse rijk fors uitbreidde,( in tegenstelling tot zijn zoon Hadrianus die de grenzen van het rijk vasthield - Cfr.Zijn muur in de buurt van Schotland en de grens in Jordanië) heeft deze strook +- bevaarbaar gemaakt.  De rotsachtigheid van het gesteente gaf de naam Ijzeren Poort. 

In 1972 hebben Tito en  Ceausescu de Donau met dertig meter verhoogd door een dam aan te leggen en werd de Donau normaal bevaarbaar.  Er zijn wel 17 dorpen in het diepe water kopje ondergegaan. Er werd een totale nieuwe stad aan de inwoners aangeboden : Donji Milanovac.

Dit is nu dat prachtige gebied waar wij nu doorfietsen. In dit gebied heeft men ook èèn van de oudste nederzettingen in Europa gevonden ( uit het Mesolithicum -middensteentijd).

De route die wij nemen baant zich door de rotsen. 17 tunnels nemen wij ( zonder enige verlichting). Wij zijn zichtbaar met fluovestjes en extra pinklichtjes en zelfs met een lamp op het hoofd.

Bij de tunnels waar een bocht in zit , is het toch wel uitkijken en ons richten op de witte middellijn of  fluotekens op de rand van de tunnel. Gelukkig is het autoverkeer niet zo druk.

En dus kunnen wij genieten van de uitzichten op de Donau en de flankerende bergen. Fjorden kunnen niet mooier zijn. Het heeft al een poos opgehouden met druilregenen. Dus alle vrijheid om te genieten. Wij rijden ons in het zweet op een col van vierde categorie(maar voor ons eerste categorie). Het uitzicht op de fjord subliem. Dit alles noemt men geluk.

Gegroet

Joos en Frieda

( wegens slechte internetverbinding gisteren ...een dag vertraging)

Beste lezer,

Als je de duivel over je afroept. (zie het vorig verslagje). Platte band. Wiel eruit. Nieuwe binnenband gestoken. Plakken is voor later. Wij moeten de overzet tijdig halen, anders drie uur wachten.

De dorpjes die wij passeren doen hun best om opgevrolijkt te zijn. Kleurrijke gevels en afwisselende tinten. Nog niet echt Ierland maar toch fris.

Wij hebben geen dinar meer. Gisteren de laatste neergeteld voor ons slapen. Zelfs te kort. Maar de baas zei dat het best o.k. was. Wij hadden eerst gevraagd om met de kaart te betalen, maar dat kon niet. 

De dorpjes zonder bank of automaat.

Wij hebben nog euro's. Zullen ze ze wel willen op de boot?

Mooie tocht op en af, dan door een natuurgebied en dan een dijktocht van een kilometer of vijf langs een verbindingskanaal. Weer vogels gespot.

Wij zijn tijdig aan de overzet te Stara Palanka. Een vriendelijke man wijst ons erop dat hier geen bank is, maar drie kilometer verder wel, de Postbank. Postbank aanvaardt alleen bankkaarten van de Post zelf. "Zes kilometer verder" "De boot?" "aja" "Wij hebben nog 50 euro" "o.k. wisselen" " oef".

De overzet wordt op zijn flank geduwd door een duwboot. De Voorsteven en de achtersteven zijn open, maar beweegbaar met een katrol.

Hij komt aangevaren op een verhoogde grindberm. Voorsteven naar beneden maar past niet op de grindberm. Geen probleem, schoppen bovengehaald, grind geschept en zoveel mogelijk gelijk gelegd. Wij mogen "inschepen" en met ons nog een Israëlitische fietser, twee autochtone mensen en zeven auto's. Overzetje goed geladen. Voor- en achtersteven open. Wij varen op de machtige Donau. Indrukwekkend breed. 500 meter, schatten wij. Een machtig fort waakt over de stroom. Het fort in Ram was het bastion van de Osmanen/Turken. Geen doorkomen aan.

Een eenvoudig ereteken voor de gesneuvelden van WO I.

Na een lekker Turks koffietje klimmen wij sterk. (sterke koffie ook). En verder, op en af op asfalt, niet altijd in de beste staat. De dorpjes doen hun best om vakantie-aantrekkelijk te worden. O.m. Door fiets- en wandelboulevards langs de oever van de Donau te maken en heuse strandjes aan te leggen met zo'n rieten parapluutjes, net echt Bali. Aan de overkant zien we voor het eerst Roemenië. Eèn dorp is nog noemenswaard: Veliko Gradiste. De Romeinen sloegen hier destijds munten, materiaal uit de kopermijnen hier.

Het weer is al de ganse dag dreigend. De weg is mooi. De Donau die zich kronkelt en aftekent tegen de bergen. De dorpjes in de bocht. Wij zijn altijd ontsnapt aan de buien voor en achter ons. En net als wij de opklaringen toelachen, slaat alles dicht. Een wolkbreuk plenst over ons. Proberen een schuilplaats te vinden. Niet eenvoudig middenin het veld. Een kleine drie kilometer scheiden ons van Golubac. Wij komen op een grotere baan met waterspetterend zwaar verkeer. Wij schuilen. Wij gaan info vragen. Druipnat vinden we een klein pensionnetje. Na 73 kilometer slapen wij vlakbij het FORT GOLUBAC. De Donau versmalt hier zienderogen. Hier begint de IJZEREN POORT. Een natuurwonder. Maar daarover morgen meer.

Gegroet

Joos en Frieda

Beste lezer,

Er zijn zo van die liedjes waarmee je wakker wordt en die deze dag je zullen vergezellen.

Rije Rije Rije 

Rij met mij

In de lange, lange dag*

Tot het keren van het tij

Rije Rije Rije

Rij met mij

Ik zal alles voor je doen

Alles voor je zijn.

Met dank aan thè Lau

*voor thè was het Nacht

Gegroet

Joos en Frieda