herinneringen

Woensdag 10 mei 2006

Man man man,wat een miserie

Dit is een verhaal dat niet geschikt is voor gevoelige lezers.En ook niet voor ambtenaren van de Mestbank,Sanitel of de Premies.

Het was een zondag zoals alle andere.Zou je denken.Maar toch hing er iets in de lucht.

Zoiets als van die dagen dat je misschien beter niet zou opstaan.Nochtans, de boer deed die morgen zijn gewone werk,’s middags was er friet met lekkere biefstuk van een zelfgekweekte vaars. Maar tijdens het eten was het merkwaardig stil. Terwijl vrouw en kinderen de afwas deden las hij nog een beetje in zijn favoriete landbouwweekblad, maar zijn gedachten waren er duidelijk niet bij. De kinderen dropen één voor één af.

De boer zuchtte en zuchtte,het leek onvermijdelijk,tot plots zijn vrouw ingreep en vroeg”zullen wij er nu maar aan beginnen ?”

Zonder op antwoord te wachten legde zij een bruine envelop op tafel.

De Mestbankaangifte.

Er was geen ontkomen aan. Eerst de perceelsregistratie nazien,zouden ze nog iets veranderd hebben aan de bemestingshoeveelheid,of ligt er nu alweer een beetje meer in de natuur. Alles optellen, de verhoogde bemesting voor een tweede teelt niet vergeten. Dan de dierregistratie. Verdorie, nu dat het sinds Nieuwjaar zo druk was op de boerderij met al die kalvingen zijn de laatste maanden nog niet ingevuld. Best dat ze nog niet op kontrole gekomen zijn van de Mestbank of dat zou weer minstens 500 € kosten tegen dat ze hun stylo uithalen. Ja, dan zullen we in Sanitel even moeten terugtellen zeker. Maar allé,waar ligt die inventaris nu,ik weet zeker dat ik hem sedert de laatste controle weggestokn heb,want ik had er toen ook een hele zondag werk aan? Ha, hier in de envelop tussen de oude papieren die je 5 jaar moet bewaren voor ik weet niet wie zijne heiligheid. En nu tellen. Die vaars Roza,was die 31 januari al gekalfd of niet, is ze dan in de categorie van 1 tot 2 jaar,is ze een melkkoe of een ander rund. ’t Is toch bijlange niet zo gemakkelijk als ze dat in de uitleg kunnen doen uitschujnen.

Goed, we hebben nu de dieren,elk in hun rubriek,dus nu hebben we al hetgeen geproduceerd is. Even rekenen : productie min afzet op eigen grond is… . oei,nog teveel over. Maar ja,natuurlijk,er is nog mest afgezet met goedgekeurde burenregeling,maar waar zijn die papieren ? Ik heb er hier enkele in de map. Zouden er nog in het bakje van de traktor liggen ? Even naar buiten gaan kijken,ja gelukkig,ik denk dat ik ze nu allemaal heb.

Die schone zondagnamiddag schuift voorbij,een slok koffie tussenin zorgt ervoor dat de tas omvalt,natuurlijk recht naar die officiële papieren. Miljaarde.

Nu moeten ze nog weten wat er in stock zat. Dus weer naar buiten, de meetstok door de rooster,de hoeveelheid van nu min de hoeveelheid begin stalseizoen en terugrekenen naar 1 januari. ’t Is nie moeilijk,’t is gemakkelijk. Maar ’t vraagt een beetje tijd. Ze vragen nu ook nog hoeveel kunstmest er gestrooid is. Vrouwe,kijk eens in de grote factuurboek en neemt eens van alles een kopietje. Is er overschot aan mest verwerkt geweest ? Natuurlijk niet, niemand wil koeienstront om te scheiden of te drogen,daar zitten veel te veel vezls in.

Het melken en voederen brengt wat rust,maar die is van korte duur, want voor de wateraangifte vragen ze nu nog hoeveel water verbruikt werd,dus weer naar buiten om op de verzegelde teller te gaan kijken, en opnieuw even zoeken naar de factuur van de watermaatschappij. En dat allemaal om ons twee keer te doen betalen,zowel voor het oppompen als voor het lozen. ER steekt ook nog een brief bij voor een enquête over de mestopslag. Hup,de vuilbak in,ze moeten maar geen twee keer hetzelfde vragen.

Alles is nu ingevuld in het klad,maar toch knaagt er nog iets. Er zou eens iets moeten verkeerd ingevuld zijn. ZE kunnen daar meteen een fikse boete voor opleggen van 1 € per kilo. Of ze kunnen later misschien verkeerde gegevens gebruiken bij het toekennen van vegunningen. Dus toch beter morgen nog eens met alle papieren naar de boekhoudster gaan. Dat zal wel weer een pak geld kosten,maar ’t zal dan toch zeker juist zijn. Bij de Mestbank moet je niet zijn,want “wij hebben daarvoor geen tijd,je moet maar de toelichting lezen”.

En met deze laatste beslissing blijkt de droeve bui die heel de middag en avond bleef hangen plots over te waaien en word de moderne administratieve slaaf weer een echte boer die vlug nog eens naar zijn koeien gaat kijken voor het slapengaan. Ondertussen ruimt de boerin de papieren op en wacht op de boer want straks,misschien ….

Dit is natuurlijk een volledig verzonnen verhaal.

Of toch niet ?

Ontsproten aan de pen van Luc Callemeyn van Zuivelboerderij Balie hof

Geschreven door joris om 10:53 Reageer op dit bericht

Vrijdag 5 mei 2006

25 april 2006-04-25

Urbanus zingt “De wereld is om zeep,er gebeuren rare dingen,het laatste oordeel is niet ver meer af”.

Wanneer een mens stervende is wordt of werdt dikwijls bij hem gebeden.Ik las eens ergens dat bij’t sterven een soort onzichtbaar gevecht plaats heeft om de ziel van de stervende;tussen de goede geest of engel en de kwade geest of duivel. De ziel is ook een geest,en na de dood gaat die ziel ofwel naar de hemel of naar de hel of naar het vagevuur.

Mijn catechismus van vroeger ziet het als volgt :

Hel betekent onderaardse plaats.Men moet wel onderscheid maken tussen 4 plaatsen.

1.De hel der verdoemden,plaats van eeuwige straffe.

2.Het voorgeborgte der hel,waar de zielen zijn der kinders die zonder doopsel sterven.

3.Het vagevuur,plaats van tijdelijke straffe en zuivering.

4.Het voorgeborgte der oudvaders.

De zielen der 1^ste en 2^de plaats moeten Gods aanschijn voor alle eeuwigheid derven;de andere alleen voor eenigen tijd. De ziel van Christus is, zo niet tot de andere voorzeker tot eene dier plaatsen nedergedaald,te weten,tot het voorgeborgte der oudvaders. Om de zielen van de heilige oudvaders en ook van anderen,die in Gods liefde gestorven waren,te troosten en te verlossen.

Ook het vagevuur is eene plaats onder de aarde in dewelke de zielen der overleden christenen of geloovigen gezuiverd( of gevaagd ) worden,namelijk door het vuur en andere pijnen;en zij worden gezuiverd van alle schuld van tijdelijke pijnen die zij voor hunne vergeven zonden nog te lijden hebben.

Christus is zonder iemands hulp en door zijn eigen macht ten hemel geklommen;veertig dagen na zijne verrijzenis.

Na de dood van een mens wordt zijn ziel terstond bijzonderlijk geoordeeld.

De zielen der overleden christenen gaan als zij van deze wereld scheiden tot eene van deze drie plaatsen,te weten :

Tot den hemel,tot de hel,of tot het vagevuur.

Wat is te zeggen verrijzenis des vlees ?

Dat de dode lichamen der mensen door de macht Gods wederom uit de aarde zullen opstaan en levend worden.

De dode lichamen zullen verrijzen : elk in zijn natuurlijk en volmaakt wezen,en nogthans zeer verscheiden in hoedanigheid.

De lichamen der heilige mensen zullen glorieus zijn,d. i. heel klaar en schoonblinkend,licht,subtiel en onlijdelijk.

De lichamen der verdoemden integendeel zullen duister zijn en vuil, zwaar,grof en heel gesteld om te lijden.

Geschreven door joris om 12:11 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 april 2006

vervolg 25 april 2006

Dat Christus zelf het laatste oordeel zal komen doen,dat heeft hij menigmaal voorzegd.

Christus heeft tegelijk voorzegd dat eenige tekenen zijn komst zullen voorkomen of voorafgaan.

1.Eene geweldige vervolging die de boze antichrist zal teweegbrengen of verwekken.

2.Verscheidene schrikkelijke rampen of plagen,zoals hongersnood,oorlog,pest.

3.Een vuur dat alle dingen,die op aarde zijn,verslinden of ontbinden zal,of verteren.

Christus,God en mens,die nu glorieus in den hemel is,zal met zijn menselijk lichaam komen oordelen;

Hij zal zienlijk zijn en met grote glorie verschijnen.

Christus,de Rechter,zal dan alle mensen oordelen die ooit geleefd zullen hebben.

Zullen de doden tot den laatsten dag toe zonder oordeel wezen?

Neen : want elk wordt terstond na de dood bijzonderlijk geoordeeld;maar dan zullen de lichamen te zamen met de zielen,en dat in de tegenwoordigheid van alle mensen,geloond worden.

De levenden die Christus oordelen zal,zijn degenen die omtrent den tijd van ’t oordeel leven zullen.

Wat vonnis zal Christus in het oordeel geven ?

De goede mensen zal hij met grote liefde tot zich roepen en hun den hemel geven; maar de kwade zal hij met uitnemende gramschap van zich in de eeuwige verdoemenis jagen.

Buiten de gemeenschap der Heiligen zijn :

De ongedoopten,zoals heidenen,turken,joden,dezen die in den kerkelijken of geestelijken ban zijn.

---De ketters komen wel onder de naam van christenen,maar zijn toch buiten de gemeenschap der Heiligen,omdat zij met hardnekkigheid volgen,niet de waarachtige,maar vervalste lering van Christus.

----De geloofsverzakers zijn ook buiten de heilige Kerk.

---De schismatieken hebben wel het doopsel en geloof ontvangen,maar zij erkennen den Paus van Rome niet als hetzienlijk hoofd der heilige Kerk,en zij willen onder zijne gehoorzaamheid niet staan.

Over de zonde en de soorten van zonden :

De hoofdzonden zijn :

Zeven : 1.hovaardigheid 2.gierigheid 3.onkuisheid 4.nijd 5.gulzigheid 6.gramschap 7.traagheid.

De vier wraakroepende zonden zijn :

1.vrijwillige doodslag 2.onkuisheid tegen de natuur 3.verdrukking van armen,weduwen en wezen 4.achterhouding van het loon der werklieden.

Andere zonden :

De doodzonde en de dagelijkse zonde.

Wat zwarigheid heeft het oordeel ?

Ten eerste : dat eenieder daar zal moeten te voorschijn komen.

Ten tweede : dat de Rechter onbewegelijk zal wezen.

Ten derde : het vonnis onwederroepelijk.

Wat zullen de verdoemde zielen lijden in de hel ?

Ten eerste : de onbegrijpelijke zware beroving van het goddelijk aanschijn.

Ten tweede : de knaging van de consciëntie.

Ten derde : het derven van al wat eenigszins zoude mogen troosten.

Ten vierde : den brand van het smertend en onblusselijk vuur.

Ten vijfde : en boven al,de ellendige eeuwigheid.

Welke is de meeste blijdschap des hemels ?

Het goddelijk aanschijn te aanschouwen,e, in God alle goed te genieten.

1.De Heiligen zullen niet allen gelijk zijn in glorie.In dit leven heeft de eene min, de andere meer goede werken gedaan en verdiensten vergaderd;en in den hemel zal elkeen hebben naar of volgens zijne verdiensten.

2.Het opperste goed is God : de meeste blijdschap des hemels is God,het opperste goed te bezitten,d. i. het goddelijk aanschijn te aanschouwen en in God alle goed te genieten,of behalve het opperste goed,zullen de zaligen nog iets,tot hun geluk bijgevoegd,genieten,te weten :

a.Het schoon gezelschap der engelen.

b.De gemeenschap van alle Heigen.

c.Eene blijde gedachtenis van de altijddurende zalige eeuwigheid.

3.Ook de lichamen der zaligen zullen hun deel hebben in de glorie : in de verijzenis zullen zij verscheidene gaven ontvangen,die zij in den hemel zullen bewaren :

a.Zij zullen blinken boven alle klaarheid.

b.Vlijtig zijn en snel boven al wat licht en snel is.

C. Subtiel zo dat niets hen zal kunnen beletten.

d. Onsterfelijk en geheel onlijdelijk.

Geschreven door joris om 21:48 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 april 2006

Na de dood

Vervolg van 26 april 2006

Sacrament van boete en verzoening.

Concilie van Trente en daarna :

Tegenover het groeiende protestantisme beklemtoont het concilie van Trente(1545-1563) sterk het sacramentele karakter van de biecht. Het legt daarbij grote nadruk op de belijdenis en het berouw. Het concilie spreekt uitdrukkelijk uit dat de biecht als sacrament door Christus aan de kerk is gegeven. Bedienaars van de biecht zijn de bisschop en de priesters,deze laatsten althans voor zover zij de vereiste volmacht hebben gekregen. Alle zogeheten doodzonden dienen te worden beleden. Ouderen onder ons weten hoezeer de biecht tot geruime tijd na de tweede wereldoorlog een belangrijke plaats innam in de katholieke kerk. Menigeen ging maandelijks te biechten. Ook de kinderen volgden deze praktijk vanaf de tijd dat zij de eucharistie ontvingen. Wie niet elke maand biechtte, deed dit althans enkele malen per jaar,met name tegen Allerheiligen,Kerstmis en Pasen. De biechtpraktijk was pastoraal van groot belang. In de priesteropleiding werd daaraan veel aandacht geschonken.

Ondertussen is de privé biecht uit het gezichtsveld van heel veel mensen verdwenen. Men kan dit betreuren. Eeuwenlang immers is de biecht beleefd als heilsgebeuren. Een eigen kenmerk van de privé biecht ligt in de ruimte die ze schept voor een persoonlijke belijdenis,een persoonlijk gesprek en een persoonlijk woord van vergeving. Anderzijds is het begrijpelijk dat de biechtpraktijk zozeer is afgenomen, bijvoorbeeld wegens minder gelukkige ervaringen of het beeld van een routine of wetspraktijk.

Boetevieringen

Ondertussen zijn de zogenoemde boetevieringen opgekomen. Daarin leggen de gelovigen samen en hardop een schuldbekentenis af. In een korte stilte kan iedereen trachten te komen tot een meer persoonlijk toegespitste en in stilte voltrokken bezinning en inkeer. De priester spreekt na een prediking een algemene voorbede uit en verkondigt barmhartigheid en vergeving van zonden voor ieder die tot inkeer is gekomen. Het kerkelijk leergezag heeft intussen de boetevieringen erkend als zinvol en heilzaam. Maar in de officieel kerkelijke uitspraken worden ze ( nog ) niet beschouwd als sacrament (in de strikte zin van dat woord ). Men stelt zich ten opzichte van boetevieringen terughoudend op en dringt aan op een nieuwe beleving van de privé biecht. Ook wordt vastgehouden aan de bepaling van het concilie vanTrente dat de zogenoemde doodzonden moeten worden beleden in de privé biecht. Wat er verder van zij, boetevieringen zijn uit de praktijk niet meer weg te denken,al (b)lijkt her en der de belangstelling ervoor af te nemen. Tevens hopen we dat christenen op een of andere wijze de weg terugvinden naar de privé biecht,die overigens in verschillende vormgevingen kan plaatsvinden.

Geschreven door joris om 15:38 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 april 2006

25 april 2006-04-25

Urbanus zingt “De wereld is om zeep,er gebeuren rare dingen,het laatste oordeel is niet ver meer af”.

Wanneer een mens stervende is wordt of werdt dikwijls bij hem gebeden.Ik las eens ergens dat bij’t sterven een soort onzichtbaar gevecht plaats heeft om de ziel van de stervende;tussen de goede geest of engel en de kwade geest of duivel. De ziel is ook een geest,en na de dood gaat die ziel ofwel naar de hemel of naar de hel of naar het vagevuur.

Mijn catechismus van vroeger ziet het als volgt :

Hel betekent onderaardse plaats.Men moet wel onderscheid maken tussen 4 plaatsen.

1.De hel der verdoemden,plaats van eeuwige straffe.

2.Het voorgeborgte der hel,waar de zielen zijn der kinders die zonder doopsel sterven.

3.Het vagevuur,plaats van tijdelijke straffe en zuivering.

4.Het voorgeborgte der oudvaders.

De zielen der 1^ste en 2^de plaats moeten Gods aanschijn voor alle eeuwigheid derven;de andere alleen voor eenigen tijd. De ziel van Christus is, zo niet tot de andere voorzeker tot eene dier plaatsen nedergedaald,te weten,tot het voorgeborgte der oudvaders. Om de zielen van de heilige oudvaders en ook van anderen,die in Gods liefde gestorven waren,te troosten en te verlossen.

Ook het vagevuur is eene plaats onder de aarde in dewelke de zielen der overleden christenen of geloovigen gezuiverd( of gevaagd ) worden,namelijk door het vuur en andere pijnen;en zij worden gezuiverd van alle schuld van tijdelijke pijnen die zij voor hunne vergeven zonden nog te lijden hebben.

Christus is zonder iemands hulp en door zijn eigen macht ten hemel geklommen;veertig dagen na zijne verrijzenis.

Na de dood van een mens wordt zijn ziel terstond bijzonderlijk geoordeeld.

De zielen der overleden christenen gaan als zij van deze wereld scheiden tot eene van deze drie plaatsen,te weten :

Tot den hemel,tot de hel,of tot het vagevuur.

Wat is te zeggen verrijzenis des vlees ?

Dat de dode lichamen der mensen door de macht Gods wederom uit de aarde zullen opstaan en levend worden.

De dode lichamen zullen verrijzen : elk in zijn natuurlijk en volmaakt wezen,en nogthans zeer verscheiden in hoedanigheid.

De lichamen der heilige mensen zullen glorieus zijn,d. i. heel klaar en schoonblinkend,licht,subtiel en onlijdelijk.

De lichamen der verdoemden integendeel zullen duister zijn en vuil, zwaar,grof en heel gesteld om te lijden.

Geschreven door joris om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 23 april 2006

Foto

Geschreven door joris om 16:44 Reageer op dit bericht

Zondag 23 april 2006

Een foto

Geschreven door joris om 16:40 Reageer op dit bericht

Donderdag 20 april 2006

Man man man,wat een miserie

Dit is een verhaal dat niet geschikt is voor gevoelige lezers.En ook niet voor ambtenaren van de Mestbank,Sanitel of de Premies.

Het was een zondag zoals alle andere.Zou je denken.Maar toch hing er iets in de lucht.

Zoiets als van die dagen dat je misschien beter niet zou opstaan.Nochtans, de boer deed die morgen zijn gewone werk,’s middags was er friet met lekkere biefstuk van een zelfgekweekte vaars. Maar tijdens het eten was het merkwaardig stil. Terwijl vrouw en kinderen de afwas deden las hij nog een beetje in zijn favoriete landbouwweekblad, maar zijn gedachten waren er duidelijk niet bij. De kinderen dropen één voor één af.

De boer zuchtte en zuchtte,het leek onvermijdelijk,tot plots zijn vrouw ingreep en vroeg”zullen wij er nu maar aan beginnen ?”

Zonder op antwoord te wachten legde zij een bruine envelop op tafel.

De Mestbankaangifte.

Er was geen ontkomen aan. Eerst de perceelsregistratie nazien,zouden ze nog iets veranderd hebben aan de bemestingshoeveelheid,of ligt er nu alweer een beetje meer in de natuur. Alles optellen, de verhoogde bemesting voor een tweede teelt niet vergeten. Dan de dierregistratie. Verdorie, nu dat het sinds Nieuwjaar zo druk was op de boerderij met al die kalvingen zijn de laatste maanden nog niet ingevuld. Best dat ze nog niet op kontrole gekomen zijn van de Mestbank of dat zou weer minstens 500 € kosten tegen dat ze hun stylo uithalen. Ja, dan zullen we in Sanitel even moeten terugtellen zeker. Maar allé,waar ligt die inventaris nu,ik weet zeker dat ik hem sedert de laatste controle weggestokn heb,want ik had er toen ook een hele zondag werk aan? Ha, hier in de envelop tussen de oude papieren die je 5 jaar moet bewaren voor ik weet niet wie zijne heiligheid. En nu tellen. Die vaars Roza,was die 31 januari al gekalfd of niet, is ze dan in de categorie van 1 tot 2 jaar,is ze een melkkoe of een ander rund. ’t Is toch bijlange niet zo gemakkelijk als ze dat in de uitleg kunnen doen uitschujnen.

Goed, we hebben nu de dieren,elk in hun rubriek,dus nu hebben we al hetgeen geproduceerd is. Even rekenen : productie min afzet op eigen grond is… . oei,nog teveel over. Maar ja,natuurlijk,er is nog mest afgezet met goedgekeurde burenregeling,maar waar zijn die papieren ? Ik heb er hier enkele in de map. Zouden er nog in het bakje van de traktor liggen ? Even naar buiten gaan kijken,ja gelukkig,ik denk dat ik ze nu allemaal heb.

Die schone zondagnamiddag schuift voorbij,een slok koffie tussenin zorgt ervoor dat de tas omvalt,natuurlijk recht naar die officiële papieren. Miljaarde.

Nu moeten ze nog weten wat er in stock zat. Dus weer naar buiten, de meetstok door de rooster,de hoeveelheid van nu min de hoeveelheid begin stalseizoen en terugrekenen naar 1 januari. ’t Is nie moeilijk,’t is gemakkelijk. Maar ’t vraagt een beetje tijd. Ze vragen nu ook nog hoeveel kunstmest er gestrooid is. Vrouwe,kijk eens in de grote factuurboek en neemt eens van alles een kopietje. Is er overschot aan mest verwerkt geweest ? Natuurlijk niet, niemand wil koeienstront om te scheiden of te drogen,daar zitten veel te veel vezls in.

Het melken en voederen brengt wat rust,maar die is van korte duur, want voor de wateraangifte vragen ze nu nog hoeveel water verbruikt werd,dus weer naar buiten om op de verzegelde teller te gaan kijken, en opnieuw even zoeken naar de factuur van de watermaatschappij. En dat allemaal om ons twee keer te doen betalen,zowel voor het oppompen als voor het lozen. ER steekt ook nog een brief bij voor een enquête over de mestopslag. Hup,de vuilbak in,ze moeten maar geen twee keer hetzelfde vragen.

Alles is nu ingevuld in het klad,maar toch knaagt er nog iets. Er zou eens iets moeten verkeerd ingevuld zijn. ZE kunnen daar meteen een fikse boete voor opleggen van 1 € per kilo. Of ze kunnen later misschien verkeerde gegevens gebruiken bij het toekennen van vegunningen. Dus toch beter morgen nog eens met alle papieren naar de boekhoudster gaan. Dat zal wel weer een pak geld kosten,maar ’t zal dan toch zeker juist zijn. Bij de Mestbank moet je niet zijn,want “wij hebben daarvoor geen tijd,je moet maar de toelichting lezen”.

En met deze laatste beslissing blijkt de droeve bui die heel de middag en avond bleef hangen plots over te waaien en word de moderne administratieve slaaf weer een echte boer die vlug nog eens naar zijn koeien gaat kijken voor het slapengaan. Ondertussen ruimt de boerin de papieren op en wacht op de boer want straks,misschien ….

Dit is natuurlijk een volledig verzonnen verhaal.

Of toch niet ?

Ontsproten aan de pen van Luc Callemeyn van Zuivelboerderij Balie hof

Geschreven door joris om 14:59 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 april 2006

Weet U wanneer Pasen komt , ieder jaar ?

Het basispricipe luidt als volgt: Pasen (althans het Christelijke Pasen) valt op de eerste zondag die volgt na de eerste volle maan die volgt na de zogeheten’lente-equinox’, het begin van de ‘astronomische lente’.

Nu weet U het !

Joris

Geschreven door joris om 13:32 Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 april 2006

Het magere varkentje

Er waren eens vier varkentjes,

Drie hele mooie dikke

En eentje dat zo mager was

Dat je d’r van zou schrikken.

Die dikke aten – knorknorknor –

Hun buiken steeds maar ronder

En riepen:’kijk hoe dik ik wor!

Eten is toch gezonder!’

Maar ’t magere varkentje zei:

‘Da’s helemaal niks voor mij.

‘k ben bang dat ik mij overeet.I

Ik blijf maar liever op dieet.’

Toen zeiden die drie varkentjes:

‘jij doet je veel te fijn voor,

Jij voelt je veel te trots om echt

Een varkentje te zijn,hoor!

Wanneer je bijna nooit iets eet,

Dan ben je niet in orde.

En je verhongert voor je ’t weet

Als je niet dik wilt worden.’

Maar’tmagere varkentje zei:

Da’s helemaal niks voor mij.

Mag ik nog steeds bedanken?

Ik hou me aan het slanke.’

En kwam er op een kwaje dag

Een hele grote slager,

Die zei:’Die drie zijn lekker vet,

Maar die is veel te mager!

Dacht zo’n scharminkeltje nou heus

Dat ik hem uit zou pikken?

Een slager heeft een betere keus:

Ik pik alleen die dikke.’

En ’t magere varkentje zei:

‘ ’t Is treurig maar ik ben blij

Dat ‘k mager ben gebleven,

Dan blijf je langer leven!’

_hansandreus

Geschreven door joris om 12:15 Reageer op dit bericht

Zaterdag 25 maart 2006

Om na te denken

DE MAYONAISEPOT EN DE KOFFIE

Als de dingen in je leven je even allemaal te veel worden, als 24 uur
in een dag niet meer genoeg tijd lijkt, denk dan eens aan dit bericht...

Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had
een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de klas begon, nam hij
zonder iets te zeggen de lege pot van de mayonaise en begon deze te
vullen met golfballetjes. Toen deze hier helemaal mee gevuld was vroeg
de professor aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij
antwoordden van wel.

Toen nam de professor een doos met kralen en kiepte deze in de pot. Hij
schudde lichtjes met de pot en de kralen rolden tussen de open plekken
tussen de golfballetjes. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of
de pot nu vol was. Ze gaven weer eenzelfde antwoord; ja, de pot is vol.

De professor nam nu een doos met zand en kiepte dit zand in de pot met
golfballetjes en kralen. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op
tussen de golfballetjes en de kralen. Weer vroeg de professor aan zijn
studenten of de pot nu vol was: de studenten antwoordden van wel.

Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en kiepte
de hele inhoud van deze twee koppen koffie in de pot met golfballetjes,
kralen en zand. De hele inhoud verdween in de pot. De koffie vulde de
ruimte op tussen het zand. De studenten begonnen te lachen.

\"Nu\", zei de professor, \"nu wil ik dat jullie deze pot zien als jullie
eigen leven. Deze pot gevuld met golfballetjes, kralen, zand en koffie,
stelt namelijk het leven van een mens voor.\"

\"De golfballetjes zijn de belangrijke dingen in het leven: je familie,
je kinderen, je geloof, je gezondheid en je favoriete bezigheden.
Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan
deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn.\"

\"De kralen zijn de andere dingen die belangrijk zijn. Je werk, je huis,
je auto. Het zand, dat staat voor de kleine dingetjes die belangrijk
voor je zijn.\"

\"Als je het zand als eerste in de pot kiept en hem hiermee vult, is er
geen plek meer voor de kralen of voor de golfballetjes.
Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie
aan de kleine dingetjes besteedt, dan kun je nooit meer ruimte hebben
voor de dingen die belangrijk voor je zijn.

Besteed aandacht aan de dingen die belangrijk voor je zijn. Speel
bijvoorbeeld met je kinderen. Neem tijd voor een onderzoek voor je
gezondheid zo nu en dan. Neem je partner mee uit eten. Doe nog iets
leuks, er is altijd nog wel ergens tijd om het huis te poetsen of de
prullenbak te repareren.\"

\"Zorg eerst voor de golfballetjes, de dingen die echt het
allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar
zand.\"

Eén van de studenten steekt een vinger op en vraagt waar de twee koppen
koffie in die pot dan voor zouden moeten staan.
De professor lacht en zegt de student dat ze daarmee een heel goede
vraag heeft gesteld. \"Ik wilde daarmee alleen nog maar weer eens
aangeven en bevestigen, dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er is
altijd wel een plekje om samen met een vriend of een dierbare een kopje
koffie te drinken.\"

Geschreven door joris om 11:27 Reageer op dit bericht

Zaterdag 4 maart 2006

When I was thirteen.It was war.

And my Father died.Mijn Moeder stond er alleen voor om onze boerderij voort te zetten.

Mijn broer was vijftien en moest thuisblijven van school om mijn Moeder te helpen.

Mijn zus was nog twee jaar jonger dan ik. Gelukkig hadden we sinds lang al een goede knecht die alles op de boerderij kende en kon. Een nonkel van mijn Moeder kwam ook enkele maanden helpen,vooral met de administratie;want het was de Duitse bezetter die zijn wetten en verordeningen deed uitvoeren met een toen nog nooit geziene papierwinkel op ieder gemeentehuis.Alles moest ingevuld worden: wanneer een kalf stierf of een big –hoeveel koeien,varkens,pluimvee je had. Kortom het was toen lijk of het nu weerom zo is voor :het milieu – mestbank – sanitel enz… Toen moest maandelijks een aantal kgr vlees ingeleverd worden. Moest zoveel kgr graan per ha ingeleverd worden. Moest een zeker % weiden omgeploegd worden. Moesten we koolzaad telen, en nog zoveel meer ! Er was rantsoenering voor eten met zegeltjes. Er werdt gewoekerd met granen,vlees,met alles. De prijzen waren zeer hoog voor alles wat buiten de rantsoenering te koop was.

Er waren controleurs op de baan om te trachten de blauwers te pakken;deze laatsten verkochten hun waren die ze kochten aan het dubbel of meer. De boeren werden ook gecontroleerd en dikwijls stonden de controleurs de mensen op te wachten in de stations.

Afterwards when I was seventeen,I was as pleased to be allowed to work home on the farming.

Vader was er niet meer. Maar samen hebben we hard moeten werken doorheen de resterende bezettingsjaren en nog later ook, om er te komen. Mijn broer werdt dan opgeroepen om zijn drie dagen te doen voor het leger.Alles in het werk gesteld om van legerdienst vrij te zijn,maar het kon niet; Dat was tegenslag voor Moeder;maar ze werdt geholpen door iemand.Mijn broer moest naar het militair hospitaal,en na enkele dagen kwam hij huiswaarts : ongeschikt voor militaire dienst.

Een tijd later kregen we ongelijk in een rechtszaak; iemand hielp ons in Beroep en we kregen gelijk.

Ondertussen was het mijn beurt om soldaat te worden in Duitsland in Arnsberg. Thuis namen ze een nieuwe werkkracht in dienst in mijn plaats. Het soldaat zijn was voor mij een hele verlichting van werk.De opleiding in het leger,dat was geen werken lijk ik gewoon was. Was dat niet na ieder uur tien minuten rust !Na zes weken opleiding ging het nog beter :onze voertuigen onderhouden en soms een toer maken in de omliggende streek.De omgeving van Arnsberg is mooi en bergachtig. Dan vijf weken naar Doornik om met de camion te leren rijden.Eens reden we voor oefening langs landelijke wegen.De eerste camion reed waarschijnlijk door een verkeerd begrepen aanduiding van de oefenmeester veel te rap,en natuurlijk volgden wij allen op vijftig meter afstand met volle snelheid.Wat was die overste kwaad nadien !

We waren nog maar enkele tijd gekazerneerd in Doornik of ik werd geroepen bij een officier;wat stond er mij daar te wachten? Nogmaals iemand van thuis die me in Belgie wilde houden!Die officier vroeg me of ik niet liever in Doornik bleef de rest van het jaar.Ik antwoordde dat ik liever terugkeerde naar Arnsberg om bij mijn kameraden te blijven.Toch kreeg ik een mooi postje in de kazerne van Doornik en buiten mijn rijoefeningen was ik vrij van dienst. Die kazerne in Doornik moet al zeer oud zijn : 60 a 70 trappen omhoog om in stapelbedden te gaan slapen. Arnsberg dat was wat anders: mooie grote kamers voor zes man,elk een bed en een kast en verwarming. Een jaar soldaat zijn was voor mij een ideale tijd om eens uit het boerenleven te zijn en het was een van de vele eerste vensters op het leven.

Geschreven door joris om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 3 maart 2006

Huwelijksgedicht uit de jaren 50

’ t Is al vreugde en gevier,

Wat ik zie en hore hier.

‘ tIs voor U,kozijn,zo’k meen,

Ja,voor U en nicht meteen.

Allen wensen U geluk.

O ik vind het schier te druk

Hier te zeggen wat ik U

Allen toch al wensen nu.

Weze steeds malkaar getrouw

In gelukken en in rouw;

Dat God U versterken mag

Op deze schone blijde dag.

Weest gelukkig op de baan,

Die gij samen zult begaan;

Draagt steeds liefde voor malkaar!

Dat Gods milde hand U spaar!

Leve lang in heil en vree!

God behoed’U op de ree.

Vindt op Uwe nieuwe baan

Geen doorns maar rozen staan.

Uw geluk bestaat wellicht

Uit veel meer dan’t zegt mijn dicht

Doch houdt steeds voor U de deugd,

Die bezorgt U d’eeuw’ge vreugd!

Gilbert en Godelieve heden

Stichten blij een nieuw gezin…

Mochten zij door al hun dagen

Gaan in vrede,trouw en min!

Mochten zij hun werk en zorgen

Steeds doormengen met gebed,

Naar het voorbeeld van het heilig

Huisgezin van Nazareth.

Mocht het kinderschipke landen

In hun have keer na keer;

Mochten zij hun kroost zien bloeien

Blij en blozend voor de Heer!

Zie,dat wens ik uit ter harte

Zo aan hem en zo aan haar…

Opdat het eens waarheid weze,

Zegen,Heer,het jonge paar!

Geschreven door joris om 14:18 Reageer op dit bericht

Dinsdag 31 januari 2006

De keukenklok

Van verre hadden ze hem reeds zien aankomen,want zijn verschijning viel op.Een heel oud gezicht had hij.Maar aan zijn manier van gaan kon men dan weer zien dat hij maar twintig was. Hij zette zich met zijn oud gezicht bij hen op de bank.En dan toonde hij hun wat hij in de hand hield.Dat was onze keukenklok,zei hij,en hij keek daarbij naar iedereen die zich daar op de bank zat te zonnen.Ja,ik heb ze nog gevonden.Ze is overgebleven.Hij hield een ronde keukenklok voor zich uit en raakte met zijn vinger even de blauw gekleurde cijfers aan.Eigenlijk is ze helemaal niets waard,zei hij nog bij wijze van excuus.Ze ziet er uit als een bord,zo een met witte lak.Maar die blauwe cijfers zien er toch heel keurig uit,vind ik.De wijzers zijn natuurlijk van lood.En gaan doen ze ook niet meer.Neen.Van binnen zijn ze kapot,dat staat vast.Maar ze ziet er nog altijd uit als vroeger.Ook al gaat ze nu niet meer.Met zijn vinger maakte hij een voorzichtige cirkelbeweging langs de rand van de klok.En zei daarbij op zachte toon:ze is overgebleven.De mensen op de bank keken hem niet aan.Eén keek naar zijn schoenen en de vrouw richtte haar blik op de kinderwagen.Iemand zei toen:Je hebt zeker alles verloren?

Ja,ja,zei hij op vrolijke toon.Maar dan ook alles!Alleen zij hier,zij is overgebleven.En hij hief de klok weer in de hoogte,alsof de anderen ze nog niet hadden gezien.

Maar ze gaat toch niet meer,zei de vrouw.

Dat is waar.Ze is kapot,dat weet ik ook.Maar voor de rest is ze toch nog als vroeger:wit en blauw.En opnieuw toonde hij zijn klok.En het mooiste van alles,ging hij opgewonden verder,dat heb ik u helemaal nog niet verteld.Het mooiste moet nog komen.Moet u horen:ze is stilgevallen om half drie.Uitgerekend om half drie.

Zeker op het moment dat uw huis werd getroffen,zei de man.Dat heb ik reeds vaak gehoord.Als de bommen inslaan,vallen de klokken stil.Dat komt door de luchtdruk.

Hij keek weer naar zijn klok en schudde het hoofd.Neen,mijn beste.Dat hebt u mis voor.Met bommen heeft dat niet te maken.Neen.Om half drie ging het om iets heel anders,maar dat weet u nog niet.Maar daar gaat het nu juist om,dat de klok precies om half drie is stilgevallen.En niet om kwart na vier of om zeven uur.Om half drie kwam ik namelijk altijd naar huis.’s Nachts,bedoel ik;Bijna altijd om half drie.Dat is het merkwaardige.

Hij keek naar de anderen,maar die keken in een andere richting.Met een blik op zijn klok zei hij:dan had ik namelijk honger,ziet u.En ik ging altijd dadelijk naar de keuken.Daar was het dan bijna altijd half drie.En dan,dan kwam namelijk mijn moeder.Ik mocht nog zo stil de deur opendoen,ze hoorde me altijd.En als ik in de keuken iets zocht om te eten,ging plots het licht aan.Dan stond ze daar in haar wollen mantel en met een rode sjaal om.En barrevoets.En dat in een keuken met tegels.En ze maakte haar ogen heel klein,omdat het licht te fel was.Want ze had al geslapen.Nacht was het al.

Weer zo laat,zei ze dan.Meer zei ze niet.Alleen:weer zo laat.En dan maakte ze voor mij het avondeten klaar en keek toe hoe ik at.Daarbij wreef ze altijd de voeten over elkaar,want de tegels waren koud.Schoenen deed ze ’s nachts nooit aan.En ze bleef zo lang bij me zitten tot ik klaar was.En dan hoorde ik ze nog de borden opruimen,als ik in mijn kamer reeds het licht had uit gedaan.Dat ging zo iedere nacht.En bijna altijd om half drie.Dat was vanzelfsprekend,vond ik,dat ze mij’s nachts om half drie eten klaarmaakte.En nooit heeft ze iets anders gezegd dan:weer zo laat.Maar dat zei ze elke keer.En ik dacht:nooit zal dat ophouden.Dat vond ik vanzelfsprekend.Was het niet altijd zo geweest?

Heel even was het stil op de bank.Daarom zei hij heel zacht:En nu dan?Hij keek de anderen aan.Maar hij zag ze niet.En dan sprak hij stil tot het ronde blauwwitte gezicht van de klok:Nu weet ik het:dat was het paradijs.Het echte paradijs.Op de bank was het heel stil.Dan vroeg de vrouw:En uw familie?Met een verlegen glimlach zei hij:U bedoelt mijn ouders?Ja,die zijn ook weg.Alles is weg.Alles,stel u voor.Lachend keek hij van de een naar de ander.Maar zij keken hem niet aan.Toen hief hij de klok weer omhoog en lachte.Alleen die hier.Die is over gebleven.En het mooiste is dat ze is stil gevallen om half drie.

Daarna zei hij niets meer.Maar een heel oud gezicht had hij.En de man die naast hem zat,keek naar zijn schoenen.Maar die zag hij niet.Het woord paradijs—dat kon hij maar niet uit zijn hoofd zetten.

Wolfgang Borchert

Vert.:H.G.

Geschreven door joris om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 januari 2006

Gebed

Avondgebed voor kinderen

Ze zijn kwaad op me,

ik heb het weer gedaan!

Begrijp me toch,God.

Ik wil niet braaf zijn.

Soms komt het ineens:

dan word ik kwaad

en sla ik erop.

Dan krijg ik straf.

Nu ben ik bij U.

U begrijpt alles.

Ik zou wel anders willen zijn,

maar ik voel me

niet sterk genoeg

om tegen de anderen

op te kunnen.

Help me,God.

Ik ben nog klein.

Geschreven door joris om 14:53 Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 januari 2006

Gebed

In het uur van de dood

Gezegend zijn zij

die verstaan dat mijn handen beven

en ik moeilijk kan gaan.

Gezegend zijn zij die harder spreken

om mij te helpen beter te horen.

Gezegend zijn zij die doen alsof ze niet zien

hoe moeilijk ik het heb om te eten.

Gezegend zijn zij die geduldig belang stellen

in mijn jeugdherinneringen.

Gezegend zijn zij die luisteren

als ik hun voor de derde maal

hetzelfde nieuws vertel.

Gezegend zijn zij die mij hun glimlach schenken

en inschikkelijk zijn.

Gezegend zijn zij

die doornen wegnemen

op mijn laatste weg naar het Vaderhuis.

Wanneer ik de drempel

zal overschreden hebben van de eeuwigheid,

zal ik aan allen terugdenken bij God.

Geschreven door joris om 14:45 Reageer op dit bericht

Vrijdag 6 januari 2006

1914-1918

Foto passend bij volgende blogs

Geschreven door joris om 15:06 Reageer op dit bericht

Vrijdag 6 januari 2006

1914-1918

Foto past bij volgende blogs

1

r
,

4t3

Geschreven door joris om 14:41 Reageer op dit bericht

Woensdag 4 januari 2006

1914-1918

MARCEL LERECOIJVREUX

GAS AAN DE IJZER
DE TWEEDE SLAG OM IEPER
(22 APRIL-27 MEI 1915)

Na de stabilisatie van het westelijk front in de herfst van 1914 werden zowel in Vlaanderen als elders de hele winter door de verdedigingswerken, zoals loopgraven, sehuilposten en verbindingsloopgraven, versterkt en in aantal uitgebreid. Zo ontstonden twee tegenover elkaar liggende barrières op een paar honderd meter, soms maar een paar tientallen meters van elkaar. Het terrein in Vlaanderen is van nature door wateroverlast moeilijk begaanbaar in het slechte seizoen. Dat was overal zo, maar vooral langs de Ijzer en rondom leper, waar de inundaties die in de herfst het Duitse offensief hadden gestopt, hun effect nog niet hadden verloren.
Omdat vele plaatsen bij de minste regenbui onder water kwamen te staan, moest men de hoogstgelegen punten opzoeken om verschansingen aan te brengen die op loopgraven leken. Omdat men bijna niet kon leven in verschansingen waarvan de bodem lager was dan de grondwaterspiegel, moesten de borstweringen en rugdekkingen gemaakt worden van zakken aarde; natuurlijk werden die zakken bij ieder zwaar bombardement omvergeworpen of opengeseheurd en dan kon men opnieuw beginnen. Vaak konden de doden niet begraven worden en de Franse soldaten van het 80e regiment van de territoriale troepen is nog lang de herinnering bijgebleven van de beenderen die door de borstwering van een loopgraaf tussen Zuidsehote en Boezinge heen staken.
De bewegingsoorlog maakte plaats voor een loopgravenoorlog, in sommige sectoren voor maanden, in andere voor jaren. Dit betekende een grote verandering in levenswijze voor de strijders en het duurde verscheidene maanden voordat zij zich hadden aangepast De Duitsers hadden daar echter minder tijd voor nodig dan hun tegenstanders: zij hadden zich er zowel geestelijk als lichamelijk op voorbereid. Toen de periode van aanpassing voorbij was, merkte men dat de tactiek volkomen gewijzigd was en dat ook de strategie in een ander daglicht kwam te staan. Maar aan het einde van de winter 1914-1915 was men nog niet zo ver; de operaties in het vroege voorjaar van 1915 schijnen zowel in Vlaanderen als elders uitsluitend uit tactische overwegingen te zijn ondernomen, bijvoorbeeld voor het verbeteren van de positie door zich meester te maken van hooggelegen punten als goede waarnemingsposten voor de artillerie.
Munitieproblemen
Von Falkenhayn zou, afgezien van enkele plaatselijke aanvallen of tegenaanvallen van

Rechts boven: een kaart van de tweede slag om leper met aan de noordelijke kant de enorme bres die de Duitsers wisten te slaan door hun gasaanvallen, die de geallieerde troepen volkomen verrasten.
Rechts onder: modder en verwoeste huizen kenmerkten het landschap rond leper in het voorjaar van 1915.

het Duitse leger. in 1915 in het westen eigenlijk één lange verdedigingsslag leveren. Een slag die hem niets zou opleveren behalve het bewijs dat het front hecht was, zowel aan Duitse als aan geallieerde zijde. Zolang de Duitse industrie hem niet het in de winter bestelde materieel had geleverd, waarmee hij hoopte het front te doorbreken, kon hij de vrije opmars naar het westen niet hervatten.
Generaal Joffre van zijn kant was er nog steeds van overtuigd dat een aanval die met voldoende energie werd geleid, de doorbraak zou kunnen forceren, ondanks tegengestelde rapporten van met name generaal Foch, die bewezen dat die doorbraak slechts zou lukken als men de noodzakelijke middelen tot zijn beschikking

Op 22 april 1915 maakten de Duitsers voor het eerst op grote schaal gebruik van gas. Duitse infanteristen volgden de gaswolk op zeer geringe afstand, beschermd door een in een vloeistof gedrenkt mondkapje.

462

Geschreven door joris om 14:22 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van herinneringen