Archief

Man man man,wat een miserie

Dit is een verhaal dat niet geschikt is voor gevoelige lezers.En ook niet voor ambtenaren van de Mestbank,Sanitel of de Premies.

Het was een zondag zoals alle andere.Zou je denken.Maar toch hing er iets in de lucht.

Zoiets als van die dagen dat je misschien beter niet zou opstaan.Nochtans, de boer deed die morgen zijn gewone werk,’s middags was er friet met lekkere biefstuk van een zelfgekweekte vaars. Maar tijdens het eten was het merkwaardig stil. Terwijl vrouw en kinderen de afwas deden las hij nog een beetje in zijn favoriete landbouwweekblad, maar zijn gedachten waren er duidelijk niet bij. De kinderen dropen één voor één af.

De boer zuchtte en zuchtte,het leek onvermijdelijk,tot plots zijn vrouw ingreep en vroeg”zullen wij er nu maar aan beginnen ?”

Zonder op antwoord te wachten legde zij een bruine envelop op tafel.

De Mestbankaangifte.

Er was geen ontkomen aan. Eerst de perceelsregistratie nazien,zouden ze nog iets veranderd hebben aan de bemestingshoeveelheid,of ligt er nu alweer een beetje meer in de natuur. Alles optellen, de verhoogde bemesting voor een tweede teelt niet vergeten. Dan de dierregistratie. Verdorie, nu dat het sinds Nieuwjaar zo druk was op de boerderij met al die kalvingen zijn de laatste maanden nog niet ingevuld. Best dat ze nog niet op kontrole gekomen zijn van de Mestbank of dat zou weer minstens 500 € kosten tegen dat ze hun stylo uithalen. Ja, dan zullen we in Sanitel even moeten terugtellen zeker. Maar allé,waar ligt die inventaris nu,ik weet zeker dat ik hem sedert de laatste controle weggestokn heb,want ik had er toen ook een hele zondag werk aan? Ha, hier in de envelop tussen de oude papieren die je 5 jaar moet bewaren voor ik weet niet wie zijne heiligheid. En nu tellen. Die vaars Roza,was die 31 januari al gekalfd of niet, is ze dan in de categorie van 1 tot 2 jaar,is ze een melkkoe of een ander rund. ’t Is toch bijlange niet zo gemakkelijk als ze dat in de uitleg kunnen doen uitschujnen.

Goed, we hebben nu de dieren,elk in hun rubriek,dus nu hebben we al hetgeen geproduceerd is. Even rekenen : productie min afzet op eigen grond is… . oei,nog teveel over. Maar ja,natuurlijk,er is nog mest afgezet met goedgekeurde burenregeling,maar waar zijn die papieren ? Ik heb er hier enkele in de map. Zouden er nog in het bakje van de traktor liggen ? Even naar buiten gaan kijken,ja gelukkig,ik denk dat ik ze nu allemaal heb.

Die schone zondagnamiddag schuift voorbij,een slok koffie tussenin zorgt ervoor dat de tas omvalt,natuurlijk recht naar die officiële papieren. Miljaarde.

Nu moeten ze nog weten wat er in stock zat. Dus weer naar buiten, de meetstok door de rooster,de hoeveelheid van nu min de hoeveelheid begin stalseizoen en terugrekenen naar 1 januari. ’t Is nie moeilijk,’t is gemakkelijk. Maar ’t vraagt een beetje tijd. Ze vragen nu ook nog hoeveel kunstmest er gestrooid is. Vrouwe,kijk eens in de grote factuurboek en neemt eens van alles een kopietje. Is er overschot aan mest verwerkt geweest ? Natuurlijk niet, niemand wil koeienstront om te scheiden of te drogen,daar zitten veel te veel vezls in.

Het melken en voederen brengt wat rust,maar die is van korte duur, want voor de wateraangifte vragen ze nu nog hoeveel water verbruikt werd,dus weer naar buiten om op de verzegelde teller te gaan kijken, en opnieuw even zoeken naar de factuur van de watermaatschappij. En dat allemaal om ons twee keer te doen betalen,zowel voor het oppompen als voor het lozen. ER steekt ook nog een brief bij voor een enquête over de mestopslag. Hup,de vuilbak in,ze moeten maar geen twee keer hetzelfde vragen.

Alles is nu ingevuld in het klad,maar toch knaagt er nog iets. Er zou eens iets moeten verkeerd ingevuld zijn. ZE kunnen daar meteen een fikse boete voor opleggen van 1 € per kilo. Of ze kunnen later misschien verkeerde gegevens gebruiken bij het toekennen van vegunningen. Dus toch beter morgen nog eens met alle papieren naar de boekhoudster gaan. Dat zal wel weer een pak geld kosten,maar ’t zal dan toch zeker juist zijn. Bij de Mestbank moet je niet zijn,want “wij hebben daarvoor geen tijd,je moet maar de toelichting lezen”.

En met deze laatste beslissing blijkt de droeve bui die heel de middag en avond bleef hangen plots over te waaien en word de moderne administratieve slaaf weer een echte boer die vlug nog eens naar zijn koeien gaat kijken voor het slapengaan. Ondertussen ruimt de boerin de papieren op en wacht op de boer want straks,misschien ….

Dit is natuurlijk een volledig verzonnen verhaal.

Of toch niet ?

Ontsproten aan de pen van Luc Callemeyn van Zuivelboerderij Balie hof

DE MAYONAISEPOT EN DE KOFFIE

Als de dingen in je leven je even allemaal te veel worden, als 24 uur
in een dag niet meer genoeg tijd lijkt, denk dan eens aan dit bericht...

Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had
een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de klas begon, nam hij
zonder iets te zeggen de lege pot van de mayonaise en begon deze te
vullen met golfballetjes. Toen deze hier helemaal mee gevuld was vroeg
de professor aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij
antwoordden van wel.

Toen nam de professor een doos met kralen en kiepte deze in de pot. Hij
schudde lichtjes met de pot en de kralen rolden tussen de open plekken
tussen de golfballetjes. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of
de pot nu vol was. Ze gaven weer eenzelfde antwoord; ja, de pot is vol.

De professor nam nu een doos met zand en kiepte dit zand in de pot met
golfballetjes en kralen. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op
tussen de golfballetjes en de kralen. Weer vroeg de professor aan zijn
studenten of de pot nu vol was: de studenten antwoordden van wel.

Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en kiepte
de hele inhoud van deze twee koppen koffie in de pot met golfballetjes,
kralen en zand. De hele inhoud verdween in de pot. De koffie vulde de
ruimte op tussen het zand. De studenten begonnen te lachen.

\"Nu\", zei de professor, \"nu wil ik dat jullie deze pot zien als jullie
eigen leven. Deze pot gevuld met golfballetjes, kralen, zand en koffie,
stelt namelijk het leven van een mens voor.\"

\"De golfballetjes zijn de belangrijke dingen in het leven: je familie,
je kinderen, je geloof, je gezondheid en je favoriete bezigheden.
Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan
deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn.\"

\"De kralen zijn de andere dingen die belangrijk zijn. Je werk, je huis,
je auto. Het zand, dat staat voor de kleine dingetjes die belangrijk
voor je zijn.\"

\"Als je het zand als eerste in de pot kiept en hem hiermee vult, is er
geen plek meer voor de kralen of voor de golfballetjes.
Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie
aan de kleine dingetjes besteedt, dan kun je nooit meer ruimte hebben
voor de dingen die belangrijk voor je zijn.

Besteed aandacht aan de dingen die belangrijk voor je zijn. Speel
bijvoorbeeld met je kinderen. Neem tijd voor een onderzoek voor je
gezondheid zo nu en dan. Neem je partner mee uit eten. Doe nog iets
leuks, er is altijd nog wel ergens tijd om het huis te poetsen of de
prullenbak te repareren.\"

\"Zorg eerst voor de golfballetjes, de dingen die echt het
allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar
zand.\"

Eén van de studenten steekt een vinger op en vraagt waar de twee koppen
koffie in die pot dan voor zouden moeten staan.
De professor lacht en zegt de student dat ze daarmee een heel goede
vraag heeft gesteld. \"Ik wilde daarmee alleen nog maar weer eens
aangeven en bevestigen, dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er is
altijd wel een plekje om samen met een vriend of een dierbare een kopje
koffie te drinken.\"

When I was thirteen.It was war.

And my Father died.Mijn Moeder stond er alleen voor om onze boerderij voort te zetten.

Mijn broer was vijftien en moest thuisblijven van school om mijn Moeder te helpen.

Mijn zus was nog twee jaar jonger dan ik. Gelukkig hadden we sinds lang al een goede knecht die alles op de boerderij kende en kon. Een nonkel van mijn Moeder kwam ook enkele maanden helpen,vooral met de administratie;want het was de Duitse bezetter die zijn wetten en verordeningen deed uitvoeren met een toen nog nooit geziene papierwinkel op ieder gemeentehuis.Alles moest ingevuld worden: wanneer een kalf stierf of een big –hoeveel koeien,varkens,pluimvee je had. Kortom het was toen lijk of het nu weerom zo is voor :het milieu – mestbank – sanitel enz… Toen moest maandelijks een aantal kgr vlees ingeleverd worden. Moest zoveel kgr graan per ha ingeleverd worden. Moest een zeker % weiden omgeploegd worden. Moesten we koolzaad telen, en nog zoveel meer ! Er was rantsoenering voor eten met zegeltjes. Er werdt gewoekerd met granen,vlees,met alles. De prijzen waren zeer hoog voor alles wat buiten de rantsoenering te koop was.

Er waren controleurs op de baan om te trachten de blauwers te pakken;deze laatsten verkochten hun waren die ze kochten aan het dubbel of meer. De boeren werden ook gecontroleerd en dikwijls stonden de controleurs de mensen op te wachten in de stations.

Afterwards when I was seventeen,I was as pleased to be allowed to work home on the farming.

Vader was er niet meer. Maar samen hebben we hard moeten werken doorheen de resterende bezettingsjaren en nog later ook, om er te komen. Mijn broer werdt dan opgeroepen om zijn drie dagen te doen voor het leger.Alles in het werk gesteld om van legerdienst vrij te zijn,maar het kon niet; Dat was tegenslag voor Moeder;maar ze werdt geholpen door iemand.Mijn broer moest naar het militair hospitaal,en na enkele dagen kwam hij huiswaarts : ongeschikt voor militaire dienst.

Een tijd later kregen we ongelijk in een rechtszaak; iemand hielp ons in Beroep en we kregen gelijk.

Ondertussen was het mijn beurt om soldaat te worden in Duitsland in Arnsberg. Thuis namen ze een nieuwe werkkracht in dienst in mijn plaats. Het soldaat zijn was voor mij een hele verlichting van werk.De opleiding in het leger,dat was geen werken lijk ik gewoon was. Was dat niet na ieder uur tien minuten rust !Na zes weken opleiding ging het nog beter :onze voertuigen onderhouden en soms een toer maken in de omliggende streek.De omgeving van Arnsberg is mooi en bergachtig. Dan vijf weken naar Doornik om met de camion te leren rijden.Eens reden we voor oefening langs landelijke wegen.De eerste camion reed waarschijnlijk door een verkeerd begrepen aanduiding van de oefenmeester veel te rap,en natuurlijk volgden wij allen op vijftig meter afstand met volle snelheid.Wat was die overste kwaad nadien !

We waren nog maar enkele tijd gekazerneerd in Doornik of ik werd geroepen bij een officier;wat stond er mij daar te wachten? Nogmaals iemand van thuis die me in Belgie wilde houden!Die officier vroeg me of ik niet liever in Doornik bleef de rest van het jaar.Ik antwoordde dat ik liever terugkeerde naar Arnsberg om bij mijn kameraden te blijven.Toch kreeg ik een mooi postje in de kazerne van Doornik en buiten mijn rijoefeningen was ik vrij van dienst. Die kazerne in Doornik moet al zeer oud zijn : 60 a 70 trappen omhoog om in stapelbedden te gaan slapen. Arnsberg dat was wat anders: mooie grote kamers voor zes man,elk een bed en een kast en verwarming. Een jaar soldaat zijn was voor mij een ideale tijd om eens uit het boerenleven te zijn en het was een van de vele eerste vensters op het leven.

Huwelijksgedicht uit de jaren 50

’ t Is al vreugde en gevier,

Wat ik zie en hore hier.

‘ tIs voor U,kozijn,zo’k meen,

Ja,voor U en nicht meteen.

Allen wensen U geluk.

O ik vind het schier te druk

Hier te zeggen wat ik U

Allen toch al wensen nu.

Weze steeds malkaar getrouw

In gelukken en in rouw;

Dat God U versterken mag

Op deze schone blijde dag.

Weest gelukkig op de baan,

Die gij samen zult begaan;

Draagt steeds liefde voor malkaar!

Dat Gods milde hand U spaar!

Leve lang in heil en vree!

God behoed’U op de ree.

Vindt op Uwe nieuwe baan

Geen doorns maar rozen staan.

Uw geluk bestaat wellicht

Uit veel meer dan’t zegt mijn dicht

Doch houdt steeds voor U de deugd,

Die bezorgt U d’eeuw’ge vreugd!

Gilbert en Godelieve heden

Stichten blij een nieuw gezin…

Mochten zij door al hun dagen

Gaan in vrede,trouw en min!

Mochten zij hun werk en zorgen

Steeds doormengen met gebed,

Naar het voorbeeld van het heilig

Huisgezin van Nazareth.

Mocht het kinderschipke landen

In hun have keer na keer;

Mochten zij hun kroost zien bloeien

Blij en blozend voor de Heer!

Zie,dat wens ik uit ter harte

Zo aan hem en zo aan haar…

Opdat het eens waarheid weze,

Zegen,Heer,het jonge paar!