Archief

Een bedelaar was ik, en ik was aan het bedelen van deur tot deur,
toen een gouden wagen als een prachtige droom in de verte verscheen,
het moest wel die van een koning zijn.

Hoog steeg mijn verwachting... Ik dacht dat mijn kwade dagen nu ten einde waren
en ik droomde al van een grote gift.

De wagen hield stil bij mij. Een man keek naar mij en daalde af met een glimlach.
Nu was het geluk van mijn leven eindelijk gekomen, dacht ik.

Toen hield hij zijn rechterhand op en zei: 'Wat ga je mij geven?'

Ach, het was een koninklijke grap, dat hij zijn handpalm bedelend uitstak voor een bedelaar.

Bedremmeld en besluiteloos stond ik, en toen nam ik langzaam uit mijn bedeltas een heel klein korreltje graan en gaf het.

Maar hoe groot was mijn verrassing, toen ik aan het einde van de dag mijn bedeltas leegschudde op de vloer en een heel klein korreltje goud vond in de armzalige hoop.

Ik weende en wenste dat ik hem alles gegeven had.




(Een parabel van Rabindranath Tagore )

.

Begrijp dat je alles wat je in anderen ziet ook in jezelf meedraagt. Jouw oordelen zijn in feite weerspiegelingen van wat je in jezelf hebt onderdrukt of afgewezen.

Twee Zen-monniken wilde een rivier oversteken. Ze troffen daar een jonge aantrekkelijke vrouw die ook de rivier over wilde, maar niet durfde. De ene monnik nam haar op zijn schouders en droeg haar naar de overkant.
De ander monnik was razend. Hij zei niets, maar van binnen kookte hij. Dat was verboden! Een boeddhistische monnik mag geen vrouw aanraken en deze monnik had haar niet alleen aangeraakt, maar haar zelfs op zijn schouders gedragen.

Ze legden vele kilometers af. Toen ze bij het klooster aankwamen en de deur binnengingen, draaide de boze monnik zich om naar de ander en zei: 'Hoor eens, ik zal dit aan de meester moeten rapporteren. Dit is verboden!.

De andere monnik zei: 'Waar het je het over?, wat is er verboden?'

'Ben je het alweer vergeten?' Vroeg de tweede. 'Je hebt die aantrekkelijke jonge vrouw op je schouders gedragen!'

De eerste monnik lachte en zei: 'Ja, ik heb haar inderdaad gedragen. Maar ik heb haar bij de rivier achtergelaten. We zijn nu kilometers verder en ik zie dat jij degene bent die haar nog steeds met zich meedraagt.'

Je innerlijk - wat je verdrongen of afgewezen hebt - weerspiegelt zich steeds in je daden. Zelfs als je iets uit de weg gaat, zijn je opvattingen daaraan af te lezen.

Een van mijn lievelingsboeken is "Nachttrein naar Lissabon" van de Zwitserse schrijver Pascal Mercier. Midden in een les verlaat de leraar Latijn zijn klaslokaal. Opgeschrikt door het besef dat de tijd voorbij vliegt, laat hij zijn gestruktureerd leventje achter zich en vertrekt hij met de nachttrein naar Lissabon. Ik ben daar jaloers op. Eigenlijk wil ik een klein anoniem leven als muzikant. Waar weet ik niet, misschien in Oostende. Mijn droom is zonder stress leven. Nu kan ik het niet. Ik hoop later wel, als men mij vergeten is. (J. Verminnen)