En attendant le 21 juillet 2006.
Un plancher ....c'est tout bête un plancher.
Oui, mais là c'est différent.
Quand je marche sur celui là, je sens la chaleur sous mes pieds nus.
Je vais vers l'avant et lui derrière moi , me regarde faire..... en souriant.
C'est bizarre le "flash bonheur"..Il suffit de 3 fois rien.
L'évocation d' empreintes de pas mouillés sur ces lattes de bois et l'intensité de son sourire suffisent à me combler .
Liberté, égalité, fraternité
Liberté,égalité, fraternité !
14 july 2006 - fête nationale française
Liberté, égalité, fraternité.
DeVlaamse Leeuw - Henri Conscience
Spoor van gevechten
De Leeuw van Vlanderen
De Leeuw van Waterloo
11 july 2006
11.07.06
11july 1302
Kortrijk
Jahan Verminnen
|
|
De Draad van Ariane
Zoals twee boten uit elkander glijden
die kangen tijd tezaam gevaren zijn,
laat ons dan zo scheiden. Laten we de pijn
van wrange woorden, als het kan, vermijden.
Jij gaat, je wendt met ongeduld de steven
gespannen koers je naar een andre kust,
herademd, dat ik achter ben gebleven…
Ik vier het anker: ‘k meer de kiel ter rust.
‘t Was schoon zoals wij streefden, eensgezind,
de wind in ‘t zeil, den hemel in de ogen,
de zilte roep van woord en wederwoord…
Een onverhoedse rukwind stuurt je voort,
verder en verder … - ‘k Tuur je na, bewogen:
diierbare boot, vaar wel en … voor den wind!
Verlof !
Verlof aan zee
zand lucht ...
De wiedsters
De lente kwam als een kermis die ineens de heele wereld verblijdt; en van eersten af waren de buitenmenschen haar zoo gewend alsof er nooit geen kwade dagen geweest waren. Zij en voelden niet, de landlieden wat er in en rond hen veranderde of gebeurende was, maar ze genoten van het nieuwe leven, van den nieuwen groei in 't schoone voorjaar; ze leefden het zonnefeest meê zonder verwondering om hun eigen, opgeruimde blijheid en de blijheid van heel den buiten, - want ze was verwacht, de lente: ze kwam immers alle jaren op gestelden tijd.
Palmen-Zondag! De Paaschzonne!
De gang naar de kerk, naar de hoogmis, geleek een zegetocht met groen. Boeren en boerinnen, knechten en meiden, oud en jong, elk droeg zijn takje bosseboom. Z'en verdoken hem niet, maar droegen den groenen twijg hoog op, welgezind en preusch omdat hij zoo groot en zoo groene was.
