Berichten van 1 januari 2010 tot 31 december 2010

Het spijt mij, ik ben enkele dagen buiten westen geweest, neen, niet letterlijk maar wel volledig werkonbekwaam. Wat de precise oorzaak was, weet ik nog niet. De vrouw dokter, die ook Vlaams bloed in de aderen heeft is mij gisteren komen onderzoeken, de bloeddruk is normaal, alleen de polsslag ietsje te snel, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik als kartuizer zulke lichamelijke aanrakingen door zachte vrouwenhanden niet gewend ben. Vanmorgen is zij teruggekomen voor een uitgebreid bloedonderzoek. zo een bloedonderzoek is interresant, in verschillende kleine glazen buisjes wordt er bloed afgetapt, dat is volkomen pijnloos. In deze glazen buisjes is er een kleine hoeveelheid vloeistof om het bloed vloeibaar te houden, dat heeft natuurlijk niets met een zekere Januarius te maken, maar ik heb het nu zelf kunnen zien, als men met het buisje schudt, wordt het bloed weer vloeibaar en ik ben nu echt geen heilige kartuizer. Terwijl ik dit bericht schrijf, is het bloed reeds enkele uren in het laboratorium van de kliniek in Sankt Vith en daar kan men aan de hand van dit onderzoek heel precies vaststellen of er in het lichaam iets mis is. Als er echt iets erntig mis zou zijn, belt de Vrouw dokter mij morgenvroeg, indien ze niet belt kan ik gerust zijn en bel ik haar overmorgen. Intussen gaat het met mij veel beter, en zonder medicamenten, want anders zou ik hier nu niet voor mijn computer zitten, alleen mijn rechterarm doet nog fel pijn, maar dat heeft maar onrechtstreeks met mijn tijdelijke werkonbekwaamheid te maken. Het tippen valt mij daardoor wel een beetje moeilijk.

Ik wordt er kotsmisselijk van,als ik in de nieuwsbrichten die zelfvoldane grijnzende smoel van die CD&V non zie, die troela schijnt echt te geloven dat heel Vlaanderen aan haar kont hangt en dat zij nu ook 800.000 dommen zal vinden. De werkelijkheid zal er helemaal anders uitzien. En de geitenboer schijnt nu helemaal de kluts kwijt te zijn de man geloofd echt nog dat hij, nadat hij schaamteloos 800.000 Vlaamse kiezers bedrogen heeft, onmisbaar is in de belgische politiek. Schaamte komt in het woordenboek der tjeven immers niet voor.
Voor Carolientje is mijn achting een beetje gestegen omdat zij met haar partij niet aan een noodregering wou deelnemen.
Ik geloof, dat er helemaal geen belgische politiek meer zal komen en dat nu de tijd gekomen is voor een vrij en onafhankelijk Vlaanderen. Geen mens had enkele maanden geleden durven dromen, dat in dezelfde maand juni zowel in Nederland als in belgistan nieuwe verkiezingen zouden komen. Elke Vlaming, die van zijn Vlaanderen houdt moet nu zijn stem aan het Vlaams Belang geven, dat is de enige juiste beslissing.  

In mijn vorige bijdrag heb ik reeds kort mijn mening gezegd over het geval van de Brugse bisschop, vandaag wil ik daar nog eens op terugkomen en daarmee dat kapitel defintief afsluiten.
Het is nu eenmaal zo, dat er in het sexuele gedrag zowel van mensen en dieren afwijkingen zijn. Het normale sexuele gedrag is de heterosexualiteit, zij zorgt voor de voortplanting, elk sexueel gedrag dat daarvan  afwijkt hoort niet tot het normale. Deze vaststelling is natuurlijk niet politiek correct, maar wat niet normaal is, is nu eenmaal abnormaal hoe de politiekcorrecten dat ook willen keren of draaien. Dat wil echter niet zeggen, dat ook maar één mens het recht heeft een homoxesuele medemens te veroordelen, ook hij of zij heeft het recht de hem of haar aangeboren sexuele gevoelens met gelijkgezinden uit te leven. Anders is dat met pedofielen, pedofielen zijn mensen, zowel mannen als vrouwen, die zich vergrijpen aan zeer jonge kinderen die zich daartegen niet kunnen weren, het is logisch dat dat verwerpelijk is. Anders is het weer met pederasten, ook dat is een aangeboren sexuele nijging, de pederast voelt zich sexueel aangetrokken tot puberterende jongens tussen 12 en 18 jaar. De Brugse bisschop is dus geen pedofiel maar een pederast. Nu zijn twaalfjarigen en ouderen doorgaans in staat zich daartegen weren te kunnen, en duidelijk te maken, dat zij dat niet willen. Mij kon in elk geval als twaalfjarige niemand dwingen iets toe te laten wat ik niet wou! En daar zit volgens mij het probleem in het geval van bisschop Vangheluwe, de knaap heeft het verschillende jaren toegelaten waarschijnlijk tot hij in het huwelijk trad. En nu, bijna twintig jaar later komt er opeens een klacht, aanschijnend omdat hij wou dat de bisschop zou terugtreden, enkele maanden voor de bisschop met pensioen zou gaan. En dat vind ik zeer bedenkelijk.
Het ligt niet in mijn bedoeling Vangheluwe te verdedigen, hij heeft de gangbare wetten overtreden en dat is fout. Anderzijds heb ik begrip voor fouten die begaan worden uit menselijke zwakte.
We hebben zelfs een koning, die eens uit menselijke zwakte een kind verwekte bij een barones, nu hebben we ook een bisschop die eveneens uit menselijke zwakte verliefd werd op een twaalfjarige knaap die zich dan toch ook verschillende jaren welwillend liet gebruiken. Waar is het verschil?
Gisteren las ik in het Laatste Nieuws dat ergens in een moslimland een twaalfjarig meisje de toestemming kreeg te scheiden van haar tachtigjarige echtgenoot.

Ja, De Vlaamse Leeuw, daar zijn ze bang van.
Ik herinner mij nog een betoging in Leuven, Leuven Vlaams. Samen met enkele honderd anderen werd ik opgepakt door de Gendarmen en naar de Gendarmeriekazerne gebracht daar stonden we dan met een paar honderd Vlamingen op de binnenkoer. Tegen drie uur `s nachts stemde iemand de Vlaamse Leeuw aan en allen zongen uit volle borst mee. Onmiddellijk kwamen tientallen Gendarmen naar buiten gelopen met de bajonet op het geweer, ik weet niet wat er zou gebeurd zijn als we zouden gedaan hebben wat zij dachten wat we wilden doen, uitbreken! Maar dat deden we wijs genoeg niet.
Als enkele tienduizenden Vlamingen naar Brussel zouden marscheren en daar voor het paleis in Laken, uit volle borst de Vlaamse Leeuw zouden aanheffen zou er op dat moment in heel Walonie geen enkele politieagent meer tegenwoordig zijn. 
Nu in het halfrond van het federale parlement onze nationale Hymne weerklonk is de angst en de verontwaardiging van de francofonie groot geworden, maar het is een schande voor Vlaanderen dat zelfs Vlaamse politiekers daarover hun verontwaardiging hebben uitgesproken. Zulke verraders van het eigen Volk mogen in Vlaanderen nooit meer een kans krijgen.

En, terwijl het land zich in de diepste crisis ooit bevindt, zowel politiek als financieel, geeft Coburger Flup in Laken op kosten van de moegetergde en als citroenen uitgeperste burgers ter gelegenheid van zijn vijftigste verjaardag een grandioos feest voor enkele honderd genodigden. Het moest eigenlijk geheim blijven, maar het is dan toch uitgelekt. Dit is werkelijk een kaakslag in het gezicht van de vele gepensioneerden die met een armoedig pensioentje moeten rondkomen en amper de eindjes nog aan elkaar kunnen knopen.
De leugen van de dag las ik dan vandaag in het Nieuwsblad: "De belgen hebben meer geld als ooit tevoren!" Enkele eenvoudige zielen zullen dat mischien wel geloven, maar zij zullen zich dan wel afvragen welke belgen dat zijn!
Ook onze vaderlandse Kerk steekt in een diepe crisis, ik vind dat jammer voor de vele priesters die wel leven zoals het van een priester verwacht wordt en ik voel mee met Mgr. Léonard die nu met dit probleem dat zijn voorganger verzweeg opgezadeldt zit. Wat mij echter van het hart moet, is, toen ik in de kranten de foto van de Brugse bisschop in vol ornaat zag, moest ik onwillekeurig aan Tita Tovenaar denken, in zo een carnavalspak kan ik mij een Katholieke bisschop niet voorstellen. Wat ik in dit geval niet begrijp, is dat het de aanklager daarom ging, dat de bisschop zou afdanken, waarom dan nog een klacht terwijl deze bischop volgend jaar toch met pensioen zou zijn gegaan? En waarom heeft hij niet direct kontakt opgenomen met Mgr.Léonard? Het is natuurlijk klaar, dat Vangheluwe in zijn situatie nooit het bisschopsamt had mogen aanvaarden, maar we hebben zelfs een koning met een onwettige dochter.

Vandaag moet ik even uitspannen, want het enige dat hier in huis nog perfect in orde is, is mijn computer en natuurlijk ook mijn kapel. Ik moet nu aan de slag om alles weer netjes in orde te brengen want ik ben van nature uit een ordenslievende mens. Het wordt dus een vermoeiende dag want ik moet nu aan alles beginnen wat ik eigenlijk niet zo graag doe maar wat wel noodzakelijk is. Er moet gepoetst en gestreken worden.
Als ik dus zondag weer fit ben zit ik natuurlijk weer op mijn lievelingsplaats voor mijn vertrouwde computer en begin ik aan een nieuwe bijdrag. Ik wens jullie alle een fijn en bezinnelijk weekend.

Extra voor Lies, ik heb verzuimd onmiddellijk te reageren op je mededeling over pater Achiel Vermeulen, maar dat zal ik nog doen, mijn broer Frans is met pater Vermeulen zeer goed bevriend en bezoekt hem nog steeds regelmatig. De man verdient werkelijk een standbeeld, ik meen niet mijn broer, maar pater Vermeulen. Het moeten niet altijd negatieve berichten zijn over de priesters, en waren en er zijn er ook vele goeden!

Als de liberalen nu onder dreiging van de Coburger terugkrabbelen, zal dat niets aan de lawine die losgebarsten is veranderen. Maar zij zullen dan wel bij de volgende verkiezingen met een enorme nederlaag moeten rekenen. De Vlamingen zijn dit ondemocratische gekonkelfoes beu. Ook de capriolen van het CD§V en haar tante non zijn te doorzichtig om nog geloofwaardig over te komen, ook zij zullen bij de volgende verkiezingen onder hun pseudochristelijkvlaamse kont een flinke trap krijgen. De partijen die nu niet eensgezind achter de terrechte Vlaamse eisen staan kunnen het bij de volgende verkiezingen wel vergeten.
Een niet gekozen koning die de bijeenkomst van een door het Volk gekozen Parlement verhinderdt hoort in een democratische gezelschap niet thuis. Het Parlement heeft ten alle tijde het recht samen te komen en wetten te stemmen, ook dan als de regering gevallen is. Vlamingen, kom eindelijk naar buiten met de duidelijke leuze: "Wij zijn het Volk!" en van het Volk gaat alle macht uit.
Zie ook mijn vorige bijdrag.

Wat ik hoopte is in vervulling gegaan, het federale marionetten-theater is gevallen en de paniek onder de pseudodemocratische marionetten is groot. Zij schijnen nog steeds niet te willen begrijpen, dat er geen belgen zijn en nooit waren. Dit kunstmatige land bestaat uit Vlamingen, Walen en enkele Duitstaligen. De minderheid der franstaligen heeft steeds zijn wil willen opleggen aan de meerderheid der Vlamingen, nu is echter het moment gekomen dat de Vlamingen dit niet langer pikken.
Het ziet ernaar uit, dat de onafhankelijkheid van Vlaanderen veel vroeger werkelijkheid zal worden als ik ooit had durven hopen en alhoewel ik er persoonlijk geen enkel belang bij heb, want ik woon in de Duitstalige gemeenschap, hoop ik, dat de Vlamingen nu geen enkele toegeving meer zullen doen. Voor Vlaanderen is er maar één toekomst, vrij en onafhankelijk in een confederatie met Nederland, samen met de Nederlanders zijn wij Vlamingen het Volk der Lage Landen met een gemeenschappelijke taal.
Hoe het met de rest, Brussel, Walonie en de Duitstalige gemeenschap zal verlopen, is voor mij nog een raadsel, toen ik twee jaar geleden bij de Gemeente mijn nieuwe identiteitskaart ging afhalen, keek de gemeenteamtenaar mij vreemd aan, toen ik vroeg of de volgende in 2012 nog een belgische zou zijn. Ik ben benieuwd of het een Waalse of eventueel een Franse, een Luxemburgse, of een Duitse wordt want bij het uiteenvallen van belgistan heeft de Duitstalige regering geen bestaansrecht meer, vandaar ook, dat zij zo gretig waren ook een belangenconflikt in te roepen.
Met spanning zie ik de gebeurtenissen der volgende dagen tegemoet, de Coburger zal natuurlijk trachten te verhinderen dat de poten van onder zijn troon gezaagd worden, wat mij betreft, mag hij die troon meenemen met de rest van zijn famillie naar een van zijn vakantieverblijven.

Vandaag, donderdag 22 april 2010 is het de dag der dagen, de Franstaligen zijn het met de dikke loodgieter uit Vilvoorde niet eens, zij willen kost wat kost Vlaanderen verder verfransen en verlangen voor de naleving van de grondwet Vlaamse toegevingen. De lakse houding van de Vlaamse regering beloofd niet veel goeds.
Ik ben benieuwd wat er uiteindelijk uit de bus zal komen, als de liberale struikrovers voet bij stuk houden, moet vandaag de federale regering vallen, maar ik vrees, dat de liberale ministers te vast aan hun vetbetaalde ministerstoel kleven, dus afwachten!
Van de vette vette visverkoper, De Wever, hebben we hoogstens een sardientje te verwachten deze machtgeile pseudovlaming wil toch zijn nevenberoep als TV-vedette niet opgeven.
Van Peeters en zijn tjevenclub hebben we ook niet veel te verwachten, de tjeven hebben nog nooit de rechten van het Vlaamse Volk verdedigt.
Ik hoop, dat de geitenboer Leterme nog eens naar Albertje zal moeten gaan om zijn ontslag aan te bieden, en dat er aan het hele federale cirkus en aan de capriolen van de Coburgers defenitief en onwederoepelijk een einde komt. Niet BHV moet gesplits worden, maar het hele land. De kans daartoe is nu groter als ooit tevoren, nu kan Vlaanderen als de Vlaamse politiekers het echt willen vrij en onafhankelijk worden, maar ik twijfel aan de wil van de meeste Vlaamse politiekers. Mijn enige hoop is, dat de meeste Vlamingen nu eindelijk begrepen hebben dat het zo niet meer verder kan en dat zij bij eventuele nieuwe verkiezingen hun stem aan het Vlaams belang zullen geven. Het is de enige partij die Vlaanderen echt vrij wil maken en zuiveren van alle vreemde invloeden, het is de enige partij de steeds meer toenemende islamizering wil stoppen. En de kiezers, die nog steeds denken dat het een doodzonde is als zij hun stem niet aan CD&V geven, wil ik er even op opmerkzaam maken, dat zij door hun stem aan deze partij te geven, die mee geholpen heeft de islam hier bij ons binnen te halen en deze pseudogodsdienst gelijk gesteld heeft met het Christendom, een zeer grote zonde begaan want "Gij zult geen vreemde goden naast mij hebben!"
En nu wacht ik met spanning af hoe het verder zal gaan.
Denkend ook aan de Wever, maar veel meer aan de grootheid van de Vlaamse cultuur, plaats ik hierboven een foto van de preekstoel van de Antwerpse Sint Andrieskerk, de wonderbare visvangst. Met de hulp van het Vlaams Belang moeten wij verhinderen, dat deze kunstschatten ooit in moslimhanden zouden komen, ik herinner mij nog, wat er toen met de beroemde Budhabeelden gebeurde. Ik ben het wel niet altijd in alles met Filip Dewinter eens, maar ik hoop toch dat hij bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen burgemeester van Antwerpen wordt, maar dan moet er wel weer met potlood en papier gestemd worden. Als U tweemaal op de foto clikt krijgt U een prachtige vergroting.

De beelden uit mijn kinderjaren wou ik eigenlijk beeindigen met de dood van mijn moeder, maar gezien in het licht van de voortdurende beschuldigingen van katholieke priesters van misbruik in de pers, voel ik mij genoodzaakt er toch nog een bijdrag aan toe te voegen. Het lijkt er wel op dat sommige personen de paus persoonlijk zouden willen beschuldigen. Het valt echter wel op, dat dat vele zulke schandalen die nu  ook aan het licht kwamen in niet katholieke internaten in Duitsland in onze vaderlandse pers niet of weinig vermeldt werden. Zo langzaam krijg ik de indruk dat er een systeem achter deze aanvallen op de Katholieke Kerk schuilt. Ik heb in mijn blog al eens de mening geuit, dat homosexualiteit en pederastie niet ver van elkaar verwijderd zijn, ik meen niet pedofilie want pedofielen zijn mensen, zowel vrouwen als mannen, die misbruik maken van kleine kinderen die zich daartegen niet weren kunnen. Pederasten zijn mensen die sex willen met puberterende jongens, doorgaans tussen twaalf en achtien jaar, als deze jongens eenmaal echter de typisch mannelijke lichamelijke vormen aannemen houdt het interesse van de pederast op. In deze gevallen gaat het meestal in de beschuldigingen van priesters. Nu kan ik mij zeer goed voorstellen, dat in het verleden sommige homoxeuelen voor het priesterschap gekozen hebben omdat zij daardoor hun geaardheid konden verbergen, de priester moest en moet noch steeds in celibaat leven. 

Tot daartoe mijn inleiding.

Als tienjarige kwam ik dus samen met, mijn vijf jaar jongere broer Frans , in het jongenstehuis van de eerwaarde heer Cornelis in Niel. Ik was een zeer opstandige jongen geworden, men had mij tenslotte alles genomen, mijn moeder was dood en mijn vader zat als voormalige Fabriekswachter in de koolmijnen van Eisden als dwangarbeider. 
Het was in Niel niet schlecht, maar de huiselijke  vertrouwde sfeer en de genegenheid ontbrak. Tijdens het schooljaar niet, want ik was zeer leergierig, maar tijdens de vakantiemaanden liep ik regelmatig weg, soms was ik wel een week lang onderweg, waarnaartoe dat weet ik niet. Ik herinner mij nog wel, dat ik in Eisden urenlang voor de prikkeldraad heb gestaan in de hoop mijn vader te zien, wat natuurlijk niet mogelijk was.
Ik moet wel eerlijkheidshalve toegeven, dat ik af en toe een fiets leende. Uiteindelijk werd ik dan steeds weer door de politie of door de gendarmen ergens opgepakt en dan kwam ik steeds weer bij de toenmalige kinderrechter dhr. Vermeire in Antwerpen terrecht. Deze kinderrechter maakte toen eens de E.H. Cornelis daarop opmerksaam dat mij de vaderfiguur ontbrak. De E.H.Cornelis nam dat zeer ter harte, bij de volgende schoolvakantie nam hij mij mee naar Mechelen, waar hij ook een tehuis had op de Wolmarkt, tegenover het aartsbisschoppelijk paleis. In Mechelen waren echter alleen maar oudere jongens en de E.Heer Cornelis wou niet dat ik met deze oudere jongens in contact kwam en hij zal wel geweten hebben waarom niet. Hij liet in zijn slaapkamer die trouwens zeer groot was, aan de andere kant een extra bed voor mij neerzetten. Over dag mocht ik vrij in Mechelen rondlopen, maar om vijf uur moest ik thuis zijn. De maaltijden genood ik steeds met hem samen. Ik kan hier in eer en geweten getuigen, dat de E.Heer Cornelis mij nooit op een of andere onzedelijke wijze benaderd heeft, hij legde wel eens zijn arm om mijn schouders, zoals elke echte vader dat doet en als ik reeds in mijn bed lag drukte hij vaderlijk een kruisje op mijn voorhoofd zoals vroeger mijn moeder dat deed waardoor ik mij zeer geborgen voelde. Ik voel nu nog een groot respect voor deze edele priester die werkelijk verzocht een goede vader voor mij te zijn.

Het is opmerkelijk, hoe de pocopers haar uiterste best doet, de Katholieke kerk in miscrediet te brengen, wij hebben in Vlaanderen vele goede en edele priesters gekend die de naam Eerwaarde waardig waren, en ik geloof, dat we er nog hebben. Het is niet omdat zich enkele honderden onder de tienduizenden zich misdragen hebben het hele instituut schlecht is. Over de schanddaden der moslims lezen we echter in onze vaderlandse pers zeer weinig, wat steekt er achter dit systeem? 



 

Ja, hartelijk dank voor jullie commentaar. Ik probeer op mijn blog mijn mening openbaar te maken. Mijn mening is echter geen Evangelie,wie ben ik tenslotte?Ik  kan er ook weleens naastzitten en de zaak helemaal fout zien, en dan verdraag ik ook elk commentaar, ik ben ja ook maar een mens! En dus helemaal niet almachtig zoals ik reeds zei.
Mijn grote dank gaat naar de lieve vriendin, die ik nog nooit in levende lijve gezien heb, Lies, ik zie in mijn geestesoog, als ik aan haar denk, alle lieve joviale moeders van Sint Andries en zo is ook in zover ik dat beoordelen kan Lies, een lieve goede Vlaamse vrouw. Ik mag je Lies en dat is werkelijk zonder bijbedoelingen, ik ben tenslotte een Kartuizer en dat blijf ik ook, ook nadat ik mijn geloof in de Almachtige verloren heb, maar mijn geloof in het goede in de mens blijft, ook nadat ik vastgetsteld heb dat er vele slechten zijn maar dat sluit de goeden niet uit.

Mijn dank gaat ook uit naar mijn vriend Jean, ik ben het wel niet altijd helemaal met hem eens, maar in grote trekken wel, we streven beiden naar hetzelfde doel, maar men mag bij al het onrecht dat geschiedt geen verbitterd mens worden, er is altijd nog hoop, zolang er nog een echte Vlaming leeft.

Ook Pieter die eens in de Nationalestraat woonde dank ik voor zijn welgemeende bemerkingen

Ook Leo, de trouwe lezer, wil ik hier niet vergeten, het is toch logisch, Leo, dat wij als Vlamingen vrank en vrij onze mening kond doen, wie wil het ons verbieden?

En ook de andere trouwe lezers, die zich tot nu toe niet in een commentaar geuiterd hebben wil ik danken, jullie mening is voor mij zeer belangrijk, en dat ook weer zonder bijbedoelingen, als drieenzeventig jarige heeft men geen politieke ambities meer, maar de liefde voor het Vlaamse Land blijft.

Hartelijk dank lieve lezers een prettige diensdag en ik geniet nu op jullie gezondheid van een lekkere Trappist uit Westmalle, geen monnik natuurlijk, maar een bier.

Wie tot nu toe niet begrepen heeft hoe schrikbarend de islaminvasie, die door onze eigen politiekers in de hand wordt gewerkt, in Europa is, moet eens op bezoek gaan bij Politicalli Incorrect en bij Akte Islam-Für Europa-Gegen Eurabien-Nachrichten.
In Vlaanderen is er maar één partij die deze invasie wil stoppen en dat is het Vlaams Belang. Normalerwijze zou men van een bepaalde andere partij die de C van Christelijk in haar vaandel heeft verwachten, dat zij onze Christelijke waarden en normen zou verdedigen, maar zij doet alles behalve dát. Daarom kan ik de Vlamingen die aan deze laatste partij hun stem geven enkel nog als verraders van hun eigen cultuur en Volk betrachten.
Daar de islam geen ras is, maar een gerafinneerd ideologisch systeem in het mantelje van een godsdienst is de strijd tegen deze invasie geen rascisme maar een rechtvaardige strijd voor het behoud van onze eigen cultuur en waarden.

Als ik almachtig zou zijn, zou ik alle mensen van hele wereld die van goede wil zijn gelukkig en blij maken. Ik zou er voor zorgen, dat ze allemaal genoeg te eten en te drinken hebben en zonder zorgen kunnen leven. De bozen echter, dezen die erbarmingsloos hun medemensen uitbuiten, doden, bestelen en voortdurend onrecht aandoen zou ik zonder erbarmen bestraffen en aan hun kuiperijen een einde maken. Als almachtige zou ik dat met absolute almacht kunnen en als ik dat niet zou doen, zou ik mij schuldig maken door geen hulp te verlenen aan mensen die in gevaar zijn.

Als almachtige zou ik niet toelaten, dat charlatans in mijn naam allerlei fabeltjes verzinnen om daardoor macht uit te oefenen over hun medemensen. Ik zou ze te schande maken voor de ogen van de hele mensheid.

Als almachtige zou ik alle wapenfabrieken in puin laten vervallen en elke oorlog onmogelijk maken.

Als almachtige zou ik ervoor zorgen, dat alle kinderen tijd krijgen om kind te zijn en een onbezorgde jeugd hebben en niet door haatzaaiers als kindsoldaten misbruikt worden.

Maar, ik ben niet almachtig en ik geloof niet meer dat er een almachtige is, want hij maakt geen einde aan al het onrecht in deze wereld, en daar hij het niet doet, is hij niet almachtig en gewoonweg een verzinsel.

Lieve lezers, ik hoop dat ik met mijn mening niemand heb pijn gedaan, dat is zeker niet mijn bedoeling want ik zou werkelijk willen dat alle mensen die het goed menen gelukkig zijn en dat wij samen in een vredevolle wereld kunnen leven. Maar ik ben onmachtig.

Vroeger heb ik op school geleerd, dat men nooit een brief of een bericht met ik begint, de ezel noemt zichzelf altijd eerst. Vandaag maak ik op deze regel een uitzondering.

Ik ben altijd aangenaam verrast als lezers op mijn onprofessionele berichten reageren. Ik probeer dan op mijn beurt mijn dank daarvoor tot uitdrukking te brengen en dat doe ik vandaag voor een lieve vriendin uit het Antwerpse Sint Andrieskwartier. Het moet niet altijd politiek zijn, de wereld is al grijs genoeg.

In de vijftiger jaren was ik chiroleider in Sint Andries, de parochie had toen een pastoor, de E.H.Bloqau, ik hoop dat ik de naam juist schrijf, en, voor de moderne mensen van nu amper te geloven, vijf onderpastoors. Enkele namen van deze onderpastoors heb ik onthouden, de E.H. Verschuren, die toen onze proost was, en de E.H. Vervoort, deze laatste was reeds tamelijk bejaard en sommige parochianen waren ervan overtuigd, dat hij zo goed als doof was. De pastoor verlangde van de onderpastoors, dat zij elke zaterdag van 14 tot 17 uur in de kerk voor hun biechtstoel zaten om de rouwmoedige zondaars te ontvangen. Sint Andries was in die tijd tamelijk rood getint en de eerwaarde heren waren dan ook meestal werkloos, behalve de oude heer Vervoort, die had altijd wel wat te doen, bij een dove biechtvader kon men zonder rood te worden zijn zonden biechten. Uit pure verveling liepen dan de overige onderpastoors maar een beetje in de kerk rond. Nu stond er vooraan in de kerk een offerblok met de vermelding: hier offert men broden voor Sint Antonius" wie het niet geloofd kan gaan kijken, de offerblok staat er nog steeds, maar nu wel achteraan in de kerk. Ik heb altijd al graag grapjes gemaakt, en zo had ik op deze offerblok een oud brood gelegd. Bij zijn zaterdag wandeling door de kerk, had één van de onderpastoors dat brood ontdekt en, hij had het in biechtstoel van de E.H. Verschuren gelegd, toen dan een rouwmoedige zondaar bij de heer Verschuren kwam biechten, zette de nietsvermoedende heer Verschuren zich tot zijn grote schrik op het brood. Het is geen grapje, de heer Verschuren heeft het op de leiderskring van de chiro zelf verteld, hij wist natuurlijk niet van wie dat brood kwam.
Ik zei reeds dat Sint Andries in die tijd tamelijk rood getint was, dat was heel begrijpelijk, er was veel armoede en de enige politieke partij waarvan deze mensen wat te verwachten hadden, was de socialistische, toen waren er nog echte socialisten, niet te vergelijken met de kaviaarsocialisten van nu.

Ik heb in die tijd op Sint Andries vele goede en fijne mensen leren kennen zoals Janneke van de frituur in de Aalmoezenierstraat, die als de centjes te krap waren voor stoofvlees bij de frieten, er met een moederlijk lachend gezicht toch een schepje stoofvlees bij deed. En zo waren er vele joviale moeders in Sint Andries, als jongknapenleider heb ik er bij huisbezoeken heel wat leren kennen, ik had in mijn afdeling veertig jongknapen (van zeven tot negen jaar) voor mij waren zij als mijn kleine broertjes en voor hen was ik de grote broer en elke zondag van 14 tot 18 uur waren wij samen, als we dan soms door het rode Sint Andrieskwartier naar de kleine tunnel gingen op weg naar de linkeroever, veertig jonge knapen in chirouniform en hun leider, begroette de rode vaders en moeders mij respectvol. ik  betrachtte het ook als mijn plicht  de ouders van deze jongens te leren kennen. Meestal traf ik alleen maar de moeders aan, de vaders waren doorgaans niet thuis. Ze lazen dan wel de volksgazet van kop Van Einde, maar hun kinderen waren in de chiro. Het was een mooie tijd, maar toen hoorde Antwerpen nog de Antwerpenaren. Ik geloof, dat vele oudere mensen met weemoed aan die tijd terugdenken, onze pastoors en onderpastoors waren soms ook wel rare kwasten, maar zij preekten geen haat tegen andersgelovigen of ongelovigen. Over de bisschoppen uit die tijd wil ik mij hier niet uitlaten, die geloofden toen nog iedereen te moeten dreigen met eeuwige hellestraffen als zij niet voor de CVP zouden stemmen. De tjeven zijn tot nu toe niet veranderd.
Klik tweemaal op de foto voor een extra vergroting van de Sint Andrieskerk. Deze foto heeft mijn broer Frans voor mij gemaakt, zij is zeer recent. Laten we hopen, dat dit nooit in moslimhanden komt.

Na de dood van vier verdere Bundeswehrsoldaten in Afghanistan is Bondskanselier Merckel van oordeel, dat de Bundeswehr verder in Afghanistan moet blijven, "vieleicht bis sie alle todt sind Frau Merckel?" Terwijl Duitsland door Islamisten overspoeld wordt, sneuvelen Duitse soldaten in Afghanistan. Terwijl bij ons de Aghanisische deserteurs door de belgische belastingbetalers onderhouden worden. Wie begrijpt het nog?

De Eurodweil Van Rompuy heeft zijn Haikubundel voorgesteld, de man schijnt als president van de reus op lemen voeten, Europa,nog over veel vrije tijd te beschikken en wil nog wel een extra centje bijverdienen. Hopelijk koopt niemand het kunstwerk.

Afgezien van een beetje vulkaanas blijft de lucht over Europa vandaag zuiver, geen vliegtuigen over het Europese luchtruim. Hopenlijk komen nu niet enkele gekken, je weet maar nooit, op de idee, dat de vervuiler moet betalen, ze mogen in dat geval de rekening naar de vulkaan sturen.

Voorlopig nog geen nultollerantie in Broekzele, er zijn nog niet genoeg doden gevallen en er worden nog te weinig politiecommisariaten en politieautos aangevallen.

Het valt allemaal nog wel mee, als we de vreemdelingen met een dubbele nationaliteit mogen meetellen, zijn onze gevangenissen maar met 70% vreemdelingen bevolkt een paar procentjes meer belasting op dit en dat en dan kunnen we die extra kosten nog wel betalen. Juicht Belgen juicht in vreudevolle akkoorden, het kan niet meer op! Werk jullie maar verder krom om nadien met een armoedig pensioentje je oude dag te slijten. De haikukunstenaars zullen er niet van wakker liggen, zij hebben met jullie belastingcentjes hun zakken goed gevuld. Wees toch tevreden domme klootzakken en geef jullie stem bij de volgende verkiezingen weer aan de tjeven, de blauwe rovers, de groene belastingheffers en het rode crapuul. Dan kan het allemaal verder gaan zoals het tot nu toe was.

Ja, lieve lezers zo is dat nu in Absurdistan, het vroegere Europa, de vraag is; hoe lang nog?
Ik wens jullie niettegenstaande dát alles een prettige dag en, geef de moed niet op!
Bedankt Lies voor de prettige dag die jij mij wenste. Fijn, dat er ook iemand aan mij denkt.

Ik heb me enkele dagen onthouden, omdat ik misselijk werd bij het lezen van de nieuwsberichten, ik vond gewoonweg geen woorden meer om mijn verontwaardiging tot uitdruk te brengen, maar ik zal wel niet de enige zijn.
De schietpartijen in Brussel heb ik met gemengde gevoelens geregistreerd, het valt op, dat er geen enkele echte belg bij betrokken was, nochthans zou ik in de plaats van de Turkse juwelier ook zoo gereageerd hebben.
Het ventje Pascal Smet voelt zich in het kruis geschoten door enkele uitlatingen van  enkele  eveneens Vaticaanse oude mannen die totaal wereldvreemd zijn en vergeet daarbij, dat als de moslims het hier eenmaal voor het zeggen hebben, hij van de hoogste gebouwen naar beneden zal worden geworpen wegens zijn homosexueele geaardheid. Echte rode pocowijsheid! Het is wel een feit, dat homoxualiteit en Pedofilie niet ver van elkaar verwijderd zijn, een oude bok lust nu eenmaal ook af en toe  een groen blaadje, of wil Pascalletje dat ontkennen?  Hou nu eindelijk eens op met die schijnheiligheid! Ik zou de mannen die met geile blikken naar jonge meisjes en jongetjes kijken de kost niet willen geven. Neen, ik ben nu eenmaal niet wereldvreemd!
De mediageile dief en leugenaar, het blauwe konijn, Verhofstadt heeft ook weer eens van zich laten horen, vooral het belgische volk zou deze aartsleugenaar moeten aanklagen wegens bedrog en diefstal van gemeen goed. Deze creatuur heeft het land financieel aan de rand van de afgrond gebracht.
Over de geldzak van Vilvoorde wil ik mij voorlopig nog niet uitlaten, ik wacht even af tot het zo ver is.
Dat was het dan voor vandaag, er is natuurlijk nog veel meer, maar het neusje van de zalm vinden mijn lezers bij Angeltjes, die zijn beter geinformeerd als ik, ik heb ja ook geen juffrouw Ellen.
Niettegenstaande alle miserie wens ik alle lezers een prettige dag.

Alhoewel de islaminvasie in Europa schrikbarend toeneemt, verlier ik de hoop niet, ik ben ervan overtuigd, dat het Christendom de overwinning zal behalen op de speudogod allah omdat het Christendom humaan, vredelievend en mensvriendelijk is in tegenstelling tot de islam die haat en verderf preekt tegen alle mensen die zich niet aan de islamistische waanzin willen onderwerpen.

Het verbaast mij, dat er opeens zovele bompas zijn, die zich plots herinneren dat zij in hun jeugd door een of andere pastoor, pater of ordensbruder misbruikt werden en hun leven lang daaronder geleden hebben. Zij hebben wel ergens het belletje van de schadevergoeding horen rinkelen, ja, voor geld danst de beer. Het probleem is echter, dat de meeste beschuldigden reeds lang in de hemel of in de hel zijn en zich niet meer kunnen verdedigen.

Nigel Farage heeft in het Europees palement weer eens nagels met koppen geslagen, de man is onbetaalbaar. Het miese ventje, dat op echte tjevenmanier, tegen vorstelijke betaling europese president speelt en danst als de echte machthebbers aan de touwtjes trekken zat er weer maar een beetje belabbert bij. Het kan niet vaak genoeg gezegt worden, deze marionet is door geen enkele Europeaan gekozen. Het Europa dat deze huichelaars propageren is niet ons Europa, dit Europa willen wij niet! Nigel Farage heeft dat begrepen en wij ook.

En, het wordt nu hoogste tijd, dat er in het federaal parlement ook eens nagels met koppen geslagen worden, de commedie van de de belangen, der walen, duitstaligen en franstaligen moet nu eindelijk eens voorbij zijn, de grondwet moet gerespecteerd worden en BHV moet gewoon gesplitst worden. Of, Belgistan moet gesplist worden.

Voor een groter beeld, clic tweemaal op de foto die symbool is voor de overwinning van het Christendom op pseudogod allah.

Het is toch de morele plicht van elke burger, wanneer hij een dief of een inbreker op heterdaad betrapt heeft, zijn medemensen voor dit crapuul te waarschuwen zodat zij niet op hun beurt door hem bestolen worden. Filip Dewinter heeft aan deze burgerplicht voldaan door de videobeelden van dit stuk crapuul bekend te maken.
Natuurlijk past dit niet in het kraam van de pseudodemocraten, want in de vidiobeelden is duidelijk te herkennen uit welke bevolkingsgroep dit stuk crapuul afkomstig is, de groep van de saccochentrekkers, de halskettingtrekkers en de SMGtrekkers en steuntrekkers.
Een marokkaan die met een koevoet op pad gaat, gebruikt dit voorwerp niet alleen als inbrekerswerktuig maar als het erop aan komt ook als eventueel moordwapen.
Natuurlijk heeft het ventje, dat op het ogenblik door kiezersbedrog in Antwerpen burgemeester speelt niet graag dat deze beelden aan het licht komen, maar dank zij het Internet heeft iedereen ze kunnen zien.
De pseudodemocraten zijn op het ogenblik als de dood zo bang voor het het Vlaams Belang, omdat het gewone volk Filip Dewinter meer als 100 % gelijk geeft en zegt, dat hij steeds gelijk had. Zij zullen dan ook alles in het werk stellen om als het mogelijk was het Vlaams Belang te nekken, maar dat zal niet meer lukken.
Ik verwacht bij de volgende verkiezingen een geweldige aardverschuiving, het volk is de leugens en de intrigen van deze pseudodemocraten grundig beu.
Niet alleen in ons land, maar in heel Europa gaat het dagelijks van kwaad naar erger. Europa is overspoeld met het groene gif islam, in moskeen die met ons belastingeld betaald werden wordt door godsdienstwaanzinne imams gepredigt, dat alle niet moslims ongelovige honden en varkens zijn die men in de naam van allah mag bestelen en doodslagen.
Het is nu zover gekomen, dat vooral oudere mensen zich zelfs in hun eigen woning niet meer veilig voelen, ook in Nederland en bij ons.
Het is nu wel hoogste tijd dat we de noodklok gaan luiden, het is allerhoogste tijd!
Wat de veiligheid betreft, ik ben als Kartuizer een vredelievend mens met groot respect voor de menselijke waardigheid maar ik heb wel naast mijn huisdeur een zeer scherpe bijl staan die ik bij ongewenst bezoek zonder aarzelen zou gebruiken.
Een prettige dag nog.

De aanleiding tot deze bijdrag was het filmpje uit Cavalleria Rusticana, Regina Caeli laetare Alleluia, bij Angeltjes. De beelden raakten in mij een zeer gevoelige snaar en het is niet de eerste keer dat de vrijzinnige Ray mij bij katholieke feestdagen aangenaam verrast met prachtige Gregoriaanse hymnen, daardoor stijgt mijn bewondering voor hem steeds meer.
Toen ik met mijn blog begon, heb ik bewust voor de schuilnaam Kartuizer gekozen. Sinds mijn zestiende levensjaar heb ik voor de Kartuizers een grote bewondering gekoesterd, het is dan ook de enige orde binnen de Katholieke kerk, die nooit een reformatie gekend heeft, omdat deze gewoonweg niet nodig was.
Natuurlijk ben ik geen echte Kartuizer, maar ik leef al wel eenentwintig jaar als een moderne Kartuizer, niet achter kloostermuren, maar midden in deze steeds meer verwarrende wereld. Toen ik 1989 met vervroegd pensioen ging, heb ik mij in een oud boerenhuis teruggetrokken waar ik sindsdien in rust en vrede leef. De mooiste plaats in mijn huis is mijn private huiskapel, clic op de foto. In deze kapel trek ik mij terug als de moderne waanzin van deze wereld mij teveel wordt. En bij de machtige orgelklanken van J.S Bachs Tocata & Fuge of het Ave Verum van Mozart of andere Gregoriaanse gezangen kom ik dan weer tot rust. Nu weten de lezers van mijn blog ondertussen, dat ik geen lid meer ben van de Rooms Katholieke kerk en sommigen verbazen zich waarschijnlijk en zij vragen zich terecht of in mijn bovenkamer alles nog wel in orde is. Ik kan in alle oprechtheid zeggen, dat alles nog in orde is.
Ik heb in het verleden theologie, kerkgeschiedenis en moraaltheologie gestudeerd, en vooral de laatste eenentwintig jaren heb ik verder en verder gestudeerd, uiteindelijk ben ik tot de slotsom gekomen, dat ook het Christendom een sprookje is, maar het is dan wel een mooi sprookje. Niettegenstaande ik nu weet, dat het een sprookje is, voel ik in mijn hart een diepe liefde voor de Katholieke eredienst. En, dat de Heer waarlijk uit de doden is opgestaan, is in theorie waar. Sinds meer als tweeduizend jaar, heeft zijn leer Europa gevormd tot dat wat het kortgeleden, voor de Islaminvasie, was. Een leer van verdraagzaamheid en naastenliefde.
Nu kunnen enkele lezers van mijn blog de vraag stellen; hoe is dat met de sexualiteit bij Kartuizer, natuurlijk heb ook ik sexuele gevoelens, want ik ben een levend wezen, ook nog op mijn leeftijd, maar deze gevoelens kan men sublimeren door zich te concentreren op andere dingen.
De voornaamste taak die we nu hebben, is, ons met man en macht te weren tegen de islamistische invasie en niet het instituut Katholieke Kerk, niettegenstaande de misbruiken van sommige priesters, verder af te breken. Onze cultuur is Christelijk-Joods en blijft het ook!

Ik wens alle bezoekers van mijn blog een vrolijk en vreedzaam paasfeest.
Voral, Franske uit Deurne, Leo en Ivonne uit Wommelgem en mijn goede vriend Jean, die de weg naar Angeltjes teruggevonden heeft. En, Lies van Sint Andries (hopelijk krijg ik nu weer een dikke knuffel) en de sinjoor Pieter. En, natuurlijk alle Vlaamse vrienden van Angeltjes, Senior, Regus Patoff, de Fikke en alle anderen, het zijn er werkelijk teveel om ze allemaal op te noemen. Ik ben het weliswaar niet altijd met allen helemaal eens, maar dat moet kunnen,de meningen zijn verschillend maar het doel is hetzelfde.  En, natuurlijk ook de motor van Angeltjes, mijn goede vriend Ray. Volhouden Ray, niet opgeven!
We zijn allemaal mensen met verschillende karakters en uiteenlopende godsdienstige en vrijzinnige meningen, maar naar één doel streven we gemeenzaam, een vrij en onafhankelijk Vlaanderen, ieder van ons uit dat op zijn manier, met zijn woorden en zoals hij of zij gebekt is, maar we menen allemaal hetzelfde: "Vlaanderen moet vrij onafhankelijk en gezuiverd worden van alle volksvreemde invloeden, de Vlaming moet zich weer kunnen thuisvoelen in het eigen Vlaamse huis. Dat doel kunnen we bereiken als we eensgezind sterk blijven. Ik hoop, dat we pasen 2011 al een stapje verder zullen zijn, ik geef de hoop niet op, en jullie hopelijk ook niet!

Het is nu al zover gekomen, dat Moslimextremisten in ons land een staatsgreep prediken. Wij zouden het helemaal niet erg vinden dat de geitenboer Leterme en de Coburgers van het toneel zouden verdwijnen, maar dan wel op een democratische en beschaafde manier. En zeker niet zoals deze godsdienstwaanzinnigen, die we trouwens nog veel liever zouden kwijt zijn, met geweld. De vraag is nu, wanneer gaan de verantwoordelijke politiekers eindelijk iets ondernemen om deze volgelingen van de kindervriend Moha uit onze contreien te verwijderen, wij hebben hier werkelijk geen behoefte aan religieuse gekken. Dat deze godsdienstwaanzinnigen in Antwerpen ongestraft een voordracht kunnen verstoren gaat werkelijk alle begrip te boven. We hebben in het verre verleden al genoeg te doen gehad met klerikale potentaten zoals de Vlamingenhater Kardinaal Mercier, die zich ook met alles wilden bemoeien en die met de eeuwige hellestraffen dreigden als wij niet naar hun pijpen dansten. Die tijden waren nu eindelijk voorbij en nu komt daar een bende voormalige woestijnbewoners in naam van een pseudogod, die in werkeijkheid een duivels wezen, is ons hun wil  opdringen. Merkwaardig is, dat de rode rakkers, die in het verleden, en nog, papenvreters bij uitstek waren  nu op de knieen liggen voor deze middeleeuwse woestijngekken, natuurlijk in de hoop kiesvee te winnen. Ze zullen gewis bedrogen uitkomen, als ze niet rechttijdig wakker worden, vóór er in Bergen een burgemeester van het hoogste gebouw  geworpen wordt.
En, het zijn niet alleen de politiekers die slapen en met oogkleppen rondlopen, onze nieuwe aartsbisschop Mgr. Leonard, moet werkelijk wereldvreemd zijn, zoals Angeltjes het stelde. Als de man nu nog niet begrepen heeft dat in Kuregem zelfs een gewapende politieagent niet meer veilig is, dan moet hij werkelijk wereldvreemd zijn. Anderzijds siert het hem, dat hij zich niet zoals zijn voorganger, met een auto met chauffeur van de ene residentie naar de andere laat rijden, maar als een gewone sterveling met de trein van Mechelen naar Brussel reisdt. Vervelend is nu wel, dat binnenkort mischien iedereen zou weten in welke kledij een kerkvorst te bed gaat. Wat ik van deze aartsbisschop verwacht, is, dat hij niet op de idee zal komen de God van de bijbel op gelijke voet te stellen met de pseudogod van de Koran. Ik weet wel, dat ook het Christendom op een sprookje opgebouwd is, maar het is dan wel een mooi sprookje vergeleken bij de gruwel van de Islam. Ik verwacht, en ik hoop, dat hij de moed zal hebben, de Christelijke waarden en normen waarop Europa is opgebouwd te verdedigen.
    

De aprilgrap van het jaar, de Franskiljonse nazileider Maingain noemt de beslissing van minister Bourgeois, de drie bezetters van Vlaams gebied niet tot burgemeester te benoemen nazipraktijken.
De Vlamingen zeggen vriendelijk "Goedendag"

De zomertijd is begonnen, we hebben de klok een uur vooruitgezet, tegennatuurlijker kan het niet. Maar het schijnt goed te zijn voor de economie, en daarvoor moet alles wijken. Maar dat maar even nevenbij.
Ik heb iets tegen veralgemeningen:
Er zijn goede, mindergoede en slechte politieagenten, maar niet alle politieagenten zijn slecht, er zijn er werkelijk heel wat die hun taak naar behoren willen uitoefenen.
Er zijn luie Walen, maar niet alle Walen zijn lui, er zijn er ook die hard werken, bovendien zijn er ook heel wat Vlamingen die de kantjes eraflopen, er zijn nu eenmaal overal goede en mindergoede en slechte mensen, zo is de wereld. De grootste vijanden van Vlaanderen zijn trouwens  geen Walen, maar Vlamingen, nietwaar CD&Vers, NVAers, blauwe, groene en rode narren?
Er zijn goede, mindergoede en slechte priesters, maar niet alle priesters zijn kinderliefhebbers, er zijn er ook vele anderen, en zoals ik het reeds in mijn blog duidelijk maakte, mijn moeder zei het in eenvoudige woorden:"Onze Lieve Heer had maar twaalf apostelen en onder deze twaalf was er al één verrader, waarom zouden er onder die duizenden geen verraders zijn?" Nu heeft men onder die duizenden er een paar honderd gevonden, die zich misdragen hebben en van het misbruik van deze paar honderd maakt men nu misbruik om het hele instituut te besmeuren. En nogmaals, voor alle duidelijkheid, ik ben geen lid meer van de Rooms Katholieke Kerk, niet omdat ik iets tegen het instituut Rooms Katholieke Kerk heb, maar omdat ik tot de overtuiging gekomen ben, dat het Christendom een sprookje is. Maar dit sprookje is echter wel een mooi sprookje, "wie zonder zonden is mag de eerste steen werpen, behandel alle mensen zoals je zelf behandeld wil worden, gij zult niet stelen en bedriegen." Dat is het wat de Katholieke Kerk ons leerde, zij zegt ons niet, dat alle andersgelovigen of niet gelovigen honden en varkens zijn, zoals de islam dat doet, zij zegt ons ook niet dat we alle niet Rooms Katholieken moeten doden, zoals de Islam dat doet. In tegenstelling van het Christelijke sprookje is de leer van de Islam een gruwel.
Het is walgelijk, hoe men nu alle Katholieke priesters in een slecht daglicht wil plaatsen, zoals reeds gezegd, er zijn er goeden, minder goeden en slechte, maar men moet ophouden te veralgemenen.En, wie werkelijk zonder fouten is mag de eerste steen werpen ik in elk geval voel mij daar niet toe geroepen, wie wel? Europa is op deze Christelijke principen opgebouwd men probeert nu met man en macht deze principen te ondermijnen, de gevolgen daarvan worden van dag tot dag duidelijker. Als wij Europa willen redden, moeten wij aan deze principen vasthouden.

Voor Lies van het Sint Andrieskwartier, die mij als reactie op mijn jeugdherinneringen (Beelden uit mijn kinderjaren) een dikke knuffel gestuurd heeft, die mij goedgedaan heeft. Danke Lies!
Een foto van de chirogroep Sint Andries in de vijftiger jaren. Toen hoorde Antwerpen nog de Sinjoren en Sint Andries was nog Sint Andries!
Clic op de foto.

Hopelijk hebben enkele mijn boodschap van gisteren begrepen, ik liet mij insprireren door Guido Gezelle.
Nu ter zake:
Het wordt van dag tot dag erger, bejaarden worden in hun woning overvallen en half of helemaal dood geslagen voor een paar euro.
Saccochentrekkers, halskettingtrekkers en GSMtrekkers maken onze steden en ook reeds de dorpen onveilig. Het gespuis vermeerd zich van dag tot dag.
Er is maar één taal die dit gespuis verstaat: "Goedendag" het parool is nu: " Te wapen!"

Vlaamse volk waar zijn de dagen?
eeuwen is´t geleen,
dat wij als een donderwagen,
kwamen Kortrijks velden vagen,
dat wij den vijand vallen zagen,
bij den slag van "Goedendag"
Goedendag!
Goedendag!

----------------
Guido Gezelle

Na de dood van mijn moeder volgde het afscheid van onze vertouwde omgeving. Mijn broer Michel kon bij tante Mit gaan wonen en Gerardin vond een kleinere woning. Mijn broer Frans en ik kwamen als vijf en tienjarigen in Niel in het jongenstehuis van de E.Heer Ivo Cornelis. Ik zou nog een boek kunnen schrijven over het verdere verloop, maar dat ga ik nu niet doen. Eén gebeurtenis, die zich twee jaar later afspeelde wil ik hier toch nog vertellen. Ik zat toen als twaalfjarige in het zesde studiejaar, onze leeraar liet ons het gedicht van Guido Gezelle vanbuiten leren:

Moederken
*********
´t En is van u
hiernederwaard
geschilderd of
geschreven,
mij, moederken,
geen beeltenis,
geen beeld  van u
gebleven

Geen tekening,
geen lichtdrukmaal,
geen beitelwerk
van steene,
´t en zij dat beeld
in mij, dat gij
gelaten hebt,
alleene.

o Moge ik, u
onweerdig, nooit
die beeltenis
bederven,
maar eerzaam laat
ze leven in
mij, eerzaam in
mij sterven.

Toen het mijn beurt was om het gedicht voor te dragen, rolden de tranen mij over de wangen. Onze leeraar, die merkte dat er iets mis was, kwam naast mij staan maar liet mij het gedicht ten einde opzeggen, dan lei hij zijn arm om mijn schouders "verontschuldiging,ik wist niet.." verder kwam hij niet, want toen barste ik in snikken uit, voor de ogen van de hele klas weende ik aan de borst van onze leeraar voor de eerste keer na de dood van mijn moeder mijn verdriet uit. Het was heel stil in de klas, en enkele jongens weenden mee. Niet één van mijn klasgenoten heeft mij daarvoor uitgelachen, maar ik heb het gedicht nooit meer moeten voordragen.

Nu de Duitsers vertrokken waren kwam een nieuw gevaar op ons toe, de zogenaamde "Wunderwaffe" de V1 en de V2 brachten nu dood en vernieling.
Niettegenstaande dat, ging bij ons in de Kerkstraat 72 het leven normaal verder. Mijn broer Michel en mijn nicht Gerardin, die in de glasblazerei werkten, waren de enige kostwinners. Schraalhans was dan ook meestal keukenmeester, maar ons moeder  verrichte toch met het weinige huishoudgeld soms ware wonderen, gewoon met aardappelen, worteljes en een paar uien toverde zij toch een lekkere maaltijd op tafel.
Die keukentafel bij ons diende voor alles, het was een grote massieve houten tafel, zaterdags stond de hele dag een grote koperen ketel water op de leuvense stoof. ´s avonds werd dan op de tafel een groot zinken bad gezet en met het warme water gevuld, daarin werden dan mijn broer Frans en ik door ons moeder grondig gewassen en daarna kregen we dan schoon ondergoed en een fris gewassen hemd aan.
Toen het erger werd met de vliegende bommen, durfden we niet meer boven slapen, we sliepen dan allen op matrassen op de grond in de keuken onze Frans en ik lagen dan onder de keukentafel, daar waren we het best beschermd, meende ons moeder.
Einde 1944 viel er in de tuin van de pastorij, Wolffaertshof, in Aartselaar een V1, het huis van tante Mit, dat direct daarnaast stond werd daarbij ook zeer zwaar beschadigt als de bom toen een paar meter verder links was gevallen zou ze direct op haar huis terrecht gekomen zijn. Gelukkig was er niemand thuis en waren er dus ook geen doden of gewonden. De pastorij was wel helemaal vernietigd, zij werd, zoals het huis van tante Mit , later weer opgebouwd. Na de wederopbouw van Wolfaertshof kreeg het een nieuwe bestemming als gemeentehuis. 
Midden 1945 werd ons moeder ziek, ze probeerde dat aanvankelijk wel te verbergen, maar we merkten het toch, ze begon steeds meer te sukkelen, maar dan ging het weer een poosje beter. Begin 1946 echter had zij niet meer de kracht om op te staan. We hebben toen haar bed in de keuken gezet en zo leerde ik ook nog koken, ze zei mij precies wat ik moest doen, en als dan Gerardin en Michel van het werk naar huis kwamen, stond er toch een lekkere pan hutsepot op de stoof. Dan ging het echter snel bergaf met ons moeder, Dr. Dumortier kwam haar wekelijks bezoeken en verschreef haar steeds weer blauwe pillen. De dokter heeft daar nooit ook maar één frank voor in rekening gebracht. Op
twee Juni 1946 ging het zo slecht met haar, dat Dr. Dumortier besloot haar naar het ziekenhuis van Hoboken te brengen. Het was de eerste keer, dat het rolluik van de cafédeur naar omhoog ging, want zij had niet meer de kracht door het "gangeske" naar buiten te gaan. Het was de laatste keer dat ik haar gezien heb, op vijf juni is zij in het ziekenhuis gestorven. Ik heb haar niet meer mogen zien en ik mocht ook niet mee naar de begrafenis. Zoals ik later vernomen heb, was die teraardebestelling ´s morgends om acht uur, er ging wel een priester mee naar het kerkhof van Hoboken, maar er was geen mis. Er was immers geen geld!
Dat is nu bijna vierenzestig jaar geleden, en nog voel ik pijn in mijn hart bij het neerschrijven van deze regels.
Morgen wil ik nog vertellen, hoe we afscheid moesten nemen van de Kerkstraat nr. 72 en hoe dan voor mijn broer Frans en voor mij onze, niettegenstaande de droevige oorlogsjaren, onbezorgde kindheid eindigde.

Rond de middag op 4 september rolden de Engelse en Canadese tanks Hemiksem binnen. Mijn vader was in burgerkleren op weg naar huis, maar door enkele mannen werd hij herkend en die gaven hem een behoorlijk pak slaag. Hij is dan binnenvlucht bij onze huisarts, Dr.Dumortier die in de Saunierlei woonde. Hij wist al enkele jaren, dat Dr. Dumortier lid was van de "witte brigade" en hij had hem ook enkele keren gewaarschuwd voor een eventuele huiszoeking. Laat in de avond als het reeds donker was kwam hij dan tamelijk toegetakeld naar huis met op zijn hoofd een hoed van de dokter.
De volgende morgen was ik door al dat spektakel al vroeg uit mijn bed, Dr. Dumortier was boven bij mijn vader. Ik stond in de keuken, toen de deur van het "koerke" naar de keuken opengetrapt werd en vier of vijf mannen in burgerkleren met een witte band om hun arm, gewapend met Mausergeweren  binnen kwamen. Ik was toen acht jaar en nu nog na zovele jaren zie ik dat beeld voor mij alsof het eerst gisteren gebeurd was. De dokter riep dan "Jansen kom maar naar boven" Jansen zal wel de aanvoerder van dat groepje geweest zijn. Een poosje later kwamen ze dan naar beneden, mijn vader had zijn uniform moeten aantrekken en zo werd hij meegenomen. Ik zou hem eerst enkele jaren later terugzien. Hij werd veroordeeld tot negen jaar dwangarbeid in de kolenmijnen van Eisden. Ik zei reeds in een vorige bijdrag, dat mijn vader in onze kindheid geen grote rol speelde, mijn broers en ik hebben nooit een hechte band met hem gehad, ook later niet. Hij was geenzins bij de Fabriekswacht gegaan uit idealisme of uit Vlaamse overtuiging maar wel met het uitzicht op een goede job. Meer wil ik over hem in deze herinneringen niet schrijven.
In 1942 was ook mijn nicht Gerardin bij ons komen wonen, zij was de dochter van een zuster van mijn moeder die gestorven was toen Gerardin zestien jaar oud was. Gerardin was dan tot haar éénentwintigste in Antwerpen, ik meen bij de Dames Van Liefde, in het pensionaat geweest en vanaf haar éénentwintigste woonde zij bij ons. Zij werkte in de glasblazerei die maar een paar honderd meter van ons huis verwijderd was. Mijn broer Michel die nu veertien was ging dan ook in de glasblazerei werken. Zij waren nu de enige kostwinners. Ik was nu acht jaar en mijn broer Frans drie.
Nu de Duitsers weg waren, was opeens den dikke pastoor ook over dag zichtbaar, hij paradeerde overal rond met een driekleurige belgische band om zijn arm, de champetter, die tijdens de oorlogsjaren op non actief was geweest was nu politiecommisaris, hij paradeerde viermaal per dag triomfantelijk in zijn ouderwetse uniform, samen met zijn zoon voorbij ons huis, ´s morgends op weg naar het gemeentehuis, ´s middags op weg naar huis voor het middageten en om twee uur en om vijf uur nogmaals hetzelfde. Hij was een vreselijke hatelijke man, toen ik eens met mijn driejarig broertje Frans voorbij het politiecommisariaat, dat onder het gemeentehuis was, kwam stond hij in de deur, en sloeg hij met een regel op het hoofd van mijn broer, terwijl hij "zwartzak" zei. Onze Frans die begon te huilen had een flinke buil op zijn hoofd. Mijn moeder is toen als een slagschip dat ten aanval overgaat naar het politiecommisariaat gestoven,en ik met haar mee, de champetter die triomfantelijk achter zijn bureau zat grijnsde ons toe, mijn moeder heeft maar één woord gezegd, "smeerlap" en gaf daarbij de champetter met haar rechterhand  een draai rond zijn oren, dat zijn hoge pet naar links vloog, "kom" zei ze dan, nam me bij de hand en we gingen naar buiten.  Ja, zo was ons moeder. We hebben er nooit meer iets van gehoord.Mijn respect voor mijn moeder was daardoor enorm gestegen.   Die champetter bovenaan is natuurlijk niet de echte, van die smeerlap heb ik geen foto.
Morgen, "Het leven gaat verder"

Trouwens, ik wil mij bij de lezers van mijn blog bedanken voor de vele goede punten die ik tot nu toe kreeg bij de "Beelden uit mijn kinderjaren." Het geeft mij de moed en de kracht om door te gaan tot 1946 want het leed is nog niet geleden, het ergste moet nog komen.

Met het dagelijks brood was het toen niet zo eenvoudig. Er waren wel bakkers, maar er was maar weinig meel, het meeste en het beste werd naar Duitsland vervoerd. Alles was gerantsoeneerd en brood kreeg men niet alléén met geld, men moest ook broodzegeltjes hebben, voor ons gezin kregen wij toen broodzegeltjes voor één brood per dag. Als men dus geld en zegeltjes had en men op tijd bij de bakker was kon men met een brood naar huis.
´s Morgends om zes uur ging mijn broer Michel aanschuiven bij de bakker op de Gemeenteplaats, om zeven uur ging ik hem aflossen en om half acht kon ik dan eindelijk met een nog warm brood naar huis. Natuurlijk kon men dat warme brood niet snijden, de bovenste korst werd er dan afgetrokken en Michel en ik kregen daar elk de helft van, besmeerd met margarine en dikke siroop en dat was alles, want de anderen moesten ook wat hebben en zo gingen we dan vaak met een hongerige maag naar school.
Met de zondenvergeving was dat eenvoudiger, ik moest toch die appeldiefstal uit de tuin van de pastoor gaan biechten, maar natuurlijk niet bij de pastoor. We hadden ook een onderpastoor, de E.Heer Verboven, en ik schrijf nu nog nadrukkelijk de eerwaarde heer, want deze priester was werkelijk een erenswaardige man. Hij woonde in een huis tegenover de kerk, direkt naast het gemeentehuis. Toen ik enkele jaren geleden in Hemiksem was, was het huis er nog, nu is het weg. Bij hem ging ik dus mijn zonden biechten, de priester was wel aan het biechtgeheim gebonden, maar ik niet, dus kan ik zonder gewetensbezwaren vertellen hoe dat afliep. Hij vroeg mij of de pastoor mij gezien had, ik antwoordde neen, maar dat ik wel de pastoor gezien had daar liggend in korte broek en hemd onder die boom, lag hij daar werkelijk zo? Vroeg hij, ja antwoordde ik, het was de eerste en de laatste keer, dat ik een priester in de biechtstoel lachen hoorde. Hij zei mij toen, dat dat met die appels geen zonde was, maar een kwajongensstreek, maar hij gaf mij de raad dat toch niet meer te doen en zeker niet bij de pastoor. Kom af en toe bij mij maar een mandje appels halen, voegde hij er aan toe, mijn tuin is wel niet zo groot als die van de pastoor maar die appels kan ik alleen toch niet allemaal eten. Toen ik enkele dagen later met een mandje naar hem toeging deed hij het vol met blozende appels, "maar de pastoor mag het niet weten" zei hij. Enkele weken later begon ik te begrijpen waarom de pastoor het niet mocht weten maar daar kom ik nog op terug.
Hier wil ik even blijven stilstaan bij de actualiteit. Er wordt de laatste weken in de kranten nogal wat geschreven over priesters en lekenbroeders die kinderen en jongeren misbruikt hebben, het lijkt er wel op alsof men een complot gesmeedt heeft om de Katholieke Kerk te vernietigen. Voor alle duidelijkheid, ik ben geen lid meer van de Rooms Katholieke Kerk, maar ik kan geen onrecht verdragen. In mijn kinder-en jongelingsjaren ben ik veel in contact gekomen met priesters en lekebroeders, maar niet één van hen heeft mij ooit op een onzedelijke manier benaderd. Toen ik eens tegenover mijn moeder mijn ongenoegen uitte over den dikke pastoor zei ze mij: "jonge, O.L.Heer had maar twaalf apostelen en bij die twaalf was er één verrader, waarom zouden er dan onder die duizenden priesters geen verraders zijn?"
Men heeft er nu tussen die duizenden een paar honderd gevonden die zich misdragen hebben. Het is walgelijk, hoe het misbruik van deze paar honderd nu misbruikt wordt.
Tot daar, het moest er even af.
Mijn broer Michel was lid geworden van het NSJV, ik was daar nog te jong voor, maar ik mocht wel mee naar de vergaderingen. Het lokaal was in de muziekschool, we deden daar allerlei spelletjes, maar het voornaamste was, het was er altijd lekker warm en we kregen er telkens een paar dikke duitse boterhammen met leverworst. 
Toen begreep ik op een zondag ook waarom de pastoor niet mocht weten dat ik van de E.Heer Verboven appels kreeg. Mijn broer en ik waren samen naar de mis gegaan, Michel in NSJV uniform, toen we naast elkaar aan de communiebank zaten, ging de pastoor ons gewoon voorbij alsof we lucht waren. We zijn daarna altijd naar de mis van de E.Heer Verboven gegaan van hem kregen we wel de communie.
 

Een beetje moedeloos begin ik aan deze bijdrag voor de tweede keer, toen ik er bijna mee klaar was heb ik een verkeerde toets gedrukt en mijn hele tekst was verdwenen.

In September 1943 mocht ik naar de grote school, ik kwam dan in het eerste studiejaar in de school van de broeders van Jean Baptist de la Salle in de Lindenlei. Natuurlijk leerden wij er lezen en schrijven, maar ook hier speelde het godsdienstige de hoofdrol. Er werd van ons ook verlangd, dat we ´s morgends om acht uur de mis bijwoonden in de parochiekerk waar natuurlijk ook de broeders bij tegenwoordig waren. Ik zie het beeld nog vóór mij, uit de Lindenlei kwamen, twee aan twee, de broeders, zedig met de handen in de mouwen, op kop broeder overste, van de andere kant kwamen de nonnen, ook twee aan twee en zedig met de handen in de mouwen, op kop moeder overste. Als beide groepen elkaar kruisten, nikte moeder overste beleefd naar broeder overste en broeder overste nikte beleefd terug.
Daar ik nu, volgens de kerkelijke leer, tot de jaren van verstand was gekomen, en daardoor ook een zondaar was geworden, werd ik in de klub der zondaars opgenomen, die geleid werd door mijn broer Michel. Mijn eerste zondige daad was, appels stelen in de tuin van de pastoor. De naam van de pastoor heb ik nooit gekend, want iedereen die ik kende noemde hem "den dikke pastoor". De man was ook niet mager, maar buiten de kerkdiensten kreeg men hem nooit te zien, voor de rest van de dag was hij onzichtbaar zoals de lieve God zelf. Maar zoals ik hem eens gezien heb, zal wel nooit iemand anders hem te zien gekregen hebben en dat kwam zo. De pastoor had ook een grote tuin die omringd was met een haag. In die tuin stonden vele appelbomen en daar wij vaak met een lege maag rondliepen omdat er maar weinig te eten was, keken wij dan verlangend naar die blozende appels. Mijn broer en zijn vrienden hadden in die haag een gat gemaakt en omdat ik de kleinste en de smalste was moest ik dan door dat gat naar binnen kruipen en zoveel mogelijk appels aanbrengen. Dat ging enkele keren goed, maar op zekere dag ging het mis. Ik was weer naar binnen gekropen, maar toen ik een beetje verder de tuin in ging zag ik daar den dikke pastoor in korte broek en hemd op een deken onder een boom liggen, en hij snurkte. Toen ik die dikke behaarde benen zag, moest ik onwillekeurig aan Satan denken, waarover zuster Veronika zo vaak verteld had. Vliegensvlug ben ik terug gelopen en mijn broer en zijn vrienden hebben mij nooit meer door dat gat naar binnen gekregen. Sindsdien bekeek ik de pastoor tijdens de mis met andere ogen, ik keek in mijn verbeelding dwars door de misgewaden heen en zag steeds weer die dikke behaarde benen.
Vanaf 1943 begon het steeds erger te worden, nacht voor nacht vlogen de Amerikaanse en Engelse bommenwerpers op weg naar Duitsland over Hemiksem we werden dan wakker van het gedreun. Het werd nog erger als dan het duitse luchtafweergeschut aan de Sint Bernardsesteenweg in aktie kwam, met zoekstralen zochten zij de lucht af en beschoten zij de vliegtuigen. We waren dan echt bang en als het te erg werd en mijn vader niet thuis was, kropen wij drie jongens bij ons moeder in het grote bed, die dan, als een kloek over haar kuikens, bezorgd haar armen om ons heen sloeg.
Over mijn vader heb ik tot nu toe nog niets gezegd, hij speelde in onze kindheid geen grote rol. Hij was ook niet veel thuis, kort voor we naar de Kerkstraat verhuisden was hij lid geworden van de Fabriekswacht en hij deed zijn dienst in de "Depo" de Sint Bernardusabdij die toen een duitse kazerne was, het huidige gemeentehuis van Hemiksem. Ik kom later nog wel eens op hem terug, maar we zijn nu eerst in 43.

De eerste winter in de Kerkstraat  in 1942 was een zeer strenge winter. Het was ijzig koud en de kolen waren raar, het meeste werd naar Duitsland gevoerd. Ook de voedselvoorraden waren zeer schaars, maar daar kom ik later nog op terug in een volgende beidrag.
Maar ook die winter ging voorbij, en toen ik in de lente van 1943 zeven jaar was geworden, werd ik tot de eerste communie toegelaten, volgens de kerkelijke leer was ik nu tot de jaren van verstand gekomen, alhoewel ik meen, dat dat eerst enkele jaren na mijn 65. gebeurd is, en dan nog! Maar daar ik nu volgens de kerkelijke leer dus tot de jaren van verstand gekomen was, kon ik nu ook zondigen. En zondaars moeten regelmatig hun zonden biechten, en zo moest ik nu ook enkele dagen voor de eerste communie de biechtstoel in, zuster Veronika, die mee met ons naar de kerk was gegaan, hield het heel precies in de gaten, we konden aan die biechtstoel niet ontsnappen. Wat ik daar precies allemaal verteld heb weet ik niet meer, het kan niet veel geweest zijn, want ik was eerst enkele weken in staat te zondigen.
Maar dan kwam de grote dag, daar gingen echter nogal wat voorbereidingen aan vooraf, die mijn moeder kopzorgen maakte. Ons moeder was een zeer vlijtige vrouw, in de keuken stond naast het venster haar Singer, en op deze naaimachiene naaide zij eigenhandig onze kleren. Van oud maakte zij nieuw, want het was haar hele trots, dat wij er steeds ordelijk gekleed bijliepen. Zo had ze dan ook voor de dag van de eerste communie voor mij een nieuwe korte broek, want lange broeken droegen toen de kleine jongens niet, en een zeer mooi hemd genaaid. Haar probleem echter waren de schoenen, wij jongens en natuurlijk ook de meisjes, hadden toen geen schoenen, wij droegen allemaal klompen, "blokken" zeiden we toen. Nu was mijn moeder van mening, dat ik toch niet op blokken mijn eerste communie kon doen. En hoe ze het voor mekaar gekregen heeft weet ik niet, maar de dag voor de grote plechtigheid kwam ze met een paar splinternieuwe schoentjes naar huis, precies mijn maat. Ik was zo fier als een gieter, toen ik `s avonds in bed lag, keek ik vreugdevol naar de nieuwe schoentjes die met mijn beste kleren op de stoel naast mijn bed lagen.
De plechtigheid in de kerk, de volgende dag was voor ons kinderen zeer indrukwekkend, de pastoor in prachtig ornaat, de indrukwekkende orgelklanken en, het lied dat zuster Veronika ons geleerd had en dat ik tot de dag van vandaag nog met alle strofen ken, de eeste stroofe was:

                              Jezuke liefste vriend,
                  waar hebben wij het toch verdiend
                   Dat gij in ons hartje komt wonen?
                    Gij die in de hemel moet tronen,
                     welkom, welkom Jezuke zoet,
                            kom toch alle dagen,
                     zie hoe vurig, hoe welgemoed
                         al uwe kindjes het vragen.
En de kerk was helemaal vol, maar dat was tijdens de oorlogsjaren altijd zo. En ik, zo fier als een pauw met mijn nieuwe schoentjes, maar de meeste andere jongens hadden ook schoenen aan, maar die waren wel allemaal een paar maten te groot en zeker niet nieuw.
Na de plechtigheid kregen we thuis een boterham met margarine en bruine suiker.
De volgende dag ging ik met ons moeder op bezoek bij Tante Mit. Tante Mit was de oudste zuster van mijn moeder, zij was de vorige dag niet gekomen, omdat er toch niets te feesten viel. Zij woonde in Aartselaar in de Hoevelei nr. 2. In de Hoevelei nr.26 was ik op de eeste mei 1936 ook ter wereld gekomen. Als ik toen geweten had in wat voor een wereld ik terrecht gekomen was, en de mogelijkheid had gehad, was ik snel teruggekropen, maar dat zou voor mijn moeder niet aangenaam geweest zijn, want zij was blij dat ze eindelijk van mij verlost was, ik woog bijna vier kilo.
Natuurlijk gingen we te voet naar Aartselaar, dat was wel een lange weg, en we hadden pech, het regende. Ik had mijn nieuwe schoentjes aan, want die moest ik toch aan tante Mit laten zien. Maar als we bijna in Aartselaar waren, kreeg ik natte voeten en toen we bij tante Mit aankwamen, waren er bijna geen zolen meer onder mijn schoenen. Dan stelden we vast, dat de zolen uit geprest karton waren. Tante Mit is toen in de blokkenwinkel voor mij een paar nieuwe klompen gaan kopen, ook precies op maat en zo kon ik dan tenminste met droge voeten terug naar huis.
Morgen wil ik berichten over de bange oorlogsjaren, toen nacht voor nacht de zware Amerikaanse en Engelse bommenwerpers op weg naar Duitsland over Hemiksem vlogen en wij niet meer rustig konden slapen. 
Bovenstaande foto van de kerk in Hemiksem is recent, maar het gebouw ziet er nog precies zo uit als toen.                                                                             

Zoals ik gisteren in mijn bijdrag reeds zei, verhuisden wij dus in 1942 van de Nieuwstraat in Hemiksem naar de Kerkstraat 72. Dat huis was eigenlijk een café, en eigendom van Pilsor Lamot, maar zo lang wij er woonden tot Juni 1946 bleef het café gesloten. De foto bovenaan, is een recente foto, zo ziet het huis er nu uit, maar toen was er voor de ingangsdeur een rolluik tot op de dorpel, en voor het venster rechts van de deur was er ook een rolluik, zo lang wij er gewoond hebben bleven deze beide rolluiken naar beneden. Wij gingen naar binnen door het "gangeske" rechts, dat is er nu nog. Achter in het "gangeske" links was er een deur en dan kwam men op het "koerke", daar was aan de rechterkant de WC. niet een WC zoals we die nu kennen, het was een houten plank, met in het midden een ronde opening en alles kwam rechtstreeks in de beerput daaronder terrecht. Er lag steeds een stapel op maat gesneden kranten want WC-papier hadden we toen niet. In de winter bleef men nooit langer in de WC als werkelijk nodig, want het was er onaangenaam koud. Er was op het "koerke" ook een regenput, onder het venster van de keuken en door de deur links kwam men in de keuken, waar zich eigenlijk ons hele leven afspeelde. Pronkstuk in de keuken was de leuvense stoof, het was de enige verwarming in het huis. Op deze leuvense stoof stonden steeds enkele echte ijzeren strijkijzers, waarmee ons moeder, in de winter, voor we gingen slapen ons bed warm streek. De gelagzaal van het café was nog helemaal in takt, de stoelen, tafels en banken waren er nog een ook te toog en de tapkast. Het was voor mijn broer Michel en voor mij de ideale speelplaats, we deden er de mannen na, die in het café aan de toog hingen en we bestelden een pint, ik moest altijd de klant spelen, mijn broer was de cafébaas, natuurlijk kon hij geen bier tappen, want het was nu een café zonder bier, maar de waterleiding van het spoelbekken functioneerde nog en dus kreeg ik telkens een glas water. Betalen moest ik met nagemaakte bankbiljetten. Later werd het interresanter toen nog een paar vrienden van mijn broer daarbij kwamen, niet iedereen had tenslotte een privaatcafé.
Het huis ligt tegenover de ingang van het kerkhof, nu heet dat begraafplaats, het verbaasd mij, dat de straat nog Kerkstraat heet. De slaapkamer van mijn oudere broer en mij was aan de voorkant van het huis, het venster aan de linker kant, boven de ingangsdeur, vanuit dat venster hadden we een uitzicht over het hele kerkhof, en dat was soms heel spannend. Als er een nieuw graf was, en het ´s nachts erg donker was, en dat was het toen altijd als het bewolkt was, want de straatverlichting mocht van de duitsers niet branden, die straatverlichting, waren toen nog gaslantaarns, die in normale tijden ´s avonds door een gasaansteker, zo noemde men de man, aangestoken werden. Als het dus ´nachts zeer donker was, kon men over een vers graf kleine blauwe vlammetjes zien, mijn broer probeerde mij wijs te maken dat dat geesten waren, maar mijn moeder zei mij, dat het een natuurlijk verschijnsel was, dat het gassen waren die uit de lichamen van de verstorvenen ontsnapten.
Ik kwam toen in de kindertuin bij de nonnen, ik weet niet welke zustercongregatie het was. Ik zat toen in een klas met ongeveer twintig andere zesjarige jongens, de kindertuin was echt geen speeltuin, we zaten in de klas in banken zoals in de grote school. Zuster Veronika was onze klaszuster, en zij vertelde altijd verhaaltjes over heiligen en over de paus, die volgens haar ook een heilige was. Af en toe mochten we ook een tekening maken, maar dan wel over heiligen enzv. Zuster Veronika bereidde ons ook voor op de eerste communie, zij legde er steeds weer de nadruk op, dat we in geen geval op de hostie mochten bijten, want dat Jezus dan zou bloeden. Ik ben ervan overtuigd, dat zuster Veronika dat in haar eenvoudig kinderlijk geloof ook echt geloofde.
Over die eerste communie, de pastoor en het kerkelijke gebeuren wil ik het morgen hebben. En over mijn communieschoentjes.

Sinds geruime tijd leeft in mij het verlangen, een aantal herinneringen uit mijn kindertijd neer te schrijven. De natuur heeft mij begiftigd met een olifantengeheugen, twintig jaar geleden zou ik gezegd hebben, de Schepper heeft mij begiftigd enzv., maar ik houdt het nu liever bij "de natuur" omdat ik hoe langer hoe meer begin te twijfelen aan al dat goddelijke. Dat wil echter niet zeggen, dat ik niet vasthoudt aan onze Christelijke waarden en normen, want dat is bij de Islaminvasie die we nu meemaken erg belangrijk.
Ik ben maar een amateur en geen schrijver, de herinneringen van 1942 tot 1946, zal ik dus in mijn eenvoudige bewoordingen neerschrijven. Het kan zijn, dat ik mij af en toe schuldig maak aan Germanisme, ik leef nu al eenentwintig jaar in de duitstalige gemeenschap en als goede Vlaming heb ik mij volledig aangepast aan de taalgemeenschap waarin ik woon, mijn dagelijkse omgangstaal is dus duits. En daardoor kan het zijn, dat er in mijn blog af en toe een duits woord voorkomt. Ik heb extra de Grote Van Dale in mijn computer geinstaleerd, maar er zijn nu eenmaal bepaalde duitse woorden die in het Nederlands ook bestaan, maar die dan wel een hele andere betekenis hebben. Ik ben de lezers van mijn blog steeds dankbaar als ze mij op deze Germanismen opmerksaam maken en zal dat zeker nooit als een belediging opvatten.
Mijn vader, die een geboren Antwerpenaar was, zoals zijn vader  zijn grootvader en overgrootvader, was in de schaduw van de Peperbus in Borgerhout geboren, maar woonde sinds het huwelijk met mijn moeder die uit Schelle stamde, eerst in Aartselaar, waar ik ook ter wereld kwam en later in de Nieuwstraat in Hemiksem, na de geboorte van mijn broer Frans in 1941 werd het benedenhuis in de Nieuwstraat te klein voor een gezin met drie kinderen, want daar was ook nog mijn zes jaar oudere broer Michel. En zo kwam het dat wij in 1942 verhuisden naar de Kerkstraat 72 in Hemiksem.
En daar wil ik morgen of overmorgen mijn verhaal beginnen.

Bij het lezen van de dagelijkse nieuwsberichten wordt ik de laatste tijd kotsmisselijk. Alles, maar ook alles, waar we vroeger, met weliswaar gemengd respect, naar opkeken wordt van dag tot dag ongeloofwaardiger. Het geheel herinnert mij aan de ondergang van het Romeinse rijk.
Ik wil nu een poosje afstand nemen van al deze schandalen en leugens, zo, dat ik weer een beetje tot rust kan komen.
In enkele volgende bijdragen wil ik "Beelden uit mijn kinderjaren" beschrijven. Ik wordt dit jaar 74 en zo lang ik nog helder van geest ben, en dat ben ik tot nu toe gelukkig nog, wil ik enkele herinneringen uit de jaren 1942 tot 1946 neerschrijven. Het waren geen vreugdevolle jaren, maar we konden toen toch nog wel veilig op straat komen, wat nu niet meer zo vanzelfsprekend is.
En, daar is nog wat, enkele maanden geleden heb ik mijn "gastenboek" uit mijn blog verwijderd, omdat ik daar regelmatig bezoek kreeg van bloggers die mij proficiat wensten met mijn "prachtig" blog, maar die nog nooit een letter in dit volgens hen "prachtig" blog gelezen hadden. Als ik een blog lees, dan lees ik ook aandachtig wat de blogger meent, en als ik mij geroepen voel daarop te reageren dan doe ik dat, anders laat ik het. Maar het ligt dan niet in mijn bedoeling reclame te maken voor mijn eigen blog. En, om daarbij te blijven, nu heb ik mij genoodzaakt gevoeld ook de reacties op mijn blog eerst te filteren alvorens ik ze laat verschijnen. Iedereen heeft het recht vrij zijn mening te zeggen, maar dat moet dan wel op een gecultiveerde en beschaafde manier gebeuren, sommige mensen schijnen dat niet te begrijpen. Vandaar deze maatregel.
In mijn volgende bijdrag begin ik met "Beelden uit mijn Kinderjaren." Natuurlijk blijf ik ook tussendoor het huidige politieke gebeuren volgen en zal ik zeker niet nalaten mijn persoonlijke mening daarover neer te schrijven.

De aprilgrappen beginnen dit jaar reeds zeer vroeg.
Onze Eurodweil, Van Rompuy, verklaarde in een interview met BBC, dat sinds Nigel Farage hem in het Europees Parlement voor schut zette, zijn populariteit in Vlaanderen groter is als ooit tevoren. De man wordt geloof ik knettergek, over welke Vlamingen zou hij het eigenlijk hebben? Aan eigen lof hangt steeds een kwalijk geurtje. Ik ben ervan overtuigd, dat de meeste Vlamingen aan deze vervroegde kiespropaganda der schijndemocraten geen geloof meer hechten. De partij van deze schijnheilige geniepige tjeef zal in 2011 een flinke trap krijgen.

Onze federale geitenboer, Leterme, die bij de gratie van Du Rupo weer in de Wetstraat 16 zit, vindt het normaal dat onze Coburger naar Congo gaat, natuurlijk in begeleiding van de geitenboer en zijn aanhang. De snoepreisjes op kosten van het Volk kunnen niet meer op, zelfs naar de meest mensenverachtende misdadige regimes. De graaiers gaan op bezoek bij de andere graaiers, de rode tante Onkelinx heeft het zo gewild!

De Brusselse zuiplap wil geld van Europa voor de veiligheid van zijn teritorium, alhoewel de situatie in Brussel volgens hem maar een fait divers is! Waarom roept hij de gevechtseenheid uit Luik niet ter hulp? Of heeft hij geld geroken om nog een derde privaatchauffeur te kunnen betalen?

Ik heb het in het begin van dit jaar gezegd, het wordt een spannend jaar, het land is zo goed als falliet en staat op de rand van de afgrond. Na de overwinning van Geert Wilders in Nederland krijgen onze pocopolitiekers langzaam last van diarree, ze beginnen te merken, dat de meerderheid van het Volk niet denkt zoals zij denken. En nu zullen ze alles in het werk stellen om de partij waarop hoe langer hoe meer Vlamingen hun hoop stellen, het Vlaams Belang, in een slecht daglicht te stellen, zij zullen met pauken en trompetten in de hun onderdanige kranten verkondigen dat het Vlaams Belang voorbijgestreeft is en dat de meerderheid van het Vlaamse Volk niet meer in die partij geloofd, dat is kiespropaganda. De werkelijkheid is echter anders, de meerderheid van het Vlaamse Volk heeft de leugens van deze schijndemocraten doorzien. Ik in elk geval verwacht  in Nederland en in Vlaanderen een grote verandering ten goede. Vlaamse broeders en zusters, laat jullie niet langer ringeloren door deze schijndemocraten. Geef ze bij de volgende verkiezingen een flinke trap onder hun volksverraderlijke kont. Vlaanderen is het huis van de Vlamingen en Europa is het huis van de Europeanen. Vreemde middeleeuwse ideologien hebben wij hier niet nodig.

Naast mijn klavier staat een lekkere Trappist uit Westmalle, neen, geen monnik, maar een bier, die staat er steeds als ik aan mijn blog begin. Ik wou bijna zeggen, dat die Trappist voor mij steeds het hoogtepunt van de dag is, maar dat is niet helemaal waar, het ware hoogtepunt is de dagelijkse lektuur van Angeltjes en het kommentaar van de lezers. Af en toe zeg ik daar ook al eens mijn mening en het is goed dat dát bij Angeltjes kan, op mijn blog kan dat ook, maar vergeleken met de grote broer Angeltjes is mijn blog maar een bescheiden blogje. Dat we niet altijd over alles en nog wat dezelfde mening hebben is normaal, het zou anders maar een saaie boel worden. Wat wel belangrijk is, is dat we allemaal hetzelfde doel nastreven, een vrij en onafhankelijk Vlaanderen, ieder van ons doet dat op zijn manier en ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Het is echter goed af en toe eens een beetje verder te kijken, de wereld houdt bij de grenzen van Vlaanderen niet op. Europa is veel groter, en om Europa gaat het. Ik kijk met spanning uit naar de parlementsverkiezingen in juni in Nederland en ik hoop uit de grond van mijn hart, dat Geert Wilders een daverende overwinning gaat halen. En, ik hoop dat deze overwinning het begin zal zijn van de bevrijding van Europa. Een Europa dat op het ogenblik besmet is met het groene virus Islam. Dit virus moet uitgeroeid worden. De grootste vijanden echter van het Europese Volk zijn de huidige politieke en geheime machthebbers, die er naar streven een dictatuur op te richten naar het voorbeeld van de vroegere Sowjetunie.
Voor de Vlamingen begint de strijd in Vlaanderen, het Vlaamse Volk moet eindelijk wakker worden en de strijd aanbinden tegen de knoeiers der zogenaamde "democratische" partijen. Het is hoogste tijd, dat de overgrote meerderheid van Vlaanderen zijn stem aan het Vlaams Belang gaat geven. Alléén het Vlaams Belang wil de onafhankelijkheid van Vlaanderen, en alléén een vrij en onafhankelijk Vlaanderen in een confederatie met het gezuiverde Nederland van Geert Wilders zal in staat zijn, de strijd aan te binden tegen de Europese graaiende ratten.
Het is duidelijk, dat de regiemepers de komende maanden alles in het werk zal stellen om het Vlaams Belang in miskrediet te brengen en belachelijk te maken. Ik hoop echter, dat de meerderheid der Vlamingen deze pocoleugens doorzien.
Vooral de Antwerpenaren moeten wakker worden, het is nu al zover, dat er voor hun eigen kinderen geen plaats meer is in de scholen omdat deze plaatsen worden ingenomen door vreemdelingen. Het wordt tijd, dat Antwerpen weer een burgervader als Jan Van Rijswijck krijgt, "hij vleidde geen groten ter wereld en wat recht was en schoon joeg zijn boezem in brand," welke jonge Antwerpenaar kent dit lied nog?

Het kan niet meer op, alle dakloze gelukzoekers van de hele wereld zijn in Belgostan hartelijk welkom, 500 Euro krijgen ze onmiddellijk bij aankomst. Er is wel geen geld om de putten in de wegen te vullen, maar zoals de Eurodweil, Van Rompuy, reeds zei, "het gaat om de mensen" mischien kan hij nu een beetje van zijn riant salaris in de armenkas storten maar daar zal de logemarionet zeker niet aan denken.
De andere schotelvod, Leterme vindt het afschuwelijk dat de staat nu zoveel aan deze arme sloebers moet betalen, de schijnheilige tjeef, die nu zijn laatste greintje verstand verloren schijnt te hebben, wordt wel helemaal dement, want hij weet niet meer dat hij deze chaotische toestanden zelf mee gecreert heeft.
De Coburgers vliegen nog steeds op kosten van de belastingbetalende, als citroenen uitgeperste burgers, met legervliegtuigen op vakantie. De arme sloebers kunnen natuurlijk hun uitstapjes niet zelf betalen.
Het wordt hoogste tijd, dat men het hele federale circus samen met de onverzadigbare Coburgers een flinke trap onder kont gaat geven, het heeft nu lang genoeg geduurd.
In mijn vorige bijdrag heb ik het opgenomen voor Geert Wilders, en hem als voorbeeld gesteld voor onze Vlaamse leiders, ik heb ook als Nederlandse vlag de Oranje Blanje Bleu vlag gebruikt en dat schijnt bij sommige van mijn lezers niet in goede aarde gevallen te zijn, soms krijg ik wel eens 8x5 op 5, maar deze keer was het maar éénmaal 5op5. Maar ik blijf erbij, alléén een vrij en onafhankelijk Vlaanderen in een Confederatie met een Vrij en gezuiverd Nederland kan toekomst hebben wij zijn het Volk der Lage Landen, samen met Nederland. Daarom zet ik nogmaals de Oranje Blanje Bleu Vlag boven deze bijdrag.
Trouwens, ik hoop, dat mijn lezers begrepen hebben, dat, dat met dat vasten een grapje was, ik wou er alleen maar de aandacht op vestigen, dat gedurende de ramadan de kranten vol staan met berichten daarover en de pocopolitiekers hun best doen om de volgelingen van de kinderliefhebber Moha hun sympathie te betuigen. Tijdens de veertigdaagse vasten van de Christenen hoort men echter niets.
Mijn dringende vraag blijft, waar blijft de Vlaamse leider die het evenbeeld van Geert Wilders wordt????

Ja, hier ben ik weer, ik heb een paar dagen in streng vasten op beide knieen tot God gebeden( dat heeft natuurlijk ook voordelen, veel minder uitgaven aan voedsel en tabak!) dat Hij het verstand van de Nederlanders zou verlichten opdat zij hun stem aan Geert Wilders zouden geven en het begin van een einde zouden maken aan de protse niet eindigende waanzinnige eisen van de pseudoprofeet Moha-volgelingen. En, mijn gebed is verhoord. Nu bid ik in streng vasten en gebed op beide knieen (ze doen er pijn van) verder, dat God nu eindelijk het verstand van de Vlamingen mag verlichten opdat zij bij de volgende verkiezingen hun stem aan het Vlaams Belang zouden geven. Van de veertigdaagse vastentijd der Christenen hoort men in de vaderlandse pers merkwaardig genoeg niets, met de ramadan was dat wel een beetje anders!

Het was te verwachten, in Almere wordt de PVV de grootste partij, in Den Haag de tweede grootste.
Het is opvallend, dat in de twee Gemeenten waar de PVV opkwam, het aantal kiezers groter is als in de vorige jaren.
Geert Wilders doet het goed en we mogen verwachten, dat hij in juni bij de parlementsverkiezingen een daverende meerderheid zal halen.
Hopelijk nemen nu de Vlamingen een voorbeeld aan de Nederlanders en sturen ook zij bij de volgende verkiezingen de schijndemocraten naar huis. Het partijbestuur van het Vlaams Belang draagt een zeer grote verantwoordelijkheid, interne geschillen moeten intern opgelost worden. Wilders heeft het voorbeeld gegeven, mischien kan men bij het Vlaams Belang van hem nog wat leren. Vlaanderen heeft nood aan een sterke geloofwaardige leider en het Vlaamse Volk zal hem zeker volgen zoals de Nederlanders Wilders volgen.
Er is nog hoop op een algehele vernieuwing, alleen een onafhankelijk Vlaanderen in een confederatie met Nederland kan een sterk Volk der Lage Landen worden.
En nog wat, ook bij ons moet er terug met potlood en papier gestemd worden, als dat bij de vorige verkiezingen zo was geweest, zou Filip Dewinter nu burgemeester van Antwerpen zijn!
Dus, Vlaams Belang, boer let op uw kippen! 

Nadat ik bij Angeltjes het bericht gelezen had over de Joodse dame, Judith Popinski, die in het zweedse Malmö door islamistische godsdienstwaanzinnigen werd weggepest, ben ik zeer kwaad geworden. Uitgerekend, het Joodse volk dat onder de naziwaanzin vreselijk geleden heeft verdient onze bijzondere steun. Ik ben zelf in Antwerpen in de Joodse buurt opgegroeid, we tapten wel eens moppen over de orthodoxe Joden met hun vreemde kledij, maar we droegen hen geen kwaad hart toe. Zij verlangden van ons ook niet dat wij ons aan hun gebruiken zouden aanpassen. We leefden dus in vrede en goede verstandhouding naast elkaar. Trouwens, de kledij van onze eigen paters en pastoors was ook wel een beetje vreemd en leek soms wel een beetje van de joodse traditie afgekeken.
Alles veranderde echter toen de islamistische woestijngodsdienst in onze steden binnensloop, onze Joodse medeburgers voelen zich ook in Antwerpen niet meer veilig en dat is niet de schuld van het Vlaams Belang. Ook de overige Antwerpenaren voelen zich niet meer veilig. 
In heel Europa hebben we nu een invasie van islamisten die opgehitst door hun haatpredikende Imams, tegen alles wat Westers is, een ware golf van terreur veroorzaken. De Islam is geen godsdienst, maar een staatsgevaarlijke sekte, opgebouwd op een goedkoop plagiaat van het oude en nieuwe testament, de koran. In dit boek, dat terrecht door Geert Wilders als gevaarlijker als Mein Kampf  genoemd wordt, wordt opgeroepen tot moord en doodslag tegen Joden, Christenen en ongelovigen, dát wordt met ons belastinggeld in de Europese Moskees verkondigt!
Deze terreur wordt van dag tot dag erger en de maat is nu vol, ja meer als vol. Als nu de overheid  deze vijfde Colonne niet uit Europa gaat verwijderen, blijft er maar één mogelijkheid over, Brugse Metten in heel Europa. Wat Vlaanderen betreft, we hebben in Vlaanderen geen Spaanse, geen Oostenrijkse, geen Franse en geen Duitse tiranie geduldt en we dulden ook geen moslimtiranie. Als waarschuwingsteken zouden op een bepaalde dag en een bepaald uur gelijktijdig alle klokken een uur lang moeten luiden dat de torens er van daveren.
We hebben dan wel geen geweren meer, maar we hebben nog bijlen en rieken. Een volk dat zich niet meer weert tegen een vreemde overheersing is een laf en verloren volk.

Sinds gisteren ben ik in blijde verwachting. Een oude Kartuizermonnik in blijde verwachting? Ja, het kan!  Ik verwacht nl. de geboorte van een vernieuwd en gezuiverd Nederland.  Met spanning volg ik de gebeurtenissen bij onze noorderburen eindelijk gedaan met het ezelsgebalk. Ik geloof niet dat tante Bea dezelfde truk zal gebruiken als onze Coburger, er zullen dus vervroegde verkiezingen komen.
Ik ben ervan overtuigd dat zeer vele Nederlanders hun stem aan de PVV van Geert Wilders zullen geven, het zou wel eens een daverende overwinning kunnen worden. Het zou voor Nederland, maar ook voor Vlaanderen, een ware zegen zijn, dat er eindelijk eens grondig opgeruimd wordt en er een einde gemaakt wordt aan de toenemende islamisering en het eigen volk zich weer kan thuisvoelen in eigen land.
Ik hoop, dat wanneer in Nederland de boel is opgeruimd, Vlaanderen het voorbeeld zal volgen en de meerderheid der Vlamingen hun stem aan het Vlaams Belang zullen geven, opdat  na de onafhankelijkheidsverklaring van Vlaanderen het tot een confederatie zal kunnen komen tussen Vlaanderen en het  eveneens van vreemd gespuis gezuiverde Nederland. 
Vlaanderen en Nederland samen zullen een macht vormen in Europa, alléén zo kan ik de toekomst zien. Nu druk ik beide duimen voor Geert Wilders.

Als men dagelijks de kranten leest, valt men soms van de ene verbazing in de andere.
"Belgie sluit jonge criminelen te lang op!" Las ik in HLN. Ik dacht dat het een vervroegde aprilgrap was.

"Sinds 1838 zijn de temperaturen in belgie gestegen" berichtte eveneens HLN. Weer dacht ik aan een vervroegde aprilgrap, ik heb de laatste twee maanden 500 Kg. meer kolen verstookt als in de vorige jaren, bovendien heb ik bijna dagelijks elektrisch moeten bijverwarmen, wat in de vorige jaren niet nodig was.

Soms wordt men ook totaal moedeloos als men de verdraaide halve waarheden in de kranten leest.
Na de vreselijke treinramp werd al onmiddellijk de schuld in de schoenen geschoven van één der treinbestuurders, hij zou het rode licht genegeerd hebben. Ik kan niet geloven, dat een treinbestuurder gewoonweg door het rode licht rijdt, wetende dat hem op hetzelfde spoor een andere trein in volle snelheid kan tegemoed komen. De echte verantwoordelijken wringen zich in alle bochten om de schuld op anderen te schuiven. Wat mij zeer stoorde, was de klub prominente ramptoeristen, die als een stel apen stonden te gapen en de hulpverleners in de weg stonden. Ik ben meer geneigd de treinbestuurder te geloven als dat stel potentaten.

Wat mij vooral zwaar op de maag ligt, is het islamistische spionnencentrum van Grootmufti Jousef. Het verbaasd mij, dat de staatsveiligheid tegen deze vijfde kolonne nog niets ondernomen heeft.

De groene geitenwollensokkendragers, (dat zijn mensen die hun buren bespieden of zij niet een paar takjes in hun tuin vebranden, maar als de vakbonden bij stakingen op de openbare weg vuurtje stoken, hun mond houden) hebben nu ontdekt, dat Facebook op vuile steenkool draait en zij eisen dat Facebook op groene energie omstijgt. Gelukkig hebben zij nog niet ontdekt dat ik ook met vuile steenkool het huis verwarm omdat ik de dure huisbrandolie niet meer kon betalen.

In ons land zijn er in 2009  67000 jobs geschrapt en dat zullen er in 2010 nog veel meer worden.

De komende jaren, tot en met 2011 zijn er in het Vlaamse onderwijs 2.415 extra leerkrachten nodig in het kleuteronderwijs, 3.239 in het lager onderwijs en 4.139 in het secundair onderwijs. Samen dus 9.799. Wie zal dat betalen??? En bovendien, wie wil zijn leven en zijn gezondheid nog in gevaar brengen om die lieve krullebolletjes te onderrichten??

Dank zij de kranten weten wij nu ook, dat Kris Peeters geen Viagra gebruikt, dat is natuurlijk zeer belangrijk nieuws, miss Tieten, ik meen natuurlijk Lieten of vergis ik mij weer? Blijft voorlopig nog in Californie wegens de borrelnootjesfabriek.

PS. Ik verontschuldig mij voor mijn onwelvoeglijk taalgebruik, ik zal morgen een stuk zeep eten,mijn computer spoelen en mijn zonden biechten.

"Gij zijt het zout der aarde, maar als het zout schraal wordt, waarmee zal men dan nog zouten?"
Deze woorden sprak de Jood, Jezus van Nazareth, tot zijn volgelingen.
Nadat Europa de leer van Jezus aanvaard had, werd het op de Christelijke waarden en normen van deze leer opgebouwd. Van deze Christelijke waarden en normen is er echter niet veel overgebleven, het zout is schraal geworden. Er zijn wel politieke partijen, die het C. van Christelijk in hun naam voeren, maar zij varen onder een valse vlag in de hoop, de mensen die nog in God geloven, in hun achterban te krijgen. Zij zijn het toch, die de Christelijke waarden en normen van Europa zouden moeten verdedigen, maar zij doen alles behalve dát. Verder nemen ze het met de Christelijke normen en waarden niet zeer serieus, ik geloof niet, dat de dikke loodgieter uit Vilvoorde over het gebot, gij zult niet stelen, wakker ligt en de meesten van zijn partijgenoten ook niet.
We hebben in het verleden ook vele kerkelijke uitwassen gekend, maar gelukkig hebben we dat uiteindelijk in rechte banen kunnen leiden, en kwam er de scheiding van Kerk en Staat. Elke burger heeft het recht op een eigen mening en deze mening mag hij-zij vrij verkondigen dat is het recht op vrije meningsuiting. De kritiek echter die we in het verleden, terrecht, hadden over Kerkelijke uitwassen is nu plots, nadat een middeleeuwse schijngodsdienst bij ons is ingeslopen, die ons naar de duistere middeleeuwen wil terugvoeren, plots niet meer toegelaten en wordt nu discriminatie genoemd. Voorwaar, het zout is schraal geworden.
Woensdag begint voor de Christenen de veertigdaagse vastentijd, ik ben benieuwd of onze politiekers en de kranten er ook zoveel ophef zullen over maken als aan de ramadan?
Ik weet wel, dat velen ondertussen geloven, dat ook het Christendom een sprookje is, maar het is dan wel een mooi sprookje, heb je naaste lief, gij zult niet stelen en bedriegen, behandel je naaste steeds zo zoals je zelf wil behandeld  worden, en, wie zonder zonden is mag de eerste steen werpen!
Daarom moeten we vasthouden aan deze Christelijke waarden en normen.

Wat men bij ons en in de rest van de wereld democratie noemt, is in werkelijkheid schijndemocratie. Er is maar één land dat werkelijk democratisch is, dat is Zwitserland, als de meerderheid van het Zwitserse volk beslist dat er in hun land geen minaretten komen, dan komen er ook geen, tot grote verontwaardiging van de Europese schijndemocraten, maar wat hen in Ierland gelukt is, zal bij de Eidgenossen niet lukken. Het Europese parlement is in werkelijkheid één grote klucht, daar zit dan ook dat stuk Gentse onbenul, dat dacht de les kunnen spellen aan Frankrijk, inderdaad, zot zijn doet niet zeer, want anders zou dat Gentse stuk crapuul erg veel pijn lijden. De Fransen weten ook wel dat dat ventje de belgische staat aan de rand van de financiele afgrond gebracht heeft.
Ook het Vlaams parlement is één grote ondemocratische klucht, het CD&V regeert er met een samenraapsel van snipperpartijen, terwijl de tweede grootste Vlaamse partij, het Vlaams Belang, monddood gemaakt wordt. 
Aan de klootzakken, die steeds weer hun stem aan de CVP, ik meen CD&V geven, zeg ik, oogjes dicht en slaap rustig verder, het ontwaken zal echter schrikbarend zijn, als jullie merken, dat er geen geld meer is voor jullie pensioenen en andere sociale voorzieningen omdat alles weggevreten is door de vreemde luizen die jullie geliefde partij en de andere pocopartijen hier binnengehaald hebben
En voor degenen die nog steeds geloven, dat de barstende belg met zijn vette vis, De wever, de Vlaamse belangen in de zin heeft, vergeet het maar, die man denkt alléén maar aan zijn eigen belangen. Elke oprechte nadenkende Vlaming trekt aan één zeel met het Vlaams Belang. 
Ps. ik weet wel dat het woord klootzakken niet in de mond van een Kartuizer past, maar het staat wel in de Grote Vandale, dus mag ik het ook gebruiken alhoewel het niet bij mijn stijl hoort, maar ik vind voor dat soort domme mensen geen ander woord! 

Vanmorgen las ik in de krant dat er in Vlaanderen geen, of bijna, geen strooizout meer is. Volgens HLN komt dat omdat de leveranciers de navraag niet meer aankunnen.
Toen ik enkele uren later in Sankt Vith bij GB kwam, was ik stomverbaasd als ik daar hele stapels strooizout zag liggen, zoveel als men hebben wil, als men maar betaalt!
Zou het kunnen, dat de Vlaamse regering geen geld meer heeft voor de nodige bestellingen? Nu we weten, dat er elk jaar  400 miljoen Euro OCMWgeld uit belgostan naar de moslimlanden transfereerd wordt zou dat natuurlijk te begrijpen zijn. De volgelingen van Moha sturen niet alleen geld maar ook goederen naar hun prachtlanden, waarschijnlijk handtassen, halskettingen en GSM´s. Van ongelovigen mag men volgens het boek van Moha stelen, Allah kijkt daar welgevallig op neer!
Vlaamse broeders en zusters, wordt eindelijk eens wakker, merken jullie nu werkelijk niet, dat niet alleen Vlaanderen maar heel Europa stelselmatig leeggezogen wordt door dit gespuis. Het is jullie belastinggeld dat daarheen gesluist wordt, het geld dat had moeten worden vastgelegd voor de pensioenen van jullie kinderen en kleinkinderen. In Vlaanderen is er een partij, die zegt: "eigen volk eerst!" Geef toch bij de volgende verkiezingen jullie stem aan deze partij, het gaat om de toekomst van jullie kinderen en kleinkinderen.

In mijn vorige bijdrag heb ik mijn hart gelucht over de teloorgang van Antwerpen.
Vandaag ben ik virtueel op bezoek geweest in andere steden waar ik tijdens mijn drieenzeventigjarig bestaan gewoond heb.
Van 1960 tot 1966 woonde ik in Hameln, de rattenvangerstad in Niedersachsen. Hameln was toen een aangename gezellige stad, overal heerste "ordnung". Nu ziet het er helemaal anders uit, ook daar hebben de moslims zich breed gemaakt, de situatie is niet veel anders als in Antwerpen. Ook daar voelen de oorspronkelijke bewoners zich niet meer thuis.
Van 1980 tot 1989 heb ik in Arnhem op de Klarendalseweg gewoont (Nederland Provincie Gelderland). Klarendal was toen een gezellige volksbuurt, een beetje te vergelijken met het voormalige Sint.Andrieskwartier in Antwerpen, maar niet rood getint. Door mijn vroegere buurman werd mij telefonisch meegedeeld, dat het leven daar onmogelijk geworden is. De marokkaanse bontkraagjes hebben heel Klarendal bezet, te vergelijken met Borgerhout. En nu wordt er tegenover het huis waar ik gewoond heb een reusachtige moskee gebouwd.
Het groene virus heeft heel Europa overspoeld en het vermeerd zich schrikbarend.
Ik ben blij, dat ik nu hier op mijn eiland zit in Ostbelgistan, ook al heb ik bij dit ellendige winterweer moeite om het huis warm te houden, gasaansluiting hebben we hier niet en de huisbrandolie is voor mijn pensioen onbetaalbaar geworden, dus maar weer met kolen verwarmen zoals in mijn jeugdjaren, is maar 12 % BTW. Nogmaals stel ik de vraag, wie is verantwoordelijk voor deze mosliminvasie in heel Europa? Wie zijn de verantwoordelijken, die de ondergang van het Avondland bezegelt hebben? Ik geloof, dat een ommekeer alleen nog maar mogelijk is door een burgeroorlog. Als de tijd komt, dat men de pensioenen niet meer zal kunnen betalen omdat alles door de nieuwe bezetters is opgevreten en de autochtone bevolking in de grootste nood komt zal de bom barsten. Dan zou ik niet in de plaats willen zijn van de volksverraders die deze totale chaos veroorzaakt hebben.

Met bloedend hart stel ik vast, dat Antwerpen, de trotse stede, die eens de trots van alle Sinjoren was lanzaam maar zeker in de stad van Allah veranderd.
Ik heb in mijn blog al eens geschreven, dat ik gek ben op rijstpap met safraan en bruine suiker. Het recept heb ik indertijd gekregen van Janneke, Janneke had een frituur in de Aalmoezenierstraat tegenover de school waar ook het heem van de chirojeugd was. Ik was toen in de chirogroep van Sint.Andries Jongknapenleider. Als na 18 uur mijn jongknapen, het waren er toen nog veertig, naar huis gingen, ging ik steeds bij Janneke fritjes eten met stoofvlees, en aansluitend een bordje rijstpap.  Janneke was een echte Sint Andriesvrouw met een een echt moederhart, en als de centjes een beetje krap waren, deed ze nog een extra schepje stoofvlees bij de fritjes. Nu nog, zovele jaren later denk ik nog steeds aan Janneke als ik een bordje rijstpap eet.
Toen ik enkele jaren later bij de Dietse Blauwvoetvendels geland was, ging ik nog steeds op zondagavond bij Janneke fritjes met stoofvlees en een bordje rijstpap eten, maar nu in het uniform van de Blauwvoetvendels. Als mijn voormalige jongknapen er lucht van kregen, dat ik bij Janneke was, kwamen zij er ook heen. Dat schoot echter in het verkeerde keelgat van de piepjonge onderpastoor Vertongen die toen proost van de chiro was. Op een zondagavond kwam hij mij vermanen en wou hij mij verbieden nog op zondagavond bij Janneke te komen. Ik heb hem toen gevraagd, of hij dacht dat omdat hij nu een priestertoog droeg, toen was dat nog zo, almachtig geworden was. Ook daarna bleef ik een trouwe klant van Janneke.
Als ik nu zo terug denk aan die tijd, toen men `s avondslaat in chirouniform of in uniform van de Blauwvoetvendels rustig van de Aalmoezenierstraat naar de de Stierstraat op Zurenborg te voet of met de fiets kon gaan of rijden  zonder lastig te worden gevallen door vreemd gespuis, bloed mijn hart als ik aan de huidige situatie denk. Wie heeft Antwerpen aan het vreemde gespuis verkocht? Wordt het niet echt tijd, dat de echte Antwerpenaren openlijk in opstand gaan komen?

Wat we vooral niet moeten geloven, is dat wat in de kranten staat!
Lezen is voor mij altijd zeer belangrijk geweest, ik heb in mijn bibliotheek ongeveer 3000 boeken en ik heb ze allemaal gelezen, tot zelfs de hele bijbel. Een leven zonder boeken kon en kan ik mij niet voorstellen. Een primeurtje in mijn bibliotheek is:" Dit was Leven" uit  het Hongaars door Zsolt Harsàny vertaald door Paul Van Deuringen. Er werden maar twaalf exemplaren van gedrukt op geschept papier Ingnes genummerd van één tot twaalf Gedrukt op de persen van S.V. Groeninge te Kortrijk en voltooit in de maand Februari van het jaar negentienhonderd drie en veertig. Het is het leven van Peter Paul Rubens in drie banden. Ik heb deze drie banden tot driemaal toe met spanning doorgelezen. Maar ook vele andere boeken en banden hebben mij steeds geinteresseerd, onder meer de Katholieke Theologie van Thomas van Aquino, 33 banden en nog veel meer. Ik heb in deze boeken zeer veel wijsheid gevonden, maar zelfs al zou ik alle boeken van de hele wereld gelezen hebben, moet ik eerlijk toegeven, dat ik nog niet veel weet.
Wat mij de laatste tijd verbaasd, is het feit, dat onze journalisten zo doen alsof ze alles weten, terwijl de meesten van hen niet eens zonder fouten kunnen schrijven. Deze pseudojournalismus stoort mij geweldig, de feiten worden niet meer bij de ware naam genoemd, als een zigeunerfamilie een school terorriseert, wordt angstvallig verzwegen dat het zigeuners zijn, als twee of drie Marokkaanse boefjes een paar oudere vrouwen van hun handtas beroven wordt angstvallig verzwegen dat het Marokkanen zijn. We weten nu, dat de situatie in dit apenland langzaam onhoudtbaar wordt, en dat er verandering moet komen. Maar voor er opgeruimd wordt met het vreemde gespuis en de steeds meer toenemende Islamisering moet er eerst opgeruimd worden onder onze eigen politiekers, we moeten eindelijk deze zakkenvullende generatie definitief aan de kant zetten, als het dan op democratische manier niet meer mogelijk is, dan even met geweld. Zo lang er in dit apenland bij de verkiezingen met computer gestemd wordt zullen de zogenaamde "democratische" partijen steeds weer de meerderheid halen, aan dit bedrog moet een einde gemaakt worden. Iedereen die een beetje meer van computers kent als alleen maar spelletjes spelen, weet dat er gemanipuleert kan worden. In Vlaanderen zou het Vlaams Belang er goed aan doen, hier meer aandacht aan te besteden.
De eerste en belangrijkste opruiming begint bij de zakkenvullende en postjesjagende politiekers.

Een fait divers noemt de peetvader van het Molenbeekse gepeupel,de man ziet eruit als een bezopen poedel, het feit dat een Brusselse politieagent door gangsters met een kalaschnikov werd aangeschoten. En de andere peetvader, ook uit het rode nest, geeft hem natuurlijk volmondig gelijk, dezelfde, die voor een paar Vlaams Belang mandatarissen een gevechtseenheid uit Luik naar Brussel haalde. Nadat de grote meerderheid van het eigen volk lezen en schrijven kon, hebben deze rode rakkers een nieuw volk van analfabeten het land binnengehaald en hen zo snel mogelijk de belgisiche nationalteit gegeven, en Mohammeth en zijn twee of drie vrouwen krijgen bij de gemeenteraadsverkiezingen een briefje in de hand gedrukt met de naam van de peetvader, dat bolletje moeten zij rood maken! In ruil daarvoor krijgen ze dan een goedkope woning en andere financiele tegemoetkomingen toegewezen. Iedereen weet dat, maar het wordt doodgezwegen. Zo zijn de toestanden in dit door en door corrupte belgische nest. Dat deze peetvaders door een nultolerantie  hun kiesvee niet willen verliezen is logisch.
Wat het Vlaams Belang al jaren lang zegt,  nultolerantie , wordt nu schoorvoetend door de zogenaamde democratische partijen ook gezegd, of De Gucht hen nu ook mestkevers gaat noemen? Al deze pocopartijen zouden uit eerlijke schaamte in de grond moeten kruipen, zij hebben het eigen volk voor een paar zilverlingen schaamteloos verkocht, postjes, en nog eens postjes! Het is hoogste tijd, dat er aan deze catastrofe een einde komt, de mensen willen weer veilig op straat kunnen komen, ze willen weer veilig met het openbaar vervoer kunnen reizen, zonder angst in de bus te worden doodgetrapt. Als er nu geen nultolerantie  komt van overheidswege, dreigt het op een burgeroorlog uit te lopen en dat wil doch werkelijk niemand.

Als ik dagelijks de nieuwsberichten lees, krijg ik langzaam de indruk, dat onze zogenaamde geciviliseerde gezelschap aan het verdierlijken is. Ik wist al lang, dat de mens het grootste en gevaarlijkste roofdier is, en ik schaam mij dat ik tot het menselijke ras behoor.
In de steden is de toestand catastrofaal, niet alleen in Vlaanderen, maar in heel Europa, zijn de mensen niet meer veilig, een roedel bergeraapjes en ander ongedierte heeft onze steden overspoeld. De linkse kerk, die deze toestanden gecreerd heeft is daarvoor verantwoordelijk, met linkse kerk bedoel ik niet alleen de PS en de Vlaamse rode en groene creaturen, maar ook de CVP. Dat de CD&V nog steeds zoveel stemmen haalt, heeft waarschijnlijk met de vergrijzing te maken, oude gekken, die nog steeds geloven, dat het een doodzonde is op een andere partij te stemmen. Zij begrijpen echter niet dat volksverraad onvergeeflijk is. Zij hopen waarschijnlijk nog op het paradijs met rijstpap met gouden lepeljes. Ik ben gek op rijstpap met safraan en bruine suiker en ik eet wekelijks een bordje en geniet daarvan,  met een gewoon lepelje, in de overtuiging dat ik na mijn dood geen rijstpap meer zal kunnen eten. Maar ook de blauwe jongens zijn schuldig, een bende leugenaars en parasieten, de Vlamingen moeten zich aan de tijd van Daens herinneren, de tijd waar de pastoor, de notaris, de burgemeester en de dokter het in de dorpen voor het zeggen hadden, de tijd waar in de vastenbrief gepredigt werd, dat op Vrijdag het genot van vlees en vleesnat verboden was, terwijl vrijdags in de pastorie de duurste en beste vis geserveert werd, terwijl de arme bevolking al blij was een panharing op het bord te krijgen. Ja, dat was de tijd, toen er in de kerken vooraan nog plusche stoelen stonden voor de rijken. Het ordinaire kerkvolk moest zich tevreden stellen met rieten stoelen, waarvoor ze ook nog stoeltjesgeld moesten betalen, dat stoeltjesgeld werd dan meestal omgehaald door een een oude kwezel die nooit aan een man geraakt was.
Dat was toen, nu wordt het nog erger, de invloed van de pastoors is op nulpunt gezonken, nu proberen de imams hun plaats in te nemen, met nog grotere leugens en sprookjes als toen, en weer trapt een deel van het domme volk erin. Zijn we eigenlijk nog te redden?

Dat de linkse kerk met man en macht zou proberen de nieuwe aartsbisschop Mgr. Léonard in verlegenheid te brengen was te verwachten. Dat ze het echter op een zo stuntelige aard zouden doen had ik niet verwacht. Men verwacht van hem dat hij, dat wat abnormaal is, normaal zou noemen. Ik zelf ben het met de leer van de Rooms Katholieke Kerk niet eens, maar als een bisschop een kat een kat noemt en er geen doekjes ronddraait, ben ik het met hem eens.
Elke mens met gezond verstand weet, dat homosexualiteit een afwijking is van het normale sexuele gedragspatroon. De natuur heeft man en vrouw gecreerd , de vrouw met een vagina en de man met een penis, en het ene past in het andere en zorgt voor de voortplanting. Zo is het ook bij de dieren. Plichtbewuste mensen zullen met deze voortplanting zorgvuldig  omgaan, als zij maar twee of drie kinderen tot hun volwassenheid kunnen geven waar ze volgens onze normen recht op hebben, zullen ze er geen vier vijf of zes verwekken. Als dan de sexuele behoefte nog groter is, kan een condoom zeer nuttig zijn.  Volgens de Christelijke leer is God de schepper, maar dan zou de almachtige Creator Spiritus wel zeer nalatig geweest zijn en bijgevolg niet alwetend en vooruitziend, want het is nu eenmaal zo dat er in het sexuele gedrag afwijkingen zijn.  Ik begrijp niet wat er verkeerd aan is dat ook te zeggen. Mensen die met deze afwijking geboren zijn kunnen niets daartegen doen, en velen van hen zouden eigenlijk liever zoals de anderen zijn. Wij moeten deze mensen niet alleen tolereren maar ook accepteren zoals ze zijn en niemand heeft het recht hen te beoordelen of te veroordelen. We moeten hen gewoon aanvaarden zoals ze zijn.
Mgr. Léonard heeft nu eenmaal het pech dat hij een katholieke bisschop is en geen salafistische kopdoekenimam bij deze laatste zullen de journalisten zich wel hoeden vragen te stellen over homosexualiteit.

De toekomst van Vlaanderen en Europa ziet er niet goed uit, ik ben blij, dat ik als kartuizer geen kinderen en enkelkinderen heb, alhoewel ik meevoel, met degenen die ze wel hebben.
De vetpotten van Vlaanderen en Europa worden razendsnel leeggevreten door vreemden die nooit een steentje hebben bijgedragen aan onze sociale voorzieningen en die ook niet bereit zijn ooit maar een steentje bij te dragen.
De geitenboer die door de genade van El Du Rupo voor de tweede keer ministerpresident werd, ziet geen fouten in de handel en wandel van de zuipschuit Daerden en Co.
Het partijbestuur van de CVP is niet bereit de vette volgevreten rat uit Vilvoorde de veroordelen. Ik beklaag de lijkendragers die deze vette rat ooit ten grave zullen moeten dragen, daar zal wel een buitenmaatse kist en extra mankracht  voor nodig zijn.
De Vlaamse ministerpresident Peeters is niet akkoord met de sluiting van Opel Antwerpen, alsof hij daar ook maar de geringste invloed zou kunnen hebben, als een bedrijf door de schuld van de vakbonden niet meer rendabel is, is dat een logische oplossing.
De barstentende belg, De Wever, heeft het nu wel helemaal verknoeit het is te betwijfelenen of zijn partijtje bij de volgende verkiezingen nog de vijf procent haalt. Ik verwacht dat nog vóór 2012 de Vlaamse regering zal vallen en dat er dan nieuwe verkiezingen zullen komen. Het Vlaams Belang moet zich daarop voorbereiden.
Het afkraken van de nieuwe aartsbisschop Léonard is in de linkse pers in volle gang, ik ben benieuwd hoe het verder gaat, de linkse pocos zullen echter wel een harde noot te kraken krijgen!