Woensdag 10 oktober 2007
Ontkenningsfase
Wij wonen met z'n driee'n in een huis , best wel redelijk ruim ,maar als je een dochter hebt van 21 jaar wordt de helft van de ruimte als opslag gebruikt,
dus zit ik hier op mijn veel te kleine kamertje aan mijn veel te kleine tafeltje en tracht een collumn te schrijven , rondom mij heb ik verf penselen enz. weggepropt.Een tijdje geleden was ik in een ontkennningsfase , manlief is door een ziekte in de rug na twee maanden ziekenhuis nu al bijna meer dan een jaar thuis , hij zal op zijn leeftijd van 61 jaar ook niet meer aan het werk gaan , arme ik , inspiratie zoek dagelijks ritme foetsie , langzaamaan begon ik te beseffen dat ikzelf toch ook al wel een dagje ouder werd , geen sprake van zei ik tegen mijzelf hup meid naar de kapper en laat er wat aan doen , bij de kapper aangekomen vroeg men wat moet er gebeuren , waarop ik antwoorde ,, maak er iets leuks van maar wel jong niet zo'n vierkant kapsel,
( terwijl ik in de spiegel keek dacht ik oef !!!! er mogen ook nog wel een paar kilotjes af ) in tussentijd werden mijn haren gekortwiekt en daarna kwam de verf er aan te pas , er werd gefrummeld en lokken werden in de folie gedaan in de spiegel durfde ik allang niet meer te kijken. Na een half uurtje ( het leek wel een hele middag ) werd mijn haar gekamd en gefund nog even wat verstevigingsschuim erin , eindresultaat : rood met peentjesrode lokken , lekker vlot koppie zeiden ze maar ik dacht daar het mijne over , mijn haar is nu weer terug bruin en die te strakke spijkerbroek die ik in een opwelling heb gekocht
heb ik in een kledingzak voor een goed doel gestopt . MAAR DANKZIJ DE DIERENAMBULANCE GAAT MIJN LEVEN NU VERANDEREN , maar dat de volgende keer.
