Berichten van 18 oktober 2010 tot 24 oktober 2010

In 1837 stelde Gaetan Picon het recept samen van Amer Picon. Die uitvinding gebeurde in België (Philippeville) alhoewel Gaetan een Fransman was.
Die kruidenbitter heb ik totnogtoe in 3 varianten gevonden: de originele met zwart etiket en 21% alkohol, de "à l'orange" minder sterk en met toevoeging van sinaasapplextracten en de Franse variant speciaal om bij bier te voegen.
Picon drink je puur met ijs of/en aangelengd met soda of met wijn of schuimwijn of een scheutje in bier.
De originele Amer Picon is voor mij de lekkerste. Ik maak hem met 1 deel sinaasappellikeur (cointreau of grand marnier met gele capsule) op 4 delen picon 21% en 4 delen wijn. Die wijn kan een droge witte wijn zijn (sauvignon blanc) of een schuimwijn (Brut) of zelfs een rode wijn.
Gisteren maakte ik hem een Leoville Barton Saint-Julien 1993 die zijn beste jaar al een tijdje achter de rug had maar die ik niet kon wegkieperen.
In de meeste drankgelegenheden gebruiken ze én te weinig Picon en een minderwaardige witte wijn, dus daar moet je geen geld aan geven.
Aan de kust vind je soms wel een lekkere "Picon au vin blanc" zoals onder andere het geval is in restaurant "De Lanteirne" in Westende-dorp. Met deze de groetjes aan Charlotte en Pedro die ons steeds flink in de watten leggen, wat ze overigens met al hun klanten doen.

Gisteren maakte ik wortelen klaar zoals mijn grootmoeder langs vader's kant destijds voor mij deed als ik bij haar moest logeren omdat mijn ouders een activiteit hadden waar ze me niet konden op meenemen.
Dat is inmiddels al zo'n 50 jaar geleden...
Telkens ik bij haar was vroeg ik ernaar want zoals zij ze kon klaarmaken waren ze verrukkelijk.
Meestal waren dat dikke winterwortelen die eerst werden geschraapt , dan overlangs in 4 werden ingesneden en dan dwars zodat er 4 mooie gelijke kwartjes per snee ontstonden.
Dan werd een stevige klomp "goei boter" in een potje op de "cuisinière" gesmolten en de worteltjes gingen er in samen met een in stukjes gesneden ui, een flink laurierblad en een klontje Tiense suiker.
Eens ze stoofden werd na enkele minuten gekeken of er genoeg vocht op stond en indien dit niet het geval was werd er een scheutje water bijgevoegd.
Op het einde wat zout, peper uit de molen en vers geraspte nootmuskaat. Het stoofvocht werd gebonden met een "timperke", een scheutje water waarin een koffielepeltje aardappelmeel was opgelost.
Zo leeft mijn grotemoeke voort in mijn beste herinneringen.