Berichten van 7 april 2014 tot 13 april 2014

Zoëven zag ik op TV een dame kwistig ZATAR strooien op kippenfilets. Het zat in een plastiekzakje en leek een kruidenmengeling met sesamzaadjes in. Daar ik er nog nooit had van gehoord heb ik het even gegoogeld en het blijkt een zeer gangbare kruidenmengeling ( زَعْتَر - Za'atar) uit het Midden-Oosten te zijn, voornamelijk samengesteld uit tijm, oregano, marjolein, sesamzaadjes en sumac. Iedere huisvrouw heeft haar eigen mengeling en het kan dus beschouwd worden als een Midden-Oosterse "curry".
Sumac ( سماق ) betekent rood in het Arabisch en is het rode, kleine, zurig besje een plant van het geslacht Rhus (Anacardiaceae) dat tot vlokken vermalen wordt om gebruikt te worden als kruid. Opgelet: niet alle varianten (~250) van deze soort geven eetbare bessen en zijn zelfs gevaarlijk.
Sumac geweekt in water kan een azijnvervanger zijn.
Tot zover aanleiding tot dit blogje waar ik het eigenlijk wilde hebben over de verkrijgbaarheid van kruiden en kruidenmengsels via het Internet.
Een paar maanden geleden ontdekte ik een webwinkel waar men naast gezondheidskruiden en thee's ook keukenkruiden verkoopt aan zeer aanvaardbare prijzen. Alle items zijn uitgebreid gedocumenteerd. Ik heb er een rits besteld en ze waren prima verpakt en snel aan huis geleverd. Vanaf 30€ is de verzendig gratis.
Wie graag kookt zal er zeker iets aan hebben...

Twee milleniums geleden kookten onze voorvaderen reeds in een zelf gegraven put. Die gebruikten ze als oven afgedekt met bladeren en zand of als ze er water konden in doen (kleigrond) dan konden ze ook daarin koken.
Hun kampvuur zorgde voor hete stenen en die stopten ze in de droge put onder hun gerechten ofwel gooiden ze die in het water in de put dat op die manier aan de kook kwam. Direct aan het vuur konden ze uiteraard ook grillen en braden. Het putkoken had als voordeel dat ze gemakkelijk kruiden en specerijen konden toevoegen die hun gerechten aangenamer lieten smaken.
Die technieken zijn ook reeds millenia bekend in Mexico en sommige gerechten worden heden ten dage nog op die wijze bereid. Volgens mij eerder traditie dan noodzaak want onze moderne tijd kent efficiëntere bronnen van warmte.
We konden op het Yucatan schiereiland proeven van Pollo Pibil en Cochinita Pibil: letterlijk "kip uit de put" en "varkentje uit de put". Men had onder een afdak een put in de grond gegraven er hete stenen ingelegd en er dan een ovenschotel met de bereiding opgezet, afgedekt met bananenbladeren, dan aluminumfolie erover en vervolgens een plaat en dan een dikke laag zand erboven. Dat moest een moderne versie van het putkoken voorstellen. De bereiding had er 2 uur in gesudderd en toen we aan het restaurant kwamen konden we de "opgravingen" van dichtbij meemaken.
Het was lekker maar dat ligt hem vooral aan de inhoud en niet aan de put. Het vlees (kip, varken) wordt gemarineerd in sinaas- en limoensap en gekruid o.a. met achiote (zie vorige blog) hetwelk een diepe smaak verleent aan het gerecht die ik met niets anders kan vergelijken. Daarnaast ook nog groenten (pepers, ui, look). Een ondekking dus...