Berichten van 6 mei 2019 tot 12 mei 2019

Maandag krijgen vrienden op bezoek en de voorbereidingen van de lunch zijn al een tijdje bezig. Eerst recepten uitzoeken en uitschrijven, aanpassen, stilaan alle ingrediënten aanhalen met de verse op het laatst. Met 5 kookplaten en 2 ovens moet het lukken . 3 kleine hapjes, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert zullen moeten volstaan. Volgende week meer daarover.
Dus deze morgen nog 3 winkels gedaan om het meeste aan te halen en bijgevolg moest we deze middag een snelle lunch bijeensprokkelen. Met een bokaaltje tomaten-Pecorinosaus en verse penne (Lidl), 100g zure room (Spar), een 25-tal reeds gepelde ontdarmde geblancheerde tijgerscampi's (Delhaize) en een gesnipperd bosuitje lukte dat op een kwartiertje. Mijn eega vond alles wat te rubberachtig maar verse penne is dat meestal en de scampi hadden wellicht een beetje te lang opgewarmd in de saus. Haastige spoed is zelden goed maar voor mezelf toch een 7/10 

Het was al een tijdje geleden dat wij nog eens in Hulst rondkuierden en besloten dat dat tijd was om dit nog eens te doen.
We parkeerden de auto aan de rand van de stad waar de winkels zijn van Albert Heijn, Jumbo, Aldi etc... en trokken de stad in.
Na een apéro bij De Korenbeurs op de grote markt aldaar besloten we nogmaals te lunchen bij restaurant Napoleon op het stationsplein 10. We waren er eerder toevallig terechtgekomen tijdens een leuke fietstocht en het restaurant viel toen bijzonder mee, zowel qua sfeer als bediening en eten.
Reken voor een complete maaltjd met apéro en 3 gangen toch zo'n 60 tot 80€ per persoon, maar daarvoor ben je rijkelijk bediend.
Mijn eega nam 6 creuzes, gegrillde tarbot met Dijonaisesaus en puree en als toetje een sabayon met grand marnier, vanille-ijs en rode vruchten. Ik ging voor de bisque van kreeft met cognac, de zesrib van gerijpt West-Vlaams rood bruin met pepersaus en nadien een pousse-café. Alles top en nogmaals voor herhaling vatbaar.
Ik koos voor bij ijn zesrib een Italiaanse rode wijn van de Aglianico druif een oud zuid-Italiaans ras waar ik nog nooit van had gehoord. De wijn had een leuke, rijpe, fruitige en tanninerijke aanzet maar kwam toch wat dun over in de mond met een korte afdronk. Interessant maar niet waw. 
Toch alles bij elkaar is dat restaurant een aanrader...

Het moest maar zo lekker niet zijn... Vandaag weduwnaar voor 1 dag, want de eega is op uitstap met de vriendinnen en vermits ik van die lekkere Meiraapjes had gekocht, die onontbeerlijk zijn voor een geslaagde couscous, was mijn lunchkeuze snel gemaakt.
Over die Meiraapjes blogde ik al in Mei 2014. Ze waren weer doorsmakend, krokant en sappig.
De foto in bijlage is er om jullie er alvast zin in te doen krijgen, bij mij was de pot gekuist!
P.S. linksboven op de foto, op de rand van het bord, is een streepje harissa te zien, de final touch van een geslaagde maaltijd.

Er lagen nog 4 San Marzano tomaten aan te rijpen op de vensterbank, een rode paprika in de groentenlade van de koelkast en een schaaltje varken-kalfsgehakt dat ik eerder meebracht om op een broodje te smeren met een vleugje selderzout. Dat alles kon nu maar beter vandaag dienen voor een gevulde paprika met gele rijst.
De tomaten werden zacht gestoofd met ui, verse look, laurierblad, gedroogde basilicum, verse tijm, peper en zout in een scheut olijfolie. Daarna dit alles gepureerd met de staafmixer en door een zeef gewreven en de saus was klaar.
Die San Marzano tomaten zijn Belgische kweek (Fladria) en m.i. toch maar een bleke kopie van de échte die in een kleine streek in Italië worden gekweekt en waarover ik reeds blogde in augustus 2014. Het zijn vleestomaten die bij uitstek geschikt zijn om te vullen en voor sauzen.
Het gehakt was ongeveer opgemaakt zoals dat van februari l.l. nu met een ei, ook met Turkse kruiden en gestoofde ui.
De gele rijst bereid ik door een volume langkorrelrijst van Uncle Bens in 2x zoveel water 10 minuutjes te koken samen met een laurierblad, een koffielepel kurkumapoeder en een koffielepel zout. Dat geeft een mooi kleurtje en een smaakboost aan de anders zo neutrale rijst.

Cassoulet is winterkost maar de recente dagen van Mei zijn daar niet ver naast...
Vermits het reeds van januari geleden was dat we dit gerecht nog eens klaarmaakten kwam het vandaag goed gelegen.
Deze keer met vers spek en een in stukken gesneden varkensspiering. Ook niet met onze traditionele bonen maar met "Haricots cocos cuisinés aux tomates - laurier et sauge" van Cassegrain (Bonduelle), ook meegebracht uit Frankrijk zoals de andere peulvruchtenconserven in eerdere blogs.
Het vlees in grove stukken, goed gekruid met peper en nootmuskaat in olijfolie gebakken, dan een gesnipperde zoete ui en verse even laten meegaren, de boontjes in tomaat erbij en een 45 minuten onder deksel laten smoren en goed op smaak gebracht met peper en zout. Daarbij een aardappelpuree met verse boter, room, nootmuskaat en zwarte peper.
Deze Cassegrain-boontjes konden qua smaak niet genoeg hun kop opsteken boven de andere ingrediënten van de Casoulet, dus volgende keer ander en beter
Ik vond nog een flesje Moulin de Gassac Elise van 2012 op mijn wijnrek gemaakt van 70% Syrah en 30% Merlot. Wij kochten het ter plekke enkele jaren geleden in de Languedoc tijdens de oogst (september). Elk slokje haalde onze reis- en degustatie herinneringen van daar weer boven, een leuke belevenis.

Vandaag moest de auto binnen voor zijn jaarlijks onderhoud en maakten we van de nood een deugd om tijdterwijl in het Waasland Shopping Center te gaan ontbijten en wat te winkelen.
Uiteindelijk schoot er op de middag niet veel tijd over voor de bereiding van de lunch en besloten we de kaasfondue te doen waar mijn eega vorige week allusie op maakte dat dat al lang geleden was.
Met een in Delhaize voorgesneden portie Italiaanse en een portie Spaanse charcuterie, een gemengd en reeds gewassen voorverpakt jong slaatje met een vinaigrette van Chardonnay-azijn, olijfolie, het vet en de overschot van ons ochtendspek met wat mosterd, een vers afgebakken stokbrood en een kaasfondue recht uit het pak was dit in een wip klaar.
Daarbij passend een glas gewurtztraminer 1999 (zie ook blog van 14-02-2019, nu nog 1 fles te gaan).

Gisteren waren we al om 6h 's morgens op om ons klaar te maken voor het Vlaams disco-kampioenschap van de kleinzoon in Herentals. Daar hadden we een leuke dag en de kleinzoon scoorde er 3x goud in solo, duo met zijn partner Indira en samen met het "smallteam" en de andere (vrouwelijke) danscollega's. Super resultaat o.a. met dank aan hun dansopleiding bij MDDC o.l.v. Miguel Vanneste.
Buiten chips, broodjes en de standaard tomatensoep valt op zo'n discodag niet veel te smikkelen en 's avonds hebben we dus meestal wel wat compensatie nodig ;-).
Voor mijn eega en de kleinzoon een steak tartaar met friet en voor mij de entrecôte van het Holsteiner rund met een stuk spaans brood en een glas lekkere rode wijn (Juan Gil Yellow label) en de honger en de goesting waren rap gestild...
Over het Holsteiner rund pleegde ik al eens een stukje in dit blog op 23-10-2014 en prijs/kwaliteit verhoudingswijze is dit nog steeds mijn favoriet (zwart-wit) runderras!
De zoon bakte dit voor mij perfect "bleu-chaud" en voor zijn pepersaus vind ik nog altijd geen enkel vergelijk elders! Voor een hapje aldaar is Zwijndrecht (bij Antwerpen) zeker het ommetje waard!