Archief

Er lagen nog 4 San Marzano tomaten aan te rijpen op de vensterbank, een rode paprika in de groentenlade van de koelkast en een schaaltje varken-kalfsgehakt dat ik eerder meebracht om op een broodje te smeren met een vleugje selderzout. Dat alles kon nu maar beter vandaag dienen voor een gevulde paprika met gele rijst.
De tomaten werden zacht gestoofd met ui, verse look, laurierblad, gedroogde basilicum, verse tijm, peper en zout in een scheut olijfolie. Daarna dit alles gepureerd met de staafmixer en door een zeef gewreven en de saus was klaar.
Die San Marzano tomaten zijn Belgische kweek (Fladria) en m.i. toch maar een bleke kopie van de échte die in een kleine streek in Italië worden gekweekt en waarover ik reeds blogde in augustus 2014. Het zijn vleestomaten die bij uitstek geschikt zijn om te vullen en voor sauzen.
Het gehakt was ongeveer opgemaakt zoals dat van februari l.l. nu met een ei, ook met Turkse kruiden en gestoofde ui.
De gele rijst bereid ik door een volume langkorrelrijst van Uncle Bens in 2x zoveel water 10 minuutjes te koken samen met een laurierblad, een koffielepel kurkumapoeder en een koffielepel zout. Dat geeft een mooi kleurtje en een smaakboost aan de anders zo neutrale rijst.

Cassoulet is winterkost maar de recente dagen van Mei zijn daar niet ver naast...
Vermits het reeds van januari geleden was dat we dit gerecht nog eens klaarmaakten kwam het vandaag goed gelegen.
Deze keer met vers spek en een in stukken gesneden varkensspiering. Ook niet met onze traditionele bonen maar met "Haricots cocos cuisinés aux tomates - laurier et sauge" van Cassegrain (Bonduelle), ook meegebracht uit Frankrijk zoals de andere peulvruchtenconserven in eerdere blogs.
Het vlees in grove stukken, goed gekruid met peper en nootmuskaat in olijfolie gebakken, dan een gesnipperde zoete ui en verse even laten meegaren, de boontjes in tomaat erbij en een 45 minuten onder deksel laten smoren en goed op smaak gebracht met peper en zout. Daarbij een aardappelpuree met verse boter, room, nootmuskaat en zwarte peper.
Deze Cassegrain-boontjes konden qua smaak niet genoeg hun kop opsteken boven de andere ingrediënten van de Casoulet, dus volgende keer ander en beter
Ik vond nog een flesje Moulin de Gassac Elise van 2012 op mijn wijnrek gemaakt van 70% Syrah en 30% Merlot. Wij kochten het ter plekke enkele jaren geleden in de Languedoc tijdens de oogst (september). Elk slokje haalde onze reis- en degustatie herinneringen van daar weer boven, een leuke belevenis.

Vandaag moest de auto binnen voor zijn jaarlijks onderhoud en maakten we van de nood een deugd om tijdterwijl in het Waasland Shopping Center te gaan ontbijten en wat te winkelen.
Uiteindelijk schoot er op de middag niet veel tijd over voor de bereiding van de lunch en besloten we de kaasfondue te doen waar mijn eega vorige week allusie op maakte dat dat al lang geleden was.
Met een in Delhaize voorgesneden portie Italiaanse en een portie Spaanse charcuterie, een gemengd en reeds gewassen voorverpakt jong slaatje met een vinaigrette van Chardonnay-azijn, olijfolie, het vet en de overschot van ons ochtendspek met wat mosterd, een vers afgebakken stokbrood en een kaasfondue recht uit het pak was dit in een wip klaar.
Daarbij passend een glas gewurtztraminer 1999 (zie ook blog van 14-02-2019, nu nog 1 fles te gaan).

Gisteren waren we al om 6h 's morgens op om ons klaar te maken voor het Vlaams disco-kampioenschap van de kleinzoon in Herentals. Daar hadden we een leuke dag en de kleinzoon scoorde er 3x goud in solo, duo met zijn partner Indira en samen met het "smallteam" en de andere (vrouwelijke) danscollega's. Super resultaat o.a. met dank aan hun dansopleiding bij MDDC o.l.v. Miguel Vanneste.
Buiten chips, broodjes en de standaard tomatensoep valt op zo'n discodag niet veel te smikkelen en 's avonds hebben we dus meestal wel wat compensatie nodig ;-).
Voor mijn eega en de kleinzoon een steak tartaar met friet en voor mij de entrecôte van het Holsteiner rund met een stuk spaans brood en een glas lekkere rode wijn (Juan Gil Yellow label) en de honger en de goesting waren rap gestild...
Over het Holsteiner rund pleegde ik al eens een stukje in dit blog op 23-10-2014 en prijs/kwaliteit verhoudingswijze is dit nog steeds mijn favoriet (zwart-wit) runderras!
De zoon bakte dit voor mij perfect "bleu-chaud" en voor zijn pepersaus vind ik nog altijd geen enkel vergelijk elders! Voor een hapje aldaar is Zwijndrecht (bij Antwerpen) zeker het ommetje waard!

In 2017 logeerden we in een gîte in Saint-Alban-Auriolles in de Ardèche in Frankrijk en vulden we onze dagen, samen met mijn zus en schoonbroer, met sightseeing en genieten van het plaatselijke lekkers.
Uiteraard bezochten we enkele wijnboeren en coöperaties in de grote omtrek o.a. die van Les Vignerons Ardèchois in Ruoms en ontdekten er het bestaan van de Chatusdruif een ras dat sinds lang (16de eeuw) plaatselijk werd geteeld maar een hele tijd van het toneel verdwenen was (Phylloxera) en voor velen o.a. mezelf volslagen onbekend. Ze werd pas eind van de 20ste eeuw terug erkend.
We konden er verschillende wijnen van proeven en ik koos enkele flessen van de Châtaignier, een 100% chatus uit 2015, om mee te nemen en terug in België van ons reisje nog na te kunnen genieten.
Gisteren met het lam was het een goede gelegenheid want die wijn heeft wel wat tannines en is stevig en donkerrood. Op het Internet beweert men dat ze familie zou zijn van de Nebbiolo druif en daar kan ik wel inkomen met foxy, teerachtige, rokerige aroma's te vergelijken met een Barolo en een tanninerijke afdronk zoals een Madiran (van de Tannat druif).
Vandaag was mijn wijnrestant al een beetje verschaald, zuurstof doet er dus blijkbaar geen goed aan. Toch een aanrader om eens te proeven (kopen) als je wijn van de Chatus druif ergens kunt op de kop tikken.

Soms vraag ik het mij af wanneer ik aan het winkelen ben: "Wat moet een mens altijd eten?". Ik ben niet zo erg voor die zogenaamde Ardeense varkensvleesstukken zoals -filet, -oester, -gebraad enz. Voornamelijk omdat die niet écht gerookt werden maar met rookaroma's die smaak verwerven. Ook bevatten ze veel bewaarstoffen en smaakversterkers (E621) die ik sinds recent probeer te mijden omdat ze slecht zouden zijn voor onze gezondheid.
Toch maar eens zo'n vacuum verpakte varkensoesters meegebracht en klaargemaakt met gestoofde prei en gestoomde Charlotte aardappels. Juist genoeg doorbakken was het wel een lekker stuk vlees...
De prei had ik aangestoofd in boter en verder gebraiseerd in kippenbouillon, de saus na het stoven gebonden met witte rouxkorrels en dan verder afgewerkt met enkele eetlepels zure room en gesnipperde bieslook. De echtgenote vond het OK en ik ook.

Het beloofde recept van de groentenmillefeuille is HIER te vinden, oventijd 2 uur!

Voor de gratin zijn nodig: voorgekookte en in dikke schijven (5 mm) gesneden zachtkokende aardappels, zachte (rode) ui in ringen, gesnipperde rode piment naar smaak, aardappelsaus.
Aardappelsaus: is een met roux gebonden saus gemaakt van (ingekookte) gezeefde sterke bouillon van kip en groenten, roux, flink wat zure room, peper, zout.
In een ovenschotel, met op de bodem een enkele lepels van de saus, laagjes maken van de aardappelen, samen met de ui en de piment.
Elk laagje bijkruiden met peper en eventueel een snuif zout, overgieten met de saus en gratineren in een oven van 180° gedurende minstens 1 uur.
Eventueel wat bijkleuren onder de grill.

De gratin die we, tijdens een rondreis in Namibië, bij een diner opgediend kregen in Ngepi Camp, dicht bij Divundu, smaakte zo heerlijk dat ik ter plekke het (vermoedelijke) recept had opgeschreven.
Vandaag was het de gelegenheid om de herinnering daaraan nog eens op te diepen. Ik dacht dat daarbij zouden passen het in olijfolie gekonfijt ui-venkel-tomaat torentje dat wij in de Camargue opgediend kregen en een stukje gebakken lam met rozemarijn.
Alles was lekker van smaak met dien verstande dat de de gratin zijn (bangelijk) sausje niet helemaal had kunnen opgeslorpen en dus meer oventijd nodig had alsook de millefeuille die iets langer had mogen confijten (venkel nog iets te veel bijt) een fout die ik eerder ook al maakte (zie deze blog).
Meestal lukt het mij van de derde keer, om iets wat ik elders heb gegeten, aanvaardbaar na te maken. Ik moet dan wel direct hebben opgeschreven hoe ik het zou maken, wanneer ze ter plekke het recept niet willen prijsgeven.
IK zal de (aangepaste) receptjes van de ZA-gratin en de groentenmillefeuille later posten.

Sinds een paar dagen waren we aan mosselen-friet aan het denken. Iemand had ons gezegd dat de nu verkrijgbare hangcultuurmosselen klein maar lekker waren. Ik had ze vorige week gespot in de Delhaize maar was toen een beetje sceptisch om ze te kopen.
Deze morgen op pad voor mosselen, 3 winkels gedaan maar: geen mosselen. Aan de kassa van Delhaize spotte ik een blik hele Bretoense ansjovissen van het merk "Les mouettes d' Arvor" met een jaartal (2017) en een zeer mooie prent op het doosje. Niet goedkoop maar te proberen...
Met het bokaaltje rolmops dat nog in de ijskast lag te wachten, frietjes, rode biet, sla met bieslookdressing en zoetzure augurken vormde dit de lunch van deze middag.
Ansjovissen met een bepaald jaartal worden alleen gemaakt als de kwaliteit van de vangst uitstekend is. Ze worden met de hand gekuist, gefrituurd en dan in olijfolie ingeblikt.
De mooie prent op de doos is bedoeld voor verzamelaars ervan, de "puxisardinofielen".
Rekening gehouden met de prijs van een doosje van 240g met 6 stuks ansjovis is dat kwaliteit/prijs lichtelijk overdreven. Ik betaalde er 5,75€ voor.
Al bij al was dit een smakelijk maaltje met vette vis, goed voor onze omega 3 en 6 ;-)

Tijdens één of andere reis had ik de idee voor deze stoemp opgedaan en probeerde dat vandaag eens uit. Voor de begeleiding ervan koos ik, wegens de zoete en fijne smaak voor gestoofde wortelen volgens het recept van mijn grootmoeder langs vader's zijde (wortelen in gelijke blokjes, sjalotje, verse boter, laurier, vleugje suikersiroop, vleugje water, vleugje nootmuskaat, peper, zout alles op een zacht vuur gaargestoofd).
De reeds inwendig mooi gekruide en op de grillplaat gebraden grillbraadworsten van Delhaize pasten daar goed bij, ik moest er niks meer aan doen dan ze grillen.
Voor de stoemp kookte ik pureeaardappelen, bakte de grof gesneden sjalot glazig en bruin (zonder zwart) in ruim wat verse boter, bluste het geheel af met balsamicoazijn, roerde dat onder de puree en smaakte het geheel af met zwarte peper en zout. Een smeuig geheel met rokerige aroma's en zoetzure smaak.
Volgende keer moet ik beter oppassen met de balsamicoazijn want ik had ermee overdreven. Beter ook witte balsamico gebruiken of eens proberen met gewone witte wijnazijn en wa extra kruiden, dat zal de kleur ten goede komen (nu wat te vuil bruin) en iets minder zuur zijn