Naar de inhoud

Kookhistorie

Kookkunst is het schilderen van een melodie met smaken en geuren.
akke.beakke.be

Archief

Kuku Paka Paka

Kuku is Swahili voor kip en op Zanzibar werd ik aangenaam verrast door het recept van kuku paka paka.
"Zanzibar spicey chicken with ginger and soya" staat er op het bord van de lunch. Mijn eega neemt de octopus maar ik ga voor de kip - ze is heerlijk.
Dit zou het recept moeten zijn voor 4 personen ...
Ingrediënten: 12 kippendrumsticks het knokkeltje er afgehakt en het vet zo veel als mogelijk verwijderd, 2 kleine rode uien, 1 eetlepel geraspte verse gember, 2 eetlepels zoete soyasaus, 1 rode piment (of meer...), 4 verse knoflooktenen, 2 dl kokosmelk, zwarte peper, nootmuskaat, zout en een eetlepel arachideolie voor het aanbakken.
Bereiding: de kippenonderboutjes kruiden met peper, nootmuskaat en zout en rondom aanbakken in de olie. De gember, ui, look en piment tot een pasta vijzelen of mixen en bij de kip voegen. Even omroeren (niet laten verbranden) en blussen met de kokosmelk en de soyasaus. Een half uurtje laten pruttelen tegen de kook en serveren met kokosrijst (rijst gekookt in kokosmelk) of basmati.

Geschreven door WillyVC om 11:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Tanzania

Een tijdje niet geblogd wegens onze rondreis in Zuid-Tanzania. We bezochten er 4 natuurparken, sliepen in "tented camps", reden er rond in open 4x4 's en vlogen met kleine Cesna's naar onze volgende bestemmingen. Op het einde verbleven we nog enkele dagen op het eiland Zanzibar met zicht op de Indische oceaan. Mooie reis, avontuurlijk en ... veel beestjes gezien.
Het eten in de lodges was uitstekend. 's Morgens bediening aan tafel en voor de lunch en het diner een buffet met telkens 2 keuzegerechten. De grondstoffen daarvoor werden er per jeep of vliegtuig aangevoerd en alles werd ter plekke bereid, zelfs brood en gebak.
Ik heb nooit betere confituren en honing geproefd en beter brood gegeten. Zelfs de aardappelen waren van een soort die volgens mij hier totaal onbekend is. Met die ene soort (een kleine, ronde aardappel) deden ze alles: koken, pureren en frituren. Alles stuk voor stuk prima.
In de wilde natuur waren de warme gerechten hoofdzakelijk stoofschotels met groenten en vlees (lam, kip, rund), telkens afgesmaakt met verse, aromatische kruidenmengsels waaronder gember en absoluut niet pikant.
Het fruit was zalig: verse ananas, papaya en watermeloen en de mango's die waren hemels en ook als sap te drinken (gewoon rijpe mango's mixen en ietsjes verdunnen met mineraalwater).
In die lodges was telkens meer dan 2 man personeel voor elke toerist. Goed betaald betekent dat de mensen er 75€ per maand verdienen, vandaar. Iedereen was er wreed vriendelijk en gedienstig. Zo geraakte ik aan enkele receptjes waarover later meer...

Geschreven door WillyVC om 09:08 Reageer op dit bericht Stuur door

Alexandre Dumas, schrijver en gourmet

Alexandre Dumas (1802-1870), Fransman, schrijver van zo'n 500 boeken, is bij ons wel het meest bekend om zijn roman over de drie musketiers maar op het einde van zijn leven, uitrustend in Bretagne en half geruïneerd, schreef hij "Le Grand Dictionnaire de Cuisine".
Daarvoor putte hij uit zijn eigen rijke culinaire ervaring als gastronoom-wereldreiziger en kon hij rekenen op het advies van enkele grote keukenchefs met wie hij goed bevriend was.
Het is geen kookboek maar eerder een foto van de eetgewoonten van de rijkere burgerij in het gastronomische Frankrijk van de 19de eeuw.
Wie voldoende kookervaring heeft kan er interessante combinaties uit putten zoals dit recept voor Rémoulade à la provençale:
"Hachez du persil, deux
échalotes, un peu d’oignon, pressez-les ensuite dans un linge pour en extraire les parties aqueuses, hachez aussi des cornichons, des câpres et un anchois, pilez parfaitement le tout dans un mortier avec quatre jaunes d’oeufs durcis, un peu de persil blanchi, de l’ail et ajoutez y un jaune d’oeuf cru quand tout est pilé; versez presque goutte à goutte dans le mortier la valeur d’un bon verre d’huile, assaisonnez de sel, poivre, moutarde, une cuillerée à bouche de bon vinaigre à l’estragon, un jus de citron, et mêlez bien le tout ensemble."
"Hak peterselie, 2 sjalotjes en een weinig ui en pers het vocht eruit met behulp van een (netel)doek. Hak augurkjes, kappertjes en een ansjovis en stamp alles fijn in een mortier samen met 4 hardgekookte eidooiers, een beetje geblancheerde peterselie en look en voeg daarna een rauw eigeel toe. Doe er dan druppel voor druppel een goed glas olie bij en smaak af met peper, zout, mosterd, een eetlepel dragonazijn en citroensap en meng goed"
Persoonlijk zou ik voor de niet gepreciseerde ingrediënten in dit recept volgende hoeveelheden gebruiken: 20cl zachte olijfolie, 1 eetlepel gehakte kleine zure augurkjes, 1 eetlepel kappertjes, 2 ansjovisfilets op olie opgelegd, 1 klein teentje look geperst, 1 koffielepel dijon mosterd en 1 eetlepel citroensap.
Ik zou de saus bereiden als volgt: doe het eigeel, de dragonazijn, het citroensap, de look, de ansjovisfilets en de mosterd in een mixbeker. Mix tot een fijne mayonaise door beetje bij beetje de olie toe te voegen. Kruidt deze af met peper en zout
Plet de harde eidooiers zeer fijn met een vork en snijdt de overige ingrediënten eveneens zeer fijn (augurkjes, kappertjes, sjalot, peterselie, ui). Meng dit alles onder de saus tot een dikke brij en laat deze enkele uurtjes trekken in de koelkast.
Volgens mij zeer lekker bij rood vlees en gefrituurde vis of schaaldieren.

Geschreven door WillyVC om 11:05 Reageer op dit bericht Stuur door

Erwtenkoekjes

In het boek "Pikante verhalen van vrome smulpapen" van E. Horn wordt voornamelijk de kloosterkeuken uit de Middeleeuwen en de Nieuwe Tijd beschreven.
Een van de receptjes die me aanspreken is dat van de erwtenkoekjes. Ik heb het nog niet uitgepro
beerd maar zal dit eerstdaags doen.
Zo zal ik het maken: 100g spliterwten zachtjes gaarkoken in 1 dl groentenbouillon en dan pureren tot een dikke brij. Er 2 hele eieren aan toevoegen en verder op smaak brengen met peper, zout en een vleugje bonenkruid. Het geheel in een dikke plak laten stollen in een niet te warme oven. Daarna in stukken snijden en paneren zoals kroketjes en vervolgens frituren.

Geschreven door WillyVC om 11:48 Reageer op dit bericht Stuur door

Pasta All'Alfredo

Fettucini All'Alfredo is een bekend gerecht (meer dan 66.000 hits als je het intikt in Google) maar onder die naam onbekend in Italïe want eigenlijk een basisrecept dat iedere huisvrouw in Italïe gebruikt en toepasselijk op alle niet-holle pasta's (o.a. niet bij penne, macaroni etc...).
Alfredo di Lelio zou het gerecht voor zijn vrouw hebben gemaakt als zij haar appetijt verloor na haar zwangerschap en het daarna onder zijn naam hebben bekendgemaakt in 1914 bij de opening van zijn restaurant in Rome. Het is "werelderfgoed" geworden in de jaren vijftig en zestig toen bekende Hollywoodsterren zich lieten fotograferen in zijn restaurant in Rome waar het gegeten werd met gouden vorken.
Het restaurant is er nu nog en wordt gerund door zijn kleinzoon op nummer 30 Piazza Augusto Imperatore in Rome (klik hier).
Deze avond zal ik tagliatelle all'Alfredo maken voor 4 personen vergezeld van een krokant gebakken Praagse schnitzel, zo simpel mogelijk want dat is het geheim van de Italianen...
Ingrediënten: 500g droge pasta, 150g verse boter, 150g vers geraspte Parmigiano Reggiano, 3 dl melk (room), vers geraspte nootmuskaat, vers gemaken peper, 1 eetlepel vers gehakte peterselie, 1 eigeel (optioneel).
Smelt de boter in de melk in een voldoende grote pan maar laat niet koken. Kook terwijl de pasta beetgaar. Giet deze af en voeg hem bij het melk-botermengsel. Laat even al roerend verwarmen tot de pasta het vocht begint op te slorpen. Voeg dan de kaas toe en kruidt af met peper en nootmuskaat naar smaak.
Wordt het geheel te droog, bevochtig dan met extra melk. Wordt het te nat, voeg dan een eidooier toe maar laat niet meer koken.
Bestrooi met de gehakte peterselie voor het opdienen.

Geschreven door WillyVC om 15:19 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaowang

Tussen het solden-shoppen door in zijn we vorige week gaan lunchen bij het Japans restaurant Zaowang in Antwerpen aan de Koornmarkt, om er sushi en sashimi te eten.
Mijn beide zonen, ook culinair geëngageerd en onderlegd, hadden het me al vroeger aangeraden, alhoewel ik vlees boven vis verkies.
We bestelden de suchi-boot, een assortiment van sushi en sashimi.
De meeste sushi's bestonden uit een hapje rijst in een rolletje van enkele centimeter met daartussen vis, schaaldieren of weekdieren, groenten enz. Sashimi zijn blokjes rauwe, superverse vis.
Het heeft ons, ondanks mijn licht vooroordeel, prima gesmaakt. Alles was oppervers en de samenstellingen van groenten, kruiden en zeedieren was juist op smaak.
Mijn voorkeur ging naar de "gebakken/gestoomde" versies van de sushi en de tonijn en Sint-Jakobsschelpen van de sashimi.
Een aanrader als je licht en aangenaam wenst te lunchen. Wie er meer over wil weten kijkt hier.
Wie wil proeven gaat zelf eens naar Zaowang, elk hapje kost net iets meer dan 1€.

Geschreven door WillyVC om 17:33 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Uiensoep

Bijna 3 jaar geleden blogde ik al eens het receptje van uiensoep. Vandaag heb ik er wat fotootjes van genomen.
Belangrijk is het aanbakken van de ui zodat de suikers erin carameliseren en dat de soep toch niet verbrand smaakt.
Niet te veel roeren als de ui aanbakt is de boodschap want dat wordt het al snel een papje dat niet meer verkleurt.
Ik trok gisteren een heerlijke bouillon van een varkenshammetje dat we daarna in de oven braadden en opsmikkelden met rode koolsla en (voorgekookte) aardappeltjes in dezelfde ovenschotel.
Dat bouillonnetje kwam dus vandaag goed van pas.

P.S. onze familiestamboom telt nu 14000 personen en bijna 6000 families

Geschreven door WillyVC om 14:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Fastfood

Alhoewel de term recenter is kenden de Romeinen reeds "fastfood". Toen werden olijven en brood in de straten via kraampjes verkocht. Later, in de Middeleeuwen, in onze streken, waren het oblies, een versgebakken wafeltje en voorloper van de stroopwafels.
De moderne versie van de fastfood begon in New York met de opening van "The Automat" waarvan de concepten nog steeds te vinden zijn o.a. in Nederland (zie foto genomen eergisteren in de Efteling).
De Mc Donald-achtigen deden hun intrede rond 1948. Zij pasten de principes toe van productielijnoptimalisatie van auto's en slaagden er zodoende in klantenorders onmiddelijk uit te voeren voor een lage prijs. Dit principe werd door menigeen overgenomen.
Alhoewel de reputatie niet altijd positief is kan fastfood lekker en ook gezond zijn neem bvb. de wokgerechten.
Een reactie op de "fastfood" is de "slowfood" (Italië 1989) dewelke zich richt op "aandacht tijdens het eten" en het behoud van streekproducten en -gerechten.
Zie ook www.slowfood.com

Geschreven door WillyVC om 11:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Condacum

Kerstavond gingen we uit eten in het Condacum in Kontich. Normaliter hadden we bij Stiemerheide moeten zitten zoals vorig jaar maar we waren een weekje te laat voor de reservatie.
Een geluk want de wegen lagen er maar triestig bij. Zelfs een ritje van Beveren naar Kontich was al een opgave omdat de secundaire wegen één grote ijspiste waren bij gebrek aan strooizout.
De sfeer, de bediening en het eten in het Condacum waren opperbest. Quasi geen minpuntjes als je weet hoe het in zo'n horecazaak aan toe gaat als ze voor 99% volgeboekt is voor éénzelfde evenement en je dan nog keuze hebt uit 7 voorgerechten, 5 hoofdschotels en 5 desserts zonder dat gans de tafel hetzelfde moet nemen...
We kozen voor een 4 gangenmenu (47€) met 2 voorgerechten, hoofdgerecht en dessert. Voor 5 personen betaalden we uiteindelijk ~70€ pp met wijn, koffie en water inbegrepen, vrij doenlijk vinden we.
Mijn eerste voorgerecht bestond uit kort gebakken tonijn met zeewier, wasabi en soja. Het vlees van de tonijn was diep donkerrood en was perfect gekruid, het zilte zeewier krokant en de wasabibereidingen elegant en qua sterkte in balans met de rest. De presentatie nodigde uit tot smullen.
Daarna een consommé van koningskrab met Thaise basilicum. Eén van de beste consommés die ik ooit proefde waarbij de krabsmaak subtiel aanwezig was. Bij het opdienen was er een mooi bol gebakken hoed van bladerdeeg bovenop de soepbol die vakkundig werd weggesneden door onze bedienaar zodat de parfums op het juiste ogenblik ons reukorgaan kon bereiken. Dat hoedje kon dan bij de soep worden gegeten.
Als hoofdgerecht koos ik voor de Agnusbeef Rossini. Die was gebakken zoals ik hem had gevraagd en vergezeld van een mengeling van champignons en zijn eigen bakjus, geen artificiëel gedoe, puur natuur. Enig minpuntje was dat de chef had gekozen voor een stukje bereide, koude foie gras in plaats van een dun plakje verse, rauwe lever dat dan zo mooi smelt over of onder de warme steak en zo zijn subtiele aroma's vrijgeeft aan de saus. Ook de aardappelgratin met room paste daar niet zo goed bij.
Het dessert was een fantasie van Zwarte Woud taart waarbij al de ingrediënten van die bekende taart aanwezig waren maar dan onder de vorm van een warme en lopende moëlleux van chocolade, amarena-kersen, met kers geparfumeerde macarons en wat chocoladecrumble.
Dank aan Yvan Janssens (keukenchef ex-Matisse, ex-Pomphuis...) die nu zijn stek in het Condacum gevonden heeft en aan zijn zaal- en keukenteam.
Als we allen een goed woordje doen bij Michelin is de eerste ster daar binnenkort binnen, ik ben er gerust in.

Geschreven door WillyVC om 17:37 Reageer op dit bericht Stuur door

De brassica oleracea gemmifera's zijn nu op hun best !

Klinkt toch geleerder dan gewoon "spruitjes", niet ?
Ze danken hun opgang aan het feit dat ze begin 1800 in de wijde omgeving van Brussel in grote hoeveelheden werden gekweekt en vandaar uit bekend geraakten in de hele wereld als Choux-de-Bruxelles, Brussels sprouts enz...
Sommige bronnen beweren dat ze al in het Oude Rome gegeten werden en dat ze al sinds de 13de eeuw in onze streken zouden aanwezig zijn maar totnogtoe heb ik ze in geen enkele culinaire beschrijving, illustratie of schilderij van voor 1800 kunnen ontdekken.
Ze behoren tot de cruciferae waartoe alle koolsoorten behoren alsook rapen, radijzen en zelfs de mierikswortel en mosterdplant.
Spruitjes mag je niet overkoken want dan worden ze geelachtig en zwaar op de maag wegens het vrijkomen van zwavelverbindingen. Kook ze dus nooit langer dan een 10-tal minuten in kokend water met een flinke snuif zout en zonder deksel om ze na het koken onder ijskoud water even af te schrikken. Zo blijven ze ook mooi groen en krokant.
Daarna opstoven in wat boter of wat gebakken spekblokjes, een vleugje nootmuskaat en wat peper erover. Of opwarmen in een witte bechamel of lichte kaassaus.
Spruitjes zijn op hun best na enkele vriesnachten, ze worden dan wat zoeter omdat hun zetmelen beginnen te versuikeren.
We kunnen dus stellen dat je er momenteel van moet profiteren !!!

Geschreven door WillyVC om 16:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Kookhistorie

↑ Terug naar de berichten