Archief

De Griekse avond was geslaagd en de Mousaka was wreed OK zodat ik hier mijn recept zal bloggen.

Voor 4 personen heb je nodig: 2 aubergines, 1,5kg (grote) frietaardappelen, 250g merguezgehakt, 500g kalfsgehakt, 1 doos tomatenstukjes, 1 zoete ui, 2 teentjes look, 1 flinke eetlepel Griekse kruiden, 200g gratineerkaas, 3/4 l melk, 50g bloem, 50g boter, nootmuskaat, peper, zout, basilicum en een snuifje suiker.

De aubergines in plakken van 6 mm snijden (buitenste snedes met schil niet gebruiken), flink met zout bestrooien, de plakken op elkaar schikken en met een gewicht erop minstens een uur wegzetten.

Ondertussen beide soorten gehakt mengen, afkruiden met de Griekse kruiden en gebeurlijk nog wat peper, zout en nootmuskaat en het daarna in een pan zachtjes bakken en uit elkaar halen. De ui fijn snijden en glazig braden in dezelfde pan en daarna onder het gehakt mengen.

Een ovenschotel lichtjes inwrijven met olijfolie, bestrooien met wat zout en er de geschilde en in plakjes van 6mm gesneden aardappel dakpansgewijs inleggen.De aardappelen bestrooien met wat zout, peper, nootmuskaat en een greep geraspte kaas opdat de laagjes aan elkaar zouden kleven.

De aubergines flink afspoelen en met enkele plakken tegelijk voorzichtig tussen 2 handen uitknijpen zodat het meeste (bruine) water eruit is. Ze op de aardappelen schikken en bestrooien met wat peper.
Het gebakken gehaktmengsel openspreiden op de aubergine en er de tomatenblokjes overlepelen (met een beetje saus). Daarover wat basilicum (gedroogde kan) en de suiker om het zure van de tomaten wat te breken. Daarna afdekken met nog een laag aardappelschijven en het geheel goed aandrukken (ja kan eerst ook nog een laag voorbereide aubergines leggen met ertussen een greepje kaas).

Daarover komt dan een klassieke bechamel bereid met de boter, de melk en de bloem, afgekruid met peper, zout en nootmuskaat. Zorg dat alles mooi onder staat en daarover de rest van de gratineerkaas is verdeeld.

De schotel afdekken met een ingevette aluminiumfolie die goed aansluit zodat er bijne geen damp weg kan en in een voorverwarmde oven van 180°C zetten gedurende 20 minuten. Daarna de temperatuur laten zakken tot 150°C en nog 45 minuten verder laten garen.

Je kan 10 minuten voor het einde de folie verwijderen zodat de bovenkant wat kleurt of de oven even op "grill" plaatsen (bijblijven !)

Kali Orexi ! (eet smakelijk)

PS sommige leggen nog een laagje courgettes tussen de aardappelen en de aubergine of maken dit recept enkel met courgette, maar het is een echt lekker auberginerecept

PPS kan ook in individuele kommetjes worden bereid

Ik heb al eens eerder vernoemd dat we in onze wijk regelmatig een sessie houden "de mannen koken voor de vrouwen".

Morgen koken we Grieks met 10 koppels en vandaag ging ik op prospectie voor échte Griekse yoghourt, gevulde wijngaardbladeren, fetakaas, filodeeg, kalamata olijven, Griekse wijnen etcetera, etcetera.

Griekse supermarkten heb ik niet gevonden in Antwerpen maar wel Turkse die alhoewel ze her en der niet zo goed met de Grieken overeenkomen toch wel wreed hetzelfde eten...

Wat mij verwonderde is dat je aan de vleestoog prijzen ziet "van voor den oorlog" en dat voor kwaliteitsvlees (uiteraard geen varken). Ik zag een baron van lam (de 2 filets aan de ruggengraat) voor 7,5€ per kilo en ik kocht er prachtige kalfsschenkels voor mijn osso bucco aan dezelfde prijs !?

Ook kruiden en specerijen zijn er goedkoop en je hoeft ze dus niet van ginder mee te brengen zoals ik deed in April toen we in Djerba waren. Ik betaalde meer in Tunesië voor mijn "Raz el Hanout" dan hier in de Turkse supermarkt.

Voor het Grieks etentje beginnen we met mezze vergezeld van Ouzo en een Samos wijntje: Kalamata, Tsatsiki, Taramosalata, Dolmadakia, Spanakopitas, Tiropita, Manitari,  Souvlaki. Daarna een Mousaka & Choriatiki Salata. Vervolgens: Griekse dessertgebakjes en een Pannenkoek met Appel, Amandelschilfers en Rozijntjes.

Wie er niet bij is zal er weer spijt van moeten hebben.

P.S. de wijntjes zijn een Tsantalis Nemea Reserve van 2003 (Colruyt) en een Skouras Blanc van 2007 (Delhaize) op aanraden van de website www.kurkdroog.be

Het culinaire hoogtepunt van ons reisje naar Asturië was ongetwijfeld ons middagmaal in Gijón in restaurant La Ciudadela. De gerechten waren typisch voor het land en/of streek, mooi opgediend (naar Spaanse normen) en uitermate smakelijk bereid. De entourage typisch en gezellig, de bediening perfect.

De voorgerechten: een "fabada Asturiana" en een "carpaccio de bonito, oricios y pulpo". De fabada (uiterst rechts op de foto) was goed gevuld met morcillas (kruidige bloedworst), chorizos (worstjes met paprika) en spek. Bijna een maaltijd op zich én met de echte fabas de Granja: een bonensoort groot, smaakvol en niet melig. De bouillon: perfectie.
De carpaccio (midden boven) bevatte flinterdun gesneden witte tonijn en octopus afgewerkt met eitjes van zeeëgels, "pure zee" volgens mijn echtgenote.
De hoofdgerechten: "chuletinas de lechazo" en "calamar a la plancha con puré de cebolla y achetes".
Lechazo (links onder) is melklam en als men in Spanje melklam bedoeld is het écht melklam: lichtkleurig vlees, smeltend op de tong en het vet even lekker als het vlees. Vergezeld van reepjes zoete pepers en juist gebakken aardappelschijfjes. De pijlinktvis (midden onder) was perfect gegrild en mals en werd opgediend met een streep van zijn eigen inkt en een delicate olie verrijkt met verse kruiden. De uiencompote had een volle, zachte smaak en harmonieerde perfect bij de rest. De "achetes" bleken gefrituurde lookscheuten te zijn.
Het dessert (voor mijn niet meer wegens de fabada): een arroz con leche (links boven). Zo gezegde rijst-met-melk maar je voelde de fijne textuur en proefde aroma's van uiterst kleine stukjes zure appel en wat kaneel onder de rijst.
Daarbij een fles water en uiteraard een rood wijntje, één uit Campo de Borja: de coto de hayas crianza centenario garnacha 2004 gemaakt van handgeplukte 100-jarige grenache wijnstokken. Subliem !

Felicitaties aan de chef en zijn crew en een adresje om te bezoeken als je in de buurt moest komen.

We betaalden 99.18€ met als apero nog 2 cuba libres en daarna een grote wandeling... mijn 5€ drinkgeld was wreed graag gegeven.

Toen ik in 1986 in Cergy-Pontoise (F) werkte aan de simulator van onze Vlaamse kerncentrales heb ik op een avond in een restaurant in Saint Germain-en-Laye het beste chocoladedessert gehad dat ik ooit gegeten heb. Het was opgebouwd rond een mi-cuit van chocolade. Sindsdien heb ik veel mi-cuits van chocolade geprobeerd, nog gisteravond, maar nooit meer dezelfde ervaring gehad.
Ik heb hierna het (aangepaste) recept van Brigitte uit het kookforum van www.la-cucina.be overgenomen maar wie garandeert dat dit het beste is ? Alle reacties zijn welkom.
Voor 6 porties:

• 150gr zwarte chocolade en 80 gr boter
  
• 4 eieren en 90g poedersuiker
• 2 soeplepels bloem
• stukken chocolade voor de binnenvulling

Bereiding: 

1. oven voorverwarmen op 240 graden
   
2. boter en de eerste chocolade smelten (handwarm), het mengsel glad roeren
   
3. eieren en suiker kloppen tot een gladde substantie
   
4. bloem toevoegen
   
5. het chocolademengsel toevoegen en het geheel weer glad roeren
   
6. individuele vormpjes invetten (ik gebruik de siliconen bakvorm met verschillende kleine vormpjes op één palet – zeer handig, hoef je niet in te vetten, kleven niet, gemakkelijk uit te halen)
   
7. voor de helft vullen – in het midden de stukken chocolade plaatsen, met rest van deeg bedekken
   
8. 10 min laten bakken in de hete oven
   
9. uit de vorm halen en onmiddellijk serveren

P.S. We zijn ondertussen terug van ons reisje 

Vandaag zijn we rond het bassin d’Arcachon gereden bekend om zijn oesterkwekerijen. Vanuit Biscarrosse rijd je dan voorbij la dune du Pyla een bekende, indrukwekkende, witte duin van maar liefst 117 m hoog en een halve kilometer lang, de hoogste van Europa. Van op de kust van Arcachon kan je hem nog zien. Vandaag geen grote gastronomische esbattementen, alhoewel de chocolat chaud en de pastis op een terrasje in de zon rond aperitieftijd… De Landes zijn gekend om de vette levers en het gekonfijt vlees van de beestjes die ze leverden en dat konfijten is niet eens zo moeilijk om zelf te doen. Wat je nodig hebt is ganzenvet (of varkensreuzel maar dat is minder authentiek en minder fijn), flink wat grof zout, enkele ongepelde teentjes look en wat laurierbladen. Ik maak het meestal met verse eendenbouten (Colruyt) die ik flink inwrijf met het grof zout, dicht op elkaar stapel, een diep bord er omgekeerd over en een gewicht er op en zo 24h in de koelkast doe. Daarna het zout er goed afwrijven met keukenpaper tot de bouten droog zijn en ze even laten rusten op kamertemperatuur (nogmaals deppen als ze terug vochtig worden). Ondertussen voldoende vet opwarmen samen met de laurierbladen en de knoflookteentjes tot ongeveer 100°C, zeker niet warmer want het vlees moet “koken” en niet frituren. De bouten in het warme vet doen en zorgen dat ze onderstaan. Dit alles gedurende een tweetal uur zachtjes laten pruttelen (als er te veel bellen komen staat het vet te warm). De bouten daarna in het vet laten afkoelen tot handwarm (35 à 40°C), ze in een kom schikken en het vet er door een zeef overgieten tot ze weer bedekt zijn. Zien dat er geen vocht uit de kookpot meekomt. De bereiding verder laten afkoelen en gedurende een 2-tal weken of langer in de koelkast laten rijpen. Voor gebruik het vet opwarmen, de bouten eruit nemen en in een pan of een hete oven wat laten aankleuren (geen extra vet nodig om ze te bakken). Afkruiden met wat peper uit de molen en opdienen met voorgekookte aardappeltjes die in wat van het ganzenvet zijn bruin gebakken en waardoor op het laatst een fijngesneden sjalotje werd meegefruit.

We zijn momenteel in Asturië om de streek te verkennen waar de 16de eeuwse Spaanse wortels van onze familie vandaan komen. Asturië ligt aan de Golf van Biskaje in het Noorden van Spanje. We logeren in Noreña, één van de gastronomische punten van de streek en maakten er onder andere kennis met de plaatselijke cider (heldere appelwijn met 5,5% alkohol). In de straat waar we logeren zijn een tiental sidreria’s waar het drankje op een wel speciale wijze geschonken wordt. Je kan het enkel bestellen per fles (gisteren betaalde ik 2,30€ voor 75cl), de ober komt met de fles aan tafel en giet van zo hoog hij maar enigszins kan een tweetal centimeter cider met een dunne straal in een groot glas en geeft het aan de klant. Dat glas dien je onmiddellijk en in één teug leeg te drinken. Wat je niet in die ene teug op kan, giet je gewoon op de grond. De ober doet zijn rondes tafel per tafel en bedient alle cider drinkende gasten op dezelfde wijze tot hun fles leeg is. Ook binnen in de kroeg doet hij dat en de cider loopt er dus gewoon over de vloer hetgeen voor een speciale (aangename) geur zorgt in de sidreria. Je kan er niet alleen drinken maar ook eten, van hapjes (tapas) tot hele schotels (raciones). Over het Asturisch eten zal ik het later hebben.